Tengutsu - Wioska niedaleko Ryuzaku

[Kujaku Haruka]

Tengutsu to niewielka, rolnicza osada położona na żyznych równinach niedaleko kupieckiego miasta Ryuzaku no Taki, chroniona od wschodniej strony pasmem porośniętych lasami wzgórz. Jest częścią większej sieci podobnych wiosek w okolicy, o których mówi się, że to „spichlerz u bram miasta” - z jej pól płynie ku kupcom z Ryuzaku zboże, ryż i warzywa, a w zamian wraca sól, tkaniny, a niekiedy też rzadsze towary z dalekich prowincji, przybywające tu wraz ze statkami od strony morza.

Zabudowa Tengutsu jest skromna: niskie, drewniane domostwa kryte ciemną od deszczu dachówką i strzechą stoją wzdłuż ubitej drogi, która prowadzi prosto do jednej z bram Ryuzaku. Wokół osady ciągną się starannie wytyczone pola - część to suche pola zbóż, część zaś, w niższych partiach terenu, zamienia się w regularną siatkę zalewowych ryżowisk, które w ciepłych miesiącach lśnią jak tafle wypolerowanego metalu. W oddali majaczy ściana ciemniejszego lasu - to początek rozległych gajów w głębi kraju, z których raz po raz wracają myśliwi, niosąc zwierzynę do skupu w mieście.

Życie w Tengutsu płynie w rytmie pór roku i miasta. Wiosną niemal cała wieś znika na polach - słychać plusk wody w kanałach nawadniających i monotonne pokrzykiwania nad ryżowymi sadzonkami. Latem nad rozgrzanymi dachami często przetaczają się krótkie, gwałtowne burze, niosąc upragniony deszcz, ale i ryzyko podtopień na niżej położonych gruntach. Jesienią, w porze zbiorów, karawany wozów ustawiają się na drodze do Ryuzaku no Taki, tworząc niemal nieprzerwany sznur aż do miejskich bram. Zimą zaś, gdy śnieg tylko cienko przykrywa pola, wioska przycicha - wieczorami, przy świetle lamp oliwnych, starsi opowiadają o dawnych czasach, gdy Ryuzaku jeszcze nie wyrobiło sobie swojej silnej pozycji na światowej arenie, a każdy nowy kanał irygacyjny był na wagę złota.

Choć Tengutsu jest miejscem prostym, jego mieszkańcy dobrze rozumieją, w jakim kraju żyją. Wiedzą, że bogactwo Ryuzaku no Taki płynie nie tylko z morskich szlaków i portowych doków, ale i z takich właśnie osad jak ich własna - wplecionych pomiędzy lasy, pola i drogi kupieckie niczym skromne, lecz niezastąpione węzły w wielkiej sieci handlu.

[Nizan]

Shima obejrzała miejsce, które chciał jej pokazać Nizan i też doszła do jakichś swoich wniosków. Kobieta wróciła jednak szybko do tego, co mówił wcześniej Nizan. Temat biznesu.
- Tak się zastanawiam. Tutaj mamy dwa cele. Pierwszym z nich zdobycie środków. Chcemy się wzbogacić, więc dlatego cała ta... akcja ze stalą kantaiską. Jednak żeby magazyn nie budził podejrzeń, potrzebujemy otworzyć tutaj jakiś punkt, który nie będzie się rzucał w oczy. Punkt, który obsługuje ludzi, którzy kręcą się dookoła, a jednocześnie nie potrzebuje zbyt dużego magazynu, bo... w magazynie będziemy trzymać stal. W związku z tym, jedyne co mi przychodzi do głowy to jakaś nie wiem... ramenownia? Może mogłabyś otworzyć lokal z daniami z Antai, ale... ze względu na wojnę, to chyba nie jest najlepszy pomysł. Nie chciałbym, byś padła ofiarą jakichś wandalizmów. W każdym razie, jeżeli biznes będzie rentowny, to będziemy gromadzić fundusze szybciej. Taka dywersyfikacja naszej działalności może być dobra, bo biznesy nie będą od siebie zależne. Nie mniej, nawet jak zdecydujemy się na jakiś biznes, tak musimy wymyślić, kogo w nim obsadzić. Nie rozdzielimy się i nie będziemy wszędzie. Musimy stworzyć łańcuch kierownictwa i wtedy... - nagle złapał powietrze i zmęczonymi po całymi dniu oczami spojrzał na żonę. - ... zaczynam gadać jak obłąkany, czy jeszcze nie? Dziś złapałem się na tym, że zacząłem myśleć jak polityk. Ehh.... - westchnął.

