Biblioteka Miejska

[Tetsurō]

---

Biblioteka Miejska

---

Biblioteka Miejska Yokukage znajduje się w ścisłym centrum osady, tuż obok budynku władz. Umiejscowioną ją w nowym, niedawno wybudowanym budynku, który został wzniesiony po pożarze starego. Posiada on kilka pięter, wraz z dosyć dużymi archiwami w piwnicach. Do budynku może wejść każdy, choć nie na każde piętro. Niektóre działy są zarezerwowane tylko dla członków klanu Nara, najemników dla nich pracujących, bądź też wymagają posiadania odpowiedniej rangi, aby można było je przeglądać. Budynek jest pełen treści, na wielu regałach zalegają stare zwoje o książki. Korytarze są dosyć wąskie i tworzą spory labirynt, więc to nie trudne się w nich zgubić, nawet stałym bywalcom.

[Tetsurō]

"wHooot are you, Stranger?"

Wyprawa B dla Riki

15 / 34 Poprzednia Lokacja : Midori - Karczma "Cicha Przystań"

Po powrocie do pokoju, nie trzeba było długo czekać, aż nasz młoda bohaterka zaśnie wraz ze swoim pierzastym towarzyszem. Hoochi położył się na przygotowanym przez dziewczynę gnieździe, wykonując przy tym dziękczynne dygnięcie. Musiał być on bardzo zmęczony, gdyż odpłynął chwilę po tym jak się ułożył do snu. Chwilę później to samo przytrafiło się naszej bohaterce, która także z powodu ostatnich emocji zapadła w sen. Noc była przyjemna, łóżko ciepłe i wygodne, więc to idealne warunki do wypoczynku, szczególnie, że ostatnie podróże raczej nie obfitowały w luksusy. Aż żal było kłaść się spać, bo przecież rankiem trzeba znowu ruszyć do dalszej drogi, zadanie czekało..
Kiedy przez okno wpadły do pomieszczenia pierwsze słoneczne promienie, Rika się zbudziła, co gorsza, nie z własnej woli, gdyż została obudzona przez odgłos czegoś odbijającego się od podłogi. Była to metalowa taca na której wczorajszego wieczora były ostatnie sushi. Aktualnie była pusta i to nie dlatego, że wczoraj wszystko zjedli. Kiedy dziewczyna rozejrzała się po okolicy, spostrzegła siedzącego na biurku Hoochiego, który wychylał się lekko za krawędź mebla, patrząc na leżącą na ziemi Tacę. Mielił on coś w dziobie, zapewne była to końcówka ich sushi z dnia poprzedniego. Kiedy zobaczył, że dziewczyna się obudziła, zeskoczył on po krześle na podłogę, po czym wskoczył na łóżko tuż obok kunoichi.
- Jak Ci się spało? Co prawda sowy to nocne istoty, ale ja spałem jak pisklaczek. - odpowiedział Hoochi, całkowicie ignorując to co wydarzyło się z tacką. Może liczył, że dziewczyna nie dostrzeże tego, co tam się wydarzyło i oleje temat.Kiedy tylko ona zaczęła się zbierać, Hoochi na szybko przeczyścił swoje piórka dziobkiem, po czym był gotowy do dalszej wyprawy. Jego cel był coraz bliżej, więc nie mógł spodziewać się, kiedy zasięgną języka u odpowiedniej osoby.
Odnalezienie biblioteki nie było problematyczne. Był do duży budynek w centrum osady. Wystarczyło zapytać kogo trzeba i już bez trudu można było tak dotrzeć. Gorzej jednak było z poszukiwaniami w środku. Po przejściu obok czegoś w rodzaju recepcji, otwierał się wielki labirynt pełen półek z różnymi zwojami i książkami. Zdawać by się mogło, że powinny być one jakoś podzielone na dziedziny, jednakże nie zawsze tak było. Często ktoś coś przełożył półki na półkę, przeniósł na inny dział i leżało to tam latami, nim ktoś zauważy tą nieszczęsną pomyłkę. Tak więc przed Riką było wiele roboty, tylko w jaki sposób chciała do niej podejść? Czy miała jakiś plan, a może chciała iść i na żywioł szukać, licząc, że będzie miała szczęście... Niby czasy było dużo, nikt ich nie gonił, z drugiej strony, każda godzina zwłoki to godzina zagrożenia dla sowich pacjentów.

