Północno - wschodnie wybrzeże

[Anzou]

Anzou postanowił w pewien sposób zażartować i zasugerować, że Gzik to Sanbi, tylko w wersji ludzkiej, korzystający z jakiejś specyficznej techniki. Cokolwiek. Gzik uśmiał się, a Anzou dalej go obserwował. Liczył, że w jakiś sposób się ujawni, da coś, co może być jakimś punktem zaczepienia, nic jednak takiego się nie stało.
- Kto wie, szybko się przemieszczasz, to i zmniejszyć może też potrafisz. Czy zmienić wygląd! To taka moja teoria. Kiedyś może będę mieć okazje, by ją zweryfikować.
Odpowiedział Anzou z uśmiechem widząc przemianę Gzika, który zażartował i przemienił się w mini Sanbiego. Anzou praktycznie wybuchł śmiechem, ale miejsce, w którym się znajdował nie pozwoliło mu na takie rozluźnienie. Musiał zachowywać przynajmniej pozory. To było dobre. Naprawdę dobre. Nastolatek pokazał palcem na Gziko Sanbiego.
- Dokładnie tak wyglądał! Swoją drogą... ciekawe skąd wiesz jak wygląda! Chociaż... skoro to Ty, to... sprawa jasna.
Anzou przez chwilę był uśmiechnięty, ale potem jakby... dotarło do niego, że w jakiś sposób musiał widzieć bestię. Gdzieś, kiedyś... Ich wygląd raczej nie jest wiedzą powszechną, więc zagadka pod tytułem Gzik dalej pozostawała nierozwiązana. Anzou nie był tym faktem pocieszony, ale musiał zaakceptować stan rzeczy, przynajmniej na razie. Dalej jego rozmówca zniknął, pod pozorem załatwienia potrzeb fizycznych. Ciekawa sprawa, Kaminari nie wiedział, że Chakrowe Byty, tak zwane ogoniaste bestie też się załatwiają. Dalej nastąpiła też przerwa w negocjacjach i delikatna wymiana zdań z Yadasu i Zaku. W trakcie jednej z przerw sam nastolatek dostał posiłek i napitek, dzięki czemu jego energia w jakiś sposób została uzupełniona. Nie działo się za wiele, Gzik nie wracał, widocznie miał jakieś problemy trawienne albo uczepił się kogoś innego. Jego nieobecność jednak była dyskomfortem. Człowiek lub byt zagadka, lepiej mieć go gdzieś przy sobie. Wtedy głuchą cisze przeszył dźwięk otwieranych drzwi. Anzou spodziewał się widoku Gzika, jednak... nic z tych rzeczy. Szła ona. Bestia z Atarashi. Nie wyglądała jednak na osobę, która jest w pełni formy. Była zmęczona, ewidentnie, za nią też szła Fugata i Haruka. Co tutaj do cholery się dzieje? Anzou stał wyprostowany, skupiony i obserwował wszystko, co tylko mógł. Nie było już miejsca na żarty. Nie wiedział co zrobić, a komunikat, który rzuciła Kagada... był jak cios, jak jakiś nokaut. Bomba. O co do cholery tu chodzi? Anzou poczuł, jak przez jego ciało przechodzi dreszcz, a każdy mięsień się napina. Dostrzegł, że Fugata też to usłyszała, od razu zareagowała, ale Kagada była szybsza. Weszła do środka. Z impetem pomijając jakiekolwiek etykiety. Owszem, nie była może zbyt związana z takim standardami, ale jej zachowanie... coś w nim było nie tak. Do tego - nie było nigdzie Gzika. Fugata momentalnie dostrzegła plany i znalazła się za plecami Bestii z Atarashi, która nie zrobiła sobie z tego za wiele. Anzou musiał działać, musiał myśleć i to SZYBKO. Nie było tutaj miejsca na zawahanie. Nie wiedział o co w tym wszystkim chodzi. Nie wiedział w co gra Kagada. Wiedział jednak, że jest Kaminari. Musi działać dla klanu, musi ryzykować i podejmować odpowiednie kroki, aby to koniec końców klan wychodził górą. Teraz tylko jedno pozostawało mu w głowie; czy działania Kagady niosą coś pozytywnego? Anzou nie wiedział tego, ani też czy to prawdziwa Kagada, czy też ktoś, kto się pod nią podszywa.
- Uspokójmy się, wszyscy. Kagada, przecież nie chcemy nikogo prowokować, zwłaszcza Sanbiego. Możesz... możesz mi jakoś udowodnić, że Ty to Ty?
Powiedział Anzou starając się jakkolwiek przejść do rozumu Bestii z Atarashi. Oczywiście - o ile nią była. Przecież powiedziała to tak głośno, że wiadome było, że Fugata zareaguje, jakby specjalnie stawiając wszystko dosłownie na uszach.
- Fugato, schowaj broń, bo też jesteś odsłonięta. Jeden ruch i przebijam wasze ciała swoimi wiązkami.
Powiedział Anzou chłodnym głosem, był w pełnej gotowości, nie mógł w żaden sposób pozwolić, aby Fugata ot tak zaatakowałą Kagadę od tyłu. To też nie było w jej stylu. By ingerować AŻ tak w negocjacje. Anzou ciągle odnosił wrażenie, że Kagada nie jest... Kagadą. A jeżeli to Gzik... to za chwilę zniknie... I stąd czuje się tak bezpiecznie. Ta jego szybkość... Anzou przydałby się teraz Gzik, który zjawia się znikąd i wyrywa miecz dla Fugaty. To byłoby dobre... Oby Anzou był faktycznie jego jasnym punktem. I oby to sam Gzik też nim był, a nie jakąś postacią, która rozwali całe negocjacje.

  Ukryty tekst

[Kujaku Haruka]

Żadna z Sióstr nie była pewna, co robić w tej sytuacji. Haruka miała nadzieję, że Kagada ostatecznie przyda się obu stronom, a nie tylko Kaminari na negocjacjach - jednak była to tylko i wyłącznie nadzieja. Ostatecznie, razem z Fugatą zostały wybrane, aby podążać na dyskretnym dystansie za seinnin Gromowładnych. Kiedy leciały za nią, spojrzała na mentorkę.

- Słyszałybyśmy i widziałybyśmy wtedy poruszenie po stronie naszych, a nic takiego nie było. Gdyby nie to, że nie ma nigdzie Sanbiego, zaryzykowałabym stwierdzenie, że poszła sama się z nim rozprawić. Chyba, że wpadła na Króli? - zasugerowała, nie mając w zasadzie żadnego innego pomysłu. Tylko czy Asaro bądź Osanen byliby w stanie ją zaatakować? No i zranić bez widocznej krwi? Nie była pewna. Nic w tej sytuacji nie było dla niej pewne.

Kiedy przyszło do lądowania, podążyła za Fugatą, przygaszając, ale nie opuszczając ogonów. To była w tym momencie jej jedyna broń.

Jak się okazało... zrobiła chyba słusznie, bo słowa Kagady ją zmroziły. Ona... ona właśnie otwarcie oświadczyła, że ma zamiar dokonać zamachu na Jirou i Shirę. Co to miało do cholery znaczyć? Myślała, że przez ostatnie parę dni wystarczająco się poznała na nich, żeby dać im chociaż jakiś kredyt zaufania, żeby spróbowali dojść do porozumienia - do tego fakt, że siedziba jeszcze stała, był dla niej znakiem, że negocjacje nie zostały przerwane. A teraz Kagada chciała to zaprzepaścić?

Dlaczego?

Nic nie rozumiała. Jedyne sensowne wyjaśnienie, jakie znalazła, to albo przed nimi nie było Kagady, ale kto inny, używający jakiejś techniki by się pod nią podszyć, albo... albo co? Czy było możliwe, żeby Kagada uznała, że najprostszym sposobem na zakończenie konfliktu będzie ucięcie "łba" ich klanowi? Nawet na tym etapie by ją to zdziwiło - kobieta wydawała się być koszmarnie prostolinijna, ale jednocześnie honorowa i nie do końca pasowało to do jej sposobu działania. Niemniej, jeśli była to prawda - musieli przemówić jej JAKOŚ do rozumu. Spojrzała w blasku ogonów na Anzou, który chyba podobnie był w szoku, a do tego był na tragicznej pozycji - bo jako podwładny Kagady i klanu musiał słuchać swojej seinnin i jej obłąkańczych z punktu widzenia Haruki rozkazów. Do tego stopnia obłąkańczych, że sam wyraźnie powątpiewał w to, że stoi przed nim Bestia z Atarashi.

- Anzou ma rację, uspokójmy się. Pani Kagado, to oczywiste, że nie możemy pozwolić pani na... coś takiego. I raczej nikt z nas nie powinien chcieć teraz walki. - zgodziła się z Kaminarim, patrząc to na niego, to na Kagadę. Kiedy jednak zagroził Fugacie, musiała trochę zareagować.

- Nie jest odsłonięta. - ruszyła ogon, by oddzielić Anzou od Fugaty. Nie atakowała jednak - po prostu blokowała.

Nie chciała eskalować bardziej sytuacji, jednak czuła pot spływający jej po karku.

  Ukryty tekst

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Pojawienie się Kagady i tego, co powiedziała sprawiło, że wszystkim stanęły na chwilę serca. Anzou, w pierwszej chwili nie chciał nawet uwierzyć w to, że kobieta, która przed nim stoi to jego seinin. Owszem, wygląd się zgadzał, ale nie to, jak się zachowała. Czy przypadkiem Kagada sama nie mówiła, że nie chce tutaj więcej rozlewu krwi? Może nie wprost, ale w jej pokręconej, prostolinijnej psychice tak było. Do teraz?

Nie mniej, po otworzeniu drzwi z hukiem, Fugata nie kalkulowała. Dziewczyna mimo tego, że była Siostrą Nocy, to była też piekielnie doświadczoną kunoichi. Przeżyła 8 lat w oddziale Chishiby i nawet, jeżeli z tym walczyła, w takich sytuacjach jak ta, wkraczał on. Rozdzierający wszelką świadomość na drobne kawałeczki. Fugata znała go, a ten przyjaciel, na którym polegała wiele, wiele lat - imię miał jedno.

Instynkt.

Dźwięk wyciąganej katany zaśpiewał w cichym pomieszczeniu, a sam Anzou mógł zobaczyć, że Fugata nie żartowała. Doskoczyła do Kagady i przystawiła ostrze do witalnego punktu. Jej wzrok był zdeterminowany, ale też nie wykonała kończącego pchnięcia.

Haruka biegła za Fugatą, by nadążyć i w locie zaczęła składać pieczęci. Anzou był również przygotowany i wokół jego ciała zaiskrzyły lasery, gotowe do wykonania kończącego uderzenia. Ogon Haruki znalazł się między Anzou i Fugatą. Fugata zaś nie patrzyła na Anzou. Wiedziała, że jeżeli ma zabić Kagadę, nie ma prawa nawet na ułamek sekundy spuścić z niej wzroku.

W drzwiach wykonał się pat, gdzie Fugata miała zabić Kagadę, Anzou miał zabić Fugatę, a Haruka go przed tym powstrzymać. Kagada zaś... stała nieruchomo i patrzyła się na twarze chyba bardzo mocno zdziwionych ludzi w środku. Zaku patrzył trochę z niedowierzaniem na to co widzi, Yadasu wprost miała otwarte usta, Jirou siedział z założonymi rękoma na klatce piersiowej, Shira uśmiechała się szeroko trzymając zamknięte oczy. Harige chyba była już lekko wstawiona, bo zmrużyła oczy, a przy niej stały dwie opróżnione butelki po sake.

Ebishiro patrzyła najbardziej neutralnie na to co się działo, a Chino... tylko się skrzywiła.

Kagada zrobiła trzy kroki do przodu i stanęła wyprostowana, zaś Fugata... doskoczyła do niej ponownie, trzymając ciągle katanę przy jej plecach. Kagada wzięła oddech.
- Sanbi nie będzie już problemem. Przynajmniej dziś. - powiedziała, po czym przekręciła głową i karkiem na obie strony. - Odciągnęłam skutecznie jego uwagę, tak więc powiem krótko. - wzięła oddech i spojrzała na Chino.

