Dom rodzinny Sayuri

[Sayuri]

Sam dom rodzinny czerwonowłosej kunoichi nie jest zbyt duży. Do wejścia prowadzą schody, a po rozsunięciu drzwi wchodzi się na nieco wąski korytarz, w którym pozostawia się obuwie i odzienie wierzchnie. Na tym piętrze znajduje się pokój dzienny, w którym przyjmowani są gości oraz organizowane są spotkania rodzinnie. Na samym środku stoi niski stolik, przy którym można zasiąść. Przy nim ułożony są poduchy, służące za siedzisko. Z tego też pokoju jest wyjście na zewnątrz, do niewielkiego ogrodu. W nim znajduję się kilka drzew i w całości porośnięty jest trawą.
W budynku na parterze znajduje się oczywiście jeszcze kuchnia oraz niewielki składzik, służący do przechowywania różnego rodzaju sprzętu, zwojów i ksiąg, które nie muszą być na widoku każdego odwiedzającego. W domu wybudowane zostały również schody, które prowadzą na piętro. Jest ono niewielkie, umiejscowione są tam trzy sypialnie, jedna z nich należy do Sayuri.
Oprócz tego na terenie należącym do rodziny Sayuri, znajduje się malutka salka treningowa, cała wyłożona drewnem, które z racji już swojego wieku, często skrzypi przy intensywnym treningu. Przed wejściem do domu powieszone zostały również lampiony, które oświetlają nieco otoczenie po zapadnięciu zmroku.

[Sayuri]

Podróż powrotna do domu nie zajęła jej zbyt wiele czasu. Nie spotkała też po drodze żadnych znajomych twarzy, chociaż parę osób również wracało do osady. Tego dnia nie planowała nic. Zamierzała jeszcze poświęcić ten jeden dzień na odpoczynek. O dziwo nie czuła się źle. Rzeczywiście ilość wypitego alkoholu nie była duża, ale czuła się po prostu lekko zmęczona. Zdecydowanie, na ten myślała tylko o zjedzeniu porządnego śniadania i odświeżeniu się.
Kiedy dotarła do domu nie zastała nikogo. Zdjęła swoje obuwie i ruszyła do kuchni, gdzie przygotowała sobie niewielki posiłek i ciepłą herbatę. I mimo, że nic nie planowała na ten dzień, to jakoś w głowie wybrzmiały jej obietnice, które złożyły sobie z Yukari. Uśmiechnęła się pod nosem, po czym zerknęła za okno. Nabrała jakiś nowych sił do działania i brak planów, zmienił się w plan. Dlatego po posiłku posprzątała po sobie i postanowiła wyjść do ogrodu, co nieco się rozruszać.

  Ukryty tekst

Z/T

[Sayuri]

Przyszedł kolejny dzień, więc nie było czasu do stracenia! Sayuri wstała dość szybko, odświeżyła się i zjadła porządne śniadanie. Porozmawiała chwilę z matką, bo ojca i brata nie było. Od wczoraj jeszcze nie wrócili z misji, ale była to przecież dość normalna sytuacja w życiu każdego shinobi. Zwłaszcza, że oni nie chodzili na misje rangi D. Nie dopytywała rodzicielki oczywiście co to za zadanie, bo gdyby mogli, to pewnie by powiedzieli. Poza tym, było co robić. Przecież była też o tym mowa na zlocie czterech. To co, chyba nie ma co siedzieć, tylko skoro śniadanko zjedzone, to czas ponownie ruszyć na trening.

  Ukryty tekst

Z/T

[Sayuri]

Nadszedł kolejny dzień. I mimo, iż Sayuri wciąż przebywała w domu bądź jego najbliższej okolicy, tym razem nie miała poczucia, że stoi w miejscu i nic nie robi. Ostatnie treningi były dla niej dość wymagające, ale w miarę szybko się regenerowała i mogła podjąć się kolejnych działań. Wiedziała, że czas ją goni, a plany były dalekosiężne.

  Ukryty tekst

Z/T

[Sayuri]

Ależ to była passa. Sayuri miała niesamowite zacięcie do nauki kolejnych jutsu. Mimo, iż każdy trening niemal zwalał ją z nóg i niemal padała ze zmęczenia, to następna dnia była gotowa do działania. Nie odpuszczała. Tym razem się zawzięła i wiedziała, że idzie to w bardzo dobrym kierunku.