Następnym etap podróży była wspólna randka na łyżwach. O tyle, o ile Shima dawała sobie jako tako radę, tak Nizan dobrze jeździł. Nie miał problemu z tym, by pomagać żonie jak ta miała złapać jakąś wywrotkę. Gdy kobieta zażartowała na temat krwi Yuki, Nizan uniósł brew, uśmiechając się.
- Nic mi z tego nie wiadomo, ale jak wiesz, mój rodowód nie do końca jest... ustalony. W każdym razie - żadna Yuki we mnie nie była, ani ja też nie byłem w żadnej Yuki. - puścił jej oczko, oczywiście oczekując symbolicznego uderzenia w bark z słowem "baka".

Ostatnim etapem dnia był moment relaksu, gdzie to Shima musiała zaskoczyć Nizana i jak zwykle - w tym obszarze nie miała sobie równych. Gdy już odprężeni mieli usnąć, Nizanowi się coś przypomniało.
- Czekaj, jakiej czwórce? Powiedziałaś dziś, że czwórce? - zapytał nagle. - Ty spodziewasz się dziecka? W sensie my? Czy policzyłaś kota?

---

Następnego dnia, Nizan przed wyjściem chciał napisać jeszcze list, ale uznał, że zrobi to jak wróci. Teraz skupił się na tym, by dobrze zjeść, spakować literaturę na drogę i pożegnać się z żoną (i Aratą, jak była). W każdym razie, miał kawałek do przejścia, więc jakby nigdy nic, wyjął na drogę pierwszą z książek i zaczął sobie iść w tamtym kierunku. Jeżeli była jakaś karawana w tamtą stronę - to zamierzał zapytać, czy go zabiorą. A jak nie, to nie.

Na miejscu musiał znaleźć budynek, o którym mówił mu Bibliotekarz. Raczej wiedział, że musi szukać po pustostanie, ale... cóż. Narazie nikogo nie pytał o pomóc, tylko starał się namierzyć miejsce po samych poszlakach, które już miał.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
21/19

Nizan

Shima wysłuchała z zainteresowaniem i nieco tajemniczym uśmiechem męża, kiedy jego analityczny umysł rozbijał po kolei plan na biznes, od czasu do czasu kiwając głową.

- Wiedziałam, że spodoba ci się kolejny problem do rozwiązania. - Shima cmoknęła męża w policzek i poczochrała jego rude włosy. - Zgadzam się. Pomysł z biznesem mi się podoba, ale rzeczywiście - nie wiemy dużo o prowadzeniu restauracji. Mogłabym jednak... znaleźć kogoś, kto chciałby rozwinąć się jako kucharz, ale brakuje mu funduszy na własny interes. Co to dokładnie będzie, to możemy jeszcze się zastanowić, ale na pewno główna część towaru musi mieścić się w tym pierwszym pomieszczeniu, plus musi być to ktoś w miarę zaufany. Kuchnię Antai... cóż, na razie chyba sobie daruję, z tych samych powodów, które opisałeś, Anata. -

Podczas jazdy na łyżwach Nizan usłyszał także przewidywane przez niego "baka" i kuksaniec w ramię, za to przed snem wrócił jeszcze do jednego, dość jednak istotnego szczegółu. Shima obróciła się w jego kierunku, opierając głowę na ręce i gładząc męża po policzku.

- Na razie tylko spóźnia mi się okres, ale to może mieć związek po prostu ze stresem ostatnich dni. Ale nawet jeśli tak jest, to zaczęłam się zastanawiać nad taką kolejnym dzieckiem. Aratę mieliśmy... bardzo wcześnie. Ale teraz jesteśmy w dobrym, stabilnym miejscu - a jeśli mamy stopniowo ruszać z dalszymi planami, to... może to być na pewien czas ostatni spokojniejszy moment na ciążę. Co ty o tym myślisz? -

---

O poranku kowal miał jeszcze okazję pożegnać się z rodziną przed wyjściem i zabrać zapasy przygotowane mu na podróż przez żonę. Następnie wyruszył, uzbrojony w kolejny rysunek kota oraz lekturę na drogę, zmierzając ku południowej bramie. Z początku wydawało się, że będzie musiał iść na piechotę, jednak po chwili dogonił go wóz zmierzający z zapasami ku jednemu z Ryokanów leżących przy głównym gościńcu, dzięki czemu Nizan miał okazję chwilę spokojnie poczytać. Po paru godzinach dotarli na miejsce i jego oczom ukazała się na oko dość dobrze prosperująca wioska, w tym momencie przykryta śniegiem. Szczekanie psów, krakanie różnego rodzaju ptactwa, porykiwania bydła oraz dobiegający z różnych stron gwar rozmów rozbijał ciszę tego miejsca. Nizan do pewnego stopnia zwrócił na siebie uwagę - głównie chyba z uwagi na charakterystyczny kolor włosów - jednak po chwili oczy mieszkańców przywykły do jego widoku. Rozpoczął spacer po okolicy, napotykając po drodze jakieś trzy domostwa, które pasowały do opisu Karuiego. Pierwszą był niewyraźny zarys jakiegoś ogrodzenia na wzgórzu oraz wystający znad niego ułamany chyba dach niewielkiego dworku. Drugą były osmolone ruiny sporej chaty - może nawet ryokanu - położone na wylocie wioski od strony południowej. Trzecią zaś skryty w głębi dzikiego w tym momencie już i straszącego obecnie bezlistnymi gałęziami drzew sadu gmach chaty z wybitymi oknami, położonej bardziej pomiędzy kilkoma innymi budynkami niedaleko centrum wioski.