Nastąpiła krótka chwila ciszy, a wszystkie światła zostały skierowane na Kagadę. Cokolwiek planowała kobieta, właśnie... wywracała stolik z negocjacjami?
- Albo się dogadujecie, albo zabijamy ich na miejscu. - powiedziała mrużąc oczy i spojrzała na Chino. - Nie będzie więcej wojen na moich ziemiach. Na moich rodzimych ziemiach. W dupie mam te wszystkie polityczne gierki, nie mam do tego głowy. Ale nawet ja wiem, że jałowa ziemia to jest ich wina. - wskazała palcem na Jirou. - Ale stało się, a moi rodacy potrzebują teraz pomocy. Zresztą, nie tylko moi. To też Twoi rodacy, Chino. Więc albo zachowamy się jak na Kaminarich przystało, albo jesteśmy pizdy, a nie liderki. - zrobiła krok do przodu w kierunku Chino, ale tym razem Fugata jakby... nie goniła już Kagady. Patrzyła z niedowierzaniem trochę i lekką... dezorientacją?... na to co robiła Kagada. Ta zaś, podeszła i stanęła nad Chino. - Ja nie chcę być takim Kaminari, który teraz będzie rozpierdalać wszystko na swojej drodze zapominając o tym, po co to robię. Kolejna wojna? Pchanie tego frontu do przodu? Pierdoli mnie to. Ludzie na tym półwyspie to moi ludzie. Więc teraz daję Ci wybór, przyjaciółko. - zmrużyła oczy. - Albo się dogadujecie i zaprzestajemy wojny na tych terenach, albo wyrwę temu skurwysynowi w czapce łeb. Po to załatwiłam, żeby bijuu nie był problemy dziś, bo nie zamierzam się z nikim pieścić, jak mam iść na całość. I ta suka z wykałaczką za moimi plecami nie zdąży nawet się zeszczać pod siebie, jak odpalę tryb zabójcy i wyrwę jej łeb, więc w Twoich rękach jest właśnie życie wszystkich w tym pokoju. Bo ja się nie będę powstrzymywać, jak mam do wyboru życie setek cywili, a lidera i seinina innego klanu.

Nastąpiła cisza. W tej chwili to Chino miała zadecydować o tym, jak skończycie. W sumie, to wszyscy? Bo chyba nikt nie zakładał tego, że jak dwóch liderów, dwóch seininów, trzech kogo i Haruczka odpalą się na 10 metrach kwadratowych, to ktoś przeżyje. No, może jedna osoba.

Cały dzień negocjacji poszedł właśnie w pizdu, bo Kagada uznała, że od tak przyśpieszy te rozmowy. W polityce, na takie osoby jak Kagada mówiło się... Joker. Była niekontrolowana, miała swoją prostolinijną taktykę, lecz też na tyle honorową, że nie robiła tego za plecami. Ot, wyszła na mównicę i ogłosiła warunki gry. Teraz grę można było podjąć... albo i nie. Jak było w przypadku Kagady? Pewnie dużo łatwiej by było, gdyby Kagada była tutaj przez ostatnie kilka godzin. A tak?

Chino się skrzywiła jeszcze bardziej. Ebishiro zrobiła dosłownie facepalma, Harige uniosła brew w rozbawieniu.

Jirou głęboko westchnął, a Shira uśmiechnęła się krzywo.
- Kagado, czy Ty... poszłaś odciągnąć bijuu w dniu negocjacji z innym klanem? - zapytała Ebishiro, po czym po prostu włożyła ręce we włosy i w totalnym załamaniu położyła głowę na stole. Jeżeli Ebishiro pilnowała etykiety, tak teraz zupełnie się jej pozbyła. - Jak ja mam... pracować jak moi liderzy, seinini i wszyscy dookoła to takie głąby...

Chino na ten przytyk jeszcze bardziej się skrzywiła. Harige teraz zaśmiała się jeszcze mocniej.
- Haha! Ale przynajmniej sake mają dobre! - powiedziała do zarządcy. - Musisz mi tego dać więcej do stolicy!

Jirou odchrząknął.
- To nie jest czapka, tylko maska. - powiedział.

Kagada spojrzała na niego, lecz bardziej przykuła jej uwagę Shira, która przyłożyła palec do oka i... pociągnęła skórę do dołu, wystawiając jeszcze język do przodu, ewidentnie prowokując Kagadę do jakiegoś ruchu.
- Baaaaakaaaa! - wyszczerzyła się do niej.

Jeżeli ktoś się spodziewał jakiejś walki czy coś, to chyba najprędzej do niej był Anzou, Fugata i Haruka, bo to ta trójka była przygotowana do pojedynku.
- Ymm... Kagado, naprawdę bardzo dobre przemówienie, ale... - Chino zaczęła, po czym machnęła ręką. - A chuj, w sumie już po negocjacjach, to mogę to olać. - powiedziała, po czym spojrzała na załamaną Ebishiro, a sama sięgnęła ręką po flaszkę sake i odkręcając, wyłoiła trzy głębokie łyki. Wytarła brodę, po czym odbiło się jej. - Spóźniłaś się piętnaście minut. Chociaż nie, wróć. Z osiem, kurwa, godzin. Piętnaście minut temu podpisaliśmy porozumienie. Patrz. - Chino machnęła ręką i wskazała na Jirou, który właśnie odstawiał pióro do kałamarza.

Pomiędzy obiema stronami na środku mapy leżał bardzo długi, dostojny zwój. Widać było na nim mapy, oprócz standardowych zapisków.

Tak więc wejście Kagady byłoby i dobre, ale... z pięć godzin temu. Teraz, dzięki pracy Ebishiro i Jirou, którzy byli doskonałymi politykami i strategami, doszli do porozumienia.

Shira zrobiła jeszcze bardziej głupkowatą minę i wyszczerzyła się szerzej do Kagady.
- Baaakaaaa! - powiedziała, robiąc jakieś dziwne przyruchy i miny. - Nie dość, że się spóźniłaś, to wyszłaś na kretynkę.

Liderka Sióstr Nocy ruszyła i kołysząc biodrami na boki stanęła przy Kagadzie, która patrzyła trochę w niedowierzaniu na to co widzi i słyszy.
- Dowiedziałam się tutaj, że masz dwadzieścia dwa lata. Ja mam dwadzieścia cztery. Odkąd jesteśmy sojusznikami, to masz zwracać się do mnie... Shira-senpai. - powiedziała, szczerząc się. - Shira. Senpai. Powiedz ładnie. Shira. Senpai.

Fugata zamachnęła kataną i włożyła ją do pochwy, po czym zrobiła trzy kroki do tyłu, chcąc wyjść z pomieszczenia, ale chyba nawet w jej przypadku ciekawość wygrała, bo nie zamierzała opuścić pomieszczenia, tylko stała na środku z Haruką i Anzou, przysłuchując się temu, co się dzieje. Fugata dała Wam znak, byście "opuścili broń", a raczej anulowali jutsu, bo raczej do przemocy nie dojdzie. Chyba, bo Kagadzie zaczęły palić się styki.
- Jeszcze raz się do mnie odezwij, a Twój kręgosłup będzie wyrwany przez otwór w... - Kagada odwróciła się do Shiry, która teatralnie uniosła palec do góry i zaczęła kiwać nim na boki.
- Teraz tak to nie działa. Jeszcze raz bądź dla mnie niemiła, to oficjalnie nakabluję na Ciebie do klanu. No i zostaniesz zdegradowana, a potem będziesz czyścić latryny. Nie tylko Wasze, ale i nasze.
- Chyba, że najpierw Cię zabiję. Wtedy nie zdążysz.
- Już raz łapy Ci pocięłam, teraz wezmę więcej chakramów na podmiankę. - Shira wzruszyła ramionami teatralnie. - Zresztą, czemu wyglądasz jak gówno. Śmierdzisz i nie wyglądasz elegancko. Ehh... widzę, że będę Ci musiała przeprowadzić szkolenie z etykiety, jak powinna zachowywać się seinin. Poza tym, Chino-san, mówiłam, że akurat wycięcie na plecach, to najmniejszy problem. No i co, nie miałam racji? - zapytała, a na to Chino westchnęła.
- Ano, trochę miałaś.
- Widzisz, Kagada-chan? Wszystko jest daijobu. - powiedziała, po czym wyciągnęła dłoń i poklepała brudną Kagadę po poliku. - No ale co, nie cieszysz się? Zobacz, jak we dwie wypracowałyśmy porozumienie. Nawet nie porozumienie. Sojusz. To coś więcej. - powiedziała, po czym zakręciła piruet na nodze i również podeszła, zgarniając butelkę z sake i odkręcając. - Twoi poddani są cali, nasz klan nie musi martwić się niepotrzebnie wojną z tej strony, my możemy zająć się tym, co do nas należy, a Ty... możesz wrócić do chlania w karczmach. W każdym razie, ostatnio Ci odmówiłam, a dziś to ja częstuję. Twoje zdrowie, Siostro Krwi. Bo ktoś, z kim się łączy siły by odeprzeć bijuu powinien mieć specjalny tytuł. - Shira wypiła flaszkę kilka łyków, po czym wystawiła rękę do Kagady. - Masz. Już nie musisz trzymać tej maski. Jesteśmy sojuszniczkami.

Kagada popatrzyła na Shirę, jakby ciągle w szoku co się odpierdoliło, aż spojrzała na Chino poszukując potwierdzenia.
- Potwierdzam. - powiedziała krótko Chino. - Nigdy się tak nie wynudziłam. A Jirou jest cwaniak, ale Ebishiro chyba większy. W każdym razie, nie mogę się doczekać aż wrócę do formy. Nosi mnie jak jasny paździerz. - po czym wskazała palcem na Shirę. - A Ciebie lubię. Pokażę Ci naszą stolicę w swoim czasie. No i chcę zobaczyć meteoryt. - Chino spojrzała na Jirou. - Obiecałeś mi. - jej ton wyostrzył się.
- Taka była umowa. Chociaż, bardziej Twoja zachcianka, niż część prawdziwej umowy. - powiedział mężczyzna. - Ale tak, pokażę.

Shira ewidentnie przejęła rolę gospodarza, bo Yadasu bała się chyba ruszyć, a Zaku nie bardzo wiedział co powiedzieć. Z kolei zarządca był pośród przepotężnych ninja, więc też odsunął się w cień. Shira zaś w takich momentach błyszczała.
- Uczcijmy to! Siadaj Kagada-chan tutaj, a wy... - odwróciła się w Waszym kierunku. - W sumie to jak już jesteście, to też siadajcie. Chcecie się napić? Tutaj macie miejsce. Kagada-chan napewno będzie chciała usłyszeć, co ustaliliśmy, gdy ona bawiła się w żółwikiem w wodzie.

Kagada usiadła między Harige, a Chino i ochoczo przyjęła sake, które zaczęła pić razem z Harige. Dla Was było miejsce przy Zaku i Yadasu. Fugata stanęła w drzwiach i nie zamierzała chyba iść do przodu, ale widać było, że zamierza posłuchać.

Zaku odchrząknął, po czym wstał i ukłonił.
- Szanowni, pozwólcie, że przedstawię Wam warunki sojuszu, które zostały dziś wypracowane wspólnymi siłami. - uśmiechnął się ciepło, a potem powiedział coś, co sprawiło, że wszystkim spadł kamień z serca. - 28 dnia zimy, 396 roku został zawarty sojusz pomiędzy klanami Kaminari i Kujaku. Gratuluję nam wszystkim.

---

Chociaż nikt tego nie widział, za oknem na dachu budynku zwisały bezwładnie nogi. Młody chłopak patrzył się w gwiazdy, będąc odchylonym do tyłu i opierając się dłońmi. Wydawało się, że jest skupiony.
- Czyli Kaminari dogadali się z Kujaku. Spodziewałbyś się? - damski głos przeszył ciszę.

Nad Gzikiem stała kobieta w płaszczu, która patrzyła na plecy chłopaka.
- Raczej tak. Musiało to się tak skończyć. Jedni i drudzy nie mieli wystarczających kart do blefu. Cóż, pojawienie się Sanbiego wszystko pokrzyżowało. - powiedział, po czym zapadła cisza. - Shira jest strasznie przebiegła i cwana. Lata świetlna wyprzedza Kagadę w politycznym wyczuciu. Jednak i jedna i druga dołożyła cegiełki. Na swój własny sposób.
- Nie rozumiem, czemu mnie tu przywlokłeś ze sobą. Marnujemy tylko czas. - kobieta odparła szorstko.
- Nudziło mi się. Poza tym, poznałem świetnych ludzi. Muszę mieć materiał na książkę. Opiszę walkę Anzou z Fugatą, opiszę walkę seininów, opiszę nalot na bijuu. Wkońcu... wkońcu uda mi się przebić te zasrane shinobi neko, zobaczysz!

