Główna ulica Hachimantai

[Sosuke]

Powoli odnajdował się w swoimi nowym-starym życiu. Po powrocie z Sarufutsu potrzebował chwili, żeby złapać oddech, a zima była do tego idealnym momentem. Choć w ich stronach była ona stosunkowo łagodna, tak świat wyraźnie wtedy zwalniał i pozwolił Sosuke nadgonić rzeczywistość. Teraz stało przed nim pierwsze większe wyzwanie. Sanae wysłała go z listą zakupów, która powtarzał sobie w głowie raz za razem, żeby niczego nie zapomnieć. Ostatnie czego potrzebował to oberwać laczkiem, bo zapomniał czegoś kupić.

-Argh... Nic ci nie jest?- Stęknął, bardziej z zaskoczenie, aniżeli bólu, próbując uświadomić sobie co właściwie się stało. Wszedł w kogoś? Wpadł na ścianę albo beczkę? Zamrugał szybciej kilka razy i rozejrzał się, dostrzegając, że zamyślając się nad listą zakupów najprawdopodobniej kogoś potrącił. Już chciał wyciągnąć rękę, aby pomóc poszkodowanemu się podnieść, ale wtedy został oskarżony o rzeczy, których najwyraźniej nie zrozumiał, a jego zaskoczenie tylko się powiększało z każdą chwilą. Cofnął lekko rękę z niepewnością, dostrzegając palec wymierzony we własną osobę.

-Zawody?- Zapytał sam siebie, w głębi duszy dziękując samemu sobie, że Tsuyosha nie było w pobliżu albo kogoś innego z dzieciaków, bo był przekonany, że na takie niewinne pytanie szybko dostał by odpowiedź: "W wyciąganiu Sosuke z wody". Dotarło do niego, że przecież odpowiedź już otrzymał, zanim zadał pytanie, ale chwilę zajęło zanim do niego to dotarło. Z jakiegoś powodu zaciekawiło go co takiego dzieje się nad stawem, ale ponad wszystko obawiał się wizji lecącego laczka, więc chcąc nie chcąc najpierw musiał wypełnić swoje obowiązki zanim będzie mógł pójść się zrelaksować. Dlatego czym prędzej poleciał na targ, zrobił zakupy, odniósł je do domu, aby potem móc równie szybko popędzić nad jezioro, licząc na to, że nie spóźni się zanadto na to wydarzenie. Jego doświadczenie z rybami raczej nie było chlubą, więc warto było popracować trochę nad tym. Nawet jeśli jako Uchiha miał szczególny uraz do wody.

[Nobuo]

Karasie jedzą...
Misja A - Sosuke

---

Posty
Nobuo 2
Sosuke 1

---

Nic sobie nie zrobił Kise z pytania Sosuke, podobnie pytanie o zawody zostało zostawione w eterze. Jednak takie pytanie to jak wystawienie przeciwnika pod najsilniejszą technikę Katonu. Następnie jak się rozstali, przedstawiciel może nie najlepszej ale na pewno najfajniejszej rodziny w Uchihah postanowił wykonać zadanie jakie go efektem motyla podrzuciło pod to spotkanie. Kupił to co miał, wrócił do domu, zostawił co miał, nie otrzymał techniki latającego klapka no jutsu i wyruszył prosto na miejsce o jakim wspominali nowo poznani ludzie.

Dochodząc nad jezioro mógł zobaczyć masę ludzi, poubieranych jak stare dziady, krótkie spodenki odbiegające od standardów jakie nosili w domu, proste kamizelki, typowe kapelusze rybackie. Pomimo poczucia, że to nie są raczej shinobi, mógł odczuć, że znalazł się w gronie wędkarskich seininów. Patrzyli na niego spod łba, czując zagrożenie, że ukradnie im najlepsze możliwe patenty na połów ryb.

- Jednak przyszedłeś... Świetnie, łowiłeś kiedyś ryby?... Masz swój sprzęt, zaraz cię zgłosimy i ogarniemy jakieś wędki i przynęty byś nie był w czarnej dupie już na starcie haha. - Podszedł do ciebie Aomine, z uśmiechem zaczął nakreślać co się dzieje. Jakby Sosuke wolał odpuścić, to i tak presja tłumu oraz pozytywne usposobienie Aomine utrudniało mu odmowę. - Dobra ale zacznijmy od zapisania cię. - Podeszli we dwóch do stanowiska, było to zbite kilka desek na stół, proste siedzenie za którym siedział niebiesko włosy. - Kuroko weź dopisz, nowego. - Oparł łokieć na stole i się lekko pochylił. - Weź bo to jest niestabilne. - Zepchnął jego łokieć ze stołu. - A jak się nazywa ten twój nowy kolega. - Zapytał patrząc prosto na Aomine. - Yyy, nie wiem. - I we dwóch spojrzeli na Sosuke...

