Siedziba władzy

[Kaito Ishikawa]

Kampania 5/...

Lato 396 roku Sayuri Zlecenie Specjalne C - Obława w Zielonym Pasie

Chłopak pokrećił głową
- Jak dostanę na cymbał tak, że nie wstanę to przestaniesz mi zazdrościć... - wyszczerzył zęby do ciebie chłopak -... Nie ma co opowiadać, uwierz ganianie w nocy za Yokai po lesie to nic przyjemnego. Kurka ciepło miałem, aż mi się dziadkowe opowieści przy kominku przypomniały. A tu czaisz, że widzisz stwora za drzewem, a ten gra jeszcze głupa, że niby go nie widzę i czeka, żeby wyskoczyć na mnie i "Whaaa !!!".
Shirako zapewnił cię, że to wcale nie były miłe przygody.

Młodzieniec, aż się ożywił, jak usłyszał, że spotkałaś dawno nie widziano przyjaciółkę
- A ładna chociaż jakaś ? Z naszej wioski ? Może byś mnie zapoznała ? - zapytał, odruchowo przygładzając swoje poprawy.

------------------------

Takayama-sama miała nienaganny ubiór oraz fryzurę, a spojrzenie chłodne, kalkulujące, uciszające, w końcu przemówiła chłodnym, rzeczowym tonem.
- Nasi szpiedzy wykryli jedną z kryjówek Senrankai, dzięki ostatnim ruchom wroga udało się w końcu tego dokonać. Niestety najprawdopodobniej nasi ludzie już nie żyją, poświęcając się, aby informacja dotarła do osady. Pamiętajcie o tym... Piętnaście kilometrów stąd w podziemnym kompleksie kryje się ich baza. Uzbrojona jest w setkę shinobi oraz w różnego rodzaju machiny wojenne jak choćby balisty czy katapulta. Nie możemy zwlekać, musimy atakować, żeby nie przenieśli się do innego miejsca...-groza i strach przebiegły po zebranych -... Dlatego też podzielę was na trzydzieści drużyn czteroosobowych, które będą przynależeć do dwóch z grup. Pierwszej atakującej bezpośrednio siedzibę oraz drugiej odwracającej uwagę wroga na powierzchni. Trzecia grupa jest już uformowana i przybędzie z lekkim opóźnieniem, jest to grupa mojego mistrza, seinina osady Hyūga Ryuunosuke...- dało się słyszeć głośny szept i pomruki podniecenia, ta wiadomość podniosła ludzi na duchu -... A teraz wyczytam wasze imiona i nazwiska, macie stanąć obok mnie, a kiedy zbierzecie się w czwórkę macie poczekać już na zewnątrz.

Ludzie zaczęli być wyczytywani, tłum powoli malał, czekałaś aż w końcu twoje personalia zostały wyczytane:
- Hyūga Sayuri !
Jak się okazało wraz z Hyūga Jin, Hyūga Aoko oraz z Yukimura Masakiyo utworzyliście nową drużynę, która została przypisana do grupy odwracającej uwagę.

Wychodząc na zewnątrz mogłaś przyjrzeć się pozostałym członkom tymczasowej drużyny. Waszym dowódcą był Jin, rosły mężczyzna o długich czarnych włosach, wyglądał na męską wersję Takayamy. Aoko okazała się niską, również brunetką, o bardzo kobiecej budowie, jej wyraz twarzy był wręcz zapraszający do zapoznania się. Na koniec został Yukimura Masakiyo, kolejny brunet, z zawadiackim uśmiechem, puścił do ciebie oko, jedną ręką trzymając guandao, które oparte było o jego ramię.
- Bolało ? - zapytał cię niespodziewanie



Takayama Yumi - KLIK

Hyūga Shirako
Yukimura Masakiyo - KLIK

Archiwum Głosów

Nieznajomy Jeden
Nieznajoma Dwa
Nieznajomy Trzy
Nieznajomy Cztery
Starszy mężczyzna spisujący dane
Posłaniec

[Sayuri]

Roześmiała się rozbawiona na kolejne słowa Shirako. Powiedziała jedynie, że nie wierzy, by kiedykolwiek miało do tego dojść. W myślach dodała, że ma więcej szczęścia niż... No wiadomo co. Chociaż bezpreedensowość i szczerość Shirako, brak obawy przez tym, co ktoś pomyśli, było nawet urocze. Przy nim mogłaby się czuć jak starsza siostra, którą przecież nie była. Ale tak przypuszczała, że siostrzana troska często by mu się przydała. W każdym razie, lubiła słuchać jego żywych opowieści. Chłopak byłby świetny w odpowiedniu przeróżnych legend czy baśni. To, jak sam przeżywał to, o czym mówił, świetnie wprawiałoby dzieciaki w ducha opowieści. Oby niezbyt strasznie.

- Oj bardzo ładna! Zobaczysz ją na tablicy ogłoszeń. Bierze ślub za rok, także chyba odpada. - odpowiedziała i podrapała się po policzku, uśmiechając się z lekkim zakłopotaniem. To prawda, Yukari była przepiękną, młodą kobietą. Nic więc dziwnego w sumie, że tak szybko chciano ją wydać za mąż. Raczej nie sądziła, by była to w większości jej inicjatywa. Być może się myliła?

Nie było jednak jak dalej porozmawiać, bo tuż po jej słowach zaczęła przemawiać Takayama. Sayuri zwróciła więc w jej stronę swoje spojrzenie i w zaciekawieniu słuchała tego, co im przekazuje. Były dobre i złe wieści. Chyba jak w większości tak dużych zgromadzeń. I w sumie wychodziło na to, że każdy poniekąd miał rację. Tak po troszku. Odnaleziona kryjówka, której miejsce zostało przekazane dalej. Kosztem życia, ale informacja już do nich przyszła. To jednak oznaczało, że na pewno będą chcieli się przenieść, o czym wspomniała Takayama. I miała całkowitą rację. Trzeba było działać. Nie można było zaprzepaścić takiej szansy na ich złapanie. To było okupione bólem i życiem ich pobratymców.

Wiadomość o takiej ilości drużyn trochę zszokowała czerwonowłosą kunoichi. Było ich naprawdę dużo, ale teraz jakoś ta liczba stawała się bardziej realna. Te trzydzieści czteroosobowych drużyn miało tworzyć dwie grupy. Jedni mieli atakować, drudzy odwracać uwagę. Pierwsza myśl, jaka przyszła młodej Hyūga do głowy to to, że zapewne będzie w tej drugiej. Nie miała zbytnio okazji się wykazać, wciąż była jedynie Dōkō. A nie o to chodziła, by ktoś jej tam jeszcze bronił. Miała okazje się trochę inaczej wykazać, a przecież na powierzchni też mogło czyhać na nich niebezpieczeństwo. Nikt nie powiedział przecież, że walka ich całkowicie ominie, że nikt ich nie zaatakuje. Każdy scenariusz trzeba było brać pod uwagę. Mało tego, była jeszcze trzecia grupa, ale o ich zadaniu się już nie dowiedzieli. Dowodził nim jednak seinin Ryuunosuke, którego również miała okazję poznać. Na samą myśl, jak poteżną i przytłaczająca chakra od niego bije, dostała gęsiej skórki. Jeżeli jednak i on miał brać w tym udział, to akcja musiała być naprawdę gruba.