Kobieta warknęła tylko.
- Skończ z tymi pierdołami. Poważnie mówię. - kobieta zacisnęła pięść.
- Przypominam Ci, że to Ty za mną przyszłaś. Ja Ci nic nie mówiłem, ani nie kazałem.
- To oczywiste, że muszę Cię pilnować! I tak za tę samowolkę dostaniemy po dupie. - westchnęła. - Jednak nie o tym chciałam...

Gzik przestał machać nogami i jego wzrok skupił się na jednym punkcie.
- O co chodzi?

Ponownie nastała cisza. Kobieta zrobiła krok do przodu.
- Co zamierzasz? - zapytała cicho. - Nie ukryjesz swojej prawdziwej natury. Wkońcu... nie bez powodu nazywają Cię Shikari しかり ). (przypis autora: chodziło mi japońską odmianę "Grim Reapera", ale nie jako Shinigami).

Gzik odwrócił się, a jego wzrok był pusty. Jeżeli było w nim życie wcześniej, tak teraz była pustka.
- Jakbym Ci powiedział... - jego mimika się nie zmieniła ani na chwilę. - ... to bym Cię musiał zabić.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Kujaku Haruka]

Sekundy ciągnęły się Haruce niemiłosiernie, kiedy ich cała czwórka tkwiła w napiętym oczekiwaniu, kto pierwszy mrugnie i zaatakuje. Kątem oka widziała już błyskawice pojawiające się dookoła Anzou i szykowała się na ich zablokowanie, szykowała się też na krew tryskającą z rany w piersi Kagady, ale i na widok... na widok prawdopodobnie zmiażdżonej w niedźwiedzim uścisku Kagady Fugaty. Na całe szczęście... na całe szczęście to wszystko, co się teraz działo - rzeczywiście okazało się prostym - żeby nie powiedzieć prostackim - planem Bestii z Atarashi na upewnienie się, że obie strony się dogadają. Gdyby nie wytrenowane odruchy, prawdopodobnie jej dłoń sama powędrowałaby do twarzy, kiedy słuchała przemowy Kagady.

Oczywiście, że jej pomysłem było odpędzić samotnie Sanbiego. Oczywiście, że potem stwierdziła, że po takiej rozgrzewce może zacząć walkę w siedzibie władzy. Na całe szczęście, była to jedynie groźba - groźba, która miała zmusić resztę do dogadania się... które nastąpiło już chwilę temu. Wszyscy w środku wydawali się wręcz zrelaksowani, podczas gdy jej nerwy - oraz nerwy pozostałych Sióstr - były na postronku.

Haruka spoglądała od jednej osoby do kolejnej, na kaleką liderkę Kaminari, która chyba już została kupiona urokiem Shiry, na jej matkę, która już zaczęła imprezę (czy naprawdę wszyscy wśród Kaminari są alkoholikami? Czy tylko jej się wydawało?), poważna doradczyni opuściła gardę, załamując się tymi, którzy wraz z nią byli w delegacji... no i co najważniejsze - na pergamin, zawierający podpisane przez obie strony porozumienie. Wręcz... coś więcej? Sojusz, czy dobrze usłyszała? Jeżeli tak, to ich ludy miałyby wreszcie szansę złapać nieco oddechu, poznać się nawzajem i zacząć realną współpracę. Wiedziała oczywiście, że będzie ciężko - że po obu stronach znajdą się tacy, którzy będą pragnąć dalszej walki - ale przynajmniej zyskali realną nadzieję. Dzięki... dzięki Sanbiemu oraz oddziałowi Kagady i im samym - Siostrom Nocy.

Odetchnęła głębiej, dopiero teraz czując, że chyba wstrzymywała cały czas oddech. Widząc sygnał dany przez Fugatę, zgasiła ogony. Przetarła dłonią czoło i uśmiechnęła się do Anzou.

Jej wzrok padł jeszcze na Yadasu i Zaku.

Teraz, kiedy atmosfera stała się trochę luźniejsza, pozwoliła sobie mignąć do Yadasu.

Wyglądasz obłędnie!

Spojrzała też na zaoferowane miejsce. Czuła, że sake by jej dobrze zrobiła po tych emocjach, ale... ale chyba opowieści Waby i Hisamidy miały na nią pewien wpływ i zawahała się. Przeniosła wzrok na Fugatę.

- Jedna czarka? A potem wracamy? - spytała cicho, czując, że w pewien sposób może to nawet mieć pozytywny wydźwięk wobec zgromadzonych Kaminari. Jeśli Fugata się zgodziła, zajęła na krótki moment miejsce obok Anzou, słuchając odczytywanych ustaleń i nachyliła się tylko do Anzou, szepcząc mu do ucha ciche pytanie.

- Był tutaj Gzik? Chyba z nim jest... coś nie tak.-

[Anzou]

Impas. To słowo, które idealnie opisywało sytuację, do której doprowadziła Kagada - Bestia z Atarashi. Anzou nie rozumiał jej działania i postrzegał je jako szkodliwe, zwłaszcza w kontekście trwających negocjacji i groźby Sanbiego. Chłopak musiał jednak zareagować, musiał podjąć jakąś decyzje, w przeciwnym razie - mógłby zostać oskarżony nawet o zdradę klanu. Kagada była porywcza i to raczej delikatne określenie jej zachowania, ale mimo to - Władca Laserów postanowił ją asekurować jednocześnie starając zrozumieć zaistniałą sytuacje i odnaleźć się w niej. Nie przejmował się zbytnio z ogonem Haruki. Niejednokrotnie się z nim ścierał, z takim, który wyglądał na większy, co prawda jego wiązki były podzielone i gotowe też na Fugatę, ale mimo wszystko, ten ogon nie był tutaj największym niebezpieczeństwem. Anzou oddychał spokojnie. Sytuacje stresowe to dla niego chleb powszedni. Nie dawał się ponieść emocjom, słuchał i był gotowy do reakcji, nawet, jeżeli wiązałoby się to z rozpętaniem walk na śmierć i życie w trakcie negocjacji pokojowych. Chwila się dłużyła, ale samo rozwiązanie napięcia nastąpiło stosunkowo szybko. Elementy układanki i zachowanie Kagady było poniekąd sensowne? Jej spóźnienie.. wygląd… od początku chodziło o to, aby przepędzić bestie i finalnie zagrać po bandzie, nawet kosztem życia Seinina i Shirei kan klanu Pawia? Szaleństwo, ale w tym też jest jakaś metoda. Anzou… chyba rozumiał to, co czuła Kagada. Ona nie była tą, która negocjuje, ona stawia na swoim troszcząc się jednocześnie o innych, o swoich ludzi, którzy są w tej osadzie. To, że ryzykuje wiele, nagina etykietę i standardy? To już efekt uboczny, typowy dla Kagady. Teraz jednak Niebieskooki nie miał wątpliwości, że to oryginał. Nie Gzik, nie nikt inny, po prostu KAGADA. Chociaż jedna rzecz została wyjaśniona. Kaminari podtrzymywał swoje wiązki dalej pozostając w skupieniu, ale atmosfera w środku i… dalsze słowa uczestników negocjacji mówiły jedno: udało się. W jakiś magiczny sposób dwa klany się dogadały, bez konieczności ingerencji fizycznej, bez jakichkolwiek większych problemów, przynajmniej takie można przyjąć założenie. Anzou widząc to i słysząc również anulował swoją technikę, nie było potrzeby brnąć w pokazywanie bicepsów, grożenie, sprawa chyba była zamknięta. Anzou widział Harukę, delikatnie odwzajemnił uśmiech, chyba nieco zestresowała się sytuacją. Kaminari jakoś mocno się tym nie przejął, scena którą widział była raczej z gatunku tych oczekiwanych. Negocjacje bez niespodzianek? Nuda. Niemniej… pewien etap w jego życiu, jak i również wielu innych osób się zakończył. Rozlew krwi, oby również, na lata. Nastolatek uważnie wysłuchał warunków porozumienia notując w głowie wszelkie plusy o minusy. Zaku zapewne odwalił kawał dobrej roboty z miłością swojego życia i zapisał się na kartach historii.
-Gratulacje, wszystkim. Liczę, że skorzystają na tym właśnie zwykli ludzie.
Powiedział Anzou z ulgą w głosie. Nie odmówił tym razem delikatnego toastu, dosłownie wziął łyk trunku patrząc z dumą na Chino. Już niedługo. Jeszcze trochę i sprawy przybiorą jeszcze lepszy obrót. Cel jest jeden. Znany. Do niego Anzou zamierza teraz dążyć. Możliwie szybko misi wyruszyć, jego rozmyślania przerwała jednak Haruka. Gzik. Tajemnicza istota.
- Był. Pogadał ze mną, w typowym dla siebie stylu, nawet chciał wejść, ale jakoś go przekonałem… to dalej jedna, wielka niewiadoma. Poza tym, że pochodzi z terenów objętych wojną… niewiele wiem. Na szczęście nie przerwał negocjacji. Myślę, że nasze drogi jeszcze kiedyś się przetną. Czuję to. To bardzo dziwne, ale bije od niego jakaś energia, aura…
Anzou odpowiadał Haruce, jednak nie mówił głośno, zapewne byłby i tak zignorowany, jak nie zjechany za to, że dalej wyskakuje z tą pyszną potrawą z ziemniaka. Coś się kończy, coś zaczyna… przed Anzou wiele wyzwań, związanych z przywracaniem blasku klanu Kaminari. Na wakacje przyjdzie jeszcze pora.

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Wszyscy ze spokojem odetchnęli jak okazało się, że sojusz został zawarty między klanami. Haruka zapytała o możliwość dołączenia Fugaty, która skinęła głową, by ta mogła usiąść, lecz Fugata ewidentnie jeszcze chyba nie ufała w to wszystko, bo widać było, że pozostaje czujna i nie zamierza jeszcze się spoufalać.

Anzou i Haruka jak chcieli, to mogli się napić przy stole, gdzie za główną kelnerkę i polewaczkę zaczęła robić nikt inny jak Shira. Haruka mignęła do Yadasu, że ta wygląda obłędnie, na co ambasadorka zaczerwieniła się i również mignęła.
- Dziękować. Bardzo się stresować. - Yadasu migała dość... spokojnie. W miarę łatwo było czytać to, co robi. - Udać się. Być zadowolona i dumna. Nie wiedzieć jak, ale to zrobić. Liczyć, że Liderka też być dumna.

Jirou odchrząknął, po czym spojrzał zarówno na Harukę i Yadasu.
- Nie migajcie przy stole. - powiedział krótko, ucinając "pogawędkę" najmłodszych stażem (i wiekiem?) sióstr. Shira przewróciła oczami, gdy akruat była za Jirou, po czym sama mignęła szybko.
- Nie przejmujcie się staruchem, w jego wieku o tej porze to się już śpi, więc nie ma humoru.

Jirou jednak odwrócił się i spojrzał na Shirę.
- Chcesz coś powiedzieć?
- Ja? Nie. Po co. Nigdy w życiu. - teatralnie wzruszyła ramionami.

Krótka wymiana zdań w klanie Kujaku nie zaważyła jednak na niczym, bo Kaminari ze sobą też chwilę rozmawiali.
- Poważnie poszłaś sprawdzić się z bijuu? - zapytała Chino unosząc brew.
- No przecież nie na ryby. - mruknęła Kagada. - Jakbym się nie spóźniła, to by wyszło idealnie. Nie sądziłam, że muszę tyle przebiec. Czeka mnie... trudny czas teraz. - powiedziała.
- Co zamierzasz? - spytała krótko Chino, a Kagada spojrzała na nią z iskrą w oku.
- Zamierzam osiągnąć poziom z legend. Sumo dawał radę sparować z bestią, a ja dwa razy do niego podeszłam i nie miałam szans. Za trzecim razem zamierzam go zlać.
- Masz jakąś chorą manię na temat tego człowieka.
- To nie Ty wysłałaś swój oddział do walki z demonem. Gdzie sama powinnaś być w stanie wszystkich ochronić.