Hoochi
Karczmarz

Hoochi

[Rika Kari Matsubari]

Łóżko! Łóżeczko moje. Ty jesteś jak zdrowie. Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił. Tak jest! Jedynie człowiek w podróży, człowiek po przejściach i człowiek, który przez stronienie od skupisk ludzi musiał zrezygnować z tego cudownego wynalazku zrozumie, jak wielką wartość w życiu każdego z nas stanowi właśnie łóżko. Rika miała najlepszy sen od dawna. Spała znacznie głębiej, a i po przebudzeniu miała nie pamiętać żadnych koszmarów.
BRZDĘK!
Ale koszmary mogą przyjść na jawie! Podniosła się jak robot, gwałtownie unosząc tułów pod kątem prostym do reszty ciała. Rzuciła zamulone spojrzenie przed siebie i po chwili rozwiązała równanie. Tacka, sushi... Hoochi. Pacnęła się ręką w czoło i opadła na poduszkę, śmiejąc się w głos. Gdzie ja jestem, co ja tutaj robię i jak do tego w ogóle doszło... - nie mogła się nadziwić. - siedzę w pokoju z gadającą sową, która lubi sushi trochę bardziej niż powinna i do tego planujemy zbierać jakieś zioła, tylko nie mamy pojęcia jakie. Ja, JA, ze wszystkim tym, co ostatnio przeszłam i młodszy strażnik bagiennego zakątku, co za wyjątkowy duet!
-Hoochi... - odezwała się wreszcie. Chciała go zganić, ale w głosie było więcej sympatii niż gniewu. Finalnie i tak nie dokończyła zdania. Dobrze, że jesteś.
-Dawno nie było mi tak wygodnie. - powoli zwlekła się z łóżka i podniosła tackę z powrotem na stolik. Sam jesteś jak taki pisklaczek. - mam nadzieję, że nie jesteś głodny. Musisz mieć siły na dzisiaj. Najpierw musimy się dowiedzieć, gdzie szukać tych cudownych ziół, a potem uzbierać ich porządną ilość. - oznajmiła sowiemu przyjacielowi, by ten szykował się do wyjścia. Jakkolwiek wygląda ptasia toaleta.
Powoli się ubrała i przygotowała do wyjścia. Jeśli tylko znajdą jakieś informacje o pochodzeniu tych ziół, miejscu w którym należy ich szukać, to powinna być bułka z masłem. Rika opuściła karczmę z Hoochim na ramieniu i udali się do centrum Yukage. Tam sentokini zastosowała bardzo przydatną strategię: "pytaj o drogę tylko starych ludzi, oni nie wskażą ci dla żartu złego kierunku". Na rezultaty nie trzeba było długo czekać. Już z samego rana trafili do biblioteki, z którą wiązali duże nadzieje.
Biblioteka już z zewnątrz sprawiała wrażenie ogromnej, a po wejściu do środka to odczucie stawało się jeszcze silniejsze. Musiało być tu bardzo, bardzo dużo różnego rodzaju ksiąg i pism. Wraz z Hoochim minęli wejście i skierowali się do wolnego dostępu, gdzie do woli mogli buszować w poszukiwaniu rośliny z amarantowym kwiatem. Miała rosnąć w Midori, co oczywiste i pojawiać się w wilgotnych miejscach. Tyle zapamiętała z opisu Hoochiego i tyle powinno wystarczyć, by znaleźć coś choćby podobnego. Przez pierwsze minuty wędrowała między zawiłymi korytarzami zbudowanymi z książkowych ścian. Na niektórych woluminach widać było niewielkie warstewki kurzu, inne były zupełnie świeżutkie i pewnie dopiero niedawno komuś służyły.
-To może potrwać i pewnie będziesz się nudził, więc powiem ci jaki jest plan. Będę szukała działu z zielarstwem, gdzie powinno być dużo ksiąg z interesującym nas tematem. Po drodze będę patrzyła za okładkami, czy nie leży jakaś inna, porzucona w losowym miejscu księga. Gdy uzbieram 3-4 książki, pójdziemy do stolika i zacznę je przeglądać. Gdy znajdę coś chociaż trochę pasującego do opisu, przeczytam ci na głos i mi powiesz, czy do dobry trop. Przypomnisz mi wszystko, co wiesz o tej roślince?
Rika wzięła się do pracy. Nie miała wiele sił, a jej ciało w ogóle nie było zbyt duże, by trzymać przed sobą dużą stertę pism. Dlatego gdy tylko mogła, odkładała je w jedno miejsce. Zebrała się trójka? Siadamy, przeglądamy, szukamy dalej. Jeśli rzeczywiście rosną tu takie zioła, muszą gdzieś o nich pisać! - motywowała się w duchu. Drugi zestaw ksiąg opadł z hukiem na stoliczek. Rika westchnęła. To były tylko książki, ale ona nie nadawała się na robotę w magazynie.
-Hoochi, nie rozglądaj się na boki tylko patrz TU! W tej księdze są ryciny!

[Tetsurō]

"wHooot are you, Stranger?"

