Siedziba władzy

[Sayuri]

W sumie Sayuri trochę była ciekawa, jak daleka droga ich czeka. No i odpowiedź przyszła szybciej, niż sądziła. Ich dowódczyni zakomunikowała, że nawet czeka ich mocowania w lesie. Cholera, a ona nawet nie ma ze sobą śpiwora, a co dopiero mowa o namiocie! Na szczęście to zmartwienie trwało raptem sekundę, bo okazało się, że plecaki z odpowiednim sprzętem są już dla nich przygotowane. Czerwonowłosa odetchnęła w duchu z ulgś, po czym przysłuchiwała się wymianie zdań między Kohaku a Masakiyo. No, chłopak naprawdę wrócił do pełni formy. Już nawet nie wstydził się podbijać do dowódczyni! Jego bezpośredniość była rozbrajająca. Co prawda Kohaku postawiła jasną granicę, ale jakoś ciężko było uwierzyć młodej Hyūga, że chłopak będzie jej jakoś sumiennie przestrzegał.

Wzięła od Masakiyo plecak, który oczywiście założyła. Upewniła się, że dobrze leży i nic ją nie uwiera, po czym wraz z pozostałymi ruszyli do wyjścia. Po kilkunastu minutach byli już na głównym szlaku, więc spokojnie mogli zagaić rozmowę. Sayuri w końcu pragnęła poznać szczegółki odbytej walki we wzgórzu. Jej oczy zbyt wiele wtedy nie dojrzały. W sumie to praktycznie nic, ale też nie miała możliwości za bardzo się przyglądać. A teraz miała wiedzę z pierwszej ręki. Chociaż, znając słowotwórstwo Masakiyo, czy powinna mu tak we wszystko wierzyć? Może jednak, jeśli chodzi o walki, to tak nie bajkotworzy? I chyba właśnie tak było. Mówił konkrety, nawet nie próbował jakoś postawić siebie na piedestale. A przecież mógł wymyślić przeróżne scenariusze tamtych bitew. O tym jak było, wiedział zapewne tylko on i Ryuunosuke. Miał więc pole do popisu, ale wydawał się być w tym szczery. I to sobie ceniła.
- Nienajgorzej, chociaż zmarł mój dobry kolega. - odpowiedziała, zerkając gdzieś w bok. - Ale jak widać, dzięki niemu i tobie, Senrankai mnie nie dopadło. - dodała rozpogodzenia, jakby chcąc trochę zmienić temat. A przynajmniej nie mówić o śmierci bliskiej osoby. - Już miałam nawet jednego na muszce, ale pojawił się jeden taki... Chyba jakiś ich oficer i mi go podwędził. - rzuciła, na końcu trochę udając obrażoną na obieg sytuacji. Mimo wszystko, wciąż na wspomnienie o tej sytuacji, w jej głowie pojawiało się spojrzenie mężczyzny. Jego niezrozumiałe zachowanie zajmowało jej myśli, od których ciężko momentami było się uwolnić. Ale bardzo dobrze działało na to towarzystwo.

Zaskoczona zerknęła na Ayame, która wpadła między nich, a następnie wyprzedziła ich o parę kroków. Coś ją ewidentnie poruszyło. Tym razem były to jak najbardziej miłe wiadomości, na które czerwonowłosa uśmiechnęła się radośnie. Wszystkie te słowa, te obroty, to wszystko roztaczało taką przyjemną, niewinną aurę wokół niewysokiej Hyūga, że chciało się ją wyściskać niczym pluszowego misia!
- Hah! To nie przypadek, że jesteśmy tu razem, Ayame-chan! - zawtórowała jej wesoło, nie przestając się uśmiechać. I taką energię uwielbiała! To jej dodawało sił, pchało do przodu do działania. Swoją drogą, ciekawe co u Aoko. Pewnie jeszcze przebywała w szpitalu, żeby dobrze się zrenegerować. Przyda jej się trochę odpoczynku. Może trochę więcej niż trochę.

Z/T

[Sayuri]

Ten dzień nawet miał przejaw taki, by być bardzo podobnym do popoprzednich. Przynajmniej względem zachowań osób, które znała. I już widziała ten błysk w oku u Masakiyo, już był ten uśmiech, ale wystarzyło jedno spotkanie jego spojrzenia ze spojrzeniem Takayamy i zgasł. Nagle, niespodziewanie. Nie, żeby Sayuri musiała narzekać na brak tej taniej adoracji, ale w sumie takiego go znała. I niezależnie czy kierował te słowa do niej czy do kogoś innego, on taki po prostu był. Jednak rozumiała to, że w pewnych sytuacjach trzeba było się dostosować. Ta była jedną z tych.
- Dzięki, mogłam nadrobić trochę spanko. - rzuciła jeszcze z uśmiechem, chcą dać mu do zrozumienia, że wierzy na tyle w jego umiejętności i siłę, że mogła spać spokojnie i czuła się bezpiecznie. Może chociaż to trochę podniesie go na duchu, przy tym grobowym nastroju?

Za to Ayame wracała do pełnej formy! Najwidoczniej czerwonowłosa wyrwała ją z jakiegoś letargu, głebokiego zamyślenia. Znowu jakieś wizje? Chyba na to wychodziło. Dziewczyna wygladała na nieco przejętą, ale w sumie głęboko wierzyła w to, co widziała. Na jawie czy we śnie. W pierwszym odruchu Sayuri miała tylko nadzieje, że zaraz żaden gniew na nią nie spłynie. Ale w końcu Ayame szybko się pomodliła, więc chyba sytuacja uratowana? Tak mogłaby pomyśleć czerwonowłosa, ale zaraz Ayame odpowiedziała na jej pytanie i wcale się tego nie spodziewała. Same złe rzeczy? Podróżuje z nimi zły duch?! Była w tym wszystkim tak przekonująca, że aż Sayuri dyskretnie chciała się rozejrzeć się dookoła, jakby chciała się upewnić, że on rzeczywiście gdzieś tam jest. Zanim jednak to zrobiła, Ayame skinęła głową w stronę Takayamy, sugerując, że to o niej mowa. Czy aż taka zła aura od niej bije? Owszem, była dość przytłaczająca, potrafiła też wywołać dreszcz, ale żeby od razu zły duch?