Chino popatrzyła chwilę na Kagadę.
- Ano, nie ja. - westchnęła. - Ale nadal, z tymi awansami to trochę odwaliłaś.

Nagle Ebishiro uniosła się i popatrzyła na Kagadę.
- O właśnie. O tym kochana, to sobie jeszcze porozmawiamy. Ale to na osobności. - powiedziała. Po Ebishiro widać było, że kobieta jest równie zmęczona dzisiejszym dniem, co i Jirou. Jednak Jirou nosił maskę, więc trudno było zobaczyć jego prawdziwe emocje. - Po wszystkim nie odchodź za daleko.

Seinin chyba jednak nie była zbyt poruszona tą burą, bo wzruszyła ramionami.
- Mam to w dupie, zrobiłam jak uważam. - na te słowa Ebishiro wzięła powietrze w usta i aż musiała pohamować, by czegoś nie powiedzieć.

Zaku delikatnie podniósł się, przyjmując uwagę wszystkich.
- Plan sojuszu zawiera następujące założenia. Klan Kaminari i Kujaku dzielą się ziemiami, gdzie punktem granicznym staje się osada. Ze względu na historyczny moment, dzięki uprzejmości zarządcy Toshikai zmieni swoją nazwę na Kujanari, by uczcić to wydarzenie. Dzięki temu, osada Kujanari staje się zwolniona z podatków na okres pięciu lat. Po tym okresie, jako osada graniczna, będzie płacić po połowie podatki zarówno na klan Kujaku, jak i Kaminari.

Zarządca ukłonił się i zabrał głos.
- Pierwszy punkt, czyli podział osady wydawał się rozsądny. Zamiast o niego walczyć, zrobić z niego bastion i znak dla innych, że da się dogadać. My jako osada przyjmiemy nazwę, by uhonorować to co się tutaj działo, zaś Wy zwalniacie nas za to z podatku i robimy tutaj miasto kupieckie. Największe na półwyspie. W zamian, za pięć, gdzie bez podatków będziemy mogli rozwinąć skrzydła, Wasze przychody będą dużo większe, niż byłyby obecnie. Poza tym, rozwinie się więcej osad dookoła. Owszem, ziemie są jałowe, ale nie morze i handel morski. Będziemy wspierać po równo i górną część półwyspu, jak i dolną. Nie możemy walczyć o ziemie, to będziemy je wspólnie rozwijać. Cóż, początkowo wnioskowałem o dziesięć lat ulgi podatkowej, ale w pięć też się rozwiniemy.
- Zgadza się. To wielkie ułatwienie, jeżeli zarządca zdecydował się tak bardzo pójść na rękę i współpracować.
- Jestem handlarzem. Zmiana nazwy w zamian za 5 lat ulgi? Biorę w ciemno. - powiedział, delikatnie się uśmiechając.
- Dalej... wszystkie ziemie od północy stają się nierozerwalną i integralną częścią klanu Kaminari, zaś na południu klanu Kujaku. Obie strony zgodziły się na to, by przez rok ludzie mogli zmieniać przynależność bez żadnych reperkusji i tym samym mogli przenosić się między granicą tak jak sobie życzą. Oprócz tego, znosi się podatek graniczny i klany nie ustanawiają podatków między sobą na półwyspie. Inaczej mówiąc, strony dążą do tego, by półwysep stał się jak najbardziej neutralny handlowo, by mógł rozwijać się w szybszym tempie. Ze względu na to, że ziemie były objęte wojną, ustanawia się Straż Antai, która będzie składać się z przedstawicieli obu klanów, lecz liderem straży zostaje członek Kujaku. - na te słowa przeszedł delikatny pomruk po stronie Kaminari. - Na ziemiach całego półwyspu, czyli strefy północnej i południowej ustanawia się namiestnika półwyspu, Zaku Kaminari, któremu ma podlegać Straż Antai, ale jednocześnie, który raportuje dwa razy do roku Liderom klanów Kaminari i Kujaku. Yadasu Kujaku zostaje awansowana z rangi ambasadorki do roli zastępcy Namiestnika Półwyspu, na równych prawach co Zarządca. Obie funkcje, czyli Straż Antai jak i Namiestnicy rotują się co pięć lat między klanami. Po śmierci któregoś z Namiestnika Półwyspu, klan mianuje w ramach swoich struktur nowego. Po dwudziestu latach, wybór Namiestnika zmienia się na demokratyczny z obu klanów. Obie strony zastrzegają sobie prawo do możliwości wyłączenia tego zapisku i wystarczy niezgoda jednej ze stron, by system sprawowania namiestnictwa pozostał taki jak był.

A więc Yadasu została... ważna? Nawet bardzo. Co więcej, rola lidera Straży Antai zostawała nieobsadzona.
- Klan Kaminari i klan Kujaku ustanawiają sojusz między nimi, co oznacza brak kontroli granicznej, dopuszczanie obywateli obu stron do osad na równych sobie zasadach, a dodatkowo wsparcie gospodarcze, handlowe i co najważniejsze - wojskowe - w przypadku konfliktów zbrojnych. Klan Kujaku gwarantuje wsparcie klanowi Kaminari na południowych terenach spornych w ramach prowadzonych działań zbrojnych przeciwko Ryuzaku no Taki. Co więcej, klan Kujaku staje się gwarantem paktu o nieagresję i łącznikiem między klanem Kaminari, a klanami Orochi, Soma i Mateki.
- Tak jak mówiłem, nie mogę zagwarantować Wam sojuszu z resztą klanów, bo każdy klan działa osobno, jednak na tne moment mogę zagwarantować Wam pakt o nieagresję, jeżeli chodzi o resztę klanów zza muru. Do tego muszę się spotkać z resztą Liderów. Zrobię to w przeciągu miesiąca. - powiedział donośnym głosem.
- Żeby utrzymać pakt o nieagresję w mocy, klan Kujaku wystawi część armii po stronie Kaminari. - powiedział Zaku.

Wszyscy skinęli głowami.
- Oddział Sióstr Nocy wycofuje się z działań wojennych i skupia na walce z yokai. Jednocześnie, Liderka Sióstr Nocy ze względu na te ustalenie zyskuje prawa równe seininom Kaminari, a dodatkowo Kaminari zadba o to, by sojusznicy Kaminari czyli klan Inuzuka zezwolił Siostrom Nocy na prowadzenie działań przeciwko Yokai bez żadnych ograniczeń. Liderka Sióstr Nocy nie wtrąca się w polityki klanowe Kaminari, a swoich uprawnień używa tylko i wyłącznie do celu eliminacji Yokai.

Shira podeszła i wyjęła list z dekoltu, który pokazała wszystkim.
- List, który otrzymałam od Nori Mateki, seinin klanu Mateki i Liderce Oddziału Gejsz, napawa nas niepokojem. Yokai, które prawie wymordowały nasz klan wróciły. Wtedy, sto lat temu, Chocho-sama, pierwsza Liderka Sióstr Nocy rozprawiła się z nimi, ale... to były inne czasy. Zresztą, te wydarzenie dało początek naszemu oddziałowi. Dziś, sto lat później, Siostry Nocy ewoluowały. Śmiałym jest zakładanie, że yokai się nie zmieniły. Pytanie, które powinniśmy sobie zadać, to... jak bardzo one ewoluowały.

Te słowa sprawiły, że Yadasu i Fugata wyprostowały się jak strzały. Fugata zrobiła krok do przodu.
- Poczekaj. Harpie wiedźmy... wróciły? Przecież to niemożliwe. - odparła, a na beznamiętnej twarzy Fugaty po raz pierwszy pojawiło się poważne zaniepokojenie.
- Tak. Jedna z gejsz napotkała je na swojej drodze. Nie ma mowy o przypadku. Czeka nas... - Shira zmrużyła oczy. - ... najtrudniejsza walka, jaką przyjdzie nam stoczyć. Jest rzecz, której obawiam się najbardziej.

Pytanie, które zadały sobie wszystkie Siostry Nocy, ale i Jirou.
- Co, jeśli ich genjutsu zacznie działać również na kobiety?

Na sali zapadła cisza.
- Klan Kaminari będzie mógł przygotować oddział zabójców yokai, by pomóc Siostrom Nocy. Jednak, nie obraźcie się, ale w te bujdy o duchach wierzę najmniej. Muszę to zobaczyć na własne oczy, bo... no po prostu nie.
- Pani Ebishiro, ujmę to tak. Jak Pani zobaczy Harpie Wiedźmy, to będzie już za późno. To jedne z najbardziej skomplikowanych yokai, które istniały. - zaczęła. - Nie dość, że mają bardzo problematyczne zdolności, to poruszają się w grupach. Wytworzyły coś na styl... hierarchii, ale także oddziałów. Jeżeli ludzie dowiedzą się, że wróciły, zyskają jeszcze na sile. Najgorsze jest to, że im starsze osobniki, tym mają więcej inteligencji. Potrafią zastawiać pułapki, atakować w skoordynowany sposób. - usta Shiry wydłużyły się w linię. Haruka mogła poczuć, że pierwszy raz Shira nie jest czegoś pewna. - Jest tak wiele niewiadomych, że strach pomyśleć, czy podołamy. A jak nie podołamy, to kto podoła? Jesteśmy oddziałem, które od ponad stu lat specjalizuje się w eksterminacji yokai. Nie ma nikogo na świecie, kto jest w tym lepszy od nas. A my nadal do dziś nie wiemy, czy Harpie Wiedźmy to bardziej odmiana Oni, czy Tengu. Nie mamy prawie żadnych zapisków na ich temat, bo wszyscy uznali, że umarły. Wiemy tylko tyle, co opowieści przekazywane ustnie przez Siostry. Nie mniej, już poczyniłam przygotowania i gdy nadejdzie godzina sprawdzianu, Siostry Nocy będą gotowe.

Na sali zapanowała cisza. Yokai. Czyżby było coś, co było większym jokerem niż sama Kagada?
- Klan Kujaku dostarczy maski do klanu Kaminari, tak, aby były dostępne i aby handel mógł się poruszać do Kinoko no Rakuen. Handlowcy zostaną odpowiednio przeszkoleni przez klan Kujaku na ziemiach klanu Kaminari, aby Ci mogli przewozić towary w obie strony między klanami. - przerwał ciszę Zaku.

Zaku potem przez dobre trzydzieści minut mówił o kolejnych ustaleniach między klanami, ale były to już raczej czysto organizacyjne lub operacyjne rzeczy, które trzeba podjąć. Gdy skończył mówić, wszyscy zgodnie skinęli głowami.
- Nawet nie wiecie, jaka to ulga. Naprawdę. - powiedział zarządca i wstał, otwierając jedną z szafek. Wyjął coś w postaci racy, z którą podszedł do okna. Otworzył je, wystawił rękę i wystrzelił w powietrze. Zielony znak śmignął po niebie. - To znak dla ludzi, że się udało. Teraz blokada zostanie zdjęta. My jutro zaś wydamy największy festiwal jaki widzieliście, a dodatkowo zostaną wręczone odznaki dla wszystkich za udział w walce z bijuu.

Zarządca uśmiechnął się, po czym zamknął okno. Niestety, nie widział Gzika, który siedział ze skrzyżowanymi nogami nad nim. Zamknął okno i wrócił do pozostałych.

Dziś wszyscy mieli się już rozejść do domów i odpocząć przed jutrem. Siostry Nocy jak i Anzou wrócili do siedziby Kujanari, gdzie mogli odprężyć się przy rozmowach, lub po prostu iść odpocząć. Oficjalnie, blokada została zdjęta, ludzie wyszli na ulicę i mimo tego, że było ciemno, to zapanował gwar. Trwał on jednak krótko, bo następnego dnia miała odbyć się wielka ceremonia wręczenia nagród i tak dalej.

Shira powiedziała Fugacie, Yadasu i Haruce, by narazie nie wspominały o Harpiach reszcie dziewczyn. Chciała, by ten jeden wieczór, który miał nadejść, był poświęcony rozrywce. Dla niektórych, miał to być ostatni wieczór spędzony na zabawie.

Klany Kujaku i Kaminari dogadały się. Sojusz został osiągnięty. Jednak to, co nadchodziło miało przyćmić wszystko. Dla niektórych, osiągnięcie sojuszu było czymś wielkim i niezastąpionym.