Takayama wyczytywała dane osób, które miały tworzyć konkretne czteroosobowe grupy. Okazało się, że tym razem jednak Shirako nie będzie towarzyszył jej tak blisko, jak dotychczas mieli okazję. Była to jednak sposobność do poznania kolejnych osób, z którymi jeszcze nie miała styczności. I tak oto, jak wychodzili na zewnątrz, mogła się nienachalnie im przyjrzeć. Ich dowódca, Hyūga Jin, był wysoki, dobrze zbudowany i posiadał długie, czarne włosy. Jego mina nie mówiła zbyt wiele, ale ten wyraz twarzy można byłoby porównać do Takayama. Hyūga Aoko za to była niską brunetką, ale wręcz roztaczała się wokół niej pozytywna aura, zapraszająca do rozmów. Sayuri nie miała aż tak kobiecych kształtów, przynajmniej tak jej się wydawało. Ale w sumie każdy wobec samego siebie był chyba bardziej krytyczny. No i ostatni orzeszek w ich ekipie, Yukimura Masakiyo. Wydawał się dość sympatyczny i dość śmiały. Nie umknęło jej to, jak puścił do niej oczko, ale nie odebrała tego w jakimś negatywnym znaczeniu. Bardziej jako chęć powitania, bo przecież tak było, prawda? Nie dało się również nie zauważyć broni, jaką dzierżył. Być może po raz pierwszy Sayuri będzie miała okazję widzieć guandao w akcji.

Spojrzała zaciekawiona na Masakiyo, kiedy zadał jej pytanie. Bolało? Ale co? Czy miała na twarzy jakiegoś siniaka, o którym nie miała bladego pojęcia?! - A czemu miałoby? - zapytała niewinnie, robiąc zamyśloną minę. Drodzy państwo, dziewczyna trochę kulała, jeśli chodzi o jakiekolwiek próby podrywu, o ile to właśnie coś takiego było. Nawet jej to przez myśl nie przeszło. Ona naprawdę pomyślała, że coś jest nie tak. I Shirako nic jej nie powiedział?!
- Miło mi was poznać, Jin-sama, Aoko-chan, Masakiyo-kun. - przywitała się jeszcze, po czym lekko się skłoniła. Sama się nie przedstawiała, bo przecież słyszeli, kto znajduje się w ekipie i nie chciała wyjść na jakąś przemądrzałą, bo przecież taka nie była. Ale pozwoliła sobie na zdrobienie względem towarzyszy, którzy tak jak i ona, byli podlegli Jinowi.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 6/...

Lato 396 roku Sayuri Zlecenie Specjalne C - Obława w Zielonym Pasie

Zdezorientowana zapytałaś czemu miałoby cię boleć, Masakiyo szerzej uśmiechnął się tylko kącik ust, wolną ręką, nawet nie wiadomo kiedy, chwycił twoją i przyłożył do swoich ust. Zamarł tak kilka sekund, jakby nie wiedział co ma odpowiedzieć... Aż w końcu wreszcie z siebie wydusił
- Nie musiało boleć... Grawitacja działa tylko na ciała. A ty przecież jesteś czystą energią mojego przeznaczenia.
Shinobi złożył pocałunek na twojej ręce, po czym odsunął się, postawił jedną nogę na podwyższeniu, zadarł wysoko głowę
- Nazywam się Yukimura Masakiyo... - ponownie na ciebie spojrzał -... ale możesz mówić mi "przeznaczenie", bo właśnie się spotkaliśmy.

Nim zdążyłaś odpowiedzieć do akcji wkroczyła Aoko, która wzięła cię pod rękę i odciągnęła od amanta
- Nie przejmuj się kretynem, przed wejściem do wielkiej sali zdążył mi się przedstawić jako Yukimura Masakiyo, którego imię niesie wiatr północy, ale od dziś będzie szeptane tylko przez moje usta. - zwierzała ci się nowa koleżanka na wpół rozbawiona, na wpół zażenowana
- Skarbie. Tak, nie. Nie, tak. Tak nie wolno, nie wolno tak - wyszeptał załamany Masakiyo
Całą trójką mogliście poczuć na sobie chłodne spojrzenie od którego przeszedł was dreszcz. Wzrok, który was spetryfikował należał do waszego dowódcy, Jina.
- Khe, khe... Drużyno zapraszam do siebie. - rzekł władczym tonem mężczyzna
Czekał aż się wokół niego zebraliście, a wtedy kontynuował
- Możliwe, że to nie wybrzmiało na odprawię, ale pragnę przypomnieć, że to nie wycieczka czy jakaś randka w ciemno. Idziemy walczyć z Senrankai. Zanim ruszymy macie jakieś pytania ? - chłodno zakończył dowódca.

Mogłaś dojrzeć, że obok was była drużyna Shirako, który po przyjacielsku uśmiechnął się do ciebie.

Yukimura Masakiyo - KLIK
Hyūga Aoko
Hyūga Jin

Archiwum Głosów

Nieznajomy Jeden
Nieznajoma Dwa
Nieznajomy Trzy
Nieznajomy Cztery
Starszy mężczyzna spisujący dane
Posłaniec
Hyūga Shirako
Takayama Yumi - KLIK

[Sayuri]

Co jak co, ale tego, co się wydarzyło, to się nie spodziewała. Masakiyo złapał ją za dłoń i przysunął do swoich ust. Była na tyle zaskoczona, że w pierwszej chwili nawet nie zareagowała, dając mu swobodnie poprowadzić własną rękę. Mrugnęła dwa razy, jakby próbowała zweryfikować, czy to, co widzi, to naprawdę rzeczywistość, zwłaszcza, że chłopak przez chwilę się nie odezwał. Już prawie napięła mięśnie ręki, żeby jednak tę dłoń zabrać, ale Masakiyo w końcu się odezwał. I stało się jasne. Z tak... Nietypowym podrywam nie miała jeszcze styczności. W pierwszej chwili nawet nie odebrała tego jako próbę flirtu. Sama w sumie do końca nie wiedziała jak zareagować, przez moment najbardziej czując zakłopotanie i lekkie zawstydzenie. Zwłaszcza, gdy pocałował jej dłoń. Wtedy na jej policzkach pojawiły się delikatne rumieńce. Masakiyo był bardzo pewny siebie, z tym przeznaczeniem to brzmiało naprawdę bardzo poważnie. No, juz trochę mniej, bo jak się przedstawił i sam kazał nazywać siebie owym przeznaczeniem, to już lekko czar prysł. Nim jednak zdążyła na to odpowiedzieć, do akcji wkroczyła koleżanka z drużyny. Zabrała ją, izolując tymczasowo od nienajwyższych lotów poety. No, określenia to miał przeróżne, bardzo wniosłe. Tak jak Shirako nadawałby się idealnie do opowiadania baśni i legend dzieciom, tak jej nowy kolega z drużyny mógłby pisać jakieś peomaciki o miłości.

