Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi przez chwilę wpatrywała się w Azumę, kiedy ten nie odpowiedział na jej pytanie i westchnęła. Zrobiło jej trochę przykro, głównie dlatego, że zadała złe pytanie, przez co Tsuyoshi i Yumiko nie mogli się dowiedzieć czegoś o nim.

Jej własne pytanie od niego było… proste. Odpowiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy.

- Nie zamieniłabym tego dnia na żaden inny. Ty, przyjaciele, miłe miejsce, wiedza, że wszyscy, których kocham są obecnie bezpieczni. Nie potrzebują dużo więcej. - Spojrzała na Tsuyoshiego i Yumiko. - Cieszę się, że jesteście tutaj i możemy spędzić ten mój idealny dzień razem.

Odpowiedzi Yumiko były bardzo ciekawe. Szczególnie je chciała poznać. Trochę serce ją zabolało, kiedy wspomniała o ryzyku, które mogła podejmować teraz, nie mając bliskich. To… było rozsądne, ale bolesne. Hiromi stwierdziła, że nie dla niej. Ona żyła z ludźmi i dla ludzi i to właśnie lojalność i miłość pchały ją do przodu. Jaka by była, jakby nie miała pamięci? Jakby nikogo nie kochała?

Delikatne zamyślenie dość szybko jej przeszło, bo Azuma zadał pytanie absolutnie idealne do sytuacji. Musiała odwrócić wzrok, żeby nie parsknąć. Kiedy Yumiko odpowiedziała, Hiromi na nią spojrzała.

- Czyli albo on ciebie do ściany przyciśnie albo ty jego, co?

Potem Yumiko zapytała Hiromi o to, kim by chciała być za pięć lat. Niemal automatycznie rzuciła:

- Być Akoraito z odpowiedzialnością Kogo za ten sam żołd! - Roześmiała się, po czym sięgnęła po czarkę z alkoholem i wypiła całość. Nie ma, że Azuma tylko pije, a się nie dzieli. A napiła się, bo z prawdziwą odpowiedzią się zawahała. I musiała obrać ją w słowa. - Będę najlepszym medykiem na Wschodzi kontynentu - powiedziała w końcu. - Będę znała wszelakie medykamenty, wiedziała jak leczyć choroby. I będę uczyć innych, jak to robić. Wymyśliłam już, że jak już będę więcej wiedziała i miała doświadczenia, to będziemy sprowadzać młodych medyków z Ryuzaku, żeby za ryo uczyć ich leczenia w trudnych warunkach.

Spojrzała na czarkę w swojej ręce.

- To tylko marzenie. Ale… muszę to zrobić.

Zrobiło się jej trochę poważniej. Nie mówiła o tym jeszcze nikomu, ale chodziło jej to po głowie. Bo musiała. Bo była potrzebna.

- Poza tym, będąc przy Azuma-kunie to byłby wstyd, jakbym była jedynie zwykłym medykiem, prawda? Nie można pozwolić, żeby mężczyzna cię ograniczał, ale pchał do przodu i traktował jak równą sobie! - Parsknęła, przyznając rację Yumiko, promieniejąc.

Tsuyoshi w tym wszystkim widać, że już popił. Spodziewała się jego odpowiedzi na pytanie o Azumie, bo już jej mówił, że Azuma mu imponuje i w ogóle. Trochę jednak zagrała pod to, żeby Azuma też to usłyszał i wiedział, jak bardzo jest ceniony przez przyjaciół. Zasłużył na to.

Azuma ponownie był pragmatyczny, ale to było ciekawe. Ona też słuchała, bo kto wie, może też będzie musiała mu coś podarować już niedługo. Szkoda tylko, że wymienił jedną rzecz, ona sama będzie musiała pomyśleć. Może zapyta Masahiro. A może zapyta później Azumy. Nie była pewna, ale zanotowała, że i owszem powinna o tym pomyśleć.

Poważnie poszedł w odpowiedź na pytanie, co chciałby osiągnąć. Aż trochę zrobiło się strasznie. Ale… ciężko było nie czuć tego samego. Może nie do tego stopnia, ale po tym, co widziała na froncie… po tych wszystkich ludziach skrzywdzonych przez…

Otrząsnęła się. Tsuyoshi poleciał po bandzie.

- A od kiedy jesteś Kogo? - zawołała. - Nie dość, że nie ma krzty skromności, to jeszcze się awansuje w kąpieli błotnej! Prawdziwie Sogeński Kogo! Toast!

Sięgnęła po kolejne czarki z alkoholem i poza kolejką rozdała je wszystkim w basenie wznosząc toast za Tsuyoshiego, po czym wrócili do zabawy.

- Tsu-kun. Chciałabym, żebyś teraz sobie wyobraził tego tu oto Azumę. Widzisz go? Więc, słuchaj. Jesteśmy w Sakai. I ten tu oto Azuma jest przejedzony i co najmniej trzy razy większy. I ja go kocham tak samo, ale czy mogłabym pozbawić świat widoku jego mięśni? - powiedziała żartobliwie, po czym spoważniała. - Nie chcę tam wracać. Wolałabym, żeby spokój stamtąd przyszedł tutaj. Przychodzą różne myśli, wiadomo, ale Hiro-nii prosił mnie, żebym pomogła mu sprzątać ten sogeński bajzel. Ale jak wojna się skończy, odzyskamy wszystkie nasze ziemie i będzie bezpiecznie, zapraszam do domu moich rodziców.

[Azuma]

Zabawa szła w najlepsze. Po udzieleniu dwóch odpowiedzi i wypowiedzeniu trzech pytań, uwaga przeniosła się na kolejne osoby. Pierwsza odpowiedziała na to Yumiko, zwracając uwagę, że jego pytania są trudne. Seinin z uwagą przypatrywał się Yumiko, szukając na jej twarzy zaczerwienia innego od alkoholu, ale było to wyjątkowo ciężkie do zrealizowania, z uwagi na siedzenie w ciepłej borowinie. Skinięciem przyjął jednak do wiadomości jej odpowiedź.

– To niesamowicie ważne mieć u boku kogoś kto cię wspiera, a nie blokuje – zgodził się z Yumiko i spojrzał na Hiromi, nie kryjąc się z tym że właśnie medyczka była tym kimś takim właśnie dla niego. Dłoń położył na jej udzie i ścisnął je, dając do zrozumienia jaka jest dla niego ważna. Yumiko z kolei po odpowiedzeniu na pozostałe pytanie, zadała własne. Wśród nich byli to zarezerwowane dla Seinina.

– Chyba tego, że w końcu… nie sprostam oczekiwaniom. Musiałem eskortować, szpiegować, zabijać i zdobywać. Teraz zostałem Seininem… Nie będzie łatwiej.

Podzielił się tą refleksja, a potem uśmiechnął i chlapnął trochę sake, dla rozprawienia się z tą niepogodą jaka zawitała mu do myśli. Po chwili i pozostałym uzupełnił naczynka, gdyby mieli pusto. Flakonik na ten moment był gdzieś opróżniony zaledwie do połowy. Po Yumiko przyszedł czas na Tsuyoshiego i jego odpowiedzi.

Już na początku zaskoczył wyjaśniając, że Seinin odebrał mu możliwość zdobycia i wykazania się pewnymi dokonaniami – a przynajmniej w tak młodym wieku aby zapisać się na kartach historii. Przysłuchujący się temu Azuma w pewnym sensie to rozumiał, ale czuł też zakłopotanie. Nie wiedział, czy chciałby tego wieczoru słuchać kolejnych takich historii, chyba po prostu miał dość wychwalania własnej osoby. Nie skwitował tego w żaden sposób. Upił tylko trochę z czarki. Na szczęście potem zrobiło się lżej.