Wyprawa B dla Riki

17 / 34

Po przekroczeniu progu biblioteki od razu zrobiło się ciszej, zimniej i ciemniej. Było to niczym wejście do innego wymiaru, nawet czas zdawał się płynąć tutaj inaczej. O tak wczesnej porze nie było tutaj zbyt wielu ludzi, jedynie stali bywalcy chodzili już i szukali czegoś na dzisiejszy dzionek. Zaskakujące, że byli ludzi, którzy przychodzili tu po to aby tylko chłonąć wiedzę, jednakże w ogóle nie planując jej wykorzystania w najbliższym czasie. Tak jakby przygotowali się na to, że biblioteka spłonie po raz kolejny i będzie trzeba znowu odbudowywać zbiory, bazując na ich wspaniałej pamięci. Zdawało się, że wybierają oni losowe książki z półek, ale może w tym szaleństwie była jakaś metoda? Niestety, młoda Rika miała zbyt mało czasu, żeby móc zajmować się takimi pierdołami, sowi naród potrzebował jej pomocy i to pilnej!
Rika uważała, że jej ptasi przyjaciel nie będzie przydatny na etapie poszukiwań, przecież to nie możliwe, żeby umiał on czytać, co nie? Jakże wielkie musiało być jej zdziwienie, kiedy po zebraniu pierwszej porcji 4 książek, Hoochi zabrał jedną z nich na swoją stronę stolika, przy którym siedzieli i dzielnie zaczął przyglądać się obrazkom i czytając tekst, przewracając przy tym kartki z użyciem dzioba. Kiedy dostrzegł, że Rika ze zdziwieniem wpatruje się na niego, na chwilę oderwał się od swojej lektury.
- No co? Chyba nie myślałaś, że sama będziesz szukać wiedzy w książkach... - westchnął po raz kolejny, tak jakby po raz kolejny tłumaczył jej jakąś podstawową prawdę o świecie. Za kogo dziewczyna miała sowiego towarzysza, że nie zakładała, że się przyda. Przecież był młodszym strażnikiem bagiennego zakątku, to jest bardzo ważna i wymagająca praca!
- Bagiennik Szpiczasty zbyt szpiczasty... Ustrojówka polna też nie pasuje.. a może to? nie nie nie... to też nie pasuje... - komentował do siebie sów, czytając kolejne tytuły i oglądając obrazki. Zdecydowanie będą to żmudne godziny...
Poszukiwania trwały długo, ciężko powiedzieć ile tak na prawdę, gdyż tak jak mówiłem, w tym miejscu czas płynie inaczej. Jednakże, powoli zaczynał robić się wieczór, co oznaczało, że trochę tutaj siedzą. Mieli za sobą kilkadziesiąt przejrzanych tomiszczy, w żadnym jednakże nie było tego czego szukają. Za każdym razem sowie coś ne pasowało, nie ten kolor, nie te liście, złe płatki... był wybredny niczym kobieta na zakupach za sakiewkę swojego bogatego męża. Powoli nasi herosi zaczynali tracić wiarę i odchodzić od zmysłów. Ich myśli nie potrafiły dotyczyć niczego innego jak roślin. Myśleli roślinami, widzieli rośliny a nawet zdawało się, że je czują. Wręcz byli roślinami. Nagle Hoochi dosyć głośno zahukał, niczym duża, dorodna sowa. Obrócił książkę swoim skrzydłem, pokazując kunoichi obrazek. Tom, który czytał był dosyć ciekawy, gdyż nazywał się "Zioła i ich mistyczne właściwości". Ilustracja wskazana przez ptaka przypominała to, co opisywał dnia poprzedniego, choć jego opis nie był zbyt dokładny, więc wiele roślin można było podciągnąć pod przekazane wskazówki.

Krwawnik Amarantowy Wygląd: Roślina rośnie nisko przy ziemi, na wysokości do dziesięciu centymetrów. Rośnie w kępach, każda z nich posiada bardzo dużo wąskich, poszarpanych liści oraz kwiatów w amarantowym kolorze, które przypominają smukłe, bezlistne łodyżki.
Występowanie: Wilgotne jaskinie na południu Midori. Dosyć trudno dostępna, najczęściej spotykana w okolicach wioski "Kagedokutsu"
Właściwości: Roślina zwiększa odporność osoby pijącej zrobiony z niej napar. Można ją spożywać na surowo. Zawarte w liściach soki powodują bardzo szybkie gęstnienie i krzepnięcie krwi.
Smak: Roślina w smaku jest metaliczna, pozostawia bardzo długo posmak krwi w ustach.
Zapach: Roślina wydziela bardzo specyficzny, metaliczny zapach, przypominający zardzewiałe gwoździe.
Dodatkowe: Ze względu na swoją specyficzną interakcję z krwią, roślinę upodobały sobie okultystyczne organizacje religijne, używając jej w swoich rytuałach ku czci demonom i złym bogom.