Roześmiała się również, gdy tylko usłyszała śmiech Aoko. Masakiyo naprawdę miał gadane, a wyglądało na to, że dziewczynka nie była podatna na takie śpiewki. W sumie dla Sayuri to było dobre, ponieważ dla niej to było coś zupełnie nowego i czuła się pod jakąś protekcją młodej kunoichi. Oczywiście nie obawiała się kolegi, absolutnie. Po prostu jeszcze do końca nie wiedziała, jak do tego podejść. Jednakże najlepszym rozwązaniem na to, będzie branie tego wszystkiego żartem. Widać było, że zdradzenie tego, co powiedział Aoko, nie było po jego myśli. I ta jego reakcja jeszcze bardziej ją rozbawiła. Najwidoczniej trafił się w drużynie poeta, amant i amator.]/akap]

- Masz niesamowicie kwieciste zwroty, Masakiyo-kun! - powiedziała z rozbawieniem i uśmiechnęła się do niego serdecznie. Nie był przecież natarczywy w tym, co mówił i robił. Przynajmniej na razie. Trzeba było po prostu tak trochę słuchać, ale puszczać mimo uszu. Jeżeli takie adorowanie sprawiało mu radość czy przyjemność... To cóż, na ten moment jej to nie przeszkadzało. Poza tym, dopiero co poznała całą ekipę! Pierwsze wrażenia mogły okazać się naprawdę mylne i może nowy kolega chciał się tym tylko przypodobać.

Nie było jednak czasu porozmawiać, bo tak naprawdę mieli ważniejsze sprawy na głowie. Już nawet ich dowódca nieco upomniał o swojej obecności. No, może nieco bardziej. Jego ton nie znosił sprzeciwu, a słowa były rzeczowe i klarowne. Dlatego nie zamierzała zwlekać i podeszła bliżej mężczyzny. Gdyby jej towarzysze nieco z tym zwlekali, to rzecz jasna czerwonowłosa zamierzała pociągnąć ich ze sobą, a co! To po koleżeńsku, rzecz jasna. Przecież nie będzie nimi targać o ziemię. Byli dla niej bardzo mili i zamierzała odwięczyć się tym samym. Zdrowa i dobra atmosfera w drużynie to już na pewno spora część sukcesu!

Uśmiechnęła się krzywo, nieco zakłopotana i przejechała opuszkiem palca wskazującego po policzku, kiedy Jin przypomniał im cel tego całego zamieszania. Oczywiście, że wiedziała, że to nie są jakieś wygłupy czy inne takie rzeczy. Mieli poważne rzeczy do roboty. Na pewno będzie można liczyć na ich umiejętności.

Kiedy dowódca zapytał chłodno, czy mają jakieś pytania, trochę się zawahała. Jeszcze bała się aż tak wychodzić przed szereg, ale tak naprawdę nic o sobie nie wiedzieli. Przynajmniej ona o nich. Mogła jedynie przypuszczać, że Hyūga Jin mógł dostać informację wcześniej, kto będzie pod jego dowodzeniem i jakie posiada umiejętności. No i mógł też dostać jakieś dokładniejsze informacje, co do miejsce tej kryjówki, bo chyba nie padało, w którym kierunku mają się udać. Była mowa jedynie o odległości. Albo coś przegapiła. O losie, jeszcze tego by brakowało!
- Może to nie pytanie, ale myślę, że dobrze byłoby wiedzieć, kto i w czym się specjalizuje. - rzekła w końcu i uśmiechnęła się lekko. - Oczywiście w drodze, żeby nie tracić czasu, którego zbytnio nie mamy. - dodała spokojnie, patrząc na dowódcę. Czuła, że serce zaczęło jej szybciej bić, ale przecież sam zapytał! Mogłaby milczeć i wyjść na niezainteresowaną i nie chcącą się zintegrować. I przede wszystkim - bez inicjatywy. A Sayuri chciała mieć trochę swojej inicjatywy. Może niezbyt wiele na start, ale jednak. I nie, nie było to w żadnym wypadku uszczypnięcie w stronę mężczyzny, że sam o tym nie pomyślał. Przecież na pewno wiedział, że powinni to zrobić dla dobrej współpracy. Jednak o tym powinien myśleć każdy z nich tak naprawdę.

Gdzieś, kątem oka, tuż obok dojrzała inną drużynę, w której znajdował się Shirako. Oczywiście odwzajemniła jego szczery uśmiech, chcąc mu tym życzyć powodzenia. Oby tym razem nie dostał na cymbał! Nie mogła jednak skupić większej uwagi na koledze, który towarzyszył jej w poprzednich przygodach, bo tak jak dowódca powiedział, to nie randka w ciemno! A kto wie, jak on odbiera taki przelotny uśmiech? Także bardzo szybko wróciła spojrzeniem na dowódce. Albo na kolegów, w zależności od tego, czy ktoś miał coś jeszcze do powiedzenia.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/...

Lato 396 roku Sayuri Zlecenie Specjalne C - Obława w Zielonym Pasie

Towarzyszy nie trzeba było odprowadzać przed oblicze dowódcy, on sam w sobie był doskonałym motywatorem

Zadałaś swoje pytanie, które całkowicie słusznie miały swoje uzasadnienie w praktyce jednak nie dla Jin`a, który przyglądał ci się w momencie gdy wypuściłaś ze swoich ust tych kilka słów. Mężczyzna odpowiedział bez pośpiechu z chłodem w głosie:
- A po co ? Jednorazowa akcja, odciągniemy uwagę od drużyny szturmującej i wracamy do domu.
Chwila cisza, która nastała była niezbyt przyjemna, ale na szczęście szybko prysła dzięki:
- Zazdrosny co ? - zapytał dowódcę Masakiyo
- O czym ty mówisz ? - odpowiedział pytaniem zbity z pantałyku Jin
- Nie udawaj... Zły jesteś bo dziewczyny mnie wybrały... - wyszczerzył zęby amant -... Sayuri twoje "przeznaczenie" włada guandao, rozgramiam swoją bronią przeszkody na drodze do mej miłości. Jeżeli kiedyś z Aoko poczujecie się zagrożone... - chłopak napiął biceps -... nie wahajcie się, przyjdźcie do mnie, otoczę was swoim silnym ramieniem - wyrzucił z siebie chłopak
Dowódca wyglądał tak jakby zaraz miał wybuchnąć, ale powstrzymał się. Złapał głęboki oddech i przymknął oczy, aby sobie pomóc w samokontroli.
- Ja z kolei władam stylem miękkiej pięści, a na dłuższych wyprawach świetnie nadaje się jako kucharka - odparła Aoko z uśmiechem
Pozostali nie licząc samego Jin`a dali ci do zrozumienia, że teraz przyszła kolej na przedstawieniu swoich umiejętności reszcie grupy.

Wyruszyliście choć Masakiyo zaczął narzekać na oko.
- Jin-san możemy zatrzymać się po drodze w punkcie medycznym ? - zapytał chłopak dowódcy
- A co się stało ? - Jin odezwał się podejrzliwie
- Dwie gwiazdy wpadły mi do niego. - odparł Masakiyo odwracając się do was i puszczając "oko" z szerokim uśmiechem.
- Yukimura czy możemy się umówić, że przestaniesz się do mnie odzywać ? Czy mam sporządzić odpowiednią notatkę służbową - rzekł Jin na usłyszane rewelacje
Amant oburzył się
- Jeszcze się nie pogodziłeś ? Myślałem, że chociaż zagrasz jako "skrzydłowy" dla kolegi... Zapomnij, że rozmawialiśmy.
Masakiyo wycofał się na sam koniec
- Co tam ciekawego dziewczyny słychać ? Co mi powiecie ?
- Odczep się, policz liście na drzewach - bez zastanowienia odparła twoja towarzyszka
Masakiyo nie dając po sobie poznać, że odzywka dziewczyny jakoś na niego wpłynęła wycofał się na kolejny metr
- Rozumiem skarbie, potrzebujesz przestrzeni... Nie wszystko jeszcze sobie ułożyłaś w głowie... Rozumiem, miłość to nie jest prosta rzecz. Przyjdź do mnie jak już zrozumiesz, że mnie kochasz.