Spojrzała z powrotem na Ayame i tylko kiwnęła jej głową na znak, że zrozumiała jej słowa i przesłanie. Nie chciała jednak zbytnio wdawać się w dyskusję na ten temat. Nie była przekonana co do tego, żeby uczennica Ryuunosuke była rzeczywiście zła. Jednakże dalszą drogę przeszła już w ciszy. Aż dotarli do osady, prosto pod samą siedzibę. Trzeba było zdać raport. No, co prawda zapewne zrobi to Takayama i Akabane, a oni albo zostaną oddelegowani, albo dotrzymają im towarzystwa, jedynie się pokazując i nie odzywając ani słowem. Dlatego Sayuri czekała na dalsze zalecenia - czy ma wracać do domu czy wchodzą do siedziby.

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Sayuri Awans

Dotarłaś do budynku siedziby władz wraz ze swoją drużyną. Misja zakończyła się z powodzeniem, dlatego też mogłaś liczyć na okrągłą sumkę, która miała wpaść ci do sakiewki. Nie wydarzyło się nic ciekawego, z pewnością była to wina Takayam`y, która w dalszym ciągu roztaczała nad sobą i okolicami swojej osoby niezachęcającą do konwersacji aurę. Mogliście poczekać jeszcze z piętnaście minut, po czym po uregulowaniu powinności osady względem ciebie i twojej drużyny mogliście się rozejść ciesząc się z piękna pogody.

-----------------------------------------

Trzy dni od zakończenia misji, zjawił się w progu twego domostwa ten sam kurier co ostanio... Czyżby planowano kolejną wielką akcję ? Czy znowu osadzie udało się wpaść na trop Senrankai ?
- Dzień dobry, Hyūga Sayuri ? - zapytał retorycznie młodziak, nisko skłaniając się na przywitanie, ewidetnie czekał na formalne potwierdzenie, że ty to ty.
A gdy to już miałaś za sobą wszelkie procedury bezpieczeństwa, wręczył ci do rąk list, tak, nie było mowy o pomyłce, poznałaś pieczęć urzędników z Shiroi-Iwa.

Chłopak grzecznie się z tobą pożegnał i nie czekająć, aż otworzysz przy nim list, jak to miał w zwyczaju popędził dalej. Mogłaś w samotności bez ciekawskich oczu przeczytać treść informacji:

Do rąk własnych,

W uznaniu za Twoje dotychczasowe zasługi oraz wkład w działania podejmowane na rzecz klanu i osady, postanowiłem wyróżnić Cię awansem w strukturach naszej wspólnoty. Twoje zaangażowanie, lojalność oraz postawa zostały dostrzeżone i wysoko ocenione. W związku z tym informuję, że decyzją władz osady zostałaś wyznaczona do awansu na rangę Akoraito. Oficjalne nadanie rangi nastąpi za trzy dni w siedzibie władz osady, podczas formalnego ogłoszenia. Prosi się o stawienie w odpowiednim, godnym tej okazji stroju. Do tego czasu przygotuj się na przyjęcie nowych obowiązków i odpowiedzialności, jakie niesie ze sobą ta pozycja. Wierzę, że będziesz dalej służyć klanowi z honorem i oddaniem.

Z wyrazami uznania,
w imieniu władz osady
Hyūga Reiko, lider klanu Hyūga, władca Kyuzo

Cóż to za wspaniałe nowiny ! Zostałaś dostrzeżona przez samą "górę", która zamierzała wynagrodzić twój trud włożony w rozwój osady poprzez awansowanie cię, na poważniejsza już rangę.

-----------------------------------------

Trzy dni minęły bardzo szybko. Wstałaś rano i mogłaś już szykować się do wyjścia, jednakowoż musiałaś uważać. Bowiem rozpadał się deszcze, ulewał była straszliwa, tak samo jak całe błoto znajdujące się dookoła właściwie wszystkiego.

Posłaniec

[Sayuri]

Misja się zakończyła, więc otrzymali za nią zapłatę i tak naprawdę mogli się rozejść. Oczywiście, że fajnie było przytulić trochę pieniążka, no ale rzeczywiście od momentu, kiedy Takayama się ujawniła, nie działo się nic zbytnio ciekawego. Czasami wręcz panowała grobowa cisza, a czerwonowłosa przesuwała spojrzeniem swoich jasnych oczy po kompanach, jakby szukała gdzie punktu zaczepienia do rozmowy. Nic takiego jednak nie znalazła, więc gdy tylko otrzymali zapłatę, pożegnała się ze wszystkimi, życzyła powodzenia i ukłoniła się przed odejściem.

Minęły raptem trzy dni, a u drzwi zjawił się chłopak, który ostatnim razem wezwał ją na misję. Pierwsze, co przyszło jej na myśl, to właśnie kolejne zlecenie, więc nawet poczuła podekscytowanie. Miała w końcu czas, żeby się zregenerować i wypocząć. A prawda była taka, że mieli przecież co robić. Senrankai, yokai... Tego nie można było odsuwać na później. Trzeba było kuć żelazo póki gorące, więc nic dziwnego, że z tym skojarzyło jej się pojawienie posłańca.
- Dzień dobry. Tak, to ja. - potwierdziła młodzieńcowi, po czym również skłoniła się lekko, zaraz jednak zawiesiła na nim swoje czujne spojrzenie. W oczach widniała ciekawość, której nawet nie zamierzała ukrywać, chociaż nie snuła jeszcze scenariusza kolejnego zadania. Zdecydowanie nawet nie zdążyłaby tego zrobić, bo zaraz do jej rąk trafił list, na którym widniała pieczęć władz Shiroi-iwy. Usta Sayuri nieco się rozchyliły w lekkim zdziwieniu, bo ostatnim razem tak oficjalnie to nie wyglądało, ale może to jakaś większa akcja? Nim jednak otworzyła list, posłanieć pożegnał się i pośpiesznie się oddalił, więc pożegnała go krótko i zasunęła drzwi. Tak się złożyło, że akurat była sama w domu, więc powędrowała do niewielkiego salonu i usiadła, żeby spokojnie przeczytać treść, która była do niej skierowana.

