Baza wypadowa

[Nobuo]

Kilkaset metrów od granicy Samotnych Wydm i Tajemniczego Lasu rozciągał się niewielki kompleks trzech namiotów. Zbudowano go nad skromną oazą jedną z tych, które w tej części świata coraz częściej przestawały być tylko plamą zieleni, a zaczynały przypominać pełnoprawne jeziora. Pustynna fauna powoli ustępowała miejsca sawannie, a gdzieś dalej, na horyzoncie, majaczyły gęstwiny jednego z najbardziej zagadkowych regionów świata. Tajemniczości dodawał sam fakt, że las widoczny w oddali nosił nazwę Tajemniczy Las. Subtelność nigdy nie była jego mocną stroną. Kompleks został wzniesiony przez członków Klepsydry i składał się z trzech namiotów. Najmniejszy z nich pełnił funkcję namiotu obrad i strategii w jego centrum stał masywny stół, świadek wielu decyzji, które lepiej było podejmować szybko albo wcale. Pozostałe dwa namioty były znacznie większe. Jeden służył jako sypialnia, wyposażona w kilka surowych, polowych łoży. Drugi pełnił rolę kuchni połączonej z jadalni. Tam również znajdował się prowizoryczny spichlerz, wykopany bezpośrednio w ziemi rozwiązanie mało eleganckie, ale skuteczne.

[Ichirou]

Podróż przez pustynię miała w sobie coś hipnotycznego. Bezkresne morze złotego piasku rozciągało się we wszystkich kierunkach, falujące wydmy ciągnęły się po horyzont niczym zastygłe fale oceanu. Słońce wisiało nad głową bezlitośnie, zamieniając powietrze w drżącą, rozgrzaną mgłę, a każdy oddech smakował suchym, gorącym kurzem. Wielbłąd kołysał się miarowo pod Ichirou, jego kopyta zapadały się w miękki piasek z cichym szumieniem. To był jego żywioł, jego dom - choć czasem o tym zapominał, siedząc w chłodnych komnatach stolicy.
Dla Soueia sytuacja wyglądała zapewne zupełnie inaczej. Ichirou od czasu do czasu z rozbawieniem zerkał na jego cierpienie - sposób, w jaki Matsuda próbował się wygodniej ułożyć na grzbiecie wielbłąda, jak ocierał pot z czoła, jak jego wzrok błądził po monotonnym krajobrazie z wyraźnym znużeniem. Pustynia była dla niego pewnie tak samo monotonna i męcząca, jak dla Ichirou przeprawa przez morza. Każdy miał swój żywioł. I każdy miał miejsca, które go męczyły.
Po kilku godzinach drogi, gdy słońce zaczęło powoli chylić się ku zachodowi, Akarui odezwał się, komentując rozwój regionu.
- Jeszcze sporo do zrobienia - odparł Ichirou krótko, nie wchodząc w szczegóły, ale na jego twarzy pojawił się mały grymas niezadowolenia. Jako lider znacznie lepiej znał bóle głowy obecnych terenów i problemy gospodarcze. Odbudowa infrastruktury, zarządzanie zasobami wodnymi, równoważenie budżetu przy jednoczesnej megalomanii Koteia - to wszystko ciążyło mu na barkach każdego dnia. Ale nie teraz. Teraz miał inne priorytety.
Zbliżająca się realizacja celu napawała go rosnącym niecierpliwością. Czuł to gdzieś pod skórą - podniecenie, które starał się kontrolować, ale które i tak dawało o sobie znać. Kilka razy lekko popędził wielbłąda, chcąc przyspieszyć tempo. Kilka razy zagaił do towarzyszy, próbując zmotywować ich do szybszej jazdy. Nie przejmował się zbytnio zdrowiem zwierzęcia - wielbłądy były stworzone do takich warunków. A czas się nie zatrzymywał.
Akarui w pewnym momencie zauważył jego napięcie, komentując że to powrót do korzeni.
- Trochę tak - przyznał Ichirou z lekkim uśmiechem. - Zapomniałem o tym, że twardo pod dupskiem.
Przez resztę drogi rozmawiał z nimi od czasu do czasu, poruszając niezbyt konkretne tematy - pogoda, krajobraz, wspomnienia z dawnych wypraw. Nie narzucał jednak rozmowy przez całą podróż. Dał im wytchnąć i pogrążyć się we własnych myślach. Sam też potrzebował takiej chwili.
Dalej wędrował w ciszy, dając sobie przynajmniej trochę okazji do nie myślenia o niczym konkretnym, na co w ostatnim czasie nie za często mógł sobie pozwolić. Obowiązki lidera, narady, decyzje - wszystko to zawsze wypełniało mu głowę. Teraz, na pustyni, pod otwartym niebem, mógł po prostu... istnieć. Jechać. Oddychać.
- Dobra, to nie ma co zwlekać, ruszajmy dalej - powiedział stanowczo, kiedy słońce zaszło na horyzont, a niebo zabarwiło się na ciemny fiolet. Odrzucił pomysł obozowiska. Chłodniejsze nocne wiatry pustyni były miłą, orzeźwiającą odmianą od upalnego klimatu dnia. Dwie godziny to nie było szmat czasu. Lepiej było dotrzeć na miejsce.
W końcu w oddali dostrzegli kilka świateł. Obozowisko. Trzy namioty, ustawione w niewielkiej odległości od siebie, tuż przy granicy gdzie piasek powoli ustępował miejsca twardszemu gruntowi i rzadkiej roślinności. Nie było to spektakularne miejsce, ale na potrzeby eskapady raczej powinno wystarczyć. Dobrze, że się przygotowali i nie wszystkim musiał zajmować się samemu. Delegowanie zadań miało swoje zalety.
- To gdzie ten komitet powitalny? - rzucił półżartem, patrząc na Akaruia.
Spodziewał się, że ktoś jeszcze będzie. Czy to będzie jedna, dwie, a może i więcej osób? Trudno ocenić. Mimo wszystko Klepsydra nie była zbyt liczną grupą, więc raczej można było się nastawiać na bardziej kameralne zgromadzenie. Ale ktoś powinien tu być. Marionetkarz wspomniał wcześniej o innych.