Te osoby, które sądziły, ze sojusz to osiągnięcie sufitu, nawet nie wiedziały jak się myliły. Wszystko co dobre, kończyło się szybko. Przyszłość miała być obfita w krew, pot i łzy. Wielkie talenty miały pojawić się na scenie politycznej, jak i wojennej. Wielcy antagoniści mieli zacząć terroryzować wszystkich naraz, a zapomniane demony właśnie przebudzały się z ponad stuletniego snu.

Jednak, to był dopiero początek. Teraz, wszyscy mieli świętować.

Sojusz Kaminari i Kujaku został zawarty.

Anzou i Haruka. Ścieżka Przeznaczenia.

W tym momencie kończymy oficjalną część interwencji fabularnej pod tytułem "Finał Wojny Kujanari". Chciałem Wam obojgu serdecznie podziękować za przygodę, która trwała ponad... 25 stron wspólnej fabuły. Zarówno dziękuję Anzou i jego misjom, gdzie mogłem zademonstrować potęge bijuu i podwaliny do całego wątku ekspansji Kaminari, bo w ogóle nie spodziewałem się, że będzie jakiś finał wojny, jak i Haruce, gdzie Siostry Nocy stały się chyba moim najlepszym dziełem artystycznym (o ile mogę to tak nazwać). Liczę na to, że bawiliście się tak dobrze jak i ja. Dawno nie miałem czegoś takiego, by tak wyczekiwać postów graczy i godzinami rozkminiać co zrobiłby dany NPC czy jak mogę bardziej poddymić by nadać jeszcze więcej epickości niektórym momentom. Co więcej, historia, której chyba nikt się nie spodziewał - spodobała się nie tylko mi, bo widziałem, że wiele graczy poza Haruką i Anzou też wyczekiwała dalszych przygód Oddziału Kagady i Sióstr Nocy, ale i Gzika, który mieszał i zamierza nadal mieszać. Graczom, którzy śledzili te wątki poza Haruką i Anzou również dziękuję - to zawsze motywuje do dalszego działania, jak się obserwuje, że ludzie na SB wiedzą o co chodzi i komentują najnowsze wątki.

Obawiałem się mocno momentu, w którym będziemy musieli się rozstać i pójść dalej, jednak nic nie trwa wiecznie. Jednak nie smutajcie się. To co nadciąga, jest dużo grubsze i ja też przy prowadzeniu wielu rzeczy ewoluowałem jak Harpie Wiedźmy. W S2 zapowiadam rozpierdol zarówno mechaniczny jak i częściowo fabularny na taką skalę, gdzie Sandały, Inosze, Hikary i Hoszie z Jawą się chowają. (licze, ze hoszi tego nie przeczyta bo robi podsumowanie, a jak ktos jej nakabluje i ustale kto, to lamie mu wity w pierwszej misji S2)

Dla Anzou i Haruki: Oficjalnie, jesteście wolni, ale nie do końca. Przygotowałem jeszcze drobny epilog-arc na festiwalu, gdzie mam jedną, czy dwie niespodzianki. Jednak, jeżeli chcecie, to możecie już wyjść z interwencji i iść w swoją stronę, a ja w kolejnym poście nadam Wam odpowiednie nagrody. Określcie się na grupce discordowej i... co.

Dzięki wielkie za gierkę!

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Kujaku Haruka]

Yadasu odmigała jej, na szczęście na tyle spokojnie i wolno, że Haruce udało się odczytać jej przekaz. Miała już jej odmigać jeszcze w odpowiedzi i pochwalić za nowy tytuł, ale Jirou skutecznie - i w zasadzie słusznie - upomniał je obie, by nie migały przy stole. Nie było to do końca uprzejme wobec ich nowych sojuszników. Niemniej, prawie parsknęła śmiechem, widząc znaki Shiry. Niemal zazdrościła jej takiej relacji z liderem oraz trochę współczuła Jirou tak pyskatej, ale jednocześnie przecież diabelnie charyzmatycznej seinnin. Była ciekawa, jak bardzo był już zmęczony i czy myślał tylko o powrocie do swoich badań, czy może przeciwnie - tego rodzaju polityka była mu na rękę. Patrząc jednak po tym, jak rzadko pojawiał się w samym Kinoko, podejrzewała jednak, że raczej traktuje swoją rolę jako pewną... konieczność, a nie dar od losu.

Może kiedyś się dowie.

Drugim uchem słuchała tego, o czym mówili między sobą Kaminari. Wyglądało na to, że Kagada... poważnie chciała stać się dość silna, by samotnie pokonać Bijuu. Wydawało jej się to niemożliwe. Z drugiej strony, jeśli wierzyć niektórym legendom o samym Kyuubi-sama, lub jego poprzednikach - może nie było to aż tak nierealne? Czy Haruka sama byłaby w stanie osiągnąć taki poziom? Nie miała najmniejszego pojęcia, jednak patrząc na Shirę, na Kagadę i na resztę Sióstr... czuła to samo ukłucie ambicji i pragnienie zyskania podobnej potęgi. Ich ludzie będą potrzebować jeszcze wiele czasu, nim zdołają sobie wyrobić odpowiednią pozycję i kontakty między krainami Kontynentu i osiągną pokój... a do tego czasu nie mogli polegać tylko i wyłącznie na Kyuubim-sama, żeby rozwiązał ich wszystkie problemy.

No i był jeszcze Gzik.

Skinęła głową Anzou, sama także nie chcąc przeszkadzać dalej w rozmowach, zgadzała się z nim jednak, że aura tajemniczego yokaioshinobiego była jednocześnie cudownie poczciwa oraz... przerażająco niepokojąca. Dalej miała przed oczami jego minę i nonszalancję, kiedy podniósł się z duszącą go Fugatą na plecach, jakby nic się nie działo.

Kiedy przyszło do omawiania warunków, te wydawały się bardzo... otwarte, co uznała za dobry pomysł. Co prawda poczuła ukłucie niepokoju na myśl, że mieliby udostępnić część masek - tym bardziej, że wiele z nich była bardzo osobistym przedmiotem dla ich ludu, sama doskonale pamiętała składanie swojej maski na znak osiągnięcia pełnej dojrzałości kilka dni po Wielkiej Bitwie, gdy przechadzała się po polu bitwy i zbierała fragmenty rynsztunku obu stron. Niemniej, miała świadomość, że jeśli sojusz ma się udać - będą musieli zaryzykować i okazać trochę zaufania. Inaczej to wszystko nie miałoby sensu.

Potem usłyszała, jak Shira wspomina o... powrocie Harpich Wiedźm i znowu poczuła dreszcz niepokoju. Jeśli to była prawda, to... potencjalna wojna tutaj mogła okazać się tylko drobnym problemem w szerszej perspektywie. Przecież gdyby nie pierwsze Siostry Nocy, ich klan być może nigdy by nie powstał, rozerwany na strzępy przez te Yokai. Jeżeli pogłoski były prawdziwe i te bestie wróciły, jeżeli do tego jakoś ewoluowały czy w inny sposób zmieniły tak, że chociażby teraz i one same musiały się obawiać ich genjutsu... przetarła lekko twarz dłonią i łyknęła swoją symboliczną czarkę sake. To był ten moment kiedy zdecydowanie jej potrzebowała. Będzie musiała do listy treningów dołożyć jeszcze medytacje i wzmacnianie umysłu, skupienia i rozpoznawania zagrożeń. Kiedy Shira wspomniała o braku zapisków, coś jej przyszło jednak do głowy.

Zamek Utter.

Przecież coś musiało się zachować w dawnej siedzibie Sióstr na ten temat, prawda? Co prawda wymagałoby to długiej i niebezpiecznej wyprawy za Mur, ale... ale potencjalna wiedza mogłaby tutaj być bezcenna. Poza tym kto jak kto, ale one były najbardziej mobilnym i najszybszym z oddziałów pośród wszystkich klanów. Będzie musiała spytać o to Shirę i Fugatę, jednak... jednak na to przyjdzie czas za dwa dni.

Na razie nastał czas świętowania.

Spojrzała na Anzou, po czym wyciągnęła ku niemu prawą rękę, w geście, którego nauczyła się od swojego... swoich... dawnych kochanków z klanu Soma.

- Udało się. - powiedziała tylko, uśmiechając się szeroko.

[Anzou]

Anzou nie był jakimś wirtuozem polityki. Bardzo daleko mu do tego, zazwyczaj wykonywał zadania, robił to, co należy, ale rozumiał też o co w tym wszystkim chodzi, rozumiał, że czasami dochodzi do pewnego rodzaju układu, jakiegoś rozejmu, który ma przynieść obu stronom korzyści. Nieustanny rozlew krwi nie jest dobry. Przekonali się o tym zarówno Kaminari jak i klan Kujaku. Władca Laserów wraz z Kagadą i innymi odzyskali spory kawałek ziemi. Wiązało się to z wieloma wyrzeczeniami, wieloma uszczerbkami na zdrowiu i emocjami, ale finalnie - trud wszystkich doprowadził do obecnego miejsca, miejsca, gdzie dwa klany rozmawiały i finalnie WYPRACOWAŁY rozejm. Ogromna w tym zasługa pary zakochańców, Zaku i Yadasu, dzięki nim, skutecznemu planowi - dwa klany są w miejscu, którym są. Nastolatek z uwagą nasłuchiwał kolejnych postanowień. Był pod wrażeniem rozbudowania negocjacji, tego, jak ogromną pracę musieli włożyć w to autorzy. Kawał OGROMNEJ roboty. Niebieskooki z trudem powstrzymał parsknięcie, gdy usłyszał nową nazwę osady. Kujanari. Jak do cholery to brzmi? Jak połączenie nazw dwóch klanów, z jednej strony banalne, ale z drugiej... nazwa jest niezwykle chwytliwa i oddaje to, co istotne. Możliwe, że ziemie są skażone, ale... jest w tym wszystkim plus - nacisk na handel drogą morską. Port daje ogromne możliwości, spokojna żegluga i przepływ towarów może zapewnić dobrobyt i poprawić życie ludzi. Zwykłych ludzi, którzy tu żyją, ludzi, którzy mają już dość bycia przeciąganymi jak jakaś lina. Koniec! Na całe szczęście. Co więcej, bardzo imponujący jest fakt, że nie jest to tylko zawieszenie topora wojennego. To coś zdecydowanie więcej. Pełnoskalowa współpraca pomiędzy klanami, w zakresie gospodarczym, technologicznym i militarnym. Wypracowany sojusz to zapewne podwalina pod coś zdecydowanie większego, nowy rozdział, który być może kiedyś w swojej opowieści opisze tajemniczy skryba, Gzik. Pocieszający był właśnie fakt, że Kaminari tracą przynajmniej jeden, spory front. Teraz mogą skupić się praktycznie w pełni na walce z Ryuzaku. Być może tam, dzięki odpowiedniemu oporowi, naciskom też uda się wywrzeć presję, która dalej doprowadzi do jakiegoś pojednania i spokoju dla klanu Kaminari. Anzou ma jednak swoje zadania, które musi zrealizować w trybie natychmiastowym. Siostry Nocy skupią się na walce z Yokai i mają rzekomo nauczyć Kaminari jak to robić, Anzou miał okazje poznać na osobności takie stworzenie i... nie jest to nic miłego. Te byty trawią ziemie, wnikają pośród ludzi, ciężko ich odróżnić, sprawiają ogromne problemy. Specjalny oddział Kaminari do walki z nimi? Brzmi świetnie, jednak front... sam się nie utrzyma, sam się nie popcha do przodu, a oko Chino... samo się nie znajdzie. Anzou naprawdę starał się utrzymać uwagę i wyłapać wszelkie niuanse związane z tym sojuszem, ale... jego możliwości poznawcze były ograniczone. Nie miał aż tyle, aby to wszytko połapać, pojąć, zapamiętał najważniejsze, teraz pora na chwilę rozluźnienia, chwilę spokoju i wielki festiwal! Coś, co może być pewnego rodzaju rozerwaniem i chwilą, która jest niezwykle cenna. Czasami taki oddech jest niezwykle istotny. Ostatni raz coś takiego Kaminari chyba zaznał w trakcie spotkania tajemniczego gostka - Ame Meitou. Nastolatek wraz z pozostałymi wrócił na miejsce, z którym do tej pory przebywali, do tej sławetnej siedziby Kujanari. Chłopak na miejscu nie miał zbyt wielu towarzyszy ze swojego klanu, ale teraz nie musiał się obawiać. Klan Kujaku nie stanowił dla niego zagrożenia. Na miejscu była Haruka i inni, ludzie, których znał i w jakiś sposób polubił. Kaminari odpowiedział tym samym gestem Haruce.
- Udało się... Jestem bardzo szczęśliwy, rozlew krwi w rejonie się kończy... Naprawdę wierzę, że to początek czegoś nowego, że nie będzie żadnych noży w plecy, że tym razem sprawy potoczą się tak, jak spisano w ramach negocjacji. Yadasu i Zaku odwalili kawał dobrej roboty. Teraz przed nami wielka impreza! Chyba trzeba się jakoś obmyć, ogarnąć, aby prezentować się nienagannie! Pewnie wiele oczu będzie na nas zwróconych, niestety...
Anzou nie lubił atencji, nie do końca czuł się komfortowo w takiej sytuacji, a festiwal, ta ceremonia to raczej okazja, aby wiele spojrzeń kierowało się też na niego. Coś namieszał w trakcie działań wojennych, coś porobił, więc zapewne zostanie to jakoś odnotowane. Może uda mu się spotkać Gzika i... w jakiś sposób wyjaśnić jego obecność i istotę. Ciekawe - czy nadal jest jego przyjacielem? Nastolatek chce czerpać z tych chwil, które są zapewne ostatnim rozluźnieniem przed wyprawą po nowe moce, nie tylko dla Chino...