- Za trzy dni?! - wykrzyczała nagle, jakby to było najistotniejsze w tej informacji. A nie było. Po prostu była zdziwiona, ale przepełniała ją radość. Właśnie miało się spełnić jedno z jej marzeń. Awans na Akoraito. Czerownowłosa przyłożyła do siebie list, jakby chciała go przytulić i wzięła głęboki wdech. - Na bogów... To się dzieje. - wyszeptała pod nosem z zamkniętymi oczami, po czym energicznie podniosła dłonie do góry, wciąż w jednej ręcę trzymają list. - Jaaaaaaaaaaaaaaaj! - krzyknęła z radości i gdyby stała, to pewnie by podskoczyła. A zamiast tego wstała szybko i popędziła do swojego pokoju. No przecież musiała coś wybrać na tę okazję! A jak nie to kupić. Trzeba było to załatwić szybko.

Oczywiście nowina w jej domu rozeszła się szybko. Najpierw dowiedziała się matka, a zaraz po niej ojciec i brat. Wszyscy serdecznie jej gratulowali i mocno ją wyściskali, wychwalając ją za zaangażowanie. Mówili, że byli przekonani o tym, że to się stanie w niedługim czasie, bo widzieli jak ciężko trenuje i ile z siebie daje. Wsparcie bliskich było nieocenione. Sayuri uroniła kilka łez radości, a od ciągłych uśmiechów bolały ją policzki.

W końcu nadszedł ten dzień. Minęły trzy dni, przepełnione ekscytacją, nieopisaną radością i chęcią dalszego działania. Kiedy tylko nastał dzień nominacji, Sayuri miała w głowie już cały plan na najbliższe godziny. Jednak kiedy wstała z łóżka, jej uwagę przykuła paskudna pogoda, która tego dnia ją powitała. Panowała ulewa, nawet ciężko byłoby postawić nogę, żeby nie wdepnąć w błoto. Początkowo czerownowłosa lekko posmutniała, ale zaraz uświadomiła sobie, że przecież pogoda, na która nie ma wpływu, nie może zepsuć jej tego dnia. Zawzięła się w sobie, ubrała swoje odświętne kimono, spięła włosy w dość sporego koka, pozwalając by pojedycze pasemka czerwonych włosów otulały jej twarz po bokach i zeszła na dół. Zjadła nieduże śniadanie, bo żołądek miała lekko ściśnięty.
- Weź parasolkę, dziecko. - rzekła matka i sama zerknęła za okno. - Może powinnaś wziąć inne buty na zmianę? - zaproponowała i zerknęła na swojć córkę. W sumie przeszło to Sayuri przez myśl, ale zdążyła już wymyślić co innego.
- Powinnam dać radę bez tego. - odpowiedziała i wyszczerzyła się od ucha do ucha. - Ale będe potrzebowała jakieś ściereczki na wszelki wypadek. I płaszcza. - dodała i zrobiła dzióbek z ust, jakby się jeszcze nad tym zastanawiała. Ale nie, już postanowione! Wzięła więc kawałek materiału, który posłużyłby jej do ewentualnie wytarcia obuwia, które założyła. Narzuciła też na siebie płaszcz z kapturem. Upewniła się, że ma swoją torbę i odznakę, no i list. Pożegnała rodzicielkię i rozsunęła drzwi, patrząc na tę ulewę. Wzruszyła jednak tylko ramionami i w sumie mogłaby przejść w tym deszczu, ale nie będzie stała w siedzibie niczym smutna fotanna. Dlatego rozłożyła parasol, żeby ochronić dodatkowo głowę i ramiona i postanowiła wybrać trochę inną drogę. A mianowicie drogę górą. Tam błota nie była, ale musiała zachować ostrożność, żeby się nie poślizgnąć ani nie wywyinąc orła przeskakując z dachu na dach. Nie biegła na złamanie karku, aczkolwiek energicznie się poruszała, by jak najszybciej znaleźć się u celu i wejść do siedziby, zapewne schodząc jakąś boczną ścianą niedaleko wejścia. Następnie przed samym wejściem zamierzała przetrzeć buty, jeśli tego wymagały. No i udać się na upragniony awans, wcześniej zdejmując płaszcz, żeby nie narobić z niego kałuży oraz zostawiając parasol w odpowiednim do tego miejscu.
Hyūga Sayuri w tym dniu.

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Sayuri Awans

Wyszłaś z domu, szarość chmur była zaprzeczenieniem ostatnich słonecznych, promiennych dni. Nie postąpiłaś dwóch kroków do przodu, kiedy znalazłaś się w ścianie deszczu, który grubymi kroplami miarowo uderzał o ziemię. Tak... Jeżeli chciałaś ładnie wyglądać na własnej ceremonii awansu to z pewnością, będziesz musiała poświęcić chwilę czasu, aby doprowadzić się do porządku. Deszcz padał z tak dużą siłą, że odbijał się od podłoża, zgarniając ze sobą przy okazji grudy ziemi, robiąc ci tą przykrość i lądując na dolnej częsci twojego ubioru.

Tego dnia nawet dzieci pochowały się gdzieś w domach. W tym momencie trudno było o gromady mieszkańców, którzy licznie przemierzaliby główne ulice osady Shiroi-Iwa. Od czasu do czasu mogłaś zwrócić uwagę na samotnego handlarza, który nie zdążył się skryć w pobliskich budynkach bądź pod najbliższym drzewem. Każdy twój krok odbywał się w asyście dźwięku padającego niczym z cebra deszczu.

deszcz

Do budynku siedziby władz dotarłaś nie później niż przed dwoma kwadransami. Posadzka u progu wejścia była cała zalana. Przywitał się sprzątacz, który widząc jak wchodzisz i na nosisz ze sobą więcej, wody i brudu, zmrużył oczy, pokręcił głową i prychnął wracając do swojej pracy, zdradzając przy tym lekką nerwowość.