Aoko podróżowała obok ciebie, co jakiś czas o coś cię zagadując, najwyraźniej dziewczyna chciał umilić wam trochę podróż.
- Ile już misji masz za sobą ? Jak mam zrobione już pięć misji D i trzy misję C. Liczyłam, że może już niedługo zostanę akoraito. A właśnie. Powiedz lepiej jaką masz rangę ?


Yukimura Masakiyo - KLIK
Hyūga Aoko
Hyūga Jin

Archiwum Głosów

Nieznajomy Jeden
Nieznajoma Dwa
Nieznajomy Trzy
Nieznajomy Cztery
Starszy mężczyzna spisujący dane
Posłaniec
Hyūga Shirako
Takayama Yumi - KLIK

[Sayuri]

Na szczęście towarzyszy nie trzeba było poganiać. W sumie trochę na szczęście, a trochę nie, bo zapowiadało się na to, że trafił im się dość oschły dowódca. Czyżby większość osób na wyższych rangach była taka chłodna? Sayuri tego nie wiedziała, ale mogła mieć pewne podejrzenia. Na szczęście w jej otoczeniu były też osoby życzliwe i sympatyczne, a dopóki nikt nie próbował ją w jakikolwiek sposób upodlić, to nie walczyła z tym. Często trzeba było przyjmować fakt, że ktoś po prostu taki jest. Albo tak mu wygodniej. Albo to było jedynie jeszcze złe pierwsze wrażenie.

Tak czy siak, nie zagłebiała się w swojej głowie w ten temat. Mieli słuchać tego mężczyzny, miał nimi dowodzić i czy zwracał się oschle do nich czy nie, to wciąż był ich dowódca. Tak naprawdę przecież nie robił im żadnej krzywdy. Ot, zimny charakter, nic więcej. Dziwiła się jednak temu, że nie miał zamiaru ich poznawać. No, może nie tyle co ich samych, a ich umiejętności. Dobrze, plan był prosty, mieli odwrócić uwagę, ale przecież ich przeciwnicy też mogli mieć różne plany. Nie mogą wykluczyć tego, że nie zostaną zaatakowani, a przecież w takiej sytuacji dobrze byłoby posiadać wiedzę na temat tego, co i kto potrafi. Według czerwonowłosej Hyūga Jin podszedł zbyt lekceważąco do tematu. Na ten moment. Być może okaże się, że to ona się myliła? Nie miała takiego bojowego doświadczenia, jak zapewne mężczyzna. Nim jednak zdążyłaby ewentualnie zaprotestować czy też sama podpytać towarzyszy z drużyny, wyprzedził ją Masakiyo. Chłopak nie wstydzić się głośno wyrażać swojego zdania i wdał się w dyskusję z dowódcą. Kurcze, na tego gościa to chyba nie było mocnych. Przynajmniej w gadaniu. Mimo iż starała się nie śmiać, na twarzy młodej Hyūga pojawił się rozbawiony uśmiech. To prężenie bicepsa i zlepek wniosłych słów. Czerwonowłosa była pewna, że żaden pisarz by tego lepiej nie wymyślił!

- Masakiyo-kun... - zaczęła i klepnęła go lekko w tego napiętego bicepsa. - Czy kiedyś zabrakło ci słów? - zapytała zaciekawiona, bo chłopak był chyba w życiowej formie. Mimo, iż znała go dopiero chwilę, nie potrafiła sobie już go wyorbazić milczącego. Ich dowódca chyba za to odbywał walkę sam ze sobą, by mu nie zdzielić. Ciekawe na ile jeszcze starczy mu cierpliwości? Bo Sayuri już kochała ten teatrzyk!

Aoko i Masakiyo vel "Przeznaczenie" zdradzili, w czym się specjalizują. Nie zrobił tego ich dowódca, ale to przecież on miał wydawać rozkazy, czyż nie?
- To tak jak i ja, jeśli chodzi o walkę, Aoko-chan. - odezwała się, zwracając się do koleżanki i skinęła w jej stronę głową. Klanowy styl walki miała opanowany na wysokim poziomie, ale dopiero niedawno go tak rozwinęła. - Poza tym, jeśli będziecie potrzebować opieki medycznej, służę pomocą. W walce na dalszy dystans wspieram się żywiołem wiatru. - dodała, jednocześnie doceniając, że Aoko posiadała zdolności kulinarne. Zawsze przydawał się ktoś taki w drużynie. Teraz pewnie nie będzie takiej potrzeby, ale może kiedyś, kto wie? Teraz jednak wychodziło na to, że jeśli dojdzie do walki, to mieli raczej bliskodystansowców. W sumie nie powinno to dziwić czerwonowłosą kunoichi.

Wyruszyli w drogę, aż tu nagle Masakiyo zaczął narzekać na oko. Sayuri nieco się zmartwiła, ale już chciała zorientować się w temacie, gdy po pytaniu od dowódcy, padła odpowiedź. A ta ewidentnie wskazywała na to, że chłopakowi nic nie jest. Jednak kolejny punkt dla niego. Wziął ich totalnie z zaskoczenia. Hyūga Jin jednak chyba miał tego powoli dość, bo postraszył go służbową notatką. To i tak łagodna ewentualna kara. Mimo to, chłopak się nie zraził, pomarudził pod nosem, jakby mówił do dobrego kumpla i lekko się wycofał w stronę jej i Aoko. I tu jej koleżanka równie szybko zareagowała, co wywołało kolejny komentarz chłopaka. Ten to się nie zrażał. Normalnie stalowe nerwy i wiara w siebie przekraczające wszelkie granice.