Z/T - Jezioro

---

Kise
Aomine
Kuroko

---

[Oya]

1/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Zaczynał się kolejny piękny dzień. Zima odpuściła już kilka miesięcy temu, wiosna pozwoliła rozkwitnąć pięknym drzewom i kwiatom, co spowodowało unoszenie się ponad zapachem mocnych i ostrych przypraw, delikatniejszych zapachów. Ludzie zachowywali się, jakby nie toczyła się wokół nich żadna wojna, chociaż akurat w wiosce Hachimantai, gdzie przebywali migranci z Morskich Klifów dało się to zauważyć przez ustawione wszędzie namioty dowodzenia lub mieszkalne. Chociaż i te były powolnie zastępowane czymś na wzór jakiś budynków (chociaż, jak narazie ciężko było to tak nazwać).

Kolejny raz została tutaj wezwana. Tym razem do swoich włości zapraszał ją niejaki Ming. Powinna z nim się spotkać w pobliżu klatek ze zwierzętami, ale ciężko jej było je zlokalizować przez natłok ludzi i strażników, którzy kręcili się to w jedną, to w drugą stronę. Widziała, że w trakcie tygodnia wszystko mogło się tutaj wydarzyć, ponieważ widziała mniej namiotów w zachodniej części wioski. Za to były tam ustawione na potężnych balach od drzew budowane łódki, którymi mogli wypływać na połów. Zauważyła obok zapakowane w skrzyniach sieci rybackie. I pierwszą z kartek, gdzie leżał sobie szary wilk. Nie reagował na hałas obok, oparł swój pysk na łapy i spał. Był to o dziwo bardzo przyjemny widok, bo w tym momencie zwierzak wydawał się całkowicie opanowaną kulką do przytulania. Jakby był udomowionym psem.

Dialogi:
-

[Yumi Uchiha]

Zleciała z życiu Yumi zima oraz wiosna, nastolatka przez ten okres była skupiona głównie na pomocy w domu, rozwoju oraz wykonywaniu prostych zadań, które jeszcze misjami nie były ale te miały się niedługo zacząć jak tylko dziewczyna ruszy w świat. Taka jedna przygoda była niedaleko przed nią samą, niedoświadczona w walce, bez sharingana weszła w lato z pełnym zapałem.

Trafił się dzień co musiała się udać do włości pana Minga. Miała się ona zjawić niedaleko klatek ze zwierzętami, tym razem sama bez nikogo z rodziny, było to dosyć nowe odczucie w jej życiu... W końcu coś sama w pełni zrobi, a nie tylko od małego trzymana przez innych za uszy. Tego dnia w wiosce była masa ludzi, namiotów było trochę mniej ale nie była to rzecz która przykuła jej uwagę na dłuższy moment.

Dochodząc do miejsca zaczęło pojawiły się skrzynie z pochowanymi w nich sieciami, ale to nie one były kluczowe w tej sytuacji tutaj był szary wilk. Momentalnie jego obecność rozczuliła dziewczynę która ostrożnie do niego się zbliżyła badając najpierw czy jest agresywny czy nie. - Ooo pan piesio. - Powiedziała wyższym głosem, by pokazać jak bardzo podobał się jej ten obrazek i samym tonem pokazać zwierzakowi, że jest przyjacielsko nastawiona.

[Oya]

2/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Dziewczyna w końcu mogła sama się wykazać i postarać o coś. Zazwyczaj miała jakąś opiekę nad sobą, tym razem z całą pewnością będzie musiała polegać na tym, co ona sama uważa. Dlatego radosnym krokiem wkroczyła do Hachimantai w poszukiwaniu włości pana Minga. Jednak widok wilka przykuł jej uwagę w pełni. Widziała, jak słodko śpi i nie widziała żadnego problemu w tym, że nie był to zwykły pies. Podeszła do niego ostrożnie, patrząc czy jakoś zareaguje. Jedynie strzelił uszami i głośniej odetchnął. Otworzył powoli jedno oko, ale nic nie zrobił. Patrzył, jak się do niego zbliżała i pozwolił podejść na tyle, żeby dać się pogłaskać.