Hoochi wskazał towarzyszce znalezisko, będąc bardzo dumnym, że to właśnie jemu udało się odnaleźć roślinę. Nie chciał jednak umniejszać pomocy dziewczyny, książki brali losowo, więc równie dobrze i ona mogła odnaleźć ten kwiat, a dzięki pomocy, przeglądanie książek szło dwa razy szybciej. Dodatkowo, gdyby nie jej pomoc, to nawet nie przyniósłby tylu książek. No i była jeszcze kwestia biblioteki, bez pomocy kunoichi sam zapewne zgubiłby się kilkanaście razy, więc ten sukces to także jej zasługa. Choć oczywiście nasz ptaszor nie przyzna tego od tak. Co to to nie!
- Jak myślisz, czy to może być to? Czy szukamy dalej?? - zapytał koleżankę. Wolał być pewien niż żeby później przeklinali samych siebie, bo udali się nie w tę część krainy, do której mieli. W końcu na szali były żywoty wielu sów, więc trzeba było być pewnym. Nie było czasu na pomyłki! Hoochi na chwilę zmarszczył swoje czoło, próbując przypomnieć sobie wszystkie opowieści jakie usłyszał przed wyruszeniem z domu, próbował zebrać każdą wskazówkę, każdy detal, który teraz pomógłby mu podjąć decyzję. Jednakże dalej z ostatecznym werdyktem czekał na zdanie swojej nowej koleżanki. Czyżby już jej zaufał? A może był to test, w którym ją sprawdza? Nigdy nie wiadomo z tymi sprytnymi, bezwzględnymi drapieżnikami... No i na sowy także trzeba uważać!

Hoochi
Karczmarz

Hoochi

[Rika Kari Matsubari]

Metoda Riki na przejrzenie bibliotecznych zasobów miała sens. Kilka ksiąg, stolik, przejrzenie zawartości i odkładamy. Spodziewała się jednak, że wszystko to spocznie na jej barkach, a Hoochi będzie się jedynie przyglądał, od czasu do czasu rzucając swoje ciemne ślepia na ryciny. Tymczasem niezłomny sów nie tylko znał język ludzi, ale i ich pismo. Myślałam, że nic mnie już nie zaskoczy... - pomyślała. A jednak. Choć szok i tak był znacznie mniejszy niż poprzedniego wieczora, gdy wołający o pomoc mężczyzna okazał się małą sową. Pierzasty koleżka powoli przyzwyczajał, przygotowywał wręcz kunoichi do kolejnych sensacji.
-Co dwie głowy to nie jedna. - powiedziała i wzięli się do roboty.
Praca była żmudna i czasochłonna, a wbrew pozorom całkiem męcząca. Przez te iks godzin, które spędzili na poszukiwaniu informacji o rzadkim gatunku rośliny, zdążyli wąskimi korytarzami przemierzyć wiele kilometrów, niosąc przy tym ciężkie tomiszcza, by potem przesiadywać przy nich w pełnym skupieniu. Rika, w przeciwieństwie do sowy nie wiedziała czego szuka i tym cenniejsze było to, że Hoochi także pomagał jej w tym niełatwym zadaniu. Sentokini przeszkadzało nieco, że sówek czyta sobie na głos, ale nie odezwała się ani słowem. Przypominało jej to mamę, która miała bardzo podobną manierę czytania na głos. Poza tym skoro innym bywalcom biblioteki nie przeszkadza charakterystyczny głos młodszego strażnika bagnistego zakątku, to kim ona jest, by mu zabraniać.
Z upływem kolejnych godzin Rika nie mogła znaleźć informacji i poszukiwanych roślinach. Owszem, zdarzały się zioła rosnące na mokradłach, albo takie lubiące okolice jaskiń. Były też takie, które miały czerwone lub nawet amarantowe elementy, jednak żaden gatunek nie był na tyle podobny do opisu Hoochiego, by uznać go za ten poszukiwany. Jej cierpliwość nie popłaciła i Rika powoli traciła nadzieję, coraz częściej uciekając myślami do tego, w jaki inny sposób mogliby uzyskać informacje. Zapytać kogoś w bibliotece, a może w ogóle we wiosce? Czuła, że to może być ryzykowne, ale jeśli nie będzie innego wyboru muszą zdecydować się na ten krok. Już chwilę później jej myśli zostały przerwane. Może i cierpliwość w poszukiwaniach nie popłaciła, ale już cierpliwość do gadatliwego Hoochiego owszem. Sowa tryumfalnie zahukała, po czym pochwaliła się dziewczynie swoim odkryciem. Rozemocjonowana Rika jęła czytać. Wygląd się zgadza, występowanie też. Rzeczywiście ma lecznicze możliwości... to musi być to!
-Hoochi, myślę, że odkryłeś naszą roślinkę. Świetna robota! - pochwaliła sowę. Istotnie, od wczoraj to nie była już tylko sprawa Hoochiego i jego rodziny, była to też sprawa Riki.
-Ten... - Rika musiała jeszcze raz spojrzeć do księgi. - krwawnik amarantowy wydaje się być dokładnie tym, czego szukamy. Jeśli jest jeszcze inna roślina pasująca do opisu musiałaby być niemal identyczna! - kunoichi nie zamierzała dłużej szukać. Była pewna, że znaleźli to, po co przyszli. I choć roślina mogła powodować krzepnięcie krwi, to same wieści niezupełnie były pokrzepiające.
Panienka Matsubari ponownie wyciągnęła swoją mapę, by przyjrzeć się jak duży dystans dzieli ich od Kagedokutsu. Nie znała tych stron szczególnie dobrze i znalazłszy punkt na mapie miała tylko mgliste pojęcie na temat tego jak wyglądają te okolice. Zanim jednak zdecydują co dalej, Rika musiała jeszcze podzielić się swoimi zmartwieniami. Jeszcze raz przysunęła do siebie księgę i przeczytała ostatni punkt w opisie krwawnika amarantowego. To dlatego ta roślina jest tak rzadka.
-Hoochi, zebranie krwawnika amarantowego może nie być wcale takie proste. Patrz tu. - wskazała palcem odpowiednie wersy. - tę roślinę zbierają wyznawcy jakiejś demonicznej religii. Mogę się założyć, że jest ich w Kagedokutsu pełno.
Rika wiedziała co mówi. Pochodziła z Ryuzaku no Taki, krainy, z której wywodzą się wyznawcy Jashina. Popularni Jashiniści są w kupieckim mieście tępieni. Oficjalnie mają zakaz wstępu, choć tajemnicą poliszynela jest, że i tak wielu z nich zamieszkuje osadę. Mają oni wyjątkowo złą sławę, kunoichi nasłuchała się o nich wiele strasznych rzeczy i w skrócie opowiedziała o nich sowie. W drodze po kwiat mogli natknąć się na wyznawców jakiejś odnogi Jashinizmu albo innych fanatyków, którzy wcale nie musieli okazać się lepsi.
-Mówię Ci, Hoochi. To nie są mili ludzie. Jak byłam mała to zawsze mi powtarzano, że jak będę niegrzeczna to przyjdzie Jashin i mnie zabierze. - Rika wzdrygnęła się na samą myśl, choć teraz już wiedziała, że to wszystko była nieprawda. - Oczywiście nie odpuścimy. Życie wielu sów jest w niebezpieczeństwie i musimy udać się po tę roślinę, ale chcę ci powiedzieć jakie mamy opcje. Możemy się udać za dnia. Będziemy na widoku wielu ludzi i możemy szybko zaalarmować niewłaściwe osoby, ale plusem jest to, że będzie łatwiej szukać krwawnika amarantowego. Nocą zaś moglibyśmy wykorystać twoje oczy, o ile naprawdę jesteś takim nocnym stworzonkiem... co prawda jest ryzyko, że wpadniemy wprost na jakiś obrzęd, ale to chyba i tak bezpieczniejsza opcja. A propos bezpieczeństwa. Jesteś pewien, że chcesz tam iść ze mną?