– Shōgi? Mówisz masz. Tylko nie zwlekaj za długo z awansem. Właściwie… Właściwie długo już jesteś Sentokim, Tsuyoshi-kun? – zapytał z ciekawości kolegę, który przecież wsławił się niemałymi dokonaniami. Przecież odbicie i przejęcie ważnego mostu Teppu jak i odbicie przy frontowego miasta Rantori, nie było czymś zwyczajnym tylko realnym wkładem w zabezpieczeniu ważnej przeprawy, a następnie odepchnięciu linii frontu co pozwoliło im zbudować głębię do dalszych działań.

A przynajmniej taką nadzieję miał Seinin. Te poważne rozważania, zostały jeszcze pogłębione przez wynurzenia Tsuyoshiego odnośnie tego jak powinien wyglądać sukces ich klanu. Przysłuchujący się temu, Azuma po raz pierwszy w tak naoczny sposób dostrzegł jakim żarem para jego przyjaciel do wrogów. Seinin zamierzał to w jakiś sposób wykorzystać. Musiał na to tylko znaleźć dobry pomysł.

Ów rozważania choć poważne były też przeplatane śmiechem – choćby żartem o kimonem albo o wskazanie najprzystojniejszego shinobiego. Azuma pomyślał, że alkohol najwyraźniej nie tylko na niego dobrze działa, bo Tsuyoshi zdążył przeskoczyć w tych peanach aż o rangę wzwyż na swoją cześć. Chwilę potem znów zrobili się poważnie, gdy przyjaciel poprosił o wskazanie sytuacji, groźnej i niebezpiecznej, wtedy kiedy się bał najbardziej. I z której udało mu się wyjść z niej obronną ręką.

Seinin przez chwilę milczał, ale nie miał wątpliwości co do sytuacji – miejsca i czasu. – Shi no Geto… sześć lat temu. Wtedy przeżyłem śmierć przyjaciół i jednocześnie rozwinąłem sharingana z trzema tomoe. Do tej pory wspomnienia o tym bolą i wracam do nich z niechęcią. Byliśmy młodzi i głupi – skwitował krótko, gorzko i ostro. Jak jeszcze nigdy. Do końca przechył zawartość czarki, osuszając naczynko i przez chwilę milczał, przysłuchując się kolejnym pytaniom i odpowiedziom.

Drobny uśmiech pojawił się na jego obliczu ponownie, gdy Hiromi podzieliła się z nimi swoim marzeniem. Chciała zostać rozpoznawalnym medykiem. Takim, który cieszyłby się prawdziwą renomą i mógłby nawet tego fachu uczyć innych, początkujących iryoninja. Uchiha pogładził ukochaną po udzie, dając do zrozumienia, że nigdy nie zamierza jej ograniczać w drodze którą podejmie.

– Uda Ci się napewno, wierzymy w Ciebie Hiromi!

I właśnie wtedy, gdy Hiromi w najlepsze dzieliła się wizją, większego, silniejszego i ogółem lepszego Azumy Akimichiego, podeszła do niego Miruka. Nachylając się, dyskretnie przekazała, że goście w każdym momencie mogą się obmyć, przywdziać yukaty i ruszyć z powrotem do biesiadowania o ile będą do tego siły i chęci. Kimi która pozostała w lokalu, wszystkim musiała się zająć.

– Dziękuję Miruki-san. Czy pokoje również są przygotowane? – gdy kobieta potwierdziła skinięciem, Uchiha ponownie podziękował dając do zrozumienia, że decyzja jeszcze nie została podjęta, ale gdy tak się stanie, na pewno kobieta się o tym dowie. Mężczyzna wrócił do przysłuchiwanie się rozmowom.

[Yumiko]

Yumiko niemalże udławiła się słysząc słowa Hiromi. Nie spodziewała się takiego komentarza odnośnie jej odpowiedzi, jednak przytaknęła uśmiechając się do koleżanki. Nie potrzebowała słów, gest w jej kierunku w zupełności wystarczył. Z kolei odpowiedź Hiromi na jej pytanie bardzo ją rozczuliła. Mówiła dokładnie to, o czym myślała czarnowłosa. Tak właśnie sobie ją wyobrażała, a to dziwne, bo znały się dopiero kilka godzin! -Pięknie to ujęłaś! Trzymam kciuki za powodzenie Twoich planów! -powiedziała zerkając też na Azumę. Ciekawe kiedy ten mężczyzna zdecyduje się na kolejny krok. Ślub były świetnym wydarzeniem, na którym z chęcią by się pojawiła.

W końcu przyszła kolej na odpowiedzi Tsu, zerkała w jego kierunku słuchając tego, co miał do powiedzenia i po raz kolejny uświadomiła sobie jak bardzo ta trójka była ze sobą zżyta. Nie przeszkadzało im mówienie o swoich zaletach, wręcz przeciwnie, potrafili docenić dobre strony drugiej osoby. Gdy mówił o wrogach ich klanu spojrzała na niego uważniej. Mówił coś, co Yumiko czuła od czasu przebudzenia, jednak ona otwarcie nigdy się do tego nie przyznała.

Pytanie do ogółu spowodowało, że Yumiko zaczęła się śmiać, Hiromi wcale nie ułatwiała dodając swój komentarz.-Nie dajesz nam wyboru, zapytałeś po tym jak Azuma ogłosił swój awans! I bez wątpienia wygrywasz!- powiedziała biorąc czarkę z alkoholem. Wznieśli kolejny toast i kontynuowali dalej.

-Oczywiście, że jako kobieta chciałabym zobaczyć jak to jest żyć w ciele mężczyzny!-w jej oczach pojawiły się zawadiackie iskierki. Ile mogłaby się dowiedzieć spędzając tak chociaż jeden dzien?-A z drugiej strony chciałabym móc zobaczyć wydarzenia z muru, ale nie jako ja. Nie potrzebuję wspomnień. Może bardziej jako obserwator z góry?-przypomniała sobie jak Shizaki pokazywał jej drogę podczas misji, było to fascynujące przeżycie.-Mogłabym wtedy zobaczyć ludzi, którzy mnie skrzywdzili. Zapamiętałabym każdą twarz, a później odnalazłabym ich. -na tym zakończyła. Nie planowała mówić, że pewnie pozbawiłaby ich życia, do tego potrzebowała czasu. Musiała nabrać siły i doświadczenia, by móc być wsparciem podczas wojny.

Spojrzała na Azumę, gdy ten odpowiadał na pytania. - Sześć lat?-na jej twarzy pojawiło się niedowierzanie, może szok. Jakim cudem w tak młodym wieku doszedł tak daleko? Był prawdziwym dzieckiem wojny... Ta myśl pojawiła się na krótką chwilę i nabrała całkiem innego znaczenia. Każdy z nich miał swoją historię i jak się okazało nie była ona usłana różami, a dzięki niewinnej zabawie mogła poznać swoich towarzyszy nieco bardziej.