Stojąc naprzeciwko ostatniego z tych miejsc, Nizan mógł dostrzec jakąś na oko osiemdziesięcioletnią, przygarbioną staruszkę, o dziwo mimo swego wieku rąbiącą drżącymi rękami drewno na podwórzu skromnej chaty, zerkającą na niego od czasu do czasu z podejrzliwym zaciekawieniem.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Gdy Nizan dowiedział się, że imperialne plany Shimy nie dotyczą tylko i wyłącznie kariery politycznej, ale i powiększaniu rodziny, to... w sumie chyba nie można powiedzieć, że tego nie oczekiwał. Wiedział, że prędzej czy później do tego dojdzie, w tym wypadku chyba ani prędzej, ani później, tylko właśnie jakoś tak pośrodku.
- Ym... no wiesz... to jakby trochę do Ciebie decyzja, jak Ty się z tym czujesz. Rok noszenia w łonie, potem rok wychowywania wyłączą Cię z działań na rzecz naszego całego planu. No, może nie tyle, że wyłączą, co... będziesz mniej mobilna. - podłożył ręce pod głowę i spojrzał w sufit. - Ale jak już wejdziesz w grę, to nie będzie czasu na takie rzeczy. Arata będzie też starsza, to zakładam, że pomoże. Cóż... jeżeli jesteś gotowa, to nie mam nic przeciwko. - powiedział, po czym odwrócił głowę w jej stronę. - Tylko teraz poproszę chłopaka, bo jak kolejna ośmiolatka będzie rysować akty za sto ryo to chyba nie wytrzymie. - posłał jej ostatni uśmiech przed snem.

---

Osada zdecydowanie zaskoczyła Nizana. O tyle o ile podróż na wozie sprawił, że miał czas poczytać trochę książek, tak oczekiwał chyba zdecydowanie dużo większej dupy, niż to co zastał na miejscu. Dobrze prosperująca wioska była... miłą odmianą. Chyba naprawdę polityka Ryuzaku dawała się we znaki nie tylko w samej stolicy krainy kupiectwa, ale też i dookoła nich. Dobry zarządców ciągnęło do siebie, a więc i tutaj pojawiła się osada, która dawała radę w tych trudnych czasach.

Na jego drodze spotkał trzy budynki, które nadawały się do opisu przedstawionego przez bibliotekarza. I tutaj jak by Nizan na to nie spojrzał, tak no wszystkie trzy pasowały. Trochę rzut monetą. A tak, że był dość charakterystyczny, tak już pewnie cała osada wiedziała, że kręci się tutaj dziwny jegomość. No, Nizan nie zamierzał się zbytnio ukrywać, bo przecież nie robił nic złego. Ot, zamierzał włamać się do pustostanu i poszukać jakichś wskazówek na temat badań. Tak by brzmiała wersja, którą spisali by strażnicy, jakby kogoś zapytali.

Ale... przecież Nizan by nie powiedział nikomu, że planuje się włamać, prawda?
- Ohayo, Oba-san! - powiedział radośnie, machając ręką do kobiety, która rąbała drewno na podwórzu. - A cóż to, wnuczkowie się wyprowadzili i nie zadbali o drewno na opał dla ukochanej babci? - zapytał, wystawiając rękę i odrazu przechwytując siekierę od kobieciny. - Pani mi da, raz dwa to pociacham. - dodał, szczerząc się.