Przy Aoko podróż mijała miło. Dziewczyna często do niej zagadywała i mogły sobie porozmawiać na lekkie tematy. I na te bardziej poważne, jak na przykład wykonane misje. Sayuri była pod wrażeniem misji, jakie wykonała dziewczyna. Czerwonowłosej daleko było do jej wyniku!
- Wow, to naprawdę sporo wykonałaś, Aoko-chan! - powiedziała z zachwytem w głosie, krocząc tuż przy koleżance. - Z takim wynikiem, po naszej misji, na pewno powinnaś awansować. - dodała z przekonaniem w głosie i nawet kiwnęła głową na znak, że właśnie tak to powinno wyglądać. - Mój wynik jest mniejszy, bo dwie misje rangi D i raz napotkałam na Yokaia, z którym musiałam walczyć. Okropna pajęczyca, br! Nie była to zlecona misja, ale po wszystkim zdałam raport, bo jednak odpowiadałam za inne osoby. Zakwalifikowano to jako rangę C. Więc tak jak słyszysz, nie mam zbyt dużego doświadczenia w terenie, nadal posiadam rangę Dōkō, ale tak jak i Ty, Aoko-chan, celuję w najblizszym czasie w awans. Jednak na pewno mnie wyprzedzisz! - dodała z rozbawieniem i podrapała się lekko po policzku. Nie była zakłopotana, nie było jej wstyd mówić o tym, co zapisane gdzieś w jej kartotece. Wiedziała, że stać ją na więcej. Poświęciła mnóstwo czasu na trening i na pewno reprezentowała coś więcej niż podstawowy poziom.
- A ty, Masakiyo-kun? Ile zwycięskich misji przebyłeś? Ile dam uratowałeś z opałów? - zapytała zaciekawiona, zerkając zza swojego ramienia na chłopaka. Nie chciała go wykluczać całkowicie z rozmowy i naprawdę chciała poznać ich wszystkich. Może nie tak bardzo, jak Masakiyo chciał poznać je obie, ale na stopnie koleżeńskiej jak najbardziej.

Mimo przeprowadzanych rozmów, starała się być czujna na otoczenie. To się wzmagało, kiedy tylko coraz bardziej oddalali się od Shiroi-iwy. Piętanście kilometrów, niby nie tak blisko, ale nie mogli przewidzieć ruchów wroga. Bardzo ciekawiło ją, jaki plan odwracania uwagi na Jin-sama, ale nie śmiała jeszcze o to pytać.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 8/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Obława w Zielonym Pasie

Z/T

[Sayuri]

Może i wrócili jako zwycięzcy. Jednak Sayuri wciąż czuła smutek. Nie był on paraliżujący, ale jej towarzyszył. Nie zmieniał jej nastawienia, poglądów czy chęci działania. Wybierając drogę kunoichi niestety, ale liczyła się z tym, że uczucie straty będzie nieodłacznym jej elementem. Może tylko nie sądziła, że nastąpi to tak szybko. Raptem parę godzin wcześniej żartowała z Shirako, a teraz? Teraz już jego fatłapajstwo jej nie dotknie. Może kogoś innego by to cieszyło, ale nie czerwonowłosą. Taki był jego urok i za to go lubiła. Dzięki niemu wciaż czuła w sobie, że tkwi w niej to samo dziecko, które zachwycało się walkami na trybunach w Yinzin. Jednak obiecała sama sobie, że będzie o nim pamiętać. Był pierwszy, który wyciągnął do niej rękę, kiedy zdecydowała się wrócić do tego brutalnego świata. I poświęcił się, by ją uratować. Nie zapomni tego do końca życia. Niezależnie, jak krótkie czy długie ono będzie.

Kiedy przybyła do domu, zmyła z siebie cały brud, który się do niej przyczepił. Podświadomie była to też kąpiel lekko oczyszczająca duszę, chociaż nie zamierzała wymazywać wspomnień. Wierzyła, że to, co przeżywają, buduje ich. Każdego człowieka. Doświadczenie to konieczność, spod której rąk się nie wywiną. To ono kształtuje, pokazuje jakim jest się człowiek. Umacnia, pokazując wewnętrzną siłę, bądź osłabia, obnażając słabości. Sayuri jakby płynęła z tą falą. Chciała, by to ją nauczyło czegoś więcej. By, być może, następnym razem nikt nie musiał jej ratować, a tym bardziej tracić za nią życia.

Tej nocy nie miała snów. Albo może i miała, ale nic nie pamiętała? W każdym razie sen wydawał się długi, ale regenerujący. Wręcz czuła, jakby z każdej strony jej ciało było opatulone czymś grubym, jakby skryła się w ramionach czegoś dużego, ale bezpiecznego. To był naprawdę spokojny sen. Dlatego rano wstała z nową energią, gotowa postawić kolejny krok. I nie chodziło o krok w stronę kuchni, by zjeść pysznie śniadanie. Chociaż oczywiście to zrobiła, jak już tylko się ogarnęła i ubrała. A kiedy napełniła brzuch, kierunek był tylko jeden. Siedziba władzy. To o tym miejscu myślała odkąd tylko otworzyła oczy. Jakaś niepohamowana siła ją tam pchała. Chciała więcej? Mało jej było przeżyć? Może. Ale kurcze, trzeba było działać, póki była werwa i chęci. A u niej zdecydowanie wszystko grało w tym momencie. Przecież nie mogła się teraz zamknąć w pokoju i przeżywać wczorajszych wydarzeń na nowo! Nie dać się im stłamsić, to ma ją zdecydowanie umocnić. I tak na to patrzyła.

Szła dość szybko uliczkami Shiroi-iwy, ktoś postronny mógłby uznać, że się gdzieś śpieszyła. Chociaż wcale tak nie było. Jednak czerwonowłosa po prostu jak najszybciej chciała znaleźć się w siedzibie władzy, nawet, jeśli do końca nie wiedziała, co ma powiedzieć. Czy w ogóle ją przyjmą? Czy powinna wspomnieć o tym, jakim ignorantem był Hyūga Jin?! Czy zapytać o ciała wszystkich poległych, czy zostały przetransportowane, kiedy pochówek. Chciałaby odwiedzić Shirako, podziękować mu za życie, której jej ofiarował. Tyle pytań! Czy w ogóle będzie miała możliwość zapytania o cokolwiek? Z tymi myślami maszerowała, aż dotarła pod samą siedzibę. Jeśli tylko weszła do budynku, to szukała wzorkiem wiszącego ogłoszenia, które dotyczyło Yukari. Wciąż jakoś ciężko było jej to przetrawić i miała szczerą nadzieję spotkać koleżankę, nim ta rzeczywiście zostanie mężątką. W końcu miały się pochwalić swoimi awansami w przeciągu roku! Następnie myślała o tym, by zaczepić kogoś, kto delegował tutaj zadania. Nie myślała spotkać tu przecież samego Lidera ich klanu, toż ona była tutaj pomniejszą płotką. Jednak na pewno był ktoś, kto mógłby wskazać jej odpowiedzi. Albo drogę do kolejnego zadania, na które czuła się gotowa. I w sumie, po którego, tak naprawdę chyba tu przyszła.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Cień spod herbu Tao

Kolejny letni dzień w Shiroi-Iwa zapowiadał się dokłądnie tak samo jak wczorajszy, ale czy oprócz pogody będzie zapowiadał się tak samo owocnie w wydarzenia ? Sama, zaglądając w głąb siebie musiałaś odpowiedzieć na pytanie czy lepiej przejść przez nudną misję, na której nic się nie dzieje, nikomu nic nie zgraża i na koniec w spokoju odebrać takie same pieniądze jak za walkę. Czy jednak walka na tyle ci się spodobała, że byłaś gotowa ponownie stanąć w szranki z przeciwnikiem stawiając na szali własne życie. Rozterki egzystencjonalne towarzyszyły shinobi od zarania dziejów.

W osadzie nie działo się nic ciekawego poza może jedną rzeczą, mianowicie pomnik, który Reiko-sama obiecał przy wszystkich liderach, że postawi wszystkim jako cześć pamięci poległym na wojnie pomiędzy klanem Hyūga, a Yamanaka oraz ku przestrodze dla następnych pokoleń, miał lada dzień ujrzeć światło dzienne.