Hiromi sprawnie odciągnęła jej myśli od przygnębiających tematów. Uśmiechnęła się wyobrażając sobie Azumę mieszkającego w Sakai. Czy życie w tamtym miejscu było takie beztroskie? Historie dziewczyny na temat tego miejsca powodowały, że chciała je odwiedzić i sprawdzić wszystko na własnej skórze.- Myślicie, że mamy realną szansę na odzyskanie tego wszystkiego? Nie żebym wątpiła, ale każda strona ma swój niecny plan na wygraną.-było to coś, o czym myślała od dłuższego czasu. Medal zawsze miał dwie strony i można by był rzec, że ta ich jest słuszna, ale czy na pewno? Była ciekawa co o tym myśleli ich przeciwnicy.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

To, co powiedziała Hiromi o swoim idealnym dniu było bardzo miłe. Uderzyło go to nawet tak, że mimo alkoholu we krwi na moment zamilkł i popatrzył na nią uważnie, czy aby na pewno nie żartuje. Nie wyglądało to tak, więc w odpowiedzi po prostu szczerze się uśmiechnął. Z kolei na jej wyznanie o swoim marzeniu, pokiwał z uznaniem głową. Nie był jednak ani zaskoczony ani specjalnie pod wrażeniem. Tsuyoshi był po prostu pewny, że tak się właśnie stanie. Że jeśli Hiromi nadal będzie z takim zaangażowaniem podchodziła do medycyny, to będzie skazana na wielkość (nie, nie taką jak u Akimichich).

- No to z odpowiedzialnością kogo? - zapytał ją, gdy ta powiedziała coś o żołdzie akoraito. No niestety, po tylu wypitych czarkach czasem mógł coś źle zrozumieć, i tak było właśnie tym razem.

Niestety jednak, stan upojenia miał nie tylko dobre strony. Rozmawiali dużo o marzeniach, w tym Tsuyoshiego. Hiromi, jak wspomniano wyżej, powiedziała "kogo". No i niestety, to wystarczyło żeby Uchiha pomylił sobie jedno słowo w żarcie i... no właśnie, tak jak podsumowała to Hiromi, sam urządził sobie błotny awans. Przez moment Tsuyoshi nie wiedział do końca o co chodzi, ale gdy zdał sobie sprawę ze swojej gafy, jego twarz stała się czerwona jak godło Uchiha. Powoli zanurzył się ze wstydu w błocie, prawie aż do nosa. Patrzył tylko raz na jedno, raz na drugie, raz na trzecie i miał nadzieję, że nie pomyślą sobie o nim jak o kimś, kto tylko czyha na awans.

Na pozostałą część wypowiedzi Hiromi pokiwał tylko głową, choć oczywiście wysłuchał ją z uwagą. Nawet mu ona zaimponowała. Ta dziewczyna była nie tylko rozważna, ale i mądra. Nic dziwnego, że zdobyła serce Seinina klanu.

Sytuacji z jego wstydzeniem się z powodu tego lapsusu nie poprawiło to, że Azuma również nawiązał do jego rangi. Tsuyoshi zamrugał oczami, po czym wynurzył się nieco z błota, ocierając ręką usta.

- Sentokim jestem od wiosny zeszłego roku. Nie wiem, czy to długo. Chyba nie, ale z drugiej strony... jest wojna - wzruszył ramionami, czego nie było widać spod borowiny. Wysłuchał również tego, co Azuma mówił o Shi no Geto. Wydało mu się to bardzo ciekawe, ale z oczywistych względów nie drążył tematu. Śmierć przyjaciół to zawsze wielka tragedia, a to nie było dobre miejsce, żeby o tym rozmawiać. Może kiedyś, w innych okolicznościach, przy jakimś ognisku przed albo po jakiejś bitwie... albo nawet zwyczajnej misji. Ale teraz nie.

Zaintrygowała go natomiast odpowiedź Yumiko na jego własne pytanie. Szybko jednak zripostował:

- Yumiko-san, to byłaby niepowetowana strata dla świata, gdybyś została mężczyzną - było to może dość enigmatyczne, ale chyba jednak wciąż na tyle czytelne, żeby się domyślić, o co mu chodziło. Jeśli natomiast chodziło o mur, to... sam chętnie by to zobaczył. Zniszczenie tak wielkiej konstrukcji musiało się wiązać z przepotężną siłą. Oglądanie tego tragicznego widoku byłoby jednak fascynujące. To jak oglądać zmagania bogów. To ciekawe, że dziewczyna pomyślała właśnie o tym. Jeszcze bardziej zainteresowało Uchihę to, że jego koleżanka chciałaby zemścić się na tych, którzy wyrządzili jej krzywdę. Tsuyoshiemu aż błysnęły oczy. Tego właśnie chciałaby prawdziwa Uchiha!

Yumiko udało się też sprawić, by nadal jeszcze lekko speszony Tsuyoshi zapomniał już kompletnie o całym ambarasie ze swoją rangą sprzed chwili. Zapytała ona, czy w opinii reszty ich klan miał realną szansę na odzyskanie swoich ziem. Sentoki nie czekając na odpowiedzi reszty poderwał się na równe nogi, zapominając o całym świecie wokół. Podniósł zaciśniętą pięść w geście determinacji i popatrzył na Yumiko. Jeśli jednak wcześniej oczy chłopaka błysnęły, to teraz wyglądało to tak, jakby paliły się żywym ogniem. Całe szczęście, błoto wciąż zakrywało go od pasa w dół.

- Oczywiście, że mamy szansę! Ba, w końcu to zrobimy! Zobaczysz, nawet jeśli teraz nie widać postępów, to w końcu ich złamiemy! Jak nie tym sposobem, to jakimś innym! Jeszcze będziemy jeść śledzie z Morza Lazurowego! - powiedział z zapałem i energią godnymi lepszej... cóż, nie, nie było lepszej sprawy. To była najlepsza sprawa i stąd właśnie ta żywiołowa reakcja. Może nawet trochę zbyt żywiołowa, ale chyba cała trójka mu to wybaczy. Był teraz po prostu sobą, był autentyczny - bo na misjach i w obliczu wroga najczęściej chował swoje prawdziwe uczucia.

Kiedy zorientował się, że chyba znowu przesadził z reakcją, ponownie klapnął do błotka i westchnął.

- Przepraszam, mam nadzieję że Cię... Was... nie wystraszyłem. Rzadko sobie pozwalam na tyle swobody, i później... o. W każdym razie, sądzę że tak, możemy. Tylko to wymaga wysiłku całego klanu - dodał już zdecydowanie spokojniej, ale i pogodniej.

W pewnym momencie dołączyła do nich Miruki. Sądząc po tym, co powiedział Azuma, rozmawiali o tym, że ich pokoje są gotowe. Wieczór upływał bardzo szybko, a oni siedzieli tu już dłuższy czas, był to więc delikatny sygnał do tego, że trzeba chyba powoli myśleć o ewakuowaniu się. Tsuyoshi czuł, że nie powinien wznosić więcej toastów, więc nie miał problemów z podjęciem decyzji.

- No, to ten... ja chyba będę musiał was przeprosić i powoli będę się kierował do łaźni i do pokoju - zakomunikował i podniósł się znowu z wygodnego miejsca, tym razem już na dobre. Obrócił się do nich plecami i wyszedł na brzeg (zupełnie stabilnie, mimo jego stanu), po czym sięgnął po ręcznik, którym obwiązał się w pasie. Sandały wziął do ręki i pewnym krokiem ruszył do miejsca, w którym mógł zmyć z siebie błoto. Całkowicie spokojny i wyluzowany, bardzo dokładnie wyczyścił ciało z borowiny. Następnie, po ubraniu się, wyszedł przed łaźnie, by zaczekać na resztę. O ile był pierwszy, bo tym razem wcale nie było to takie pewne.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Wieczór obfitował w wiele emocji. Hiromi śmiała się i słuchała poważnych słów wypowiadanych przez towarzyszy. W głowie jej przyjemnie szumiało, chwilowo niczym się nie martwiła. Poważne tematy były rozwiewane żartami i było… dobrze. Swojsko. Jak w domu. Tak, jak być powinno.