W międzyczasie zamierzał skutecznie, ale nie aż tak szybko zacząć ciąć drewno.
- Przy okazji, niesamowita historia, że się tutaj znalazłem. Wie Pani, że osada wygląda naprawdę świetnie? Nie sądziłem, że przy Ryuzaku panuje taki dobrobyt. W każdym razie, sam w Ryuzaku zakupiłem nieruchomość i okazało się, że wcześniej użytkował ją niejaki Hiragi Genpo. Okazało się, że ma tutaj w osadzie jeszcze jedną nieruchomość, a ja jak robiłem inwentaryzację nowego budynku, napotkałem na kilka... prywatnych rzeczy, które zostawił. Ot, na przykład świetne przetwory w słoikach. Chciałem mu je odnieść, ale nie wiem gdzie dokładnie mieszka. Orientuje się Pani, w którym domu mogę go zastać? Albo który wynajmował? Najwyżej położę mu za bramą czy coś, to sobie odbierze jak już się pojawi.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
22/19

Nizan

- Na pewno trochę spowolnią. Dlatego sam widzisz, że teraz jest najlepszy moment na to. - stwierdziła z zadowoleniem Shima, wyraźnie planując dość szybko zacząć te plany wprowadzać w czyn. Potem ziewnęła, sama czując senność. - ...postaram się, chociaż to akurat nie ode mnie zależy. Zresztą, nie wiem skąd pomysł, że ośmiolatek nie będzie rysować aktów, jeśli go siostra nauczy. I nie wiem jak ty, ale ja mam obecnie bardziej dość kotów. Kończy mi się miejsce na przechowywanie kolejnych dzieł w naszym pokoju. Cholerne shinobi neko, przydałaby się jakaś nowa powieść... -

Ostatnie słowa już wymruczała sennie, opierając głowę o ramię męża i zasypiając.

---

Po dotarciu na miejsce, Nizan miał okazję ujrzeć całkiem dostatnią osadę, do której wyraźnie płynęło bogactwo Ryuzaku. No i przy okazji odkrył kilka tropów, którymi mógł podążyć, chociaż gdyby było to możliwe - chciał raczej uniknąć otwartego przyznania, że ma zamiar włamać się na teren nienależący do niego. Na szczęście, strażników w tym momencie w okolicy nie było, zresztą - strażnica znajdowała się parę kilometrów stąd i obsługiwała parę wiosek, od czasu do czasu wysyłając patrole. Z drugiej strony, nierzadko zdarzało się, że wioska organizowała jakąś własną milicję, jednak raczej było to spontaniczne, rzadziej regularne zjawisko - przynajmniej po tej stronie miasta i prowincji.

Wypatrzywszy staruszkę, Nizan uznał jednak, że warto zapytać kogoś stąd o cel poszukiwań, co było oczywiście całkiem rozsądne. Starowinka skinęła mu głową, nie odpowiadając i nie dzieląc radosnego powitania, ale przekazała młodemu kowalowi siekierę, cofając się parę kroków i robiąc mu miejsce. Jej szczęka poruszała się cały czas, jakby memła w niej cały czas jakiś kawałek jedzenia. Szybko się okazało jednak, że musiał to być tytoń lub podobne ziele, bo nim się odezwała, splunęła na ziemię czarną flegmą.

- Ano. - odpowiedziała krótko, nie dając za bardzo wyjaśnienia, co z tymi wnukami i gdzie teraz przebywają. Na oko jednak nie wydawała się ukochaną babcią... za to chyba z pewnym zadowoleniem obserwowała, jak zostaje wyręczona w robocie, słuchając tego, co Nizan miał do powiedzenia. W trakcie tej przemowy wsadziła w którymś w momencie palec do ucha, grzebiąc nim chwilę w środku, po czym wyciągając go i wycierając o ubranie.

- Genpo? Hmm. - mruknęła, patrząc na Nizana beznamiętnymi oczami. Chyba nie kupowała historii o tym, że komuś by się chciało odnieść przetwory, ale z drugiej strony też - chyba miała dość mocno... wywalone na motywy kowala. - Ano, był taki. Albo jakiś podobny, z miasta w każdym razie. Lata temu. Zaginął po tym, jak mielimy tu trzęsienie ziemi. Mówio, że zginął, bo mu się chałupa na wzgórzu zawaliła. -

Broda staruszki wystrzeliła ku pierwszemu ze znalezisk Nizana i ogrodzeniu widocznemu nawet z obecnej pozycji na wzgórzu.