Otworzył już drugie oko i nawet trochę nachylił do niej swoje czoło, aby to zrobiła. Najwyraźniej był dobrze wychowany i wytresowany. Wyczuł w niej towarzysza i nie zamierzał jej zaatakować. A to mogłoby skończyć się przeróżnie. -Santoro, widzę, że znalazłeś nową koleżankę.- tuż za nią odezwał się męski głos. Kiedy się odwróciła w jego stronę wilk szczeknął i zaczął machać jak szalony ogonem, spinając się na łapkach i podnosząc trochę kuper do głowy. Jego oczy zabłyszczały a jęzor wyleciał z pyska. -No już, już, bo ubrudzisz koleżankę. Nie chciałbym płacić za jej pranie, Santoro-kun.- zaśmiał się donośnie. Mężczyzna nosił na sobie skórzaną kamizelkę i bawełniane spodnie. Na butach miał ocieplane, skórzane buty zapinane na rzemyki. Miał kilkudniowy zarost na twarzy i roztrzepane włosy w każdą możliwą stronę świata. -A tak poza tym to z kim mamy przyjemność?- mężczyzna przypominał jakiegoś łowcę albo kogoś podobnego, o kim dało się przeczytać w jakiś historiach spisanych na zwojach.

Dialogi:
Mężczyzna

[Yumi Uchiha]

Yumi bardzo się zainteresowała pieskiem jak ten tylko jej pozwolił się jej dotykać to go głaskała ile wlezie. Tak już miała, że lubiła koty, psy i ogólnie zwierzęta. - Wabisz się Satoro? Bardzo ładny jesteś Satoro, taki fajny, taki uroczy... Słodziak mały. - Jeszcze chwilę go pogłaskała i wstała odwróciła się do mężczyzny. Ale sam pies nie pozwolił jej na taki prosty manewr, chciał by jeszcze chwile dawać mu atencje, aż go sam chłop musiał uspokajać. - Nie będzie problemu, dla takiego misiaczka można dać się pobrudzić. - Z uśmiechem skupiała się na tym wielkim czworonogu.

Po chwili zapytał dziewczynę z kim ma przyjemność. - Yumi Uchiha, miałam gdzieś się stawić w te okolice jednak... Nie wiem czy w dobre miejsce. - Uśmiechnęła się wstydliwie i dalej głaskała psiaka. - Chyba starczy Satoro? No dobra jeszcze chwile, ale już koniec. - W końcu mogła skończyć go głaskać i rozejrzeć się gdzie faktycznie jest, co się faktycznie dzieje bo na ten moment w jej głowie był bałagan. Nie pamiętała dokładnie po co miała przyjść, co miała zrobić ale wiedziała, że gdzieś tutaj. Tak też czekała na to, czy ten mężczyzna przede wszystkim okaże się tym kim miał być i gdzie miała być czy może to był jakiś jej błąd.

[Uchiha Hiromi]

3/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Gdy tylko Yumi wypowiedziała swoje imię, mężczyzna uniósł brwi z lekkim zaskoczeniem, po czym uśmiechnął się szeroko.

- A więc to ty jesteś tą młodą kunoichi z klanu Uchiha? - powiedział z uznaniem, poprawiając skórzaną kamizelkę. - Słyszałem o tobie kilka dobrych rzeczy. Cieszę się, że to właśnie ciebie przysłali.

Satoro, jakby rozumiał każde słowo, przysunął się do Yumi i trącił ją nosem w ramię, po czym usiadł obok, czujnie rozglądając się po okolicy.

- Słuchaj, Yumi-san - kontynuował mężczyzna, patrząc prosto w oczy Yumi. - Mamy problem. W nocy zniknął jeden z moich podopiecznych. Uszatek. Mały, kudłaty, z jednym oklapniętym uchem. Nie byłby w stanie sam otworzyć klatki. Ktoś musiał mu w tym „pomóc”. - W jego głosie słychać złość, ale i troskę. - To nie jest zwykłe zwierzę. Jest... wyjątkowy. I bardzo ważny dla mnie. Poza tym, to nie może być tak, że ktoś kradnie zwierzęta tutaj.

Wskazuje dłonią na pustą klatkę, stojącą nieco z boku, pod rozłożystym drzewem, w cieniu płóciennego zadaszenia. Klatka wykonana była z grubych, drewnianych belek, wzmocnionych metalowymi obręczami. Drzwiczki były uchylone, a zamek wyglądał na przecięty. Ktoś użył siły lub ostrego narzędzia. Wokół niej widać ślady łap i poruszone liście, jakby coś się szamotało lub próbowało uciec.