Miło, że mogli przez chwilę być pozbawieni tego całego… ciężaru, który na nich spoczywał.

- Sprostasz oczekiwaniom i jeszcze je przewyższysz - powiedziała do Azumy, kiedy ten wyjawił swój największy strach. - Zobaczysz. Nie będzie łatwo, ale zobaczysz.

Wspierali się. To było bardzo ważne.

Azuma opowiadał o Shi no Geto. Znała tę historię. Nie z punktu widzenia Azumy, ale opowiadał jej Masahiro. Uchiha atakujący Mur, żeby go przejąć, aby wpuścić Dzikich na kontynent. Uchiha z Kotei przeciwko Uchiha z Muru. Mnóstwo śmierci. Wojna, która nastąpiła potem. W głowie przeszedł przez nią cały ciąg przyczynowo-skutkowy, który spowodował, że byli tutaj, teraz. Uchiha mieli pomóc dzikim, ale Katsumi skłamała i nie dała im domu.

- Nie byliście głupi - powiedziała krótko, poważnie na słowa Azumy. - Robiliście, co do was należało. Wykonywaliście rozkazy. To nie jest głupie. To bardzo odważne. Szczególnie, że byłeś wtedy tak młody. I… staraliście się zrobić coś dobrego. Gdyby nie Kaminari… wszystko teraz wyglądałoby inaczej. Uchiha nie straciliby Sogen. Może żylibyśmy w pokoju.

Zamrugała.

- Przepraszam - wyszeptała, odganiając myśli i pozwoliła rozmowie toczyć się dalej.

Były w niej góry i doliny. Śmiech i powaga.

Rumieniła się, kiedy wszyscy życzyli jej dobrze przy jej marzeniu i czuła się zakłopotana. Wspierano ją, wierzono. A ona sama nie była tego wszystkiego taka pewna. W sensie, wiedziała, co chce, do czego będzie dążyć. Ale nie była pewna, czy byłaby w stanie to osiągnąć. Tutaj, w Sogen (bo to było Sogen!). Nie miała zamiaru jednak się poddawać, ani niczego negować. Musiała być silna.

Z Yumiko też już poczuła więź. Cieszyła się, kiedy dziewczyna śmiała się na żarty, które rzucała Hiromi i ładnie zgadzały się w wielu kwestiach. Kiedy rzuciła, że zobaczenie świata w ciele mężczyzny byłoby ciekawe, a Tsuyoshi zaprotestował, Hiromi nie mogła się powstrzymać, śmiejąc się szczerze. Dla osoby, która siedziała obok, zauważenie, że oboje mają się za atrakcyjnych - Yumiko z Tsuyoshim - było oczywiste, ale oni sami mogli jeszcze nie podłapać tego. Cóż, miała nadzieję, że znajdą sposób, żeby się znaleźć, jeżeli faktycznie będą mieli się ku sobie. Jakby co, mogła zaplanować jakieś spotkanie czy dwa.

Może odpowiedziałaby też na pytanie Yumiko o odzyskanie straconych ziem, ale Tsuyoshi zrobił to za wszystkich. Łącznie z obiecaniem śledzia. Z uznaniem skinęła do niego głową.

- Tsu-kun, oczywiście, że byśmy się bali, gdybyśmy byli wrogami klanu - powiedziała. - Ale my, twoi przyjaciele, bardzo lubimy cię takim, jakim jesteś - zapewniła.

Kiedy okazało się, że Tsuyoshi ma dosyć i chciałby już iść, Hiromi patrzyła na niego. Jak wychodził z basenu i jak się owijał ręcznikiem. Była bardziej zainteresowana jego plecami niż czymkolwiek innym i z uznaniem pokiwała głową. Jednak zanim się schował, zawołała za nim.

- Daj znać, jeżeli będziesz potrzebował pomocy! - i parsknęła. - To co? Też idziemy? Azuma, może powinieneś zobaczyć, czy nic mu się nie stanie, co? Trochę mu uderzyło - powiedziała do Azumy i sama się podniosła, a świat lekko zawirował. - Mnie też - i zachichotała. - Yumiko-chan, to co, będziemy się wspierać nawzajem? - zapytała i miała zamiar pomóc jej wstać oraz, żeby obie wydostały się z błota (Hiromi już całkowicie bezwstydnie). Pochyliła się jednak do Azumy i pocałowała przed wyjściem. - Widzimy się za chwilę.

Wtedy podała dłoń Yumiko, żeby pomóc jej wstać, wziąć swoje rzeczy i razem oddalić się do łaźni - być może trochę zbyt przyjaźnie, bo obejmując drugą dziewczynę w pasie i przyjacielsko wspierając się na niej.

[Azuma]

Gdy Tsuyoshi wyjawił, że od zeszłego roku dzierży rangę Sentokiego, Seinin pomyślał że nie było to długo. To tak jak w jego przypadku, rok po roku awansował. Od Sentokiego do Seinin w zaledwie dwa lata. Jeżeli Tsuyoshi nie zwolni – a na to się nie zapowiadało, było wielce możliwe, że jeszcze w tym roku awansuje na Kogo. – Myślę, że to kwestia miesięcy Tsuyoshi-kun. Na tyle na ile Cię już zdążyłem poznać, wiem że to się stanie – odpowiedział, a następnie wspólnie z przyjacielem wzniósł do góry czarki – dopiero co napełnione. Wznieśli toast. – Za awanse! Niech się gęsto ścielą. Jak wrogowie! – Wznieśli i wypili.

Rzeczywiście, tego wieczora były wzloty i upadki jeżeli chodziło o towarzyszące im emocje. Azuma z uwagi na swoje doświadczenie miał trochę traumatycznego bagażu – dlatego z wdzięcznością przyjmował słowa otuchy od przyjaciół. Były także chwile wesele – choćby ta gdy Tsuyoshi z całkowitym przekonaniem stwierdził, że zamian Yumiko w mężczyzne była niepowetowaną strata dla swiata. Azuma uśmiechnął się półgębkiem spoglądając na Hiromi. Nie ulegało wątpliwości że nowo poznana znajoma, komuś wpadła w oko.

Yumiko mogła też szybko się przekonać, jak towarzystwo głęboko wierzyło w sprawę zwycięstwa. Choć wszyscy zdawali sobie sprawe z trudnej sytuacji, żadnemu nie brakowało odwagi, wiary i zapału do działania. Ten wieczór, stanowić miał chwilę przerwy, wytchnienie w gąszczu wojennych zawirowań. Chwilę potem pojawiła sie Miruki, która poinformowała o posłaniach jak i możliwości dalszego ucztowania. Zarówno jednak Tsuyoshi jak i Hiromi, czuli jednak, że pora to kończyć. Azuma przyjął to z pełnym zrozumieniem.

– Pewnie, rozumiem. Było jednak warto to przeżyć – powiedział, a gdy się podniósł poczuł z pełną mocą to ile tego dnia wypił. Seinin rzadko spożywał alkohol i teraz z pełną mocą mógł poczuć brak doświadczenia w tej materii – Mhm… Trening czyni mistrza… – mruknął bardziej do siebie niż do pozostałych, dostrzegając że Tsuyoshi już czmychnął z basenu i owinął się ręcznikiem. Podobnież uczyniły ich towarzyszki, ale dodatkowo się wsparły w objęciach. Seinin skwitował to pobłażliwym uśmieszkiem. A potem ruszył do szatni.