- Bez sensu żeście się tutaj wybierali. No, ale to wasza sprawa, nie moja. Przetwory. Hmm. - mruknęła, wzruszając ramionami, patrząc na porąbane drzewo.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Nizan liczył na to, że będzie potrafił nawiązywać znajomości równie dobrze jak pewna kobieta z tatuażem skrzydeł na plecach, lecz to musiało się dopiero okazać. Co więcej, narazie szło mu nawet nieźle, bo babuszka, którą zapoznał wydawała się... jak to babuszka. Kunisaku dostrzegł już, że kobieta raczej nie była najprzyjemniejszą osobą na świecie, ale przecież nie przyszedł tutaj poznawać nowych członków rodziny. Miał cel, a takie skrócenie relacji miało mu pomóc. Z ciekawostek, to chyba kobieta nie bardzo uwierzyła w historię z przetworami, ale no... Nizan się tym nie przejął.
- A te trzęsienie ziemi to jakieś wywołanie przez shinobi, czy naturalne? - zapytał, udając ciągle rozmowę, która była po prostu bardziej zabiciem czasu, niż wywiadu środowiskowego. Do tego miał grać tonem i głosem, udawać znużonego. Liczył, że płynie w niego ta część krwi Araty i Ayatsuri, która była odpowiedzialna za teatralne zagrywki czy też imitowanie i naśladowanie niektórych rzeczy. - To przy tej chałupie jego też pewnie nikt się nie kręcił, jak zginął. Jak dach mu się zwalił na łeb, to kto by chciał w takim czymś mieszkać. - westchnął, tym razem nie zadając pytania, ale licząc, że kobiecina w jakiś sposób podchwyci temat do poplotkowania i uchyli jeszcze jakiegoś rąbka tajemnicy.

Gdy skończył pracę, wyjął słoik z plecaka. Miał go dać Shimie, ale mają tego cały magazyn, to weźmie inny na podmiankę, jak będzie wracać.
- To jak on nie żyje, to proszę. Dla Pani. Jemu chyba się już i tak nie przyda. - powiedział, wzruszył ramionami, a potem odszedł i pomachał na do widzenia.

Teraz musiał jakoś zakraść się sprytnie do tego budynku. Nizan nie chciał wzbudzać podejrzeń, tak więc na początek zapamiętał sobie gdzie stoi budynek i jak tam się dostać, a raczej znaleźć najkrótszą drogę, a potem stanął gdzieś z boku i jak upewnił się, że nikt nie patrzy, to zamierzał najnormalniej w świecie... zapaść się pod ziemię. Chodzenie i kręcenie się przy budynku mogło wywołać jakieś niepotrzebne zamieszanie, więc Nizan stwierdził, że dostanie się do środka w miarę po cichu. W związku z tym, po użyciu techniki dotonowej, miał przenieść się pod ziemią - najlepiej do środka samej rezydencji, a jak nie, to przynajmniej gdzieś z tyłu budynku, tak aby mógł wyjść i znaleźć drogę do środka.

  Ukryty tekst

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
23/19

Nizan

Pomimo agresywnej nijakości i małomówności staruszki, Nizanowi udało się zdobyć przynajmniej kilka strzępów informacji - w tym ten najważniejszy, wskazujący mu właściwy cel podróży. Kiedy zrobił krótką przerwę, udając znużonego, babcia postąpiła kilka kroków w stronę porąbanego już drewna, zaczynając je spokojnie, powoli przenosić po dach niedaleko wejścia. Na pytanie o przyczyny katastrofy, prychnęła.

- A bo to wiadomo? Straże mówili, że naturalne. Część somsiadów - że to nasza wina, bo niepotrzebnie tego przybłędy z miasta nie wygonilim, tylko mu tam jadło sprzedawali, aż się Susanoo wściekł. - babuszka odstawiła ostrożnie pierwszy porąbany kawałek, przerywając na chwilę.

- Część, że to shinobi był i z kimś się posprzeczał. Czasami zajeżdżały tam do niego lektyki jakieś albo jacyś jeźdźcy nocą. -

Szuranie butów babci po śniegu i jej nieco ciężkawy, ale stabilny oddech.

- Paru dzieciaków co po nocach się lubiło szwendać to nawet o jakichś wozach czernymi płachtami pokrytych mówiło. -

Stuk. Kolejnych kilka porąbanych drew spoczęło na swoim miejscu.

- Ale tutaj rzadko bo rzadko, ale zdarzało się ziemi trząść, to sami sobie dopowiedzcie, co to tam się podziało. Drzewa jak rosły, tak rosną dalej. Zboże też. Ryż też. Ale no, nikt tam nie zachodzi teraz, bo i po co. Poza tym... mówią niektórzy, że nocami go tam dalej spotkać można, albo przynajmniej cosik, co z niego zostało. -

Wzbogacony o nową wiedzę - a staruszka wzbogacona o słoik konfitur, który otaksowała dość krytycznym wzrokiem, ale skinęła w podzięce głową - Nizan ruszył w stronę wzgórza, w którymś momencie znikając jednak pod ziemią i wynurzając się dopiero na górze, w środku zrujnowanej posiadłości.