[Souei]

Zrobiło się jakby bardziej... wilgotno? Po długiej przebytej drodze Souei nareszcie mógł odczuć różnicę w płucach. Wjeżdżali na tereny przygraniczne, gdzie rzeczywiście dało się już cokolwiek uprawiać. Nawadniane pola, które musiały do kogoś należeć jawiły się jak powrót do cywilizacji nawet mimo tego, że cała ich podróż trwała zaledwie kilka godzin. Dla Matsudy była to jednak jak wieczność, więc z nadzieją już zerkał na Akaruia, kiedy ten obwieści w końcu jakąś kolejną dobrą nowinę. Niestety, była ona tylko słodko-gorzka, bo widać było już koniec tej przejażdżki, ale nadal był on dość odległy. Souei zgodził się z resztą, że lepiej przemęczyć się do końca bez zatrzymywania, niż przeciągać to niezbyt przyjemne doświadczenie. Tym bardziej, że pustynia w nocy jest tak samo niegościnna, jak za dnia. Wielbłądy też wydawały się być w dobrej kondycji. Dla nich to pewnie pestka, te kilkadziesiąt czy kilkaset kilometrów. Nic nie stało więc na przeszkodzie, aby docisnąć je trochę bardziej i wraz z nastaniem nocy rzeczywiście znaleźć się w obozowisku Klepsydry.
Nie komentował za bardzo rozmów między nimi. Po prawdzie, to mało obchodziła go ta gadka-szmatka i już wolał od niej ciszę, więc nie starał się udzielać i wypowiadać na tematy, o których w sumie nie miał pojęcia. Spędził na pustyni już trochę czasu, ale i tak wiedział mało o sytuacji w prowincji jako całości. Prawdę mówiąc, cieszył się na myśl o tym, że w poszukiwaniu Biblioteki trochę wyrwą się z tego piaskowego krajobrazu i zmienią otoczenie na inne, nawet jeśli bardziej niebezpieczne.
Zanim jednak ruszą w gęstwinę, która już majaczyła w mroku całkiem niedaleko, musieli odpocząć, zaznajomić się ze wszystkimi informacjami i planami i dobrze przygotować. Trzy namioty rozbite gdzieś w polu nie były może rozbudowaną bazą operacyjną, ale jeśli zawierały wszystko co potrzebne, a przede wszystkim jakiś porządny siennik, to na pewno wystarczą. Pazur również spodziewał się kogoś jeszcze w bazie, tak jak zapowiadano, ale był gotowy również na... walkę? Ichirou zdawał się mu ufać, ale nie mogło ujść jego uwadze dziwne zachowanie towarzysza. Souei dopuszczał wiele różnych ewentualności, w tym scenariusze tak mało prawdopodobne, że zwierzenie się z nich mogłoby wzbudzić u nich politowanie. Cóż, taka praca, nie ufaj nikomu, kochaj tylko tych, co na to zasłużyli.