Rozbierając się mogłaś poczuć jak przez przeciąg do środka wlatuje nieprzyjemny wiatr, który nagle się zerwał, a szybkość i gęstość deszczu zwiększyła się w raz z jego siłą. Wichura znalazła się tuż przy twoich lędźwiach powodując nieprzyjemne wzdrygnięcie od ochłodzenia.

Po chwili zjawił się urzędnik, który oglądając cię zaprosił cię do sali obok.
- Hyūga Sayuri, proszę wejść tutaj do środka, znajdują się tutaj inni kandydaci do awansu, proszę chwilę poczekać, Reiko-sama ma dzisiaj lekkie opóźnienia. A i bardzo proszę wykorzystać ten czas aby doprowadzić się do ładu. Domyślam się, że warunki nie są dzisiaj sprzyjające, ale proszę nie zapominać, że stanie pani przed najważniejszą osobą w tym kraju. - wyjaśnił ci urzędnik prosząc ze sobą jedną z osób znajdujących się w tej wielkiej sali.
Była to ta sama sala w której przydzielono ci członków drużyny do misji na wzgórzu Shizukaoka. Tym razem w środku znajdowało się o wiele mniej osób bo raptem oprócz ciebie były w niej jeszcze cztery persony. Żadne z nich nie wyglądało na kogoś kogo znałaś, z twarzy i z postury wyglądali absolutnie zwyczajnie.

Po blisko godzinie, kiedy kandydaci dochodzili, ale też i przechodzili, idąc na wizytę z liderem w końcu, kiedy urzędnik zjawił się ponownie w drzwiach, gestem ręki, przywołał cię do siebie.
- Lider panią oczekuje. Nie wiem czy pani już słyszała, awans odbywa się poprzez tradycyjny rytuał wypicia herbaty, Reiko-sama oficjalnie panią awansuje, a na koniec będzie mogła pani zamienić z naszym władcą dwa słowa. Proszę ten czas wykorzystać, nie wszyscy mają taki zaszczyt, ale też proszę nie zapominać o etykiecie i nie pytać się o ulubiony smak mochi Reiko-sama. Z rozwagą i powagą, proszę zapamiętać z rozwagą i powagą. - poinstruował cię urzędnik finalnie odprowadzając cię pod wielki drzwi, które oddzielały cię od spotkania z człowiekiem, który podpisuje zlecenia między innymi również i dla ciebie. Lada moment miałaś zostać poproszona, aby wejść do środka.

Urzędnik

[Sayuri]

To zdecydowanie nie była letnia aura. Chociaż na dobrą sprawę i deszcz był potrzebny w tę porę roku, by wszystko co zielone, nie usłychło nagle z braku wody. Mimo wszystko pogoda nie rozpieszczała i to akurat w dzień jej awansu. No dobra, zapewne nie tylko jej, ale chyba każdy wolałaby dzisiaj słoneczko, a nie gromę chmur, z których wręcz strumieniami lał się deszcz. Jednak... Co mogła na to poradzić? Tylko starać się dotrzeć do celu, by jak najmniej się zabrudzić. A później ogarnąć, by wyglądać porządnie przy najwyższych władzach Shiroi-iwy.

Kiedy dotarła do budynku, mogła śmiało stwierdzić, że nie była pierwsza. Mężczyzna, który zajmował się porządkiem, ewidentnie nie był zadowolony z kolejnej osoby, która dołożyła mu roboty. Czerwonowłosa rzuciła mu jedynie przepraszające spojrzenie, ale mógł nawet tego nie zauważyć, wracając do swoich obowiązków. Sayuri zaś zdjęła płaszcz i poczuła jak nagle obejmuje ją chłód. Wiatr, który się zerwał, jakby wzmożył deszcz, a nadlatujące zimno wywłowało u niej nieprzyjemny dreszcz. Młoda Hyūga wzdrygnęła się, zaciskając mocniej dłonie na mokrym płaszczu. Nim jednak zdążyła się ogarnąć, pojawił się przy niej urzędnik, który wyjaśnił co i jak, zaprowadzając ją do znajomej już sali. Słuchała jego słów, potakując głową, że wszystko zrozumiała.
- Oczywiście. - odpowiedziała, zawstydzając się nieco na wzmianę o doprowadzeniu się do ładu. Wiedziała, że ten człowiek nie miał nic złego na myśli, ale rzeczywiście sytuacja wymagała tego, by godnie się prezentować.

Sala nagle wydała się być ogromna. Wcześniej, kiedy byli tutaj shinobi i kunoichi w ogromnej ilości, wszyscy w ścisku, nie było aż tak widać wielkości tego pomieszczenia. A teraz, kiedy była ich zarazem piątka razem z nią, a nikogo stąd nie znała, miała wrażenie, że mogłoby się tu nieść nawet echo. Idąc jednak za radą urzędnika, nie zamierzała tego sprawdzać, a postanowiła spędzić ten czas, by doprowadzić się do porządku. Odłożyła swój płaszcz i parasol w miejsce, które albo było do tego przeznaczone, albo Sayuri uznała, że nie będzie nikomu wadzić. Sama zaś wyjęła z torby ściereczkę, którą wzięła ze sobą i przetarła dół stroju i obuwie. Tak, by wyglądać schludnie i czysto. Co prawda nie widziała czy jej upięte włosy wyglądają tak, jak przy wyjściu, ale odruchowo poprawiła też je. W tym momencie cieszyła się, że jej kimono było ciemne, bo na jasnym materiale zdecydowanie trudniej byłoby pozbyć się zabrudzeń. Czerownowłosa upewniła się jeszcze, że kimono dobrze leży, a dekolt nie odsłania zbyt wiele - była dość skromną dziewczyną, aczkolwiek nie wstydziła się swojego ciała. Jednakże na taką okazję niewskazane było, by świeciła golizną. Dlatego pod kimonem znajdował się dodatkowy, jasnoróżowy materiał, który odsłaniał niewiele ciała poniżej obojczyków. Na jej szyi widniał wisiorek z połową shurikena, który dawno temu został zakupiony podczas turnieju w Yinzin. Chciała go mieć dzisiaj przy sobie.Co prawda przypuszczała, że Azuma już dawno zaszedł o wiele dalej, to miała cichą nadzieję, że nie zapomniał o niej, tak jak ona o nim.