---

Kowal stał pośrodku zrujnowanego podwórza i próbował wyobrazić sobie dawny wygląd posiadłości. Widział w myślach średniej wielkości dwór, skromny jak na standardy Ryuzaku: drewniany budynek na solidnej, kamiennej podmurówce, z ciemnym, spadzistym dachem i niskim ogrodzeniem, za którym musiał się kiedyś rozciągać dość starannie utrzymany ogród ozdobny. Teraz dach zapadł się niemal na całej długości, a część ścian runęła do środka, tworząc plątaninę belek i dachówek. Kamienna podstawa, kiedyś starannie łączona zaprawą, popękała - pęknięcia wyglądały przy tym zupełnie naturalnie, jakby same fundamenty zostały poważnie naruszone przez trzęsącą się ziemię.

Ślad tąpnięcia sprzed dziesięciu lat był aż nazbyt czytelny dla kogoś, kto znał się na konstrukcjach i kamieniu - a Nizan... cóż, Nizan zdecydowanie się znał. Tuż przed dawnym wejściem biegła nieregularna szczelina, częściowo zasypana i porośnięta trawą, ale wciąż wyraźnie odcinająca się na tle spękanej ziemi. Kamienie ścieżki prowadzącej do domu były poprzesuwane, jakby jakaś niewidzialna siła szarpnęła całym wzgórzem i ustawiła je od nowa, tym razem niedbale i krzywo. Ogród, niegdyś zapewne powód do dumy właściciela (chociaż Hiragi ze swoich notatek nie do końca wydawał się osobą, która by na takie drobnostki zwracała uwagę), teraz wyglądał jak chory: część drzew wygięła się w jednym kierunku, ich korzenie wychodziły na powierzchnię tam, gdzie ziemia obsunęła się ku dolinie.

Nizan przesunął dłonią po jednym z wbitych wokół ruin pali. Drewno było spatynowane, a ostrzeżenia przybite do niego - wyblakłe, ale nadal czytelne. Rada Możnych nie żartowała: po kataklizmie wysłano tu straż Ryuzaku, a od tamtej pory teren formalnie uznano za niebezpieczny. Pytanie, czy dokonało się to na zlecenie samej, tajemniczej dwójki mecenasów Hiragiego, czy raczej pomimo nich. Między palami powiewało kilka chorągiewek z herbem miasta, ich kolory spłowiały jednak już dawno od słońca i deszczu. Jeśli wierzyć babce, to chłopi z Tengutsu, mijając to miejsce z dołu, prawdopodobnie tylko zerkali w tę stronę - szybko, niespokojnie. Przynajmniej dzięki temu wiedział, że omijali wzgórze szerokim łukiem i jeśli już musieli tędy przejść, robili to tylko w biały dzień, szybko i bez słowa. Domostwo było jednak na tyle na uboczu, że jedynym celem takich wędrówek mógłby być położony dalej i ciągnący się potem na kolejnych pagórkach las.

Nizan przeszedł ponownie do wnętrza. Rozejrzał się uważnie po tym, co zostało na powierzchni. Nie było tu żadnych widocznych znaków alchemicznych, żadnych dziwnych symboli wyrytych w kamieniu, żadnych nienaturalnie masywnych wieżyczek czy dziwnie wyglądających umocnień lub magazynów. Na pierwszy rzut oka - zwykłe zgliszcza wiejskiej rezydencji, może trochę zbyt solidnej, jak na typowego ziemianina, ale w bogatym Ryuzaku widział już niejedną podobną posiadłość.

Dopiero gdy zszedł nieco niżej, pod linię zawalonego tarasu, dostrzegł to, co nie pasowało do obrazu zwykłego dworu. Kilka kamieni w fundamentach było ociosanych z taką precyzją, jaką zwykle rezerwuje się dla konstrukcji niosących znacznie większy ciężar niż ściany drewnianego domu. Ich krawędzie były zbyt równe, kąty zbyt dokładne, a sposób łączenia - zbyt przemyślany. Nizan mógł dotknąć chłodnego kamienia knykciami. Sam fakt, że ktoś zadał sobie tyle trudu, by ukryć tę konstrukcję pod płaszczem zwyczajności, mówił mu więcej niż jakiekolwiek plotki. Cokolwiek tu było - jeśli było - musiało być ukryte pod ziemią, dokładnie tak samo, jak w mieście.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Kobieta powiedziała o dość interesującym temacie, mianowicie o trzęsieniach ziemi w tym regionie. Nizan próbował dzięki swojej wiedzy architekta, ale też z tego co się trochę nauczył o regionie wywnioskować, czy rzeczywiście istniała realna szansa na... trzęsienie ziemi w tym miejscu? Czy raczej była pewność, że musiało być to trzęsienie ziemi, które spowodowane było pomocą ze strony Shinobich? Takie wnioski mogły mu pomóc by zlokalizować co się tak naprawdę stało.