- Trzymałem go tutaj, z dala od reszty zwierząt. Uszatek nie przepada za tłumem. Lubi ciszę, spokój... i Satoro. - Wilk poruszył uszami, jakby zrozumiał, że mowa o jego towarzyszu.

Dialogi:
Mężczyzna

[Yumi Uchiha]

Yumi przerwała głaskanie psa, podniosła się i obróciła w stronę mężczyzny. - Zgadza się jestem z klanu Uchiha... Ale ja... kilka rzeczy o mnie? - Przystawiła wskazujący palec do twarzy i zrobiła minę jakby nie wiedziała co sie dzieje. Raczej do tej pory czuła się swojo w domu, była deczko wstydliwa, dlatego też zaraz się zrobiła czerwona jak ktoś mógł o niej coś więcej słyszeć. Jednak na osłodę tematu pojawił się niezawodny kumpel czyli Satoro, trącił ją nosem ta się zachwiała ale ciśnienie z niej zeszło. - Czyli mówi pan, że ktoś ukradł panu zwierzaka.

Od razu na twarzy Yumi pojawił się bojowy nastrój, brakowało tylko by w tym wszystkim, był płaszcz, czapka detektywa i jakiś sprzęt pozwalający powiększyć notatki. Na pewno by tak się poczuła gdyby mogła... - Oczywiście, że rozwiąże ten problem i znajdę uszatka. - Powiedziała życzliwie, a w jej kopule pod spodem tak się gotowało, wizja tego, że może rozwiązać poważną zagadkę kryminalną mocno podekscytowała nastolatkę. Miała przed oczami wszystkie możliwe rozwiązania, podejrzanych, akcje i pościgi. Nie wiadomo skąd dokładnie tam to się wzięło, ale może po prostu Tsuyoshi coś jej naopowiadał o swoich poprzednich misjach...

Jej wzrok powędrował za dłonią mężczyzny który wskazał na klatkę znajdującą się pod drzewem - I pan w tym trzymał?... W zasadzie to czym jest Uszatek? - Zaczęła iść w stronę klatki rozglądając się dokładnie jak wygląda, czy oraz czy ktoś nie zostawił jakiś poszlak. - A czy ktoś mógł mieć jakiś motyw? Jakiś sąsiad nie lubił Uszatka, wydawał głośnie dźwięki? Ktoś nie wiem, był wrogiem zwierząt? - Musiała znaleźć jakikolwiek trop, ale po ostatnich słowach Yumi mogła sie rzucić w oczy jej mina.

[Uchiha Hiromi]

4/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Mężczyzna zaśmiał się cicho, słysząc pytanie o to, kto mógłby nie lubić Uszatka.

- Nie, nie, dziewczyno. Uszatek to nie byle zwierzak, żeby komuś przeszkadzał. - Pokręcił głową z lekkim rozbawieniem, ale i troską. - To mały, puchaty stwór, coś pomiędzy lisem a szopem, z uszami jak u nietoperza. Mieszkał tu od dawna, a dzieciaki go uwielbiały. Zawsze przybiegał, gdy ktoś miał coś słodkiego. - Uśmiechnął się na wspomnienie. - Ale ostatnio... był niespokojny. Jakby coś wyczuwał. Może to przez te nocne hałasy w lesie. Może coś go wystraszyło. A może... ktoś go chciał.

Yumi całe życie spędziła jako kunoichi i nie spędzała tak dużo czasu w samym Hachimantai, jakby się mogło wydawać przez to, że to jej rodzina zarządzała tymi ziemiami. Nawet jednak ona kojarzyła takiego lisa, którego uwielbiały tutejsze dzieci.

Zatrzymali się przy klatce. Z bliska widać więcej szczegółów: drewniane szczeble są miejscami nadgryzione, ale solidne. Zamek rzeczywiście został przecięty - nie było mowy o przypadkowym otwarciu. Na ziemi, wśród liści i błota, dostrzegasz kilka odcisków łap - mniejszych niż Satoro, ale podobnych. Obok nich były ślady butów. Ciężkich, męskich, głęboko odciśniętych w ziemi. Ktoś tu był.

Satoro podszedłi do jednego ze śladów i zaczął intensywnie węszyć. Po chwili podniósł łeb i spojrzał na Yumi, jakby czekał na sygnał.