Co chwilę ktoś przychodził, ktoś odchodził. Minęła może godzina, coś chyba koło tego, kiedy urzędnik pojawił się ponownie w drzwiach i przywołał ją gestem ręki. Oczywiście bezzwłocznie ruszyła w jego stronę. Znowu dostała instrukcje, aczkolwiek kilka rzeczy było na pewno istotnych. Chociażby informacja o tradycyjnym rytuale wypicia herbaty. Nie miała jeszcze okazji uczestniczyć w takim wydarzeniu z głową rodu Hyūga. Co prawda jej brat już miał nominacje za sobą, ale nigdy nie prosiła go o szczegóły, bo chciała sama to przeżyć. Tak na nowo, bez ustalonego wcześniej scenariusza.
- Dziękuję za wskazówki. - powiedziała i skłoniła się w stronę mężczyzny. Co mogłaby mu więcej powiedzieć? Żeby wyluzował? Przecież nie zamierzała zabierać czasu Liderowi, bo na pewno miał ważniejsze rzeczy na głowie. Przyjmował dzisiaj nie tylko nią i jakby tak z każdym miał wdawać się w pogawędkę, to by dnia zapewne nie starczyło. Osobiście nie przychodziło jej nic do głowy, o co mogłaby się zapytać Lidera. Pragnęła jedynie zapewnić o swojej lojalności i chęci działania na rzecz dobra klanu. I mimo, że potrafiła w sztukę medyczną, to zdecydowanie wolała działać na froncie, a nie w szpitalu. Tam też przecież byli potrzebni medycy.

Stanęła pod drzwiami i wzięła głęboki oddech. Opuszkami palców dotknęła wisiorka i wypuściła powietrze z płuc. Po krótkiej chwili obie jej dłonie wylądowały na wysokości bioder. Była gotowa. Podekscytowana, serce biło dość mocno i szybko, ale była gotowa. Przecież to wesoła chwila. I kiedy tylko została zaproszona, by wejść do środka, zrobiła to. Postąpiła ledwo kilka kroków w głąb pomieszczenia, w którym przebywał Lider klanu Hyūga i skłoniła się w jego stronę.
- Witaj, Reiko-sama. - przywiatała się, kiedy już tylko się wyprostowała. Jeśli przebywał tutaj ktoś jeszcze, również jej ukłon miał być powitaniem względem pozostałych. - Hyūga Sayuri, jestem do twojej dyspozycji. - zakomunikowała, jednocześnie oznajmiając swoją czynną służbę pod jego rozkazami. Nie chciała od razu mówić, jaka była podekscytowana i jak cieszyła się tym wyróżnieniem. To już mówiła sama jej twarz, bo oczy wręcz świeciły jej z radości, a na twarzy błąkał się uśmiech, niczym u o ośmioletniego dziecka. Chwila pewnie wzniosła, ale tak naprawdę pierwszy raz miała okazję spotkać się z Hyūga Reiko tak praktycznie twarzą w twarz. Czy miała udawać sztywną pannicę, którą nie była? Chyba nie powinna w ten sposób oszukiwać Lidera klanu. Była sobą, ale zachowywała przy tym stosowane zachowanie. Nie chełpiła się, ale całą sobą wyrażała radość z tego dnia.

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Sayuri Awans

Po chwili wyczekiwania rozsunęły się hebanowe drzwi, które bogato zdobione były srebrnymi nićmi, w drzwiach stał jeden z urzędników, sądząc po stroju był to urzędnik niższego szczebla. Wciąż co prawda nosił się w bieli i czerni, ale jego strój nie był tak bogato zdobiony jak to już widziałaś u najbardziej liczących się osady na innych oficjalnych wydarzeniach wysokiej rangi. Mężczyzna był o pół głowy od ciebie wyższy, wyglądał na niewiele starszego, z gęstą czupryną w odcieniu drzwi, które właśnie rozsunął.
- Hyūga Sayuri, lider, Hyūga Reiko-sama zaprasza cię na herbaciany rytuał. - zapowiedział ci pewnym głosem mężczyzna
Usunął się delikatnie w bok robiąc ci miejsce, żebyś mogła wejść do środka. Dzięki czemu mogłaś już stąd zorientować się, że shirei-kan z dwoma urzędnikami przesiaduje w dużym pokoju, który wyłożony był tatami w jasnozielonym odcieniu, kolor pochodny do szmaragdu. Na wprost, za mężczyznami znajdowały się dwa duże okna, które bliżej były ścian aniżeli środka, były ogromne dzięki czemu wpuszczały bardzo duże ilości światła słonecznego do środka.

Urzędnicy, których dostrzegłaś wraz z liderem, znajdowali się tuż za nim, siedząc po jego bokach na białej, eleganckiej poduszce. Ubrani byli w kamishimo z trzeba wyszytymi znakami przedstawiającymi herb klanu Hyūga, stroje mieli uszyte w tym samym stylu co rozsuwający ci drzwi urzędnik, jednak kobiecym okiem od razu mogłaś poznać, bogatsze zdobienia i lepszej jakości materiał. Zasłyszana kiedyś plotka, że to dwa kamienne posągi okazała się prawdą, wyglądali na takich co siedzą tam przynajmniej od kilku lat. Spoglądali jakby w róg pokoju przypominając rzeźby, które pomimo, że na próżno wypatrywać jakiejś ich reakcji to jednak człowiek ma wrażenie, że zaraz wstaną i dojdzie do interakcji. Przed nimi, po środku, siedział shirei-kan klanu Hyūga, on też założył strój kamishimo, jednak bogatość zdobień i jakość materiału biła na głowę wszystkie stroje obecnych tutaj zebranych. Grube podwójne przeszycia, o dwa wyszyte herby klanu Hyūga więcej aniżeli u wyższych rangą urzędników, staranniejsze wykończenie, po samej ocenie strojów bez trudu mogłaś rozeznać się, kto jest najważniejszy w tym pomieszczeniu. Reiko-dono siedział emanując spokojem ducha i siłą woli, na jego obliczu czaił się delikatny uśmiech, a jego oczy wyrażały stonowaną radość.