Tam w ślad za Tsuyoshim, wziął się za szorowanie i polewanie wodą. Zadbał dokładnie o zmycie borowiny, zwracając uwagę na wszystkie części ciała. Gdy był już pewny, że jest czysty, przywdział świeżą yugatę, a także pozbierał wszystkie rzeczy – w tym ubranie, podręcznik wojenny od Tsuyoshiego i awamori od Hiromi. Dołączył do Tsuyoshiego na zewnątrz, czekając aż wyjdą jeszcze ich towarzyszki. I wtedy właśnie Azuma sobie coś przypomniał.

– Słuchajcie, bo bym zapomniał… – Seinin przez chwilę grzebał i spośród swoich rzeczy wyciągnął nieduży flakonik. Wyciągnął pokazując wszystkim, w szczególności Hiromi – Pamietasz jak mi to dawałaś? Na wzmocnienie, odgania zmęczenie… Myślę, że powinniśmy wypić. Ominie nas jutrzejszy ból głowy – to odrzekłszy pociągnął jeden, dwa małe łyczki dla przykładu, a potem podsunął naczynko własnie Tsuyoshiemu i Hiromi, a potem i Yumiko. W sam raz by całośc opróżnić. – Mimo wszystko… dziwnie smakuje. Jeśli jesteście głodni, możecie się jeszcze częstować ze stołu. Podobno ugina na nowo od jedzenia. Jeśli nie, na górze są naszykowane pokoje.

[Yumiko]

Yumiko słuchała uważnie rozmów, które toczyły się między nimi. Była zrelaksowana, patrzyła jak jej znajomi śmieją się i angażują odpowiadając na swoje pytania. Hiromi, mimo że była najbardziej szczerą i kochaną osobą nie potrafiła przejść obojętnie na miłe słowa skierowane w jej kierunku. Rumieniła się, a to powodowało, że była jeszcze bardziej urocza.

Na słowa Tsu o jej chęci bycia mężczyzną zaśmiała się. Nie takiej reakcji się spodziewała. Ona uważała, że to mogłoby być wyjątkowe przeżycie! Ile takowy mężczyzna może mieć siły? Co tak naprawdę myśli? Miała wrażenie, że płeć męska ukrywa znacznie więcej niż pokazuje na co dzień, a odkrycie tych tajemnic znacznie ułatwiłoby życie w ciele kobiety. - Tylko na jeden dzień! To mi wystarczy -powiedziała uśmiechając się do chłopaka.

Oho! Yumiko stąpała po grząskim gruncie zadając pytanie na temat wojny. Reakcja mężczyzny nie należała do tych, które widuje się na co dzień. Angażował się w temat całym sobą i czarnowłosa miała wrażenie, że byli bardziej podobni do siebie niż przypuszczała na początku. Pokręciła głową w niedowierzaniu, uważając by ręka, którą podnosił przypadkiem nie rozkwasiła jej twarzy.

Dzisiejszego wieczoru przeszli chyba przez wszystkie możliwe emocje, od radości, po refleksje i nie żałowała żadnego słowa wypowiedzianego na głos. Ten etap imprezy powoli dobiegał końca. Tsu jako pierwszy zdecydował się na opuszczenie, tego jakże wyśmienitego miejsca. I dobrze. Yumiko mogła zerknąć na to jak wyglądał pokryty błotnistą mazią. Nawet teraz mogła dostrzec mięśnie rysujące się pod skórą i te pośladki... Kto daje takie ciało mężczyźnie!? Szybko odwróciła wzrok nie chcąc zostać przyłapaną. Chociaż, zapewne każdy zobaczy, że się gapiła, nie była za bardzo dyskretna.

-Tak, Azuma... Zajmij się Tsu, a ja porywam Hiromi. Oddam za chwilę.- powiedziała wstając. Zachwiała się lekko, to był znak, że chyba nieco przesadziła z alkoholem. - Już, już gołąbeczki, zaraz będziecie mieć chwilę by nacieszyć się sobą- zaśmiała się i wzięła Hiromi za rękę. Odwróciła na chwilę wzrok, by Azuma mógł swobodnie wyjść. Następne były one i o dziwo całkiem sprawnie im to poszło.

Po drodze zgarnęła ręczniki i buty. Nie tylko swoje. Żyła w przeświadczeniu, że jak mają upaść, to lepiej by była to jedna osoba, a nie dwie! Podała koleżance jej własność, po czym okryła swoje ciało. W łaźni nie była już tak zawstydzona jak za pierwszym razem. Znalazła krzesełko na którym wcześniej siedziała i podsunęła je Hiromi, a później namierzyła też drugie. Odłożyła brudny ręcznik na bok i oblała się wodą. Miała ona nieco inną temperaturę, co sprawiło jej ogromną ulgę. Doszorowywała się już na siedząco, a gdy była już czyta rozpuściła włosy. Spinkę, którą dostała, traktowała z ogromnym szacunkiem. Odłożyła ją delikatnie, by móc zlać wodą też swoje włosy.

Gdy była już ogarnięta założyła yukatę i splotła część włosów w koka. Spinka znowu wylądowała na jej głowie, tak by mieć pewność, że jej nie zgubi.- Hiromi... Odwiedź mnie jak będziesz miała czas, z chęcią spędziłabym z tobą dzień. -powiedziała czekając, aż dziewczyna skończy się ubierać.

Męska część towarzystwa już na nich czekała. Azuma wyciągnął kolejny flakonik. Jakby już i tak nie wypili za dużo! Jednak to miało pomóc na jutrzejsze skutki uboczne.- Nie zachęcasz do wypicia tego... -powiedziała patrząc na niego podejrzliwie, a gdy przyszła jej kolej napiła się. Po dzisiejszych rarytasach smakowało to okropnie, ale lepsze to, niż jutrzejszy ból głowy.-Nie wiem jak Wy, ale ja skuszę się na jedzenie. Kto idzie ze mną?-zapytała czekając na jakąś reakcję. Wybór należał do nich.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

- Sentoki Tsuyoshi Uchiha poradzi sobie sam! - odkrzyknął jeszcze Hiromi, oczywiście kontynuując jej żart. Pewnie poprzekomarzałby się dalej, ale wszedł już do łaźni, więc nie było jak.

Chłodne powietrze i takaż woda nieco go otrzeźwiły. Oczywiście nie jakoś znacznie, ale jednak pomogły. Alkohol w połączeniu z gorącą kąpielą działał znacznie silniej, niż normalnie, o czym właśnie się przekonał. Dlatego po obmyciu się chłodną wodą znowu poczuł, jakby dotknął stopami ziemi. Nadal był zauważalnie weselszy i w ogóle, zdecydowanie nie można było powiedzieć, że nad sobą nie panuje, czy coś.

W świeżutkiej, czyściutkiej yukacie, z włosami związanymi w niski kucyk, delektował się spokojem tego miejsca, które było trochę jak brama do innego świata. Jego oddech był spokojny, a on sam sprawiał wrażenie głęboko zrelaksowanego. Kiedy dołączył do niego Azuma (jako pierwszy), powiedział do niego:

- Gorąca kąpiel w zwykłej wodzie nigdy nie dałaby takiego efektu. Ta borowina czyni cuda. Muszę tu jeszcze kiedyś wrócić. Wspaniałe miejsce znalazłeś, Azuma-san - i rozglądnął się po ryokanie, jakby chciał zapamiętać każdy jego szczegół przed kolejną wizytą.