  Ukryty tekst

Z/T

[Sayuri]

Była w swoim żywiole, energii miała tyle, że ciężko byłoby to ogarnąć. Każdego dnia budziła się z nowym planem, nowym celem i motywacją. Wspaniałe uczucie. Nie chciała go zatracić. Szła z nurtem tej rzeki. Nie pozwalała sobie na postój bez powodu. To byłoby demotywujące. To, co sobie określiła, musiało zostać spełnione, bo czuła jak dni szybko lecą, a ona z każdego z nich chce wycisnąć jak najwięcej.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Ta rutyna była miła. Jej tryb dnia codziennie wyglądał tak samo. Zmieniała się tylko technika, której chciała się nauczyć. Zdecydowanie poświęciła swój czas na podniesienie swoich kwalifikacji. Dopóki nie dostała żadnego zadania, chciała korzystać z dnia i w ten sposób iść do przodu. Wiedziała, że z tak małymi możliwościami może nie być zbyt przydatna na wielu misjach. Zdecydowanie trzeba było to zmienić.

  Ukryty tekst

Z/T

[Sayuri]

Ten dzień miał przynieść... Nie, miał dać jej kolejne nowe możliwości. Wznieść ją na kolejny poziom, by mogła znowu zwiększać nie tylko arsenał technik, ale również ich wszechstronność. Oczywiście, nie uwazała, że trzeba potrafić wszystko, bo tak się nie dało. Umieć wszystkiego po trochu to tak jakby nie umieć zbyt wiele. Ktoś się może specjalizować w jednej, może dwóch dziedzinach, ale na takim poziomie, że bez problemu radzi sobie z umiejętnościami kogoś, kto rozwija się w każdym kierunku, ale tylko po trochu.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Ten dzień zapowiadał się upalnie. Lato było w pełnej krasie, słońce wstawało wyjątkowo wcześnie, a na niebie nie było tym razem ani jednej, chociażby najmniejszej chmurki. Oj, ta pogoda sprzyjała wyjściom, zwiedzaniu i poznawaniu okolicy. Jednak jeszcze nie dla niej. Młoda Hyuuga poświęcała każdą swoją wolną chwilę na szlifowanie umiejętności. To było dla niej priorytetem, zwłaszcza, że za niedługi czas będzie musiała nieco zmienić kierunek swoich nauk. Ale to jeszcze nie teraz.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Wszystko, co się teraz dookoła niej działo, było po prostu niesamowite. Czuła, jak się rozwija, i że tak naprawdę jest w stanie osiągnąć więcej. I nie chodziło tutaj o jakieś wielkie ambicje. Po prostu, tak jak rozmawiały z Yukari, zwiększało się jej odczucie, że będzie przydatna. Że będzie mogła na misjach zdziałać więcej, niż do tej pory. Owszem, jeszcze długo droga przed nią, ale wiedziała, że idzie właściwą.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Ostatnie treningu mocno się na niej odbiły. Potrzebowała paru dni przerwy, zanim przeszła do kolejnych treningów. Przez ten czas pomagała mamie w obowiązkach domowych, trochę pracy w ogródku. Oczywiście nie brakowało przechadzek po osadzie. Wszystko wyglądało tak normalnie, jakby nigdzie za rogiem nie czyhało zagrożenie. Dobrze, cywile nie powinni myślec o niebezpieczeństwach. Rolą ninja było to, by czuli się bezpiecznie mogli spokojnie żyć w osadzie czy w jej okolicy.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Naładowana dobrym wypoczynkiem rozpoczęła ten dzień. O ostatnim treningu przypominały jeszcze zaczerwienione kostki w dłoni i jakieś pojedyncze, bardzo malutkie strupki. Nie było to jednak nic, co by przeszkadzało jej w codziennym funkcjonowaniu. Ani w opanowaniu kolejnego jutsu.

  Ukryty tekst

[Sayuri]

Mimo tego, że nastał już kolejny dzień, wciąż była pod wrażeniem, co niektóre niepozorne jutsu potrafią zrobić. Jak dobrze skumulowana i przekierowana chara jest w stanie niszczyć. To było niesamowite doświadczenie. Sayuri czuła, że jeszcze niejednokrotnie wręcz wyjdą jej gały, kiedy będzie widzieć efekt jakiejś techniki. Być może już dzisiaj nawet będzie miała tego zapowiedź?

  Ukryty tekst