Weszłaś do środka, usłyszałaś jak urzędnik za tobą zasuwa drzwi i pewnym krokiem rusza, wymijając się po czym wskazuje poduszkę przygotowaną specjalnie dla ciebie znajdującą się przed samym władcą osady. Po czym sam kłaniając się swojemu panu oraz urzędnikom usadowił się na poduszce przeznaczonej dla niego. Znajdowała się ona po lewej stronie Reiko-dono, delikatnie za nim, najwidoczniej brunet miał asystować przy całym rytuale.

Wchodząc do środka mogłaś rozeznać się w całym pomieszczeniu i jego układzie. Po twojej lewej znajdowały się podobne do tych którymi weszłaś rozsuwane drzwi, ale znacząco mniejsze, na szerokość idealne dla jednej osoby. Najpewniej to było połączenie pomiędzy tym pomieszczeniem, a gabinetem samego Reiko-dono. Miałeś okazję omieść wzrokiem wszystkie ściany, które powstały z wykorzystaniem jasnej gliny. A patrząc do góry ujrzałaś potężne belki z ciemnego drewna.

Usiadłaś przed niskim, lakierowanym stolikiem w kolorze czerni. Był już na nim chadōgu ozdobiony w herb klanu Hyūga. To właśnie ten mebel oddzielał się od głowy twojego klanu.

Rzopoczął się rytuał na sam początek, urzędnik dokonał prezentacji zestawu do zaparzania herbaty, głównymi bohaterami przedstawienia były bogate zdobienia, które żadne nie zostało opuszczone. W ruchach urzędnika mogłaś dostrzec płynność i staranność, było widać, że jest w tej sztuce dobrze wyćwiczony, choć zdarzały mu się lekkie przestoje, zdradzające, że robi to od niedawna. Po prezentacji w następnym kroku nadszedł czas na zaparzenie herbaty. Urzędnik zabrał się za to z wielką ostrożnością nie chcąc rozsypać choćby drobinki wysuszonych liści, z którego miał przygotować napar do wypicia.

Lekkim ukłonem mężczyzna, który odpowiadał za przygotowanie całego rytuału, dał znać Reiko-dono, że wszystko jest przygotowane. Lider wypracowanym ruchem ręki nalał herbaty do czarek, starannie odłożył naczynie w którym znajdowała się napar po czym prostym gestem zaprosił cię do wspólnego wypicia. W momnecie gdy wasze czarki zostały opróżnione, Reiko-dono delikatne chrząknął i rozpoczął konwersację
- Rytuał oczyszczenia za nami. Hyūga Sayuri za twój trud włożony w szerzeniu dobrego imienia klanu Hyūga, wynoszę cię do rangi akoraito. A teraz mając już za sobą formalności, opowiedz mi coś o sobie. - formułka brzmiała jakby była wyuczona jednak, to nie oznaczało, że nie brzmiały szczerze, ciepło i zachęcająco do zwierzeń.

Hyūga Reiko - KLIK
Urzędnik

[Kaito Ishikawa]

Pewnego dnia latem 396 roku na tablicy ogłoszeń w budynku siedziby władz pojawiło się następujące ogłoszenie:

Hyūga Reiko od pewnego czasu inwestował sporą część wioskowych zasobów w rozwój medycyny. Organizacja Senrankai stawała się coraz bardziej uciążliwa, a spokój uzdrowicieli coraz częściej był zakłócany i śmielej naruszany. Do takiego stopnia, że wśród mieszkańców Shiroi-Iwa temat ruchów zamaskowanych wrogów osady stawał się tematem numer jeden do plotek. Władza w Kyuzo najwidoczniej chce uspokoić nastroje wśród miejskiej ludności, wykonując kroki, które jednoznacznie wskazują, że wszystko jest pod kontrolą i nie ma się czego obawiać.

[Sayuri]

To zdecydowanie miała być wzniosła chwila. Sayuri czuła podekscytowanie, radość i chyba nawet nutkę niepewności. Gdzieś w jej głowie oprócz zachwytu błądziły pytania, jak to spotkanie przebiegnie? Jak upłynie rozmowa, chociażby krótka? Czy nie palnie jakiejś głupoty? Nie były to raczej dziwne myśli, jak na młodą dziewczynę, która pierwszy raz miała mieć możliwość rozmowy z przywódcą klanu. Owszem, wiedziała jak się zachować, rodzice wpoili jej odpowiednie wartości, z którymi jak najbardziej się zgadzała, ale wciąż gdzieś tam w środku czuła się dzieckiem. Tym trochę raczkującym, zwłaszcza w świecie ninja. Głęboko wierzyła jednak, że jej upór, determinacja i zaangażowanie jest zauważane, i że nie jest kolejną osobą na polu bitwy, która może coś zdziała, a może nie. Chciała dojść do momentu, gdzie jej obecność będzie wzbudzała poczucie bezpieczeństwa, otrzymane wsparcia i chociażby szczyptę spokoju, że będzie dobrze. Oczywiście, jeszcze długa droga przed nią. Jednak właśnie stawiała kolejny krok na tej drodze, z czego była przeogromnie szczęśliwa.

Wszystko tutaj wydawało się takie doniosłe. Nawet te drzwi, które w oczach czerwonowłosej kunoichi wręcz mieniły się od tej srebrnej nici. Być może na jej odbiór wpływał fakt tego, co się miało niedługo stać, a może po prostu pierwsza wizyta w tej sali miała zrobić na niej takiej wrażenie. Zresztą, czy to było aż tak ważne? Tak po prawdzie Sayuri zachwycając się takimi rzeczami, wciąż pielęgnowała swoje wewnętrzne dziecko, tkwiące w jej duszy. I oby jak najdłużej.