[Tetsurō]

"wHooot are you, Stranger?"

Wyprawa B dla Riki

19 / 34

W bibliotece nie było zbyt wielu ludzi, a przynajmniej obiekt ten sprawiał takie wrażenie. Zapewne przez wąskie, labiryntowe korytarze i brak otwartych przestrzeni, gdzie można by ocenić ogrom tego miejsca. Czasami tylko jakaś pojedyncza osoba, bądź też mała grupka przechodziły obok stolika przy której siedzieli nasi bohaterowie. Jednakże, byli na tyle zajęci szukaniem swoich książek, bądź czytaniem w marszu, że nawet nie zwracali uwagi na stojącą na stole i czytającą sowę. Nie zerkali na nią nawet wtedy, kiedy mówiła do siebie pod nosem. Czy to było dla nich aż tak normalne? A może po prostu ciągle zamyśleni mieszkańcy Midori nie zwracali uwagę na tak prozaiczne rzeczy jak zwierzęta...
W każdym razie, nasi bohaterowie dokonali tego, co planowali. Udało się im ustalić gdzie mają szukać przedziwnej medycznej rośliny. Znali dosyć dokładną lokację, wygląd a nawet smak. Pozostała jedynie kwestia mrocznych kultystów, którzy to na pewno żyją z tymi roślinami w symbiozie i zakładają swoje mroczne siedliska tuż przy miejscach, gdzie Krwawnik rośnie. No ale przecież co kilku przeciwników mogło znaczyć dla naszej młodej Riki, która potrafiła pokonać samą siebie, a to nie lada wyzwanie.
- Obiecałem, że to zrobię. Sowa nie łamie raz danego słowa. Z resztą, myślisz, że wyruszyłbym w świat, gdybym nie umiał się obronić? Mówię Ci, te wilki ostatnio mnie zaskoczyły! - powiedział Hoochi, spoglądając pewnym wzrokiem na swoją koleżankę. W jego dużych oczach nie było strachu. Był tak odważny, a może nie rozumiał zagrożenia, jakie płynęło z opętanych umysłów kultystów.
- Idę z tobą. Ktoś musi ci chronić plecy. Poza tym, nie jestem pewien, czy roślina przetrwa zanim dostarczyłabyś ją do mnie. - wspomniał jeszcze dzielny ptak, który zaczął chodzić po blacie, szurając swoimi ostrymi pazurami o drewniany blat. W pewnym momencie zatrzymał się przed dziewczyną i spojrzał po raz kolejny wprost na jej twarz.
- Jesteś kunoichi, więc umiesz pieczętować rzeczy w zwojach, co nie?? - zapytał ją tak, jakby to była podstawowa umiejętność każdej rozumnej istoty. To nawet nie było pytanie, w sumie to było lekko niepewne stwierdzenie. Sów spodziewał się, że dziewczyna potwierdzi i będą mogli iść dalej z tematem ich rozmowy. Tylko czy aby na pewno tak będzie?
- Masz wszystko czego nam trzeba? Broń, zapasy i inne takie? Szkoda nam czasu, to pewnie jest kilka dni drogi, a z każdą chwilą moi pobratymcy cierpią. - sowa z poważną miną podeszła do dziewczyny jeszcze bardziej, po czym jednym susem wskoczyła na ramię swojej towarzyszki. Ciężko powiedzieć czy Hoochi zapamiętał wszystko co było w książce, czy może założył że do zadanie Riki, jednakże wyglądał na gotowego. Był w bojowym nastroju, gotowy do skopania kilku zadków w celu ratowania swojej rodziny. Godne pochwały, naprawdę. Tylko czy aby na pewno Rika była już gotowa do wyruszenia? Czy może chciała coś jeszcze zrobić, na przykład przed wyruszeniem zebrać drużynę.