Droga minęła ci szybko, a w samym środku budynku, w którym urzędowała aktualna władza, bez trudu odnalazłaś ogłoszenie ślubu swojej koleżanki
Ogłoszenie
Na portrecie wyglądała na uśmiechniętą, taką jaką zawsze mogłaś ją kojarzyć.

W celu odebrania kolejnego zadania musiałaś ustawić się w niewielkiej kolejce. Zaledwie po kwadransie przyszła twoja kolej, aby podejść do jednego stanowiska, gdzie urzędnik wioski czekał na kolejnego nieustraszonego śmiałka po zlecenie na rzecz osady, w tym momencie tym śmiałkiem, byłaś właśnie ty.
- Dzień dobry, odznaka i personalia. - odpowiedziała ci znudzona, starsza pani
Wyglądały jak wszystkie stare urzędniczki, które były niezadowolone ze swojej posady.
- Sayuri... Dobrze będę miała dla ciebie misję C. Drzwi po lewo, dowódczynią twojej drużyny będzie Akabane Kohaku. Udzieli ci wszystkich niezbędnych informacji. Powodzenia. - rzekła urzędniczka
W sposób jaki wypowiedziała "Powodzenia", wyczułaś, że to było co najmniej tysięczne, która już zdążyła wypowiedzieć... Nie zachęcała. W każdym razie musiałaś przekroczyć drzwi do drugiej sali i znaleźć tam swoją nową dowódczynię.


Urzędniczka

[Sayuri]

Sama nie wiedziała jak to się stało, ale jakaś nieznana siła pchała ją do większych zadań. Nie do pomocy w sklepie, ogrodzie i przyniesieniu zakupów. Nie tylko do przeglądania papierologii i porządkowania jej. Czuła, że jej miejsce jest na polu walki. I nie, nie chodziło o to, że czuła się tam jak ryba w wodzie, że pokochała te potyczki, smak krwi i duszący zapach kurzu zmieszanego z ziemią. Wszystko skupiło się na tym, że wiedziała, że to właśnie w bardziej ryzykownych zadaniach może coś dać od siebie, może pomóc bardziej i rzeczywiście się przydać. Skoro mogła wnieść tam realne wsparcie, dlaczego miałaby od tego uciekać?

Gdzieś po drodze zarejestrowała fakt, że prace nad pomnikiem trwają, chociaż mają się ku końcowi. Upamiętnienie i przestroga w jednym. Jednak nie wyszła po to, by podziwiać prace - przynajmniej jeszcze nie teraz. Nie poszła też do siedziby tylko po to, by ponownie ujrzeć ogłoszenie o ślubie Yukari z Akirą, chociaż mimowolnie będąc tutaj, wyszukała go wzrokiem. Czarnowłosa wyglądała tak, jaką ją zapamiętała. Czy rzeczywiście jest szczęśliwa? Czy to jest to, czego pragnie? Kolejne pytania zaprzątały jej głowę, ale tego dowie się tak naprawdę dopiero, jak się zobaczą. Na razie jednak nic takiego się nie zapowiadało. Każda z nich miała swoje zadania na rzecz klanu. Nawet, jeśli mieli wspólnego wroga, to szanse na spotkanie na polu bitwy wcale nie były tak duże. Jednakże, nie można spodziewać się, że ich potyczki zbliżają się ku końcowi. Walka z Senrankai jeszcze zapewne będzie trwać, niełatwo rozbić tak zorganizowaną grupę. I tak liczną. A jeszcze były yokaie... Normalnie ręce pełne roboty!

Kiedy jej białe oczy ujrzały niewielką kolejkę, mimowolnie ruszyła w jej stronę i stanęła za ostatnią osobą. Wzięła głęboki wdech, zastanawiając się, co takiego powiedzieć. Czy będzie możliwość zapytać o cokolwiek, o czym przed chwilą jeszcze myślała? Czy nie ma na to czasu i trzeba podjąć się kolejnego zadania, a odpowiedzi może gdzieś w międzyczasie przyjdą. I gdy tylko przyszła jej kolej i spojrzała na urzędniczkę, zrozumiała, że to nie czas na zadanie pytań. Kolejna starsza osoba, która była już ewidentnie zmęczona swoją pracą. Ciekawe czy i jej kiedyś to groziło? Chociaż nie zamierzała grzęznąc w budynkach administracji, przerzucając się papierami. Miała walczyć, a kiedy to będzie dla niej ciężkie, pracować w szpitalu. Innej drogi nie widziała.

- Hyūga Sayuri. - powiedziała, podała odznakę i skłoniła się lekko w geście powitania i szacunku. Nie czekała długo aż dowiedziała się, co ma dalej robić. No, nie dostała jakiś szczegółowych informacji. Tylko tyle, gdzie ma się udać i kto będzie dowódcą jej drużyny. A raczej dowódczynią. Jakoś podświadomie cieszyła się, że będzie to kobieta, bo to w stu procentach eliminowało szanse, że będzie nim Hyūga Jin. I miała szczerą nadzieję, że tym razem nie spotka się z taką ignorancją, jak w ostatnim zadaniu.

Czerwonowłosa kunoichi podziękowała, odebrała odznakę i ruszyła we wskazane miejsce. Drzwi po lewej stronie. Nie trzeba było się jakoś specjalnie starać, by dotrzeć tam w miarę szybko. I jak tylko znalazła się w pomieszczeniu, odszukała wzorkiem obecną bądź obecnych.
- Zostałam przydzielona do Akabane Kohaku-sama na misję C. - zaczęła, podchodząc bliżej. Jeśli była tylko kobieta, to prawdopodobnie ona była jej dowódcą. Jeśli więcej osób, to być może po prostu wyrózniała się na tle innych. Czasami wyżsi rangą po prostu od razu samym sobą, swoim strojem czy postawą, informują o swojej pozycji. Tak jak oficer Senrankai, z którym niedawno miała styczność. Jego przeszywające spojrzenie na sekundę zagościło w jej myślach, ale przymknęła oczy i skłoniła się lekko w geście powitania i chęci ukrycia niespodziewanego obrazu. - Hyūga Sayuri. - dodała, przedstawiając się już drugi raz w przeciągu tylko kilku minut.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 2/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Cień spod herbu Tao

Przekroczyłaś próg drugiej sali, znajdowało się tam sporo grupek, większych albo mniejszych, szykujących się do wypełnienia zadania. Przy wejściu stał starszy urzędnik, który po szybkim odpytaniu wskazał ci właściwą osobę. Dowódczynią okazała się kruczoczarna kobieta, której grzywka opadała na jedno oko, po drugim poznałaś, że nie tryskała entuzjazmem, ale też smutkiem, wygląda na zwyczajnie znudzoną. Oczy miała w kolorze butelkowej zieleni. Po przyjrzeniu się jej mogłaś stwierdzić, że może mieć około dwudziestu pięciu wiosen, a może i więcej ? Trudno było stwierdzić. Przywitałaś się, kobieta leniwie spojrzała na ciebie.
- Witaj. Akabane Kohaku, czekamy na jeszcze jednego. - przedstawiła się dziewczyna, powolny, oleistym głosem