Jej rozmyślania przerwał dźwięk rozsuwanych drzwi. Spojrzenie białych oczu przeniosło się ze splotu srebrnej nici na młodzieńca, niewiele chyba od niej starszego. Tutejszy urzędnik, chociaż nie piastował jakiegoś wysokiego stanowiska. Jego skromny ubiór przywiódł jej na myśl, że sama musi zakupić sobie nowe ubranie, które niekoniecznie będzie kojarzyć się z wyskokami na misję. Zdecydowanie powinna wymienić swoją biała yukatę, która robiła się już ciasnawa, a biel nieco poszarzała. Do tego dobrać długą, bordową spódnice i strój na cywila gotowy. Jednakże te rozważania czy plany trzeba było zostawić na później. Teraz została zaproszona do środka sali, więc gdy tylko młoda mężczyzna usunął się w bok, skinęła głową nieco w dół, po czym wyprostowała się i pewnym krokiem, na tyle na ile potrafiła, weszła do środka. Tu, chcąc czy nie chcąc, zbadała swoim nienachalnym spojrzeniem otoczenie. Wielkie, dwa okna, które wpuszczały ogromną ilość światła, dzięki czemu robiła się tutaj jakoś tak przyjemnie, przytulnie. Wyłożona na podłodze tatami, w przepięknym, jasnozielonym kolorze. O dziwo, chociaż nie każdy pewnie to wiedział, czerwień i zieleń dobrze ze sobą współgrały, bo podkreślały swoje kolory nawzajem. Jednak w tym wszystkim najważniejsze było co innego. A raczej ktoś inny. Sam Shirei-kan we własnej osobie wraz z dwoma urzędnikami. Byli tuż za nim, ale bardziej po jego bokach, niż za plecami. Nie umknęło uwadze czerwonowłosej, że byli wyżej postawieni niż mężczyzna, który ją tu wpuścił. Piękne odzienie ozdobione było już bardziej bogato, wyszyte herby klanu Hyuuga prezentowały się dumnie i okazale.

Żyją? Zapytała się sama w myślach, przez sekundę jakby chcąc to zweryfikować spojrzeniem, ale zaraz się zreflektowała. Nie wypadało się tak wgapiać, niczym małe dziecko, jak tylko zobaczy małego kotka albo pieska. Zwłaszcza, jak zwierzątko śpi, bo czy to rzeczywiście zwierzątko czy maskotka.

Panowie na pewno maskotką nie byli. Żywe posągi. Siedzieli tak nieruchomo, jakby byli tu dodatkową ozdobą. Swoją drogą, zdecydowanie czerwonowłosa kunoichi nie chciałaby mieć takiej roboty. Co w tym fajnego? No dobra, przebywanie przy Liderze Klanu to na pewno wiele wynagradzało, ale tak… tak bez życia zupełnie? Nie no. Bo mimo, iż naprawdę można by myśleć, że wstaną obaj, albo chociaż jeden z nich, to jednak nadal byli nieruchomo. Jednak nader wszystko, kluczowym punktem w całym tym pomieszczeniu, był sam Shirei-kan. Choćby ktoś nie wiedział, jak wygląda czy jak się nazywa, to wystarczyło na niego spojrzeć. Doniosła postawa, szlachetny ubiór, ze zdobieniami w takiej ilości, w jakiej Sayuri jeszcze nie widziała. Nie dałoby się go pomylić z kimś innym. Wystarczyło jedno spojrzenie na jego osobę, na jego prezencję i już człowiek czuł respekt i zachwyt w jednym. Przynajmniej taki człowiek jak młoda Hyuuga. Nie panując za bardzo nad tym, na jej twarzy wykwitł pogodny, bardzo ciepły uśmiech. Może czuła się nawet jak taka mała księżniczka, która właśnie miała dostać pochwałę, bo całkiem nieźle sobie radzi. Znajdując się w tak pięknym miejscu, wśród wysoko postawionych ludzi, chyba przez krótką chwilę mogła odnieść takie wrażenie, powołując się gdzieś na te dziecięce marzenia. Wszystko tu miało swoje miejsce. Wszystko do siebie pasowało, było zaplanowane z przemyśleniem. Belki znajdując się nad ich głowami potęgowały wrażenie przestronności tego miejsca.

Drzwi zasunęły się, a jej zostało wskazane miejsce na poduszkę, która najwidoczniej była przygotowana dla niej. No dobra, pewnie nie tylko dla niej, toż nie była tutaj dzisiaj jedyna, ale w tym momencie zdecydowanie to miało być jej miejsce. Tuż przed samym Reiko-sama. Czy to nie będzie jeden z lepszych, o ile nie najlepszy dzień w jej dotychczasowym życiu?

Nie wchodząc jeszcze głębiej, młoda kunoichi zdjęła swoje obuwie, pozostając w tabi na stopach. Ustawiła je starannie pod ścianą blisko drzwi i ruszyła dalej. Chciała chłonąć każdą sekundę z tego wydarzenia. Nie ukrywała swojego czujnego, wręcz ciekawskiego spojrzenia, obserwując całość rytuału. To właśnie mężczyzna, który otwierał jej drzwi i zaprosił ją do środka, zajął się przeprowadzeniem ceremonii. Widać było, jak Sayuri spokojnie oddycha, siedząc na przygotowanej poduszce. Jej nogi były zgięte w kolanach, pośladki posadziła niemalże na swoich piętach, a dłonie ułożyła na udach. Ruchy młodego urzędnika wskazywały na to, że nie robił tego pierwszy raz. A że czerwonowłosa była tak w to wszystko zapatrzona, to nawet nie zwróciła zbytnio uwagi na ewentualnie dłuższe przerwy, które robił. W sumie dzięki temu mogła spędzić tu chociaż o te parę sekund więcej, niż standardowo. W końcu jednak napar wylądował w czarce, którą napełnił sam Shirei-kan. Nie zwlekając, ujęła niewielkie naczynie w swoje dłonie i rozkoszowała się smakiem herbaty, która naprawdę była wyjątkowo dobra. Może nie była jakaś niezwykła, ale całą ta otoczka jakoś sprawiała, że wszystko zdawało się być jeszcze lepsze.