Hoochi
Karczmarz

Hoochi

[Rika Kari Matsubari]

Rika starała się przedstawić sytuację tak poważnie, jak to tylko możliwe. Mogą spotkać złych ludzi, bardzo, bardzo złych. Pewnie także bardzo niebezpiecznych. Istniało ryzyko, że życie Hoochiego będzie zagrożone. Kunoichi naprawdę obawiała się o niego. Ten jednak nie chciał o tym słyszeć. Był nieustraszony (dopóki nie stanął oko w oko z wilkami), a jego entuzjazm pchany był kolejnymi, małymi sukcesami w drodze do celu. Nie mogła go za to winić. Sama postąpiłaby zresztą podobnie. I choć nie przyznałaby tego przed nikim, cieszyła się, że Hoochi idzie z nią. Polubiła go i w jakiś egoistyczny sposób chciała mieć podczas tej wyprawy przy sobie.
-Dobrze, Hoochi. Idziemy razem, dokładnie tak jak przysięgliśmy. - zamknęła temat. Jeszcze do niedawna nie miała pojęcia, że te stworzenia w ogóle potrafią wypowiadać słowa, a teraz dowiedziała się, że sowy są bardzo słowne!
-Daj mi chwilkę, a przepiszę najważniejsze informacje do notesu. Na wypadek, gdybyśmy później czegoś powiedzieli. - poinstruowała i sięgnęła do swojej bezdennej torebki. Po chwili krótkiej chwili z zadziwiającą sprawnością wyciągnęła z niej kolejno ołówek i notes. Zaczęła przepisywać kolejne informacje zawarte pod obrazkiem Krwawnika Amarantowego. Wpierw napisała nazwę i zaczęła jechać dalej. Wygląd... Występowanie... Proces ten trwał co prawda dłuższą chwilę, ale na pewno zapewni im komfort w trakcie podróży. Będą w końcu pewni, że nic im nie umknie. Właściwości... Smak... Zapach... Ostatniej informacji już nie przepisywała. Było to coś, co na pewno zapamięta. Na koniec jeszcze, większymi literami zapisała "Kagedokutsu". Ojciec, żeglujący handlarz nauczył ją kiedyś, że pod żadnym pozorem nie wolno pisać po mapie. Dzisiaj była dorosła, mogła po mapie pisać, zrobić w niej dziurę albo w ogóle robić, co się jej żywnie podoba. Mimo to dbała o nią jak o coś bardzo cennego.
Byli już gotowi. No, prawie. Pytanie Hoochiego o pieczętowanie wprawiło panienkę Matsubari w nie lada konsternację.
-Tak, jasne że umiem... pieczętować... Nie jestem w tym jakaś dobra, ale poradzę sobie. - powiedziała i wyciągnęła dwa małe zwoje. - Nie zmieści się w nich jakoś bardzo dużo, ale w księdze jest napisane, żeby robić z nich napar, więc taka porcja wystarczy na jakiś czas. - przerwa. - Będziesz bohaterem, Hoochi. Odkrywcą, który nie bał się wyruszyć w nieznane. Potem będziecie mogli sobie zrobić większe zbiory, jeśli choroba powróci ze zdwojoną mocą. - Rika mówiła od serca. Patrzyła na Hoochiego i czuła, że przez ten jeden dzień nauczyła się od niego bardzo dużo. Nie tylko o sowim świecie, sowich zwyczajach i niezwykłych (a może właśnie zwykłych?) zdolnościach. Przede wszystkich o charakterze. Ten liściastopióry osobnik przy całej swej niezdarności miał w sobie wiele cnót i chyba w pewnym sensie przypominał dawną - a może i obecną - Rikę.
-Myślę, że jesteśmy gotowi. - poklepała wypełnioną torbę. - W drogę!