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Z każdym pokonanym metrem coraz lepiej widzieli bazę wypadową jak to została nazwana przez Akarui'a. Był to najjaśniejszy punkt na czarnym pustynnym horyzoncie. Podobną jasność emitował księżyc razem z gwiazdami na nieboskłonie, meli ostatnie chwile przed dotarciem do celu by przyjrzeć się im. Zostali wszyscy ze swoimi myślami. Był to jeden z ostatnich momentów jak w spokoju mogliście podziwiać niebo z dala od światła jakie zazwyczaj panowało wieczorami w miastach. Wyczerpująca podróż wszystkim dała w kości, pustynia ma to do siebie, że jest ciężkim terenem do życia ale też niezbyt atrakcyjnym do najechania przez panujący tam klimat.

W końcu zakończył się ten najnudniejszy etap podróży, dotarli do celu, trzech muszkieterów klepsydry zatrzymało się jakieś pięć metrów przed przygotowanym wcześniej obozem. Mogli zejść i rozprostować kości, wielbłądy niemal padły na ziemię, a raczej na piach byłoby bardziej trafnym stwierdzeniem. Dotarcie Souei'a, Ichirou i Akarui'a wytworzyło tyle hałasu, że nagle z jednego z większych namiotów wychyliła się pierwsza głowa. To nie była byle czyja głowa bo małego fenka, spojrzał niemrawo na przybyszy. Zatrząsnął głową po czym jeszcze raz im się przyjrzał, prawdopodobnie łapał ostrość i nadszedł ten moment, dostrzegł jego Souei'a wystrzelił do niego jak z procy. Ignorował wszystkich, dla niego liczył się tylko ten jeden białowłosy mężczyzna, skakał na niego, latał wokół niego, był przeszczęśliwy, że go ujrzał.

- Komitet powitalny. - Stwierdził Akarui, po czym zaczęła się delikatnie poruszać płachta namiotu, a w niej ujawniła się Misae. Wyszła spokojnie, mimo tego, że na twarzy miała widoczne zmęczenie tym wszystkim pomieszane z lekką dozą ekscytacji, która powoli się udzielała wszystkim tutaj zgromadzonym. - No wreszcie jesteście. - Powiedziała z ulgą, na jej twarzy pojawił się uśmiech. - Już zaczynałam się zastanawiać, czy pustynia was nie zatrzymała na pamiątkę. - Zerknęła na Tomoe, który urządzał przy Souei'u festiwal radości i tańca. - Widzę, że przynajmniej on nie jest zmęczony tym wszystkim. - Mrugnęła do Souei'a - Nie próbuj nawet udawać, że nie jest ci miło go zobaczyć.

Spojrzała na nich jeszcze raz kobieta, westchnęła cicho w jej oczach było widać radość. - Najpierw woda... Potem jedzenie... Potem będziemy mogli usiąść do debat o wielkich tajemnicach świata. - powiedziała i spojrzała na Ichirou, jak na przyjaciela jednak z należytym szacunkiem w końcu był Shirei-kanem, ponownie się uśmiechnęła. - Ichirou-san. Dobrze, że dotarliście.

Nastała chwila jak mogli przybysze w spokoju się ogarnąć, zebrać swoje rzeczy z wierzchowców, przywiązać wielbłądy i ogólnie zrobić wszystkie czynności jakie wypadało zrobić po przybyciu. Po chwili z namiotu wyłonił się jeszcze jeden osobnik czyli Yoichi. - Japierdole, myślałem że was piasek zjadł tyle wam to zajeło. - Rozłożył ręce szeroko na powitanie. - Yoichi. - Wtrąciła Misae. - Yoichi zatrzymał się po reprymendzie od Misae, zamrugał, podrapał się po głowie i zrobił minę skruszonego szczeniaka. - My się chyba nie znamy, jestem Yoichi. - Powiedział w kierunku Souei'a. - Chodźcie do środka, zaraz przygotujemy wam coś do jedzenia. - Powiedziała Misae.

W środku namiotu był prowizoryczny stół przygotowany na osiem osób, Yoichi skoczył szybko po wodę, którą rozłożył na stole, wszyscy mogli w cywilizowanych warunkach usiąść do posiłku którym już zaczęła się zajmować Misae.