Stanęłaś we wskazanym miejscu czekając na jeszcze jednego członka drużyny. Jeszcze jednego ponieważ obok ciebie stała, niska, szczuplutka brunetka z byakuganem
- Neeee wiesz, że dziś jest dzień Wodnego Tygrysa ? To znaczy, że absolutnie nie powinniśmy walczyć przed zachodem słońca ! Gwiazdy są w konflikcie z Marsem, a to przynosi rozcięcia i złamane serca... A tak w ogóle to miło mi cię poznać jestem Kurohebi Ayame - piskliwym głosem, wyrzuciła z siebie dziewczyna

Po blisko kwadransie zjawił się on, nie widziałaś go, ale za to najpierw go usłyszałaś
- Kiedy ostatnio mnie opuściłaś, nawet mój cień wyglądał na rozczarowanego... że nie idzie w twoją stronę. - zawołał melodramatycznie mężczyzna
Powoli odwróciłaś się, ów męski głos już klęczał
- Jeśli to sen, proszę nie budź mnie. Jeśli to rzeczywistość, pozwól mi przynajmniej udawać, że mam w niej jakieś szanse. - zawołał zrozpaczony wojownik chwytając twoją dłoń i całując ją na przywitanie
- O to ostatni członek naszej drużyny... Yukimura Masakiyo. Chodźcie, zbierzmy się i krótko się przedstawmy. Imię, ranga, zdolności, tak dla formalności. Zaraz potem opowiem wam o naszym zadaniu i jak nie będzie pytań to ruszamy. Zacznij pierwsza. - nie zważając na teksty mężczyzny, przedstawiła plan działania dowódczyni, jako ciebie wskazując, abyś zaczęła podzielenie się informacjami o sobie z resztą drużyny.


Yukimura Masakiyo - KLIK
Akabane Kohaku
Kurohebi Ayame

Archiwum Głosów

Urzędniczka

[Sayuri]

Gdy tylko weszła do sali, okazało się, że znajdują się tu więcej osób, niż by przypuszczała. Podejrzała, że będzie dowódczyni, której będzie podlegać przy najbliższym zadaniu, no i może ktoś z członków drużyny. A tu znajdowało się o wiele więcej osób, dlatego jak tylko odnalazła starszego urzędnika, postanowiła poprosić go, by wskazał jej drogę do Akabane Kohaku. Na szczęście kobieta była nawet na widoku, nie schowana za innymi przebywającymi w pomieszczeniu, więc podziękowała urzędnikowi i skierowała się w stronę kobiety. Miała ona kruczoczarne włosy, grzywka zasłaniała jej jedno oko i, jak ta niedawno urzędniczka... Kolejna znużona twarz. Sayuri westchnęła w duchu, zastanawiając się przez krótką chwilę, czy to posiadanie podwładnych tak nudzi? Czy po prostu wystarczy jej jeszcze parę lat służby i będzie roztaczać wokół siebie taką samą aurę? Przecież Kohaku nie była jakoś dużo starsza od niej.

- Hai. - powiedziała do kobiety, kiedy ta zakomunikowała, że czekają na jeszcze jedną osobę. Zajęła też wskazane miejsce, tuż obok niezbyt wysokiej, szczuplutkiej brunetki. Ewidentnie przedstawicielki klany Hyūga. A ta okazała się bardziej wygadana, dlatego jak tylko się odezwała, to czerwonowłosa zwróciła na nią swoje spojrzenie z zaciekawieniem. Zwłaszcza, że opowiadała o rzeczach, o których akurat Sayuri raczej pojęcia nie miała. Zamrugała więc parę razy, jakby właśnie trawiła informacje, które dostała.
- Naprawdę? - zapytała przejęta i podrapała się po policzku z zakłopotaniem. - Myślę, że jak sytuacja nas zmusi, to jakoś posklejamy te rozcięcia i złamane serca. Niech się więcej Mars nie kłóci. Zwłaszcza z Gwiazdami. - dodała z rozbawieniem, ale nie było to w żaden sposób prześmiewcze. Nie chciała urazić nowej koleżanki, bardziej próbowała ją pocieszyć, że nawet jeśli coś się znajdzie, co zadziać nie powinno, to dadzą radę. Chyba już dość tych nieszczęść na jakiś czas. - Hyūga Sayuri, mi ciebie również. - dopowiedziała z pogodnym uśmiechem. Dziewczyna zdawała się może nieco bujać w obłokach, ale czerwonowłosa kunoichi trochę była ciekawa kolejnych nowinek, jakie mogłaby jej powiedzieć.

Minęło kilkanaście minut i w sali rozbrzmiał głos. Głos, który teraz poznałaby wszędzie. Stała tak przez chwilę wiedząc, że Masakiyo jest jeszcze gdzieś za jej plecami. Może tym razem miał już inną wybrankę? W końcu nie była tu jedyną dziewczyną. Jednak, gdy tylko się odwróciła, to jej "Przeznaczenie" już kleczał. Korzystając z okazji, złapał ją za dłoń i kontynuował dalej swoje amatorsko poetyckie wywody. Nim jednak zdążyła zareagować chociażby słowem, ich dowódczyni zabrała głos, szybko przedstawiając plan na najbliższe parę minut. I to jej się podobało! W końcu coś, a nie, idziemy i tyle.

Położyła swoją drugą dłoń na głowie Masakiyo i delikatnie go poklepała.
- Dobrze, już dobrze. Wstań, Masakiyo-kun. - powiedziała lekko zakłopotana i zaczerwieniona, bo przecież to była scena niczym z jakiegoś romansu. A jej to do tego jednak daleko. Jednak przymykała oko na te wybryki chłopaka, bo nie zmieniało to faktu, że był bardzo sympatyczny i pomocy. Po prostu... Przy okazji był bardzo kochliwy. Na pewno tej miłości miał na tyle dużo, by obdarować nie jedną, a kilka pań.

Wyprostowała się i jeśli Masakiyo jej nie puścił, to i tak zabrała swoją rękę. I chociaż wszystkim się już przedstawiła, to teraz miała to zrobić formalnie, jako pierwsza.
- Nazywam się Hyūga Sayuri, jestem Dōkō. Mam nadzieję, że juz niedługo. - zaczęła z lekkim uśmiechem, przekazując jednocześnie, że aspiruje na coś więcej. Co było jednoznaczne z tym, że wciąż się kształciła. - Najlepiej rozwinęłam umiejętności klanowe, a co za tym idzie walkę w bliskim zwarciu. Dodatkowo opanowałam sztukę medyczną w stopniu dość dobrym. W walce na dalsze dystanse wspomagam się żywiołem wiatru. - dopowiedziała, uznając, że chyba tyle wystarczy. Nie wspominała o przebytych misjach, bo pewnie sama ranga mówiła o tym, że zbyt wielu ich nie miała za sobą. Za to z ciekawością wyczekiwała, co pozostali mają do powiedzenia. O Masakiyo już co nieco wiedziała przecież, ale o Kohaku i Ayame nic.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 3/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Cień spod herbu Tao

Ayame nie była zadowolona z twojego rozbawienia, najwidoczniej horoskopy i gwiazdy , traktowała śmiertelnie poważnie. Jednak jeszcze cię nie przekreślała.