Mężczyzna obserwował cię z ukosa. W jego oczach pojawia się cień niepokoju.

- Jeśli to faktycznie kradzież... to naprawdę ktoś chciał zrobić coś nieprzyjemnego dla całej społeczności.

Dialogi:
Mężczyzna

[Yumi Uchiha]

Yumi przykucnęła przy klatce zaraz obok śladów, marszcząc lekko brwi w skupieniu. Jej wcześniejszy entuzjazm detektywistyczny wcale nie zniknął, ale teraz przybrał bardziej poważną formę. Palcem wskazującym delikatnie dotknęła ziemi obok jednego z odcisków , jakby próbowała zapamiętać jego kształt. - Czyli jednak ktoś tu był… - mruknęła półgłosem do siebie, bardziej myśląc niż mówiąc na głos.

Przez chwilę przyglądała się śladom łap Uszatka, które mieszały się z ciężkimi odciskami butów. Wyglądało to tak, jakby zwierzak próbował się wyrwać albo uciec, zanim ktoś go zabrał. Yumi uniosła wzrok na przecięty zamek, a potem znów na ziemię. - To nie wygląda na przypadek. - powiedziała już głośniej, podnosząc się z kucek. - Ktoś wiedział, gdzie jest klatka i przyszedł po niego konkretnie.

Jej spojrzenie powędrowało w stronę Satoro, który intensywnie węszył przy jednym ze śladów. Dziewczyna momentalnie się ożywiła i zrobiła kilka kroków w jego stronę. - Satoro coś znalazł? - zapytała z lekkim uśmiechem, pochylając się trochę nad psem. Przez moment obserwowała jego zachowanie, po czym spojrzała w kierunku, w który zwierzę wydawało się interesować. - Myśli pan, że byłby w stanie wyczuć trop? - zwróciła się do mężczyzny. - Jeśli Uszatek był jego towarzyszem, może będzie wiedział gdzie iść.

Yumi założyła ręce za plecami i jeszcze raz rozejrzała się po okolicy po klatce, śladach, drzewie i poruszonych liściach. - A w nocy ktoś coś widział? - zapytała nagle. - Jakieś światło, ludzi, odgłosy? Nawet coś dziwnego w lesie? - Na jej twarzy pojawił się lekki, uśmiech bardziej wskazujący na podekscytowanie, niż radość. - Bo jeśli ktoś przyszedł tu z narzędziem i zabrał Uszatka… to raczej nie po to, żeby się nim tylko pobawić.

[Uchiha Hiromi]

5/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Mężczyzna przez chwilę milczał, jakby ważył jej pytania w myślach. W końcu westchnął i podrapał się po karku.

- Wiesz… nie jestem pewien. Wczoraj wieczorem byłem jeszcze przy klatkach, zanim zrobiło się ciemno. Uszatek był spokojny, jak zwykle. Ale później… - zawahał się. - Jeden z chłopaków z patrolu mówił, że słyszał jakieś szmery od strony lasu. Myślał, że to dzikie zwierzęta, może lisy, może Cesarscy. Ale teraz… - spojrzał na przecięty zamek - …teraz nie jestem już taki pewien.

W tym momencie Satoro zaszczekał krótko, po czym ruszył kilka kroków w stronę ściany lasu. Zatrzymał się, spojrzał na Yumiko przez ramię i znów zaszczekał, tym razem niżej, jakby zachęcał do pójścia za nim.

Mężczyzna uniósł brew.

- Wygląda na to, że coś wyczuł - powiedział, po czym skinął głową. - Jeśli chcesz, możesz iść za nim. Ale uważaj. Ten las… nie zawsze jest przyjazny. Zwłaszcza ostatnio. Zresztą wiesz, co ja ci będę mówił. Zalęgło się tam od kotów i innego tałatajstwa.

Kiedy Yumi zbliżyła się do miejsca, gdzie Santoro węszył. Widziała, że ślady prowadzą w stronę gęstego zagajnika. Liście były tam mniej naturalnie rozłożone, jakby ktoś tamtędy przeszedł, a jedna z gałęzi miała oderwaną korę, jakby ktoś się o nią zahaczył. Na ziemi dostrzełga coś jeszcze: mały, kolorowy koralik, częściowo przysypany ziemią. Wyglądał na ręcznie robiony, może z jakiegoś amuletu lub ozdoby.

Satoro znów zaszczekał, tym razem bardziej stanowczo, i ruszył w głąb lasu, co chwilę oglądając się za siebie.

Dialogi:
Mężczyzna