---

Akarui
Misae
Yoichi

---

4

[Ichirou]

Ichirou zsiadł z wielbłąda, czując jak napięte mięśnie odrobinę protestują po długiej jeździe. Nogi lekko zesztywniały, plecy dawały znać o sobie, ale to wszystko było drugorzędne. Byli na miejscu. Pobieżnie omiótł wzrokiem bazę wypadową, którą ocenił jako przyzwoitą, a potem zwrócił uwagę na poruszająca się kotarę, zza której wyłoniła się Misae.
- Długo musiałaś na nas czekać? - zapytał na dzień dobry, ściągając z wielbłąda torby czy inne tobołki. Spojrzał na scenę z Tomoe i Soueim, unosząc brew.
- Widzę, że niektórzy tęsknili bardziej niż inni - rzucił z lekką ironią, ale bez złośliwości.
Zanim jednak zajęli się jedzeniem, odpoczynkiem i ogólnym rozluźnieniem, Sabaku zwrócił się jeszcze do białowłosego.
- Rozejrzałbyś się po okolicy i sprawdził, czy mamy spokój? - Kto jak kto, ale Matsuda był do tego zadania idealny.
Misae nie musiała ich namawiać. Ichirou nie zamierzał od razu wykładać trudnych spraw do omówienia. Nie po tej przeprawie przez piaski pustyni, gdzie wszyscy jej uczestnicy pewnie byli odrobine zmęczeni, no i przede wszystkim głodni.
Później objawił się również Yoichi - swego rodzaju weteran świata shinobi, który porzucił bohaterskie życie na rzecz... no właśnie, czego? Krążył swoimi ścieżkami już od wielu lat, że raczej wszyscy o nim zapomnieli. Ale kiedyś zadeklarował się wspomóc ich grupę w ich w planie i najwyraźniej dotrzymał danego słowa.
- Zakładam, że dotarła do ciebie wiadomość - sprawa twojej zemsty jest załatwiona - odezwał się do niego ściszonym głosem podczas witania uściskiem dłoni. Chodziło rzecz jasna o eliminację szefa już nieistniejącej mafii w Shigashi.
Nie zamierzał wtrącać się w rozmowę między Soueiem a Yoichim. Byli dużymi chłopcami, dadzą sobie radę. Po zrzuceniu swoich bagaży w bezpieczne miejsce i odstawieniu wielbłąda, był bardziej zainteresowany tym, co jest akurat w garze.
- Kyoushiego raczej nie będzie, ale zostawił mi swój wisior. A Kuroi... chyba ma jakąś prywatę do przetrawienia - oznajmił reszcie, chociaż niczego nie można było być pewnym. A potem z zainteresowaniem sprawdził, co tam Misae dla nich szykuje.
- Zjadłbym wielbłąda z kopytami. Tylko nie mówcie tego tym na zewnątrz - zażartował, zasiadając na swoim miejscu.
A później, jeżeli wszyscy zasiedli, pogadał o tym i owym, podejmując tematy różnorakie i na ten moment mało istotne dla celu ich misji. Po prostu nadrobienie zaległości. Sam co najwyżej mógł poopowiadać o liderowaniu i tym, jak bardzo uciążliwa jest ta funkcja.

[Souei]