Co do mężczyzny, to bez najmniejszego kłopotu wysunęłaś swoją rękę z objęć Masakiyo, który westchnął teatralnie głośno
- Zabrałaś dłoń... ale pozwól, że zatrzymam przynajmniej echo jej ciepła. Bo tylko ono przypomina mi, że to nie był sen. - zakończył ciszej mężczyzna przykładając swoją rękę w której trzymał twoją dłoń, do swojego ucha oraz polika, jakby próbował ogrzać się tym co własnie mu zabrałaś...

Przyszedł czas przedstawienia się, poszło ci gładko, bez żadnego problemu, następnie przyszła kolej amanta
- Posługuję się guandao, jestem sentoki, Yukimura Masakiyo. Nie muszę znać waszych historii, wystarczy, że jeśli któraś z nich ma skończyć się tragedią... dopiszę do nich własne zakończenie.
Ayame z ciężkim westchnięciem spojrzała w sufit, Kohaku zaś spojrzała na Masakiyo, jakby pierwszy raz widziała go na oczy, rozejrzała się dookoła, jakby szukała jakiegoś potwierdzenia w tłumie, że to nie jest członek jej drużyny.

Następna kolej przyszła na brunetkę
- Kurohebi Ayame, doko, posługuje się Katonem, według gwiazd jestem Ognistym Królik ! Znaczy... -dziewczyna objęła się ramionami i pokręciła w lewo i prawo -... Moje serce zawsze kieruje się w stronę dobra i przygody, więc chyba możemy zostać przyjaciółmi, prawda ?
Masakiyo puścił jej w uwodzicielski sposób "oko" na co Ayame lekko się wzdrygnęła, zaś Kohaku pokiwała otępiale głową

Przyszedł czas dowódczyni, która była oszczędna i oleista w swej ekspresji
- Akabane Kohaku, sentoki, znam żywioły i potrafię nimi władać...- zakończyła swoje wystąpienie, po czym przeszła do organizacyjnych tematów -... Mamy udać się do posiadłości lorda Tao, będziemy odpowiedzialni za jego eskortę ponoć ma bardzo ważne informację dla naszego pana, z którym osobiście chce porozmawiać. Po zimowym incydencie w jego twierdzy nie zdołał w pełni uzupełnić braków w swojej armii. Dlatego do akcji wkraczamy my, shinobi. Jakieś pytania ? Czy możemy już ruszać ? - zapytała na koniec dowódczyni

Yukimura Masakiyo - KLIK
Akabane Kohaku
Kurohebi Ayame

Archiwum Głosów

Urzędniczka

[Sayuri]

Ajć, no nie taki miała zamiar, by urazić dziewczynę. Jednak nie znała jej na tyle, by wiedzieć na ile może sobie pozwolić. Może zbyt śmiało do niej podeszła? Może to temat na tyle poważny, że nawet nutka żartu nie była tutaj wskazana? Czerwonowłosa mogłaby teraz tylko wskazywać, a nie chcąc pogarszać sytuacji, uśmiechnęła się przepraszająco do Ayame. Niech nie ma jej tego za złe, jeszcze po prostu musi się paru rzeczy Sayuri nauczyć. Po prostu.

To, co wypowiadał Masakiyo... Tego nie dało się podrobić. Często nawet nie było na to odpowiedzi, bo rzucał takim tekstem, że drugiej osobie po prostu brakowało języka w buzi. I nawet nie chodziło o jakieś paraliżujące zawstydzenie. Po prostu na to nie było dobrej odpowiedzi. Dlatego czerwonowłosa kunoichi tylko z nieco pobłażliwym uśmiechem przyglądała się, jak przytula się do swojej dłoni, w której jeszcze przed chwilą tkwiła jej dłoń. Westchnęła cicho i stuknęła go w ramię palcem wskazującym w geście zaczepki. Był naprawdę niemożliwy. I udowodnił to sposobem, jakim się przedstawił. A raczej słowami. Koleżanka od Gwiazd i Marsa zdawała się być... Zażenowana? Sama w sumie Sayuri do końca nie wiedziała. Za to ich dowódczyni, Kohaku, wyglądała, jakby spojrzeniem starała się wyszukać kogoś innego. Że to jednak nie Masakiyo jest ich ostatnim członkiem drużyny. Ale czy właśnie mężczyzna nie wstępuje między same kobiety? Młoda Hyūga mogłaby pomyśleć, że to dla niego niczym spełnienie marzeń, chociaż jeszcze do żadnej z nich nie używał tych wzniosłych słów i porównań. Co wydawało się Sayuri nieco dziwne, ale... Może jeszcze się nie rozkręcił.

Następna była Ayame, która zaczęła opowiadać o sobie, wplątując w to ponownie gwiazdy. I już robiło się ciekawie, już mogła odkryć przed Sayuri jakieś nowe, nieznane ciekawostki, ale jakby się poprawiła i zapewniła o możliwości przyjaźni. W pierwszej chwili czerwonowłosa zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc za bardzo, co ten Ognisty Królik i ewentualna przyjaźń mają ze sobą wspólnego, ale zaraz rozpogodziła się, widząc jak Masakiyo wraca właśnie do formy. Jest i on! Ukochany wszystkich kobiet.
- No pewnie, że tak! - odpowiedziała ochoczo na pytanie Ayame. Sama Sayuri nigdy nie stroniła od nowych znajomości czy przyjaźni. Przecież wszystkim im przyświęcało wspólne dobro, prawda? - A Twój Katon i mój Fūton mogą świetnie ze sobą współgrać! - dodała żywiołowo, już gdzieś w myślach wyobrażając sobie podrasowany fūtonem katon. Spektakularne widowisko!

No i przyszedł czas na ich dowódczynie. Sayuri spodziewała się, że będzie prezentowała znacznie wyższy poziom niż oni. Chociaż i tak bardziej liczyło się to, żeby miała na względzie przeróżny bieg wydarzeń, a nie miała narzucone klapki na oczy, kurczowo trzymając się tylko jedynej "słusznej" opcji, gdzie nic złego ich nie spotyka. Jednak po przedstawieniu się, czerwonowłosa poczuła lekki zawód. To było bardzo okrojone. Znam żywioły? To znaczy? Potrafiła władać kilkoma z nich? Na jakim poziomie? Czy te informacje były aż tak poufne? Za to cel misji był znany. Czy było to szczegółowe? Chyba wystarczająco na ten moment. Dlatego dziewczyna kiwnęła głową na znak, że wszystko jest zrozumiałe. Oczywiście myślała o tym, że sam lord Tao będzie eskortowany czy może ktoś jeszcze. Czy później też będą odpowiedzialni za jego powrót? Czy wraca od razu, czy jednak zostanie trochę w Shiroi-iwa? Ah, no zdecydowanie nie musiała teraz zadawać tych pytań, na pewno wszystko się w międzyczasie wyjaśni.

- Masakiyo-kun... - zaczęła, jeśli tylko postanowili ruszyć i nie było innych,.istotnych tematów. - Opowiesz coś o walce we wzgórzu? - zapytała zaciekawiona. Chciała wiedzieć, po prostu. Jednocześnie podziwiała jego odwagę. A może była to po prostu głupia brawura? Chyba łatwo można to było pomylić. A że jeszcze tak naprawdę nie znała pełni jego umiejętności, nie mogła dokładnie określić, jakie to było zachowanie.