  Ukryty tekst

[Tetsurō]

Z/T

[Ookami]

  Ukryty tekst

[Ookami]

  Ukryty tekst

[Ookami]

  Ukryty tekst

[Hi Long]

Minęło sporo czasu odkąd Hi pochował swoich rodziców, nie daleko Midori skąd pochodził. W tym czasie próbował szukać odpowiedzi dlaczego go zaatakowano. W tym celu przemierzył prawie cały Pradawny Las.
Po długiej i krętej drodze przez przeciwności losu, przypomniał sobie, że jako dziecko lubił się bawić wśród starych ksiąg pełnych wszelkiej wiedzy. Z tego co wiedział, miejsce takie powinno być ogólnodostępne dla wszystkich obywateli.
Tak więc wyruszył on do najbliższego znanego mu składu książek.
Jego podróż nie była zbyt długa. Większość pobliskiej ludności nie znało sporo takich miejsc lecz dzięki temu można było znaleźć najważniejsze z nich bez trudu. Najbardziej znany wśród nich był budynek zwany miejską “biblioteką”. Nie był on zbyt okazały. Stary budynek z zewnątrz ledwo się trzymał i powinien się rozpaść dawno temu.
Hi Long, idąc przez spore drzwi budynku, które z drugiej strony wyglądały na całkiem nowe (zupełnie jakby nie dawno ktoś robił remont po stoczonej bitwie). Powolnym krokiem zmierzał w kierunku działu z pobliskimi klanami. O dziwo wszystko miało swój porządek. Tak jak wtedy gdy był jeszcze dzieckiem i jako częsty bywalec tej księgarni wiedzy. Czasami odwiedzał ją tylko po to by przejrzeć zwoję z technikami genjust. Jako mały chłopiec używał je potajemnie by oszukiwać swoich nauczycieli i swawolnie grać na lutni.
Tym razem szukał on konkretnego opisu ukształtowania czarnej maski oraz elastycznego ubrania. Takiego samego jak ten jaki nosili jego obecni oponenci, którzy zaatakowali go w lesie.
Pierwszą księgą którą udało mu się przeczytać wskazywała na kilka wzmianek o rodzie Uchiha - najbardziej znanym wśród nich wszystkich.
Nie był to jednak opis oprawców którzy zabili jego rodziców. Wręcz przeciwnie. Ponoć jego przodkowie służyli jednemu z przedstawicieli Uchiha. Lecz nie było to aż tak istotne, żeby Hi musiał to wiedzieć, a tym bardziej się tym szczycić. W końcu większość okolicznych ludności niezbyt przychylnie patrzyła na powiązania z nimi.
Kolejne tomy które przeglądał młodzieniec niczego nowego nie wnosiły do jego wiedzy.
Jedyną szansą na zbadanie okoliczności śmierci Long’ów było zaznajomienie się z działem zakazanym dla zwykłych podróżnych. Główne pytanie to jak uzyskać dostęp do tej części biblioteki. Hi dowiedział się od jednego ze strażników, których spotkał po drodze, iż najprościej zostać najemnikiem na usługach członków “siedziby władzy”.
- Czemu nie? - Pomyślał młody adept shinobi - W końcu Tutaj się wychowałem. A to że przy okazji zrobiłem więcej złego niż dobrego to kolejny argument by się zresocjalizować jako przykładny obywatel.
Hi Long zaśmiał się głośno odchodząc w Kierunku wyjścia. Pozostali czytelnicy tylko prześwietlili go wzrokiem mając nadzieję że nie dojdzie do niepotrzebnej walki. Po chwili gdy Hi został upomniany by zachować ciszę, odszedł idąc przed siebie. Po kilku krokach obrócił się w stronę biblioteki. Nie chciał uwierzyć we własne myśli:
- Przykładny obywatel? Ja? Zaczyna się robić ciekawie. Może po prostu spalę tę cholerną przechowywalnie papieru?
Ponowny odruch spowodował, że chłopak tylko lekko się uśmiechnął. Widział już niejeden pożar. Lecz tym razem postanowił odpuścić. Słyszał on bowiem coś w rodzaju wewnętrznego głosu:
- Tylko ten jeden raz… jeszcze jeden… Nie, nie warto… zapomnij.
Jego dalsze rozmyślania nie były konieczne. Po prostu odezwała się w nim dusza piromana, która często powoduje w myślach Hi chaos .
Czas iść się zapisać do pobliskiego garnizonu, czy co tam się robi przy poborze. No właśnie…
- Gdzie to może być? - westchnął Hi szukając jakiś wskazówek.