Potem poczekali na dziewczyny, które dołączyły do nich w niedługim czasie. I wtedy padły dwie propozycje. Najpierw Azuma wyciągnął jakiś flakonik czegoś i zaczął wszystkich częstować. Tsuyoshi zrobił niepewną minę i powiedział:

- Ja miałbym mieć kaca? Ha, w życiu. No ale daj, spróbuję, jak mówisz, że to takie skuteczne. Przecież to od Hiromi-san, więc nie byle co. Może się naprawdę obudzę jak nowo narodzony - po tych słowach sięgnął po flaszeczkę i upił dokładnie tyle, żeby reszta też mogła skorzystać w równiej mierze - niezbyt smaczne, ale chyba tak jest z lekarstwami - wzruszył ramionami i oddał flakonik kolejnej osobie, którą prawdopodobnie była sama Hiromi. Skoro to od niej pochodził ten specyfik, to w sumie musiał być skuteczny. Tsuyoshi od razu się rozluźnił, gdy o tym pomyślał i już nie mógł się doczekać poranka, gdy po całym wieczorze picia alkoholu wstanie z łóżka, jak młody bóg wojny.

Potem jednak Yumiko zaproponowała, żeby jeszcze coś przekąsić.

- Dobry pomysł. Muszę czymś zagryźć to coś. Nie obraź się Hiromi-san, po prostu chyba z lekarstwami tak jest. Im gorsze w smaku, tym skuteczniejsze - powiedział całkiem beztrosko i skierował się do sali, w której znowu przygotowano jedzenie. Tsuyoshi zasiadł przed stołem i omiótł wzrokiem to, co się na nim znajdowało. Działanie alkoholu było podobno niwelowane przez tłuste potrawy, dlatego nałożył sobie jeszcze trochę smażonej wołowiny, która wyjątkowo przypadła mu do gustu. Kiedy ją pochłonął, sięgnął po pyszne, słodkie dango. Miał słabość do słodyczy i często nie potrafił sobie ich odmówić. Przeżuwając kolejny kęs, spojrzał na Yumiko.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Dziewczyny zajęły się sobą nawzajem, jeżeli chodziło o dotarcie do szatni. Umyły się rozmawiając, a Hiromi zerkała, że Yumiko najwyraźniej podobała się ozdoba do włosów. Pęczniała z radości, że mogła sprawić jej przyjemność. Woda pomogła też zmyć część alkoholu, chociaż szum w głowie pozostał.

- Bardzo chętnie cię odwiedzę, Yumiko - powiedziała do koleżanki, kiedy również założyła yukatę i również spięła swoje włosy. Jej policzki były rumiane od ciepła, alkoholu i radości. - Możemy pochodzić po okolicy lub potrenować, zrobić jakieś zakupy, zjeść coś dobrego - wyliczyła. - I możesz przyjść też do mnie. Mam taki pokoik na poddaszu, jest tam bardzo przyjemnie.

Kiedy wychodziły, Hiromi przytuliła się do ramienia Yumiko, wyraźnie pokazując, że była ona "swoja" i koniec. Nie było dyskusji. A kiedy podeszły do mężczyzn, Yumiko praktycznie przekazała Hiromi Azumie, bo ta objęła go w pasie, przytuliła się do jego boku i schowała twarz w jego Yukacie mrucząc:

- Zimno.

Azuma rozdał flakonik ze środkiem, który podarowała mu… Susanoo już dwa lata temu! To zaskakujące, jak czas płynął. Oderwała twarz od boku Azumy i popatrzyła jak upija łyk, po czym podaje innym. Nie do końca planowała, że środek tak będzie użyty, ale moment dobry jak każdy inny. Szczególnie jak jeszcze wzmocni Azumę przez noc. Nie planowała jeszcze spać. Wprost przeciwnie, chciała z nim rozmawiać.

Kiedy flakonik do niej dotarł, wzięła go i wypiła ostatni łyk. Smak rozpoznała. Lubczyk. Żeń-szeń. I jeszcze kilka rzeczy. Od razu skojarzyło się jej z witalnością. Ciekawe, czy jakby miała tego więcej to czy z samego smaku mogłaby to odtworzyć.

Schowała fiolkę za pas Azumy.

- Zwykłe przyprawy, nie wiem o co wam chodzi - wzruszyła ramionami. - Nie ja je przygotowywałam, kupiłam u takiej jednej Wiedźmy w Saimin. Pomagałam jej z jakimiś gówniarzami, żeby przestali ją nękać.

Pomysł Yumiko na jedzenie wydawał się bardzo pociągający, ale Hiromi spojrzała w górę, na Azumę i się uśmiechnęła do niego.

- Ja nie jestem głodna - powiedziała z uśmiechem na ustach. Ten uśmiech nie należał do szczególnie subtelnych, ale też absolutnie nie wyglądała, jakby miała się obrazić, jeżeli Azuma by się jeszcze skusił na jedzenie. To był jego wieczór.

[Azuma]

Po błotnej kąpieli, wszyscy się obmyli, a gdy opuścili szatnie, poczęstowali się również ziołowym specyfikiem, sprezentowanym Azumie przez Hiromi, już jakiś czas temu. Po wyporcjonowaniu flakonika, wszyscy spróbowali i zgodnie przyznali – smakowało nie najlepiej. Przez myśl Seinowi przeszło, czy naczynko było szczelne i zawartość nie uległa przedawnieniu, a gdy Hiromi wspomniała że zostało to przygotowane przez jakąś wiedźmę… Seinin nerwowo się roześmiał, drapiąc po głowie.

– Nic nam nie będzie spokojnie, zresztą przecież Hiromi sama to wypiła nie? To zamyka dyskusje – odpowiedział niemal przekornie, uśmiechając się ciut zawadiacko. Bo rzeczywiście, gdy Hiromi, a więc ich medyczka wypiła to w ślad za nimi, jego obawy zostały zredukowane do minimum. Nie wierzył by ktoś z takim doświadczeniem i wiedzą wypiłby coś co mogłoby mu zaszkodzić. Ani pozwolić innym to sobie zrobić.

Wtedy też zarówno Tsuyoshi jak i Yumiko stwierdzili, że jeszcze skorzystają z okazji i coś zjedzą. Azuma nie miał nic przeciwko takiemu scenariuszowi – co prawda sam nie odczuwał jeszcze głodu, ale pamiętając jak Hiromi wyciągnął na rękę, spojrzał w tym momencie właśnie na nią. A ona go zaskoczyła mówiąc, że jej zimno.

– Zimno? – powtórzył i w pierwszym odruchu dotknął jej czoła, bo przecież dopiero co wyszło z gorących, błotnych źródeł. Na szczęście, poza rumianymi policzkami, nie poczuł żadnej temperatury. Gdy jednak Hiromi dodała, że nie jest głodna… Znów badawczo się jej przyjrzał, szukając objawów złego samopoczucia.

– Wiecie co…Sala jest wasza, nie krępujcie się i bierzcie wszystko na co macie ochotę. Ja z kolei… Zajmę się naszą niegłodną i zziębniętą panią medyczką – odparł i nim ktokolwiek zareagował, Uchiha nachylił się, jedną ręką objął kobietę w pasie a druga chwycił na wysokości kolan, tak że po chwili Hiromi znalazła się właśnie w jego ramionach. I nic sobie nie robiąc z ewentualnych protestów Hiromi, ani z reakcji pozostałych obserwatorów, Azuma ruszył z nią po schodach na górę.

A będąc już na górze, wybrał dwa ostatnie pokoje na korytarzu. Znajdowały się naprzeciw siebie, ale z wiadomych jednak przyczyn, wszedł tylko do jednego, kolanem je otwierając. Dopiero za progiem, postawił Hiromi na nogi. – Mam nadzieję że nie będziesz chora?