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Epilog - Festiwal Kujanari

---

Osada w jeden dzień zmieniła się nie do poznania. Stragany poznikały, a na budynkach i między nimi rozwieszono płachty, które sprawiały, że śnieg nie przedostawał się na ziemię. W wielu miejscach rozmieszczono koksowniki, a także wszystkie domy rozpaliły pochodnie przed wejściami. Nieoficjalnie mówiło się, że koszt zorganizowania tej jednej imprezy wyniósł roczny budżet osady, ale czego nie robiło się dla uczczenia tak ważnej chwili?

Plotki o tym, że osada została zwolniona z podatków na 5 lat obiegła momentalnie wszystkich, którzy prowadzili tu jakieś biznesy (czyli prawie wszystkich), a dodatkowo wizja tego, że ma być ogólny urodzaj i dostatek sprawił, że oba klany stały się bohaterami tego wszystkiego.

Miasto przypominało jeden wielki konstrukt, gdzie centrum znalazło się w miejscu nowo powstałego krateru. Tam, zostały wystawione specjalne konstrukcje, które imitowały coś w rodzaju gigantycznego namiotu.
Jedynym miejscem, gdzie nie było jako takiego zadaszenia była specjalna platforma, na której znaleźli się prawie wszyscy bohaterowie. Od lewej reprezentacja Kaminari, składająca się z Chino, Ebishiro, Harige, Kagady, Anzou. Moshi dzień wcześniej pożegnał się ze wszystkimi mówiąc, że musi odejść i nie doczeka końca festiwalu. Co ciekawe, uparł się by porozmawiać chwilę z Niyomi na osobności, po której to dziewczyna wróciła do wszystkich i przez dłuższą chwilę zachowywała się jak nie ona, ale finalnie wróciła na stare tryby dość szybko. Sanda wraz z wojskami Kaminari zaczęli zbierać się do punktu zbiorczego przy stolicy Kaminari by się przegrupować i też była informacja, że dziewczyna się nie zjawi. Yai odszedł poprzedniego dnia, więc tym bardziej go nie było. Zaku zaś stał z Yadasu i zarządcą w osobnym rzędzie.

Ze strony Kujaku był Jirou, Shira i reszta Sióstr Nocy, włącznie z Nagome, która wróciła w nocy, przespała się trochę, a następnie z rana zniknęły gdzieś z Shirą i Wabą coś omówić. Jednak teraz wszystkie Siostry Nocy były w komplecie.

Przed platformą znajdywał się tłum ludzi, który co jakiś czas krzyczał, skandował imiona wszystkich, albo gwizdał - ale w pozytywnym tego zachowania znaczeniu. Gdy ludzie się zebrali, o godzinie 17:00 zaplanowano główną uroczystość i następnie uczty i zabawy, które miały potrwać "do ostatniego gościa".

Wkońcu, godzina wybiła, a na środku znalazł się Zarządca, który teraz cieszył się niemalże boskim autorytetem.
- Szanowny ludu nowo powstałej osady Kujanari! Zaczynamy ceremonię odznaczeń! - krzyknął i uniósł ręce w górę niczym jakiś kapłan, a ludzie zostali porwani i wrzawa wzniosła się na nowo. Co jak co, ale mężczyzna potrafił kierować ludźmi na takich przemówieniach. - Odznaczenia będą zarówno ze strony klanu Kaminari, jak i Kujaku, a także odznaczenia honorowe nadane przez miasto. Zaczynajmy!

I ponownie, wszyscy zaczęli skandować.
- Zacznę od osób nieobecnych, którzy niestety musieli udać się by wykonywać dalej swoje nowe obowiązki. - odchrząknął. - Yai Kaminari, za opracowanie planu obrony osady, opatentowanie nowych zaskakujących technik eliminacji wrogów oraz samodzielną szarżę na obóz wroga otrzymuje rangę "Kogo" i nowy przydział klanowy w Sztabie Głównym Kaminari. Dodatkowo, Yai Kaminari wyróżnił się pomocą przy organizacji punktu medycznego, za co osada jest mu bardzo wdzięczna. - ludzie zaczęli klaskać. - Moshi Kaminari, za poprowadzenie oddziałów obronnych i zmierzenie się z bijuu w celu obrony osady, otrzymuje rangę "Kogo" i nowy przydział klanowy w Akademii Wojskowej. - ciekawym było, że mimo tego, że staliście obok siebie, odznaczenia były tak przyznawane, by starać się nikogo nie urazić. Ot, obrona osady, a nie obrona przed Kujaku. - Sanda Kaminari, za wytrzymałość, wytrwałość i walkę w ochronie tego, co dla wszystkich ważne, a także za udział w akcji ratunkowej podczas ataku Bijuu otrzymuje rangę "Kogo", a także zostaje awansowana do rangi Tysięcznika Wojsk Kaminari. - tutaj oprócz oklasków rozeszły się pomruki, że tysiąc ludzi to bardzo dużo i że nikt za bardzo nie wie kim ta dziewczyna w sumie była. - Zarówno Moshi Kaminari, jak i Sanda Kaminari pomagali Yaiowi Kaminari w punkcie medycznym po wszystkim. Osada jest im bardzo wdzięczna.

Zarządca przewrócił zwój.
- Nagome Kujaku, Fugata Kujaku i Hisamida Kujaku za wykonanie misji Sióstr Nocy i ochronę osady przed atakiem Bijuu zostają odznaczone orderem męstwa Kujaku. Oprócz tego, również kobiety te pomagały w transporcie rannych i organizacji punktu medycznego. Osada jest im wdzięczna. Tutaj jest jeszcze, że... eee... - mężczyzna pochylił się by coś rozczytać, jednak Shira szybko znalazła się obok niego i coś wyszeptała mu na ucho. - Co? ... A, tak. No więc Siostry Nocy nie otrzymują awansów tutaj, ponieważ według ich tradycji, awanse rozda Liderka Sióstr Nocy w odpowiednim do tego momencie. - mężczyzna odwrócił się do Shiry. - Dobrze powiedziałem?
- Bardzo dobrze.

Zarządca odłożył zwój i wziął kolejny.
- Anzou Kaminari za poprowadzenie 82 oddziału i odbicie strategicznego wzgórza, a także za wszelkie zasługi wojenne w tym organizację obrony i zarządzanie wojskami zostaje awansowany do rangi "Kogo", a także oficjalnie nadaje mu się przydomek "Raitei 雷帝", co oznacza Władcę Piorunów i nadaję rangę pięćsetnika. Dodatkowo, Anzou otrzymuje specjalne wyróżnienie za ochronę życia dziecka podczas manewrów wykonywanych w miejscu punktu ewakuacyjnego i zostaje honorowym obywatelem miasta Kujanari, dostępując zaszczytu możliwości przebywania w sali obrad podczas narad dotyczących miasta. - i chociaż Anzou się nie spodziewał, na jego wyróżnienie powstała bardzo duża wrzawa. Anzou zasłynął w osadzie jako ważna postać.
- Haruka Kujaku za samodzielną ochronę Yeny w obozie, a także skomplikowane manewry wojskowe otrzymuje rangę "Pierwszego Pióra Sióstr Nocy klanu Kujaku" i Akoraito. Dodatkowo, zarówno Anzou jak i Haruka wykonali samobójczy atak na niebie przeciwko demonowi w celu ochrony ludności. Haruka Kujaku za transport niebezpiecznych uzbrojeń klanu Kujaku i niesamowitą odwagę zostaje nagrodzona przydomkiem "Yoru no Kagayaki 夜の輝き" co oznacza Blask Nocy. Oboje zostają ambasadorami naszej osady i zawsze będą tu mile widziani. - oklaski były trochę słabsze niż przy Anzou, jednak nadal spore. Ciekawe było, co ciekawe, Haruka zobaczyła, że jedna osoba nie klaskała. Była to Fugata, która... stała dumna jak paw. I chociaż nikt by tego nie wcześniej nie powiedział, bo jej mimika się totalnie nie zmieniła, tak teraz po prostu patrzyła przed siebie z wyprostowaną piersią, a kącik jej ust delikatnie (bardzo nieznacznie) się wykrzywił. Wyglądało to tak, jakby ona otrzymywała odznaczenie, a nie Haruka.

- Zaku Kaminari za zasługi wojenne i wkład w projekt zjednoczenia obu klanów zostaje mianowany do rangi "Kogo", a także namiestnika wschodniego wybrzeża Antai. Yadasu Kujaku za zasługi wojenne i wkład w projekt zjednoczenia zostaje nagrodzona funkcją zastępczyni namiestnika wschodniego wybrzeża Antai, na równych prawach namiestnika. - tutaj również poleciały gromkie brawa, porównywalne do tych dla Anzou i Haruki.

- Kagada Kujaku i Shira Kujaku. - powiedział, po czym odwrócił się i wskazał na nie dłonią. - Dwóje seininów, którzy potrafili zakopać topór wojenny tylko po to, by zginęło jak najmniej ludzi. Wasza postawa sprawiła, że ludzie od nowa zyskali nadzieję w to, co robią ninja. Niestety, nie możemy Was bardziej odznaczyć i uhonorować niż teraz, bo osiągnęłyście wszystko w swoich strukturach klanowych, poza byciem liderami. Jednakże, wasza zdrowa rywalizacja pokazała, że zawsze trzeba mieć jakiś cel. W związku z tym, wprowadzamy ordery osady Kujanari. Zarówno Kagada Kaminari jak i Shira Kujaku zostają nagrodzone po orderze Kujanari. Raz do roku będą odbywać się festiwale nagród, na których będziemy przyznawać tylko JEDEN order dla najwybitniejszego ninja spośród klanów Kaminari i Kujaku. Niech wasza rywalizacja będzie wzorem do naśladowania dla innych, by mieli motywację ciągłego polepszania swoich umiejętności. - tutaj ludzie mało klaskali, bo raczej przetwarzali to co im powiedział zarządca. Czyli od teraz, raz do roku, jedna osoba będzie miała order. Kto zbierze więcej, ten jest lepszy. Genialność w tej prostoscie była... zatrważająca. Teraz Shira i Kagada nie musiały walczyć, by ustalić, która jest lepsza, a ich rywalizacja działała na korzyść obu klanów.
- Kagado-chan, na Twoim miejscu bym mocno trenowała. - powiedziała Shira, odwracając się do Kagady. - W rok wyłapię wszystkie Harpie Wiedźmy i zgarnę order na następnym festiwalu.
- W pół roku wpierdolę bijuu, harpim szmatom i na końcu Tobie. - odpysknęła jej Kagada, jednak tym razem w jej tonie nie było aż takiej agresji jak zawsze. Raczej traktowała ją już... w miarę normalnie? No i nie nazwała jej chudą suką, więc... - Chuda suko. - a nie, jednak nazwała.