W każdym razie, podszedł do miejsca gdzie było wskazane przez kobiecinę, jako potencjalną miejscówkę Hiragiego i tym samym Nizan przedostał się pod ziemią za mury. To co zobaczył go zdziwiło. Willa? A raczej rezydencja? Dwór? No w każdym razie kawał nieruchomości i kimkolwiek był ten człowiek, zaczynał wychodzić poza ramy zwykłego łebka, który prowadził jakieś badania. Nadal, to co widział, przerastało trochę jego wyobrażenie. Ktokolwiek się tym miejscem zajmował, raczej znał się na robocie. Oglądał przez chwilę poprzestawiane kamienie, lecz nie chciał tutaj też tracić więcej czasu, gdyż ryzykował rozpoznaniem przez jakiegoś przypadkowego gapia, który właśnie zmierzał po ulicy przed dworem.

Kunisaku gdy zszedł pod linię zawalonego dworu, odszukał coś, co momentalnie rzuciło mu się w oczy. Ponownie - ukryte przejście, które prowadziło gdzieś w głąb ziemi. No i tutaj Nizan miał trochę problem koncepcji. Bo po co robić wejście przed budynkiem, na widoku? Ukryte przejście? Lepiej chyba takie coś stworzyć wewnątrz piwnicy, lub z jakiegoś pokoju, który nie przypomina w żaden sposób obiektu, gdzie miało znajdywać się wejście.

To były tylko domysły Nizana pod kątem tego, jak on by przyszykował takie coś, ale w sumie... może potrzebowali coś wnosić i wynosić przez to ukryte wejście? No nic, w sumie Nizan mógł zbadać dwór dokładniej, ale chyba nie było teraz takiej potrzeby. Skupi się na wejściu.

W związku z tym, Nizan podnosi kamien i odstawia go, po czym zamierza wejść do tajemniczego, ukrytego miejsca. Jeżeli okaże się, że tam są jakieś drzwi czy coś - to również poszuka jakiejś wajchy czy przełącznika, by je otworzyć. Od biedy - wersja siłowa.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
24/19

Nizan

Nizan zastanawiał się przez chwilę nad tym, czy trzęsienia ziemi były możliwe w okolicy. Wiedział, że część stawianych budynków w Ryuzaku była stawiana w sposób mający chronić przed takimi zagrożeniami, jednak było to raczej stare budownictwo lub jakieś duże i istotne gmachy w mieście. Nowoczesne konstrukcje raczej pomijały ten aspekt - czy słusznie, czy nie, ciężko było stwierdzić, skoro od zamieszkania w mieście Nizan nie doświadczył nigdy żadnego trzęsienia ziemi. Z drugiej strony, jeśli wierzyć starowince - za jej życia takie wstrząsy zdarzyły się kilkukrotnie. Zapewne rozmowa z którymś historykiem mogłaby pomóc...

Po wstępnych oględzinach skupił się jednak na tym, co najważniejsze - czyli na odnalezieniu przejścia pod ziemię. Zaczął odrzucać na bok co większe kamienie, dostrzegając pośród rumowiska także resztki jakichś solidnych niegdyś wrót - najwyraźniej musiało się znajdować tutaj tak naprawdę wejście do zwykłych, ale dość obszernych piwnic. Po kwadransie pracy udało mu się odkopać dość kamieni, aby być w stanie przedostać się do środka, omijając część rumowiska.

To co ujrzał, było... przestronną, o wiele wygodniejszą i lepiej dostosowaną do trzymania zapasów piwnicą, niż to, co widział w Ryuzaku, a raczej - jej ruinami. Co najmniej połowa była zniszczona, pełna gruzowiska złożonego z fundamentów, ścian i podłóg tego, co kiedyś stanowiło parter i piętro posiadłości. Druga połowa wciąż trzymała się... stosunkowo dobrze. Nizan dostrzegł rząd masywnych, dębowych belek stropowych, które przetrwały tąpnięcie. Pomiędzy nimi ciągnęły się kamienne wnęki - miejsca na beczki i skrzynie, teraz w większości puste lub zawalone odłamkami z góry. Część beczek przetrwała, wybrzuszona od wilgoci, z wypaczonymi klepkami. Z jednej sączył się smród skwaśniałego alkoholu albo dawno zepsutej soi. W kącie widniała sterta dawniej starannie ułożonych, teraz porozsuwanych worków - zapewne niegdyś pełnych ryżu lub jęczmienia, dziś zamienionych w zgniłą, ciemną breję, którą porosła pleśń.

Na zachodniej ścianie dostrzegł wmurowane, drewniane półki. Stały tam gliniane i ceramiczne naczynia - większość potłuczona, ale kilka wciąż całych. Po zapachu wnętrza można było zgadnąć, że przechowywano w nich pasty, kiszonki i sosy: w powietrzu unosiła się ledwo wyczuwalna, przytłumiona woń octu, sfermentowanych warzyw i czegoś przypominającego stare miso. Gdzieś z boku leżała przewrócona skrzynia, wzmocniona metalowymi okuciami - z pozoru typowy kufer na cenne rzeczy, obecnie pusty, jedynie z resztkami soli widocznymi na jego dnie.