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Wiara w Hiromi była istotnie wielka i głęboka. Jednak niekoniecznie w tym momencie słuszna. Kupiła ziołowy specyfik od zielarki, czyli zrobiła to, co po prostu robili inni ludzie. Nie było w tym nic głębszego, a ona sama wtedy - i nawet teraz - mało znała się na medykamentach, a przynajmniej na ich tworzeniu. Oczywiście, zaczęła naukę. W tym momencie jednak nie czuła dalszej potrzeby, aby dalej się tłumaczyć. Trucizna to nie była, po prostu jakieś przyprawy i zioła.

Było jej bardzo przyjemnie, przytulać się do ciepłego, męskiego ciała i nie zwróciła uwagi na to, że Azuma spojrzał na nią z lekkim niepokojem. Po prostu wychłodziła się nieco po ciepłej borowinie w wieczornym powietrzy i odparowywała. Kiedy się jej przyjrzał, Azuma nie mógł zauważyć za dużo oznak złego samopoczucia, ale z całą pewnością była zarumieniona i z lekko przymkniętymi oczami, uśmiechając się do niego szeroko.

- Wystarczy, że mnie ogrzejesz - zaprotestowała kiedy Azuma zadeklarował, że się nią zajmie, ale już ją podniósł w ramiona, więc nie miała innego wyboru, jak objąć go za szyję. - Widzimy się jutro rano, na śniadanku. Zjedzcie coś dobrego! - zawołała do Tsuyoshiego i Yumiko, po czym wtuliła się w niosącego ją Azumę.

W końcu wylądowali razem w pokoju i Azuma postawił ją na tatami. Zaśmiała się na sugestię, że miałaby być chora.

- Nie, wszystko w porządku. Po prostu jestem trochę… no wiesz… Wygrzałam się i mi teraz zimno. Zaraz przejdzie. I pomyślałam, że… warto na chwilę zostawić ich samych? Wspaniale, że ich oboje zaprosiłeś. To był świetny pomysł. Nic dziwnego, że zostałeś awansowany. A twój bystry umysł to tylko jeden z powodów - dodała, wspinając się na palce u stóp i całując skórę jego szyi, zaciskając dłonie na pasie jego yukaty i bardzo powoli go rozsznurowując. Powoli opadała wraz ze swoimi ustami, jakby tworząc mapę jego barków, klatki piersiowej, brzucha.

W końcu się oderwała i uśmiechnęła.

- Chodź, usiądź. Mam jeszcze jedną rzecz dla ciebie. I tak chciałam to zrobić, ale… teraz mamy dobrą okazję.

Delikatnie sprawdziła, czy Azuma da się poprowadzić (bo ona z wielką chęcią też by się poprowadzić dała!) i z pewnością siebie popchnęła go na ich miejsce do spania, po czym wzięła sprawy w swoje ręce - i nie tylko.

***

Dawno tak dobrze nie spała. Naga, zadowolona, zrelaksowana, przy mężczyźnie, przy którym czuła się prawdziwie bezpiecznie i to od dawna. Owszem, dawała radę sypiać sama, ale z nim było lepiej. Wszystko z nim było lepsze.

Niestety, kiedy się przebudziła, nie czuła się najlepiej. Nie było jakoś źle, ale nie było idealnie. Potrzebowała wody. Jednak kiedy zorientowała się, że była z Azumą, już nie chciało jej się wstawać. Przynajmniej przez jakiś czas. W końcu jednak się ruszyła, zajęła się sobą, wzięła dzban z wodą i dwie szklanki, obie napełniła, swoją wypiła, po czym ułożyła się przy Azumie ponownie, ciesząc się z chwili. Teraz, w ciszy, słuchając jego oddechu, mogła naprawdę pomyśleć, co znaczy jego awans i w jakim niebezpieczeństwie będzie. Ale też, jak ważny był - nie tylko dla niej. Wiedziała, że aby nie odstawać, musiała dawać z siebie jeszcze więcej.

Na razie jednak było bardzo przyjemnie. I chciała, żeby tak trwało, jak najdłużej.

Kiedy się obudził, też pozwoliła mu na zajęcie się sobą, po czym wskazała mu wodę i kazała na razie wrócić. Mieli jeszcze trochę czasu przed śniadaniem i to był ich wolny dzień, bo tak poprzedniego dnia zadecydował.

- Wiesz… - zaczęła, kiedy skończyli poranną rozmowę. - Powinniśmy tak robić częściej. Przychodź, kiedy masz wolną chwilę. Możemy też potrenować razem. Myślę, że Taijustu z forami dla mnie mogłoby być w porządku. - Zamknęła na chwilkę oczy i przypomniała jej się część rozmowy z wczoraj. Coś o co nie chciała pytać przy innych.

Podniosła się nieco i oparła na łokciach, odwracając głowę w jego stronę. Zasłona z jej długich, czarnych włosów opadała kaskadą na poduszki i jego pierś, kiedy zapytała.

- List od przyjaciela… nie chciałam pytać wcześniej… co się stało? - zapytała.

[Yumiko]

Wiedźma. To jedno słowo wystarczyło by Yumiko spojrzała na dziewczynę z niedowierzaniem malującym się na twarzy. Nie uspakajał jej nawet fakt, że były to zwykłe przyprawy. No, może po chwili przestało ją to obchodzić, bo dwójka z ich towarzystwa postanowiła się wykruszyć i czmychnąć do pokoju. Nic dziwnego i tak wytrzymali długo bez okazywania sobie miłości, teraz przynajmniej mogli pocieszyć się swoim towarzystwem.

-Do zobaczenia! Odpoczywajcie!-pożegnała się, po czym poszła za Tsuyoshim do sali z jedzeniem. Odłożyła swoje ciuchy na bok i usiadła, już nieco swobodniej. Czy była to zasługa alkoholu? Po części na pewno. Bez pośpiechu nałożyła sobie jedzenie. Cisza wisiała w powietrzu, a Yumiko nie do końca wiedziała, co powinna powiedzieć. W obecności Azumy czuła się swobodnie, Hiromi zaś okazała jej dużo miłości w łaźni, a Tsu nie poznała jeszcze za dobrze. Nie miała chwili by porozmawiać z nim w cztery oczy.

Gdy mężczyzna na nią spojrzał uśmiechnęła się.-Znowu zerkasz... Tym razem otwarcie, jednak ubrania zmieniają wiele, co nie? -zamilkła uświadamiając sobie, że to wyszło z jej ust. Nie planowała tego mówić. To miał być głos w jej głowie, a teraz... Rumieńce pojawiły się na jej twarzy. Otworzyła usta by coś dodać, jednak po chwili je zamknęła przecierając ręką twarz. - Mam nadzieję, że jutro pomyślisz, że to wina alkoholu, inaczej nie spojrzę Ci w oczy - dodała po chwili chcąc usprawiedliwić nieco swoje zachowanie. Była zażenowana! Dobrze, że nie palnęła, że ona również go obserwowała, bo raczej tego nie widział, prawda?

Wróciła do jedzenia. Potrzebowała chwili, by nieco poskromić swoje myśli. Gdy nieco się uspokoiła zaczęła raz jeszcze. - Myślisz, że jutro ta dwójka w ogóle zejdzie na śniadanie? -Oczywiście miała na myśli Hiromi i Azumę. Nie znała ich na tyle dobrze, a wolała wiedzieć, czego rano mogła się spodziewać. W innym przypadku po prostu wcześniej się wymknie, by zacząć pożytecznie kolejny dzień. Kolejny dzień. Ciężko będzie wrócić po dniu pełnym wrażeń.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Yumiko niemal natychmiast dostrzegła spojrzenie Tsuyoshiego, które było mniej subtelne, niż tamto w onsenie. Bez wątpienia miał w tym swój udział alkohol, ale... Uchiha zaczynał czuć coś więcej. Jednocześnie zaczęło mu się robić bardziej przyjemnie, ale i wzrastało w nim dziwne napięcie. Na jego policzki zawitały rumieńce, które gwałtownie przybrały na sile, gdy usłyszał pytanie, jakie zadała mu siedząca naprzeciwko dziewczyna.