[Kori]

Kim Jesteś?
Misja: C
Uczestnik: Hi Long
Czas: Poranek
Pogoda: Ciepło z bezchmurnym niebem

Dzień do dnia nigdy nie był podobnym, gdy byłeś shinobim na usługach swego klanu. Młody Long nie miał pojęcia co szykował dla niego los, gdy pewnego dnia bez celu przechadzał się po Yokukage. Ostatnie przygotowania do zlotu leśnych przywódców odbijały się na całej osadzie, a ludzi pracujących przy tym wydarzeniu nie brakowało. Chłopak nie brał w tym udziału, wciąż szukając w życiu własnej ścieżki. W pewnej chwili, los, jednak postanowił ujawnić swe postanowienia w stosunku do Hao… Czarnowłosy, idąc samym środkiem ulicy zauważył dwóch shinobi stojących w bocznej części jego trasy, którzy w chwili gdy tylko przecięli swój wzrok z bohaterem momentalnie zesztywnieli. Jeden z nich szepnął coś do towarzysza, po czym ten drugi zniknął w tumanach dymu…

– Ej ty, chodź tutaj!… Kim jesteś i jaki jest twój cel? – Zapytał ten z dwójki, który pozostał, odziany w klasyczną zieloną kamizelkę z emblematem rodu Nar na plecach. Mężczyzna był dużo starszy niż Long oraz posiadał jasne krótkie włosy. Jego twarz zdobiła poprzeczna blizna, która jasno wskazywała, że miał już swoją pierwszą poważną walkę dawno za sobą. Człowiek bez imienia obserwował bohatera przez krótką chwilę, po czym zrobił w jego kierunku kilka kroków, tak że teraz stali jakieś dwa metry od siebie. Na ulicy było dość tłocznie, więc nikt nie zwracał na nich uwagi, jednak kilka osób, które stały najbliżej zwróciły swoje głowy w ich stronę. Jego niecodzienny wygląd oraz ogólny brak zajęć spowodowały, że z pewnością w ich głowach zaczęły pojawiać się pytania, czy faktycznie nie jest on przypadkiem jakimś nieudolnym szpiegiem. Shinobi z Yokukage wciąż milczał, jednak jego dłoń momentalnie powędrowała do kabury znajdującej się na jego prawym boku. Był z pewnością gotów zaatakować, gdyby odpowiedź nieznajomego mu się nie spodobała… Napięcie w wiosce było niemal tak namacalne, że można je było kroić nożem. Zlot był dla wszystkich rodów bardzo istotny.

[Hi Long]

Hi Long długo zastanawiał się czy trafił w dobre miejsce. Po sporej przeprawie i dopytywaniu się przechodniów o zatrudnienie w bibliotece lub dostęp do niej w jakikolwiek sposób. Wyglądało na to że jedyne co mógł zrobić to zostać najemnikiem.
Nie podobała mu się taka perspektywa. Nic mu się nie podobało. To że musiał latać za jakimiś zbirami w czerni. To że honor Long,ów zależał od niego… I że jakiś człowieczek-zielona-roślinka gapił się na niego pytając: “Kim jesteś?”.
Hejka! - chłopak pomachał do stojącego przed nim mężczyzny - Mogę w czymś pomóc?
Jego ignorancja na pytanie i jednoczesna próba bycia miłym, dziwnie zabrzmiała w jego ustach. Mimo to nie okazywał aż tak dużej niechęci jakby mogło się zdawać.
Unikając pytań które by zdradziły cokolwiek o jego osobie. Wciąż próbował się komunikować w kulturalny sposób słowami typu: “zgubiłem się”, “szukam pracy”,
Jednak pod jego miłym uśmiechem skrywał myśli typu “Zejdź mi z drogi tępa pało” lub “Zamknij twarz zielony knurze”.
Hi prawie bez problemu ukrywał te emocje.
Była to zasługa dość silnej psychiki i znajomości genjutsu.
W pewnym momencie zauważył, że ludzie wokół zaczynają się bardziej przyglądać niż oddalać.
Trzeba było szybko znaleźć sposób by się wyłgać z tej sytuacji. Nawet on nie był w stanie oszukiwać tak licznej grupy ludzi, a w szczególności kogoś z tutejszych shinobi.
- Możecie mi pomóc? - Młody Long podszedł powoli do bezimiennego z rodu Nar. Wyciągając coś co wyglądało na mapę okolicy. - O tutaj, tam! -
Wskazał on jeden z punktów. Który był naznaczony czerwonym krzyżykiem i podpisany “Pobliski pobór”.
- Spieszę się. Panowie wiedzą gdzie to?
Chłopak się tłumaczył brakiem znajomości okolicy. Chociaż często odwiedzał tego rodzaju miejsca to był zbyt młody by cokolwiek pamiętać Jednak mieszkańcy dostrzegali w nim kogoś znajomego. Nie z wyglądu ale z zachowania. W efekcie mężczyzna który go zatrzymał, kojarzył go wystarczająco dobrze by pozwolić mu przejść dalej pod warunkiem nie sprawiania kłopotów pozostałym obywatelom. Obecna sytuacja wymagała perswazji , więc Hi postanowił powiedzieć, że z chęcią przybył do Yokukage by nie marnować swoich cennych zdolności. Co jakby nie brzmiało podejrzliwie, jest jednak prawdą o nim.