Shira i Kagada wyszczerzyły się do siebie.

Zarządca wyjął ostatni zwój. Nastała cisza.
- Ostatnie odznaczenie. Tutaj specjalnie zostawiłem to na koniec, bo... jest ono najważniejsze. Ważniejsze niż wszystkie poprzednie razem. - odchrząknął. - Za... za wszystko. Za wszystko, co dla nas zrobiłaś. Za uratowanie setek...nie, tysięcy żyć. Za danie nadziei, tam gdzie jej nie było. Za to, że dałaś z siebie wszystko. W tamtych momentach wspinałaś się na szczyt swoich możliwości, wylewając wszystkie poty. Każde życie, które uratowałaś, to ludzie, którzy teraz zebrali się tutaj. To rodziny, które mogą świętować. To jest coś, czego nie można kupić żadnym sojuszem. Gdyby nie Twoja determinacja, odwaga w robieniu tego co robisz... - zarządca na chwilę zatrzymał się, a w jego oku pojawiła się łza. - Uratowałaś moją żonę nawet o tym nie wiedząc. Była jedną z ofiar ataku... a Ty... a Ty jej pomogłaś jak każdemu, kto tej pomocy potrzebował...

Nagle zarządca odsunął się i skłonił. Nie, nie skłonił... on zaczął klękać i pokłonił się. Nie tylko on.

Cały tłum ludzi. Wszyscy klękneli przed tą jedną kobietą, która uratowała wszystkich. Siostry Nocy odruchowo odsunęły robiąc miejsce dziewczynie, która chyba totalnie nie spodziewała się, że będą przed nią klękać takie tłumy. Spojrzała w lewo na Nagome i w prawo na Yadasu, próbując ustalić...
- Hę? Co robicie? Czemu się odsuwacie? - zapytała totalnie nieświadoma.

Lecz wtedy zarządca podniósł się i podszedł do niej, łapiąc ją za dłoń i ciągnąc na środek. Kobieta była ewidentnie w szoku, ale dała się poprowadzić.
- Panie i Panowie, drodzy wspólosadnicy. Mieszkańcy Kujanari. Przed Wami kobieta, która pokonała śmierć... nasza Bogini.

Nastała cisza, po czym Toshikai uniósł dłoń dziewczyny do góry.
- MUWARA KUJAKU!

I o panie. To już nie był wrzask. Dosłownie ludzie tak wybuchnęli krzykiem, że ziemia zaczęła się trząść. Co więcej, był TAKI kurwa raban, że ta platforma, na której staliście zaczęła ruszać się na boki, aż część jej struktury pierdolnęła na bok. Musieliście aż zakryć uszy, bo krzyk i pisk, a raczej cały hałas był tak niesamowity, że słyszeli Was pewnie w Ryuzaku. Muwara zaś stała czerwona jak burak, chyba nie będąc przygotowaną na taki aplauz.

Medyczka, która pokonała śmierć. Czy można było prosić... o lepsze odznaczenie?

Nagrody time!

Anzou:

• Awans na Kogo
• 107 postów fabuły x 3 mnożnik => 321 w tym bonus ode mnie 50 PH => 371 ph + 3700 ryo
• Voucher na skrócenie wyprawy - czyli jak pójdziesz na wyprawę to nie liczy Ci się cooldown i możesz iść na kolejną odrazu
• Odznaka - "Udział w wojnie Kaminari vs Kujaku"
• + 15 sławy w Antai
• + 30 sławy w Atarashi
• + 10 sławy globalnej

Haruka

• Awans na Pierwsze Pióro Sióstr Nocy i Akoraito
• 107 postów fabuły x 3 mnożnik => 321 w tym bonus ode mnie 50 PH => 371 ph + 3700 ryo
• Voucher na skrócenie wyprawy - czyli jak pójdziesz na wyprawę to nie liczy Ci się cooldown i możesz iść na kolejną odrazu
• Odznaka - "Udział w wojnie Kaminari vs Kujaku"
• + 35 sławy w Atarashi
• + 10 sławy w Antai
• + 10 sławy globalnej

Ja jako prowadzący biorę to co gracze tylko bez bonusu.

Nie rozliczamy tej interwencji w wycenach fabuł, wszystkie nagrodzenia są przekazane tutaj.

---

W namiocie było mnóstwo ludzi. Główne miejsce zajmowało podwyższenie, gdzie stoły w kółko miały rozłożone Siostry Nocy, gdzie wszystkie dziesięć siedziało obok siebie, dalej był stolik gdzie Jirou siedział razem z Shirą, Chino, Ebishiro i Harige. Kagada znalazła sobie idealny stolik z boku całej zabawy, gdzie przyjmowała petentów w zamian za siłowanie się na rękę w zamian za flaszkę. Co jakiś czas, wstawała tylko i podchodziła do Chino wypić z nią kolejkę, co najczęściej kończyło się wielkim głośnym Kanpai i pili wszyscy dookoła.

Anzou mógł zarówno usiąść przy stole z Chino, bo było tam dla niego miejsce, albo z Siostrami Nocy. Haruka domyślnie siedziała zwykle przy Fugacie. Z drugiej strony grała kapela, która grała rytmiczne piosenki i w rytm ich śpiewała jakaś kobiecina.
- Muwaro, chcę powiedzieć, że jestem bardzo, bardzo, ale to bardzo dumna z Ciebie. - powiedziała Waba, która o dziwo też piła. W sumie, to piły wszystkie oprócz Niyomi. Ta żuła tylko grzybka i wypluwała co jakiś czas, podmieniając na nowy.
- Przecież wykonywałam tylko swoją pracę... nie wiem o co te całe halo. - wzruszyła ramionami.
- Skromna i pracowita. Dokładnie taka, jaka powinna być Siostra Nocy. KTÓRA nie wścina nosa w sprawy polityczne, kiedy nie ma na to czasu. - powiedziała Waba, po czym przelotnie zerknęła na Harukę.

Nadal, Waba to była Waba. Ale królowa przedstawień była jedna. Tym razem, wypoczęta i wyglądająca normalnie.
- Naprawdę walczyłyśmy z bijuu? - powiedziała Nagome, którą ewidentnie to bawiło. - A to Ci dobre. No to co, jesteśmy pierwszym oddziałem Sióstr Nocy, który zmierzył się z bijuu?
- Chodzą pogłoski, że nie pierwszym. - powiedziała Hisamida, która też już miała różowiutkie poliki. Nagle cała uwaga skupiła się na najstarszej Siostrze. - Chodzą słuchy, że...

I nagle Shira wparowała między Fugatę i Harukę, siadając z impetem między nimi.
- ... że Chocho-sama zmierzyła się z demoniczną knagą Yamamoto-dono jak byli młodzi. Czyli jakieś... sto lat temu! Hahaha!

Na to co powiedziała Shira, wszystkie zareagowały tak samo - "HĘ?!". Shira zaś wzruszyła ramionami.
- Kiedyś dorwałam pamiętnik Chocho-samy. Można powiedzieć... że za młodu to była niezła zadymiara.
- Jooo, Shirson weź coś nawiń. - powiedziała nagle Niyomi. - Dawaj jakąś historię o Chocho.
- Po co słuchać o jakiejś starej babie. Możemy porozmawiać o mnie, wtedy będzie ciekawiej. No, może rekrutka powinna wybrać jakąś historię? - Nagome nachyliła się do Haruki. - A spróbuj tylko powiedzieć, że nie chcesz historii o tym, jak zabiłam kiedyś Onryo w osadzie, to Ci najebię garści. - powiedziała, a wokół niej pojawiła się demoniczna aura.
- Ty, a co Ty się tak jej ujebałaś? - powiedziała nagle Urasano, która wyskoczyła jak gdyby nigdy nic. - Ciągle ją zaczepiasz.
- Nie wtrącaj się uczennico, bo będzie musiała Cię spotkać kara. - powiedziała dumnie.
- No nie wiem, uważaj, bo wyzwałam Fugatę o pióro. - odparła. - Jak mi się uda, to będzie drugi przypadek w historii, gdzie uczennica przerosła mentorkę za jej służby. Zaraz po Shirze i Hisamidzie.
- Co? Jak wyzwałaś o pióro? Jaką Fugatę? - zapytała i nagle zlustrowała Fugatę, która wydawała się znowu być albo nieobecna, albo pijana, albo jedno i drugie i zachowywała się po prostu jak to ona. - Czy Ty znowu chcesz mnie wkurwić na samym początku? Zajebałaś już uczennice, zajebałaś pióro, a teraz chcesz jeszcze ukraść mi moją podopieczną? - Nagome wstała i wskazała palcem na Fugatę. - Ale Ci zara najebie garści Ty... Ty...
- Usiądź, ludzie się na Ciebie patrzą. I nie przeklinaj tyle. - powiedziała Waba, też mając już czerwoną twarz.

Jednak to, co było najciekawsze to to, że Hisamida od dłuższego czasu patrzyła się w jeden punkt. Nagle głeboko westchnęła i wstała.
- Koleżanki. Siostry. Przyjaciółki? - powiedziała, po czym cała uwaga zebrała się na niej. - Chcę Wam o czymś powiedzieć.
- Nie no kurwa, zaciążyłaś!? - wyskoczyła Niyomi.
- Nie no gdzie. Za stara jest.

Shira odwróciła głowę. W jej oczach pojawiła się łza. Nie chciała byście to widziały, więc momentalnie wytarła twarz.
- Wiele myślałam o ostatnich wydarzeniach. O tym co zadziało się... przed walką z bijuu. A także to, o czym Ty Shiro, powiedziałaś mi przed atakiem. - Hisamida obeszła stół i podeszła do Shiry, po czym położyła dłoń na głowie Shiry. - Nie płacz.

Tak, Shira płakała. Pierwszy raz, rozbeczała się na dobre. Najgorsze, że nikt nie wiedział, co się dzieje.
- Może ktoś wyjaśnić, co się dzieje!? Czemu ona płacze!? - zapytała Muwara.

Lecz Hisamida przytuliła głowę Shiry do swojego brzucha.
- Siostry. Nadszedł ten moment, w którym, muszę zacząć dbać o to, co najważniejsze. Najważniejsze dla mnie. Przesłużyłam w Siostrach... ponad dwie dekady. To były lata ciągłej walki, morderczych treningów. Nie mam już tego zacięcia co kiedyś. Zbłaźniłam się przed niektórymi z Was gdy wyskoczył demon i... nieustannie o tym myślałam. Niestety, albo stety, moja uczennica już dawno mnie przerosła i... i... po prostu osiągnęłam wszystko co mogłam. Są silniejsze ode mnie, nerwy i kłótnie z Wabą, która jest dla mnie jak prawdziwa Siostra, sprawiło, że musiała mnie ogarniać Fugata. Wiem, że doceniacie mnie przez moje doświadczenie, ale... kochane Siostry. Nadszedł czas. Nadszedł czas na mnie. Nadszedł czas, bym odsunęła się w cień i... i wkońcu mogła poświęcić się w pełni rodzinie. Chcę poświęcić resztę mojego życia rodzinie. Chcę obserwować jak moje dzieci wyrastają na porządnych ludzi, robić im śniadania i obiady na misje, a mojego mężczyznę witać w progu. To stało się dla mnie... celem życia. - pogłaskała Shirę po głowie. - Dziękuję Wam za wspólną służbę. Za krew, za pot, za łzy. Za zwyciestwa i porażki. Za całe życie, jakie z Wami spędziłam. - uśmiechnęła się, lecz po jej polikach też popłynęły łzy. - Byłam pierwszą Siostrą, którą przyjęła Chishiba i wiem, że teraz obserwuje nas z zaświatów i jest piekielnie dumna. A z Ciebie, kochanie najbardziej. - Hisamida pochyliła się i ucałowała Shirę w czoło. -