Odstawiła pustą czarkę na czarny, niski stolik i podniosła swoje spojrzenie na Lidera. Skończyli w końcu pierwszą część tego spotkania. Dość szybko też padły słowa o awansie na wyższą rangę. Nikomu z przebywających tutaj nie umknęło na pewno to, że na jej policzki wpłynął róż. Nie, nie była zawstydzona, ale ogarnęło ją takie przyjemne ciepło. Być może to też ta herbata. Ale zdecydowanie większą zasługę miały w tym słowa mężczyzny, który przewodził Shiroi-iwie.

- Jestem zaszczycona, Reiko-dono. – powiedziała, chcąc w ten sposób podziękować za wyróżnienie, jakie dostała. – Niezmiernie się cieszę. – dodała może trochę mniej formalnie, zwłaszcza, że jej oczy wręcz błysnęły, mieszając ze sobą radość i wzruszenie tą chwilą. Zacisnęła nieznacznie palce na materiale kimona, starając się nie wybuchnąć tutaj jakąś niekontrolowaną radością.

Wzięła jeden głęboki wdech, na sekundę odrywając spojrzenie od Lidera. Mimowolnie spojrzała na wciąż siedzącego nieruchomo jednego z mężczyzn, jakby chciała wyłapać, czy aby na pewno nic się w ich posturze nie zmieniło. Zaraz jednak wróciła spojrzeniem na Reiko-sama, nie ignorując jego prośby o opowiedzeniu czegoś o sobie.

- Ah, o sobie. – powtórzyła i podrapała się lekko po prawym policzku, mrużąc oczy. – Długo starałam się odnaleźć swoją drogę, którą chciałabym tak naprawdę podążać. Bez żadnych wątpliwości, pytań czy zawahania. Żeby starać się nigdy nie postawić kroku wstecz. – zaczęła, w sumie chyba jeszcze nie do końca wiedząc, jak dobrze odpowiedzieć na to pytanie. Czy miała mówić o swoich zainteresowaniach? O jej osiągnieciach przecież wiedział, więc nie mogła stawiać mężczyzny przed jakimiś oczywistościami i suchymi faktami. Uważała, że ta chwila powinna zostać wykorzystana na to, by Lider widział i poznał ją taką, jaka jest naprawdę. – Wiem, że ona dopiero się zaczyna. I że tak wiele radości z sukcesów przede mną, chociażby tak jak dzisiaj… - urwała i odwróciła na chwilę wzrok, spoglądając na okno. – …tak i wiele smutku z porażek i start. – dodała ciszej, przypominając sobie o Shirako. Zdecydowanie był iskrą światła dla każdego, kto stanął na jego drodze. A ona tę iskrę zachowa. I nie puści. – Ale zrobię wszystko, by przeważały te pozytywne odczucia i wydarzenia. By nasz klan, klan Hyuuga, wszyscy mieszkańcy Shiroi-iwy, Karmazynowych Szczytów, a może kiedyś i całego naszego świata, czuli się bezpieczni. – dopowiedziała z zapałem, w połowie wypowiedzi wracając spojrzeniem na Shirei-kana. Pewnie gdyby się dało, w jej oczach widać byłoby ogień, ale zamiast tego jej harde spojrzenie mówiło o tym, że wierzy w swoje przekonania. Że owszem, są to dość obszerne cele czy marzenia. Być może w większości niemożliwe do zrealizowana za jej kadencji, ale od czegoś trzeba było zacząć, czyż nie? Jak jej pokolenie coś zapoczątkuje, to była większa szansa, że następne będą to praktykować i efekty będą jeszcze lepsze.

Podczas tej wypowiedzi można było zauważyć, jak jej ciało napina się. Jakby zaraz gotowa była wstać na równe nogi, jeszcze bardziej podbijając zaangażowanie, jakie czuć było w jej głosie, jakie malowało się na jej twarzy i w jej spojrzeniu. Wszystko to jednak, mimo iż było w zdecydowanym tonie, to brzmiało łagodnie. Może dlatego jakoś powstrzymała się, by nie zerwać się na równe nogi.

- Wiem, że medyczni ninja są potrzebni. Że w szpitalu też każda para rąk jest znacząca, ale jeśli mogłabym prosić, to zdecydowanie lepiej czuję się w terenie. Nie tylko jako medyk, ale przede wszystkim jako realne wsparcie w walce. – powiedziała, nie spuszczając wzroku z Reiko-dono. Był starszy od niej, zdecydowanie przystojny, ale wciąż oficjalnie nie był związany z żadną kobietą, ale parę plotek już chodziło po osadzie. Zwłaszcza, że jego obecność w siedzibie stanowczo się zmniejszyła w stosunku do tego, co było wcześniej. Rzecz jasna to były jedynie plotki, które gdzieś zasłyszała czerwonowłosa, ale być może była w tym jakaś prawda? Trochę ją to ciekawiło, ale w zażyłości z Liderem była w żadnej, więc nawet przez myśl by jej nie przeszło, by o to pytać. Zdecydowanie nie była to jej sprawa. A tu, w tej chwili, istotniejsze było to, że właśnie wyraziła swoją gorącą prośbę co do jej przyszłości. O to, gdzie chciała się znajdować, w czym brać udział. I liczyła, że jej sugestia będzie wzięta pod uwagę w najbliższych misjach. Oczywiście brała pod uwagę to, że może przyjść taki moment, że będzie potrzebna na miejscu, w szpitalu. Nie zamierzała tego negować. Jednak jeśli nie było takiej potrzeby, to zdecydowanie wolała sprawdzać się w terenie.