Bliżej schodów - obecnie zawalonych i przyblokowanych chyba jednym z rumowisk, które Nizan dostrzegł uprzednio na górze - znajdowała się część bardziej reprezentacyjna, jakby wydzielona dla cenniejszych dóbr. Nizan zauważył kamienne podwyższenie, na którym stały niegdyś beczki i skrzynie chronione być może dodatkowo przed wilgocią ciągnąc od podłoża. Pośród gruzu wciąż tkwiły resztki cienkich, ale misternie wykonanych przegródek, jak w szafie na sake lub lepsze trunki: miejsce, gdzie właściciel przechowywałby wino ze szlachetniejszych szczepów, sake, ewentualnie rzadkie przyprawy z kupieckich szlaków. Gdzieś w tyle, za przewróconą belką, mignął mu fragment porcelanowej czarki o zbyt delikatnym brzegu, by kiedykolwiek należała do chłopa.

W rumowisku po drugiej stronie mignęły mu resztki innych narzędzi: haki do wieszania suszonego mięsa, zdeformowane od rdzy noże rzeźnicze, stępione sierpy – wszystko przysypane pyłem i gruzem.

Jako kowal, Nizan szybko wyłowił wzrokiem miejsce, gdzie coś się nie zgadzało - pod zwałami kamienia i połamanych belek, w miejscu, gdzie zapadła się większa część stropu, majaczył ciemniejszy prostokąt w posadzce. Z bliska okazał się oberwanym wylotem... szybu schodzącego w dół, teraz niemal całkowicie zablokowanego przez rumowisko i osuniętą ziemię. Między odłamkami widać było poszarpane krawędzie starych, pionowych belek, jakby kiedyś biegła tam drabina lub wąskie schody.

Tuż obok, przy krawędzi zawaliska, dostrzegł resztki mechanizmu, który najwyraźniej krył wcześniej to przejście. Fragment masywnej, drewnianej ramy, metalowe prowadnice, odkształcone od uderzenia, oraz pozostałości kołowrotu albo przeciwwagi - tyle zostało z czegoś, co musiało kiedyś poruszać ciężką klapą, zlewającą się zapewne z piwniczną posadzką. Dla zwykłego chłopa wyglądałoby to jak bezładna kupa żelastwa, ale dla Nizana było aż nazbyt czytelne: ktoś zadał sobie wiele trudu, by ukryć zejście prowadzące jeszcze niżej, głębiej we wnętrze wzgórza.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Okazało się, że po wejściu do obszernej piwnicy, ta była zachowana dość dobrze. Na pierwszy rzut oka były tu skrzynki, beczki i inne pojemniki, które mogły służyć przechowywaniu. Odór starego alkoholu, zapewne już wiekowego dawał się we znaki na tyle, że Kunisaku musiał zasłonić rękawem nos, by nie wdychać tego za długo. Co ciekawe, były tu jeszcze zapasy takie jak ryż, lub jęczmienia. Interesujące, że nie zostało to rozkradzione przez nikogo i zdążyło skisnąć.

Gliniane i ceramiczne naczynia po zachodniej stronie przypomniały Nizanowi o tym, jak wcześniej znalazł się w pustostanie, który zakupiła Shima. Zaintrygowało Nizana to, że ktokolwiek tu mieszkał, posiadał kiedyś najlepszej jakości wina i sake, ale... czy na taki dwór to rzeczywiście było to takie dziwne? Ot, prawdopodobnie była to jakaś bogata rodzina, więc nie było to chyba aż tak odbiegające od tego, co tu powinno się znajdywać.

Finalnie jednak, Nizan odkrył w tej całej układance miejsce, w którym... coś mu się nie zgadzało. Traf chciał, że kowal napotkał wzrokiem ciemniejszy prostokąt w posadzce, który okazał się być wyłomem, a raczej jakimś szybem, który prowadził jeszcze w dół. To było ciekawe. Dodatkowa, jeszcze jedna piwnica w piwnicy? Prowadząca w dół? O tak, Nizan poczuł, że wreszcie znalazł to, czego szukał.

Pośpiesznie zaczął więc odgarniać zawalisko, aby dostać się do przejścia. Obok była jakaś dźwignia, która zapewne uruchamiała mechanizm otwierania się drzwi. Gdy Nizan odkopie przejście, zamierza jej użyć i... odkryć graala, którego ktoś tak bardzo starał się przed nim schować.