I chociaż wszystkie siedziały z otwartymi ustami słysząc to co mówi Hisamida... te słowa brzmiały jak wyrok śmierci.
- Zdecydowałem, że przechodzę na emeryturę.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Osada dość szybko zmieniła swój wygląd. Kaminari był pod ogromnym wrażeniem tego, jak sprawnie ludzie ze sobą współpracowali, jak szybko udało im się zmienić to miejsce w coś... magicznego, totalnie odciążonego od piętna wojny. Co więcej, zadowolenie ludzi, ich uśmiechy były widoczne praktycznie wszędzie. To chyba największa nagroda jaką mógł sobie wymarzyć Niebieskooki. To szczęście prostych ludzi. Nic więcej mu nie trzeba. Odciążenie z podatków i to na 5 lat pewnie też było pewną cegiełką do obecnych nastrojów, przecież każdy chce oszczędzić nieco kasy, prawda? Platforma robiła jeszcze większe wrażenie. Anzou znajdował się na niej z innymi ludźmi, których miał okazję poznać w trakcie ostatnich tygodni czy też miesięcy. Osoby, które były zaangażowane w działania wojenne, a potem obronne przed bestią miały grać pierwsze skrzypce w trakcie tejże ceremonii. Szkoda, że na miejscu nie było na dobrą sprawę Sandy, Moshiego i całej reszty ekipy, ale każdy z nich miał do spełnienia jakieś swoje obowiązki, licho nie śpi, a ciężką pracę należy wykonywać dalej, bez względu na zmęczenie i wyczerpanie. Klan ma ambitne cele, klan musi się rozwijać, a każdy musi się do tego przyłożyć. Anzou również. Teraz był jednak na scenie, na odpowiednim miejscu, ubrany w swój nowo otrzymany płaszcz, pachnący i dumny z tego, że może być tutaj z ludźmi, którzy są dla niego ważni. Liczba ludzi, którzy zebrali się na to wielkie wydarzenie była na swój sposób przytłaczająca. Anzou nie do końca lubił takie miejsca i okoliczności, ale wiedział, że im bardziej jego dokonania rosną - tym bardziej będzie rozpoznawalny, tym bardziej będzie na piedestale. Taki już los i brzemię. O odpowiedniej godzinie zarządca rozpoczął oficjalną uroczystość i rozpoczął swoją wielką przemowę. W jego głosie dało wyczuć się radość, która emanowała i zarażała publikę. Trzeba było to przyznać, taki posłuch i to wszystko - robiło wrażenie. Anzou z uśmiechem na twarzy słuchał tego, co mówi, zwłaszcza o ludziach, którzy należeli do jego oddziału. Yai, Sanda, Moshi - ta trójka nie była obecna, ale bez cienia wątpliwości - każdy z nich dołożył swoje, zrobił ogromną pracę, poświęcił wiele, aby klany znalazły się w tym miejscu, którym są. W odpowiednim momencie przyszła pora i na niego. Anzou usłyszał swoje imię i nazwisko, poczuł, jak dreszcz przechodzi przez jego plecy, jak gardło delikatnie się zaciska. To było bardzo nietypowe uczucie. Chłopak znalazł się w takiej sytuacji po raz pierwszy, niemniej fakt, że został honorowym obywatelem osady był bardzo przyjemny. Anzou stał wyprostowany z uśmiechem na twarzy, nawet jeżeli nie był w pełni pewny siebie - starał się zachowywać takie pozory. Chłopak przypomniał sobie o tym, jak w trakcie walki z klanem Pawia uratował jednego z dzieciaków, który został wzięty podstępem. To było coś, co właśnie było misją nastolatka. Pomagać innym. Takim jak ten dzieciak. Anzou dalej wysłuchiwał uroczystych ogłoszeń, sama Haruka też została wyróżniona i stała się pierwszym piórem. To chyba bardzo istotne, które zapewne napędzi jej dalszą karierę. Kaminari był też w szoku słysząc reakcję na Muwarę. Tłum dosłownie ją kochał. Była bohaterką tego miejsca, uratowała dziesiątki jak nie setki istnień! Nie ma co się dziwić, wszystko było w pełni zasłużone. Anzou sam klaskał, bo też jej wiele zawdzięczał. Zdrowie i życie. Ceremonia przeniosła się potem do namiotu, gdzie Anzou wybrał siedzenie przy Chino i pozostałych. Nawet jeżeli sytuacja była opanowana, przynajmniej względnie - kwestia Gzika dalej pozostaje niewyjaśniona, w tym jego intencje, moc. Anzou musi być blisko Chino, aby chronić ją, nawet, jeżeli to może być z jego strony nieco nieudolne biorąc pod uwagę jego siłę, a siłę chociażby Shiry. To trochę zestawienie skazane na porażkę, ale jego obecność może być istotna, kto wie. Siostry Nocy siedziały oddzielnie, Anzou nie chciał w to ingerować, nie czułby się też do końca komfortowo jako taki jedyny rodzynek. Kaminari spojrzał na Shirei-kan klanu.
- Gratulacje. Nie miałem wcześniej okazji, ale bardzo się cieszę, że udało się osiągnąć porozumienie.
Powiedział Anzou pewnym siebie głosem do Chino jednocześnie zerkając dalej na pozostałych, z którymi siedział. Nieładnie było tak sobie szeptać, teraz jednak sam napił się nieco wody, skorzystał ze smakołyków słuchając jednocześnie przygrywania kapeli, która umilała całe posiedzenie w namiocie. Kaminari czerpał pozytywy chwili i naprawdę cieszył się, że wszystko zakończyło się w taki sposób, że finalnie klany się dogadały, ludzie mogą odetchnąć, a on... ruszyć w swoim kierunku, który zdecydowanie podniesie możliwości bojowe klanu. Chino. Jej oko. Musi zostać znalezione. Jak najszybciej.

[Kujaku Haruka]

Pomimo nadchodzącej zimy i śniegu, w osadzie Kujanari było zaskakująco ciepło - zarówno dzięki przygotowaniom do festynu na cześć pokoju, jak i po prostu interakcjom między przedstawicielami obu stron. Sama Haruka starała się jak najwięcej czasu spędzać zarówno z Siostrami, jak i z poszczególnymi członkami oddziału Kagady, dopóki ci nie wyruszyli zająć się swoimi obowiązkami. Kiedy zauważyła, że Niyomi dziwnie się zachowuje po rozmowie z Moshim - upewniła się, czy z Siostrą wszystko w porządku i dała jej znać, że jeśli chciałaby o tym z kimś porozmawiać - to Haruka jest na miejscu. Albo pomigać, bo Pierwsze Pióro bardzo dbała, żeby wykorzystywać każdą okazję do nauki. Zwłaszcza pamiętając, jak niedbała w gestach potrafi być Niyomi, ścinając wiele słów i fraz.

Z kolei widząc Nagome, która wróciła - przez myśli przemknęła jej rozmowa z Wabą oraz Rin. Poczuła ukłucie sumienia, mając nadzieję, że... że Uchiha jest bezpieczny, jednocześnie wiedząc, że jest to raczej płonna nadzieja. Czystą siłą woli zmusiła się, żeby zepchnąć te obawy na bok i skupić się na tym, co było teraz najważniejsze - na świętowaniu.

---

Stojąc na scenie, widząc wszystkich ludzi przed sobą... znowu poczuła ukłucie zażenowania lub wstydu, które towarzyszyło jej podczas ich wyjazdu z Kinoko. Mimo wszystko jednak... nie była już dokładnie tą samą dziewczyną, która wyruszała z ich stolicy. Miała wrażenie, że w te dwa-trzy tygodnie przeżyła więcej, niż przez cały poprzedni rok. Podobnie czuła się po Wielkiej Bitwie - ona też ją wiele nauczyła. Dlatego wyprostowała się i uspokoiła oddech, słuchając zarządcy, który rozdawał kolejne odznaczenia, szczerze klaskając w dłonie, kiedy pojawiały się kolejne imiona zasłużonych.

Kiedy wspomniano o niej, poczuła, że pąsowieje na twarzy. Yoru no Kagayaki... Blask Nocy? Brzmiało nieźle. Raitei Anzou zresztą tak samo. Uśmiechnęła się do Kaminariego, który stał obok, znowu w porządnym ubraniu. Kątem oka zauważyła także postawę Fugaty i... i tutaj chyba poczuła największą dumę, że jej mentorka - ta sama, która chyba była drugą najbardziej przeciwną jej dołączeniu osobą w oddziale po Wabie - była z niej zadowolona.

Wiedziała, że każda ze stron dała z siebie wszystko, a zwłaszcza - obie seinnin. Pomysł, by zorganizować im bezkrwawą rywalizację był... zaskakująco dobry. Czuła, że obie kobiety od razu podchwyciły ten temat. I nawet "Chuda suka" w ustach Kagady zabrzmiało tym razem... przyjacielsko.

Najważniejszy jednak aplauz i hołd pozostawiono - całkiem słusznie - na koniec. Haruka sama mogła teraz już spojrzeć na Muwarę obojgiem oczu - i do obu napłynęły łzy wzruszenia, które musiała otrzeć, nim sama się skłoniła przed medyczką. Nie było najmniejszych wątpliwości, że chociaż ich grupa wraz Kaminari wygrała sprint... to Muwara pokonała cały maraton.

- MUWARAAAAAAA! UUUUUUU!!! - krzyknęła, dołączając sama do wrzawy.

---

Po wszystkim siedziała zadowolona w namiocie z resztą Sióstr, bezczelnie nawet kładąc w którymś momencie głowę na ramieniu Fugaty, na wypadek gdyby jej mentorce trochę nudziło się bez Shiry, która przynajmniej początek imprezy musiała spędzić przy stoliku "VIPów". Kiedy Waba nie omieszkała przy okazji pochwalenia Muwary zganić ją... odkryła, że chyba rozmowa z Hisamidą dobrze jej zrobiła. Nie poczuła złości na Wabę. Po prostu uśmiechnęła się lekko przepraszająco.

- Daj spokój Muwaro, byłaś zarąbista. I wszyscy to wiedzą, my, Kaminari - wszyscy! Niszczyć jest łatwo, poskładać trudniej. - wyszczerzyła już całkiem szczerze zęby do medyczki.

Potem przeniosła wzrok na Nagome, która powróciła w swoim stylu, dopiero teraz nadrabiając to, co ją ominęło przez jej amnezję związaną ze skrajnym wyczerpaniem. No i zaraz potem pojawiła się Shira. Także w swoim stylu. Chocho i demoniczna knaga Kyuubiego-sama... no tak. Haruka zachichotała lekko, kręcąc głową na tę wizję. Rzeczywiście była ciekawa, co takiego niby wyczytała Shira w mitycznym pamiętniku Chocho-samy, chociaż jednocześnie miała spore podejrzenia, że ten pamiętnik istnieje tylko w bogatej wyobraźni ich liderki i powstał jakieś dziesięć sekund wcześniej.

Nie zdążyła nawet odpowiedzieć Nagome, która tradycyjnie starała się zgarnąć atencję reszty, kiedy przerwała jej Urasano - która, jak się okazało, potrafiła być bardzo bezpośrednia i pewna siebie. Haruka obserwowała tę wymianę, jakby obserwowała wymianę piłek w zbijaku po dwóch stronach boiska.

- Nagome, daj spokój, lepiej mów co z tym... - zaczęła, ale nagle zobaczyła, że Hisamida wstała i urwała, patrząc na nią ze zdziwieniem, czując sama lekki szum alkoholu w głowie. Pomimo tego, czuła, że coś się święci, coś poważnego. Zerknęła na Shirę i na jej zapłakaną twarz, momentalnie ją przytulając, tak samo instynktownie jak zrobiła to wtedy, u siebie w domu, także czując łzy w kącikach oczu, odwracając się do Hisamidy. Po czym puszczając Shirę, która sama przytuliła się do swojej mentorki.

Słuchała jej i... chyba od początku czuła, co tamta zamierza powiedzieć. Hisamida... wracała do domu. I Haruka nie wiedziała, czy przejęła teraz emocje Shiry, czy czuła "matyczną" opiekę Hisamidy od początku, albo konkretnie po ich ostatniej rozmowie, czy przemawiał alkohol, czy wszystko to po trochu... Ale czuła, że płacze, chociaż jednocześnie uśmiecha się do starszej Siostry przez łzy. Wiedziała, że jest tutaj od bardzo niedawna, ale jednocześnie czuła, że ta decyzja mocno nią wstrząsnęła. Nie wyrywała się na razie, ale wiedziała, że kiedy wrzawa przeminie - będzie chciała podejść do Hisamidy i podziękować jej za wszystko, co dla niej zrobiła. I za ostatnią rozmowę.