Przez moment mężczyzna tylko patrzył, zaskoczony. To uczucie szybko jednak minęło. Normalnie pewnie oblałby się cały rumieńcem intensywnym jak jego katon, ale tym razem coś było inaczej. I nie dało się tego wytłumaczyć tylko trunkami z zawartością alkoholu. Szybko podłapał temat:

- Trudno odwrócić wzrok. Poza tym, przecież tylko czasem spojrzę, nic więcej- odparł z rozbrajającą szczerością i jakby na potwierdzenie tych słów bez pośpiechu zlustrował wzrokiem jej yukatę. Jego reakcja zaskoczyła przede wszystkim jego samego; generalnie nie mówił takich rzeczy nawet po alkoholu. Nie analizował jednak dłużej tej sytuacji, bo myśli płynęły zbyt szybko - ale... proszę o wybaczenie i obiecuję, że to był ostatni raz - powiedział, a w jego głosie wybrzmiało delikatne rozbawienie. Z zaskoczeniem stwierdził jednak, że realizacja tego postanowienia przyszła mu ze znacznie większym trudem, niż by się spodziewał. Dziewczyna wydawała się być coraz bardziej atrakcyjna, z chwili na chwilę. Co tu się działo?

- A jedyne wina jakie dostrzegam to te tutaj - skomentował zakłopotanie Yumiko, wyraźnie dając jej do zrozumienia, że nie powiedziała nic, co by postrzegał w kategoriach "wpadki" i nalał im jeszcze trochę wina, które wystawiła tu któraś z obsługujących ich dziewczyn. Kiedy nalewał, znowu mimowolnie zerknął na Yumiko jak wcześniej - no dobra, to był ostatni raz - zaznaczył od razu, choć z mniejszym przekonaniem w głosie, niż powinien. Pewnie nie powinien też już pić, ale trudno. Miał przecież to coś od Azumy i Hiromi, które pomoże zwalczyć skutki imprezy, prawda? Prawda?

- Nie mam pojęcia, Yumiko...-san - odpowiedział na pytanie o Azumę i Hiromi - powinniśmy im dać tyle czasu, ile tylko potrzebują - skwitował krótko. On sam nie miał planów na poranek. Brak planów był jego sposobem na relaks.

[Azuma]

Początkowa obawa Seinina o stan zdrowia partnerki okazał się niepotrzebny. Hiromi zwaliła to na karb wychłodzenia po wyjściu z gorącej borowiny, a potem równie szybko zwaliła z nóg Seinina – doprowadzając go do łóżka, a potem sadzając go. Po rozwiązaniu jego yukaty, kobieta pocałunkami schodziła co raz niżej. Nawet gdy go położyła i usłyszała swoje imię z jego ust, nie zakończyła swojej wędrówki po jego ciele.

Dzień świętowania jego awansu był niesamowicie udany.
*** Następnego dnia obudził się nieco później. Oczy otworzył w chwili gdy poczuł ciężar drugiej osoby tuż obok. Widok nagiego ciała kochanki, przywołał na usta, delikatny uśmiech. Przeciągnął się, a potem sięgnął po wodę, którą Hiromi przyniosła. Upił kilka łyków, nawilżając suche gardło.

– Ahh, nie wiem czy ten wywar jednak się nie zepsuł. Czuje wczorajszą zabawę. I tu… – dotknął palcami skroni… – …i tam – sugestywnie poruszył nogą, kolanem tykając biodra Hiromi. Wyszczerzył się do niej w uśmiechu, rzucając tym lekkim żartem w nawiązaniu do rozrywki, którą wczoraj kunoichi im zapewniła. Przypatrując się teraz jej, w takiej pozie, bez ubioru, nie mógł też nie nie docenić jej piękna. – Jesteś cholernie seksowna tak leżąc wiesz? – Nie wstydził się wprost jej tego powiedzieć.

– Tak.. byłby to idealny scenariusz. Nie wiem tylko na ile będzie to możliwe. W klanie na pewno już myślą jak wykorzystać tą nową sytuacje. Nie wierzę, że nie wezmą mnie do pracy w terenie – zadumał się przez chwilę nad tym. Sytuacja na froncie była dynamiczna. Gdy jeden odcinek frontu się stabilizował, atakowany był inny. Po jednej i drugiej stronie. Gdy z kolei nastawała cisza, już było wiadomo, że szykowana jest misja cięższego kalibru. Tak było z odbiciem miasta Rantori. Tak też się stało przy utracie wschodniego Portu. – Gdy jednak będę na miejscu, albo w pobliżu, na pewno się odezwę. Słowo Seinina! – dodał, aby nie kończyć tego pomysłu na złowowróżbie.

Leżąc tak obok siebie, był dotyk, przytulanie i muskanie. Hiromi jednak wciąż coś nie dawało spokoju. Gdy się do niego odwróciła, a jej piękne, lśniące i długie włosy opadły mu na klatkę piersiową, w końcu wydusiła z siebie to co jej leżało na piersi. Seinin westchnął i opadł na posłanie, zastanawiając się jak opowiedzieć o Anzou.

– Kaminari… Anzou Kaminari. Tak się nazywa. Zaskoczona? – Seinin spytał, zerkając kątem oka na Hiromi. Nie często można było usłyszeć, że ukochany przyjaźni się z członkiem klanu który był śmiertelnym wrogiem. Jednak… nie zawsze tak było.

– Anzou poznałem sześć, siedem lat temu. Wspólnie wykonaliśmy kilka misji. I to takich, gdzie raz on, a raz ja stawialiśmy na szali swoje życie w obronie tego drugiego. W trakcie takiej jednej nawet został ciężko poparzony… W każdym razie, robiliśmy to nie tylko w ramach przyjaźni, ale też żeby zmienić to co się działo między Kaminari, a Uchiha. I wraz z upływem czasu, zaczęło przynosić to efekty. Do momentu, aż zaatakowaliśmy Shi no Geto, a w odpowiedzi siły Kaminari i Inuzuka wypowiedziały wojnę nam.

Azuma kontynuował. Opowiedział o pierwszej wojnie i walce na trzech, czterech frontach gdy musieli się bronić przed odwetem Shinsengumi, atakami sojuszu Kaminari-Inuzuka, a na koniec inwazją wojsk Cesarstwa Morskich Klifów. Hiromi potem mogła usłyszeć o tym jak zawarto rozejm i zorganizowano Turniej Pokoju, który został wykorzystany do ataku przez Antykreatora i popleczników. I choć Hiromi znała dalszą historię – pokonania Jeźdźca Wojny, krótkim pokoju, inwazji dzikich, upadku Kotei, powstaniu Atarashi i ponownym ataku wojsk Kaminari w odpowiedzi na utratę własnych terenów – to Azuma w końcu przeszedł do kluczowej kwestii.

– Anzou napisał, że do zakończenia wojny potrzebuje Sharingana. Nie wiem co mu strzeliło do głowy, jak niby nasze doujutsu miałoby przerwać wojnę, skoro nawet my go posiadając, wciąż walczymy nie mogąc przerwać tego błędnego koła... Ale zrozumiałem jedno. W tym momencie… On nie zatrzyma się przed niczym żeby to zrobić. Zabić i wyrwać sharingana. Nie ważne czy to będzie dotyczyło moich przyjaciół, moich ukochanych, czy na końcu… mnie samego.