Trzy namioty, jakiś dół w ziemi i pustka dookoła. Nie było to wiele, a jednak i tak było lepsze niż przeprawa wielbłądem przez pustynię. Souei z wdzięcznością przywitał moment, gdy ponownie dotknął stopami ziemi. Rozprostował gnaty, wyprostował plecy i odetchnął. Dotarli szczęśliwie i bez żadnych niespodzianek, więc nadszedł czas na kolejną nieprzyjemną część tej wyprawy. Spotkania i powitania po długiej rozłące zawsze był dla niego niezręczne, no może z wyjątkiem jednego. Pędzący w jego stronę był naprawdę miłą niespodzianką, lecz jak na mafioza przystało, Matsuda nie był równie wylewny, co jego futrzasty... przyjaciel? Pazur kucnął jednak przy nim i pogłaskał go między uszami. Hoyt wyprzedził wszystkich innych, więc zdecydowanie na to zasłużył.
- Ah, mój dobrodziej. - Odezwał się do niego miękko i nawet z uśmiechem, gdy poświęcał mu chwilę na rozładowanie tego entuzjazmu. Dziwne, ale ten mały szybko sprawił, że Matsuda od razu zapomniał o niedogodnościach podróży, którą właśnie odbył i zdecydowanie poprawił mu humor.
Tak samo jak Misae, jej różowa głowa wystająca z namiotu była miłym widokiem. Spodziewanym oczywiście, zwłaszcza po obecności pustynnego liska. Ta para była przecież nierozłączna. Mafiozo przywitał się z nią po tym, gdy wymieniła już uściski tudzież dygnięcia z Ichirou.
- Czyli wybierasz się z nami? Bardzo dobrze. - Powiedział, pamiętając jej udział w wyprawie po szefa Ekibyo. Nie była im potrzebna do walki, ale posiadała inne bardzo przydatne umiejętności.
Potem skupił wzrok na Yoichim. Był to dla niego ktoś nowy i na pierwszy rzut oka wyglądał na bardzo poturbowanego przez życie. Sztuczna ręka i noga były widoczne tak samo jak proteza Akaruia. Patrząc po nich można by pomyśleć, że Klepsydra to zrzeszenie kombatantów i inwalidów.
- Miło mi. - Mruknął do niego tylko, gdy stanęli naprzeciwko siebie. Nie, w żadnym wypadku nie oznaczało to wrogości czy niechęci. Było to całkiem standardowe powitanie w wykonaniu Pazura.
Po odbębnieniu konwenansów można było nareszcie przejść do coraz mniej formalnych części spotkania, rozluźnić się i rzeczywiście odpocząć. Gdy Misae zaoferowała przygotowanie posiłku, Matsuda wstał i poszedł za nią. O wiele bardziej pasowało mu pomaganie w czymś, w czym miał jakieś tam doświadczenie, zamiast prowadzenie pogawędki o niczym w gronie, które znało się na długo przed tym, gdy do nich dołączył.
- To z czym pracujemy? - Zagadnął do niej, gdy rozglądał się po namiocie, gdzie zamierzała przygotować coś na ząb. Mistrzem kuchni może nie był, ale trochę już liznął pustynnej kuchni. Może przynajmniej obierze ziemniaki albo odwiruje sałatę.

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

- Kilka dni już tutaj siedzimy, staramy się dopiąć wszystko na ostatni guzik. - Odpowiedziała kobieta Ichirou'wi. Następnie padło pytanie od Shirei-kana by jego towarzysz sprawdził okolicę jednak uprzedził go Akarui. - Yoichi na bieżąco patroluje teren, staraliśmy się wybrać skrajnie odludne miejsce, jednak dmuchamy na zimne. - Uspokoił oraz zapewnił pełen profesjonalizm w całej operacji. - Dotarła, dziękuję. - Kiwnął mu głową, było widać ulgę jaka pojawia się na jego twarzy. - Szkoda, że Kyoushi nie może uczestniczyć, z nim na pewno byłoby łatwiej dojść do celu. - Odpowiedziała jeszcze na spokojnie Misae.

Ekipa podzieliła się na dwie gruby, Souei razem z Misae zaczęli kombinować nad posiłkiem, gdzie między nogami pałętał im się fenek, którego co chwilę Yamanaka musiała odpędzać by nic mu się nie stało, a Ichirou, Akarui i Yoichi zasiedli przy stole.

Ci pierwsi musieli przygotować jadło na pięć osób. - Chodź pokażę ci. - Zaprowadziła go za namiot gdzie znajdował się dół, była to sprytnie zrobiona lodówka pozwalała jakkolwiek utrzymywać ciepło pożywienia by nie popsuło się po kilku chwilach w Atsuiskim upale. - Weź worek z ryżem i wodę by go zagotować, ja się zajmę warzywami i mięsem do tego. Zrobimy ryż z suszonym mięsem i warzywami, dosyć proste, jednak jak na te warunki to będzie wykwintne. - Uśmiechnęła się do przedstawiciela Shigashi w klepsydrze.

Sprawnie we dwójkę zajęli się procesem gotowania, ognisko przygotowane przed namiotami, zrobiony z kilku desek prosty stół do przygotowania posiłków oraz kilkanaście minut wystarczyło by z tych prostych składników we dwójkę przygotowali pożywienie dla wszystkich, nawet zostało trochę dla Hoyta, oczywiście tego co mógł zjeść i by mu nie zaszkodziło.

Po tym czasie wszyscy mogli usiąść przy stole i skosztować posiłek, w pewnym momencie na stole też pojawiły się dwie butelki z winem. - Lepszej okazji by się zrelaksować nie będzie. - Zarzuciła dziewczyna, po czym zostało pomiędzy wszystkich chętnych rozlane wino. Ichirou i Souei, nie musieli się obawiać o to, że było zatrute czy coś bo widzieli jak wszyscy przed nimi się napili i nic im się nie stało.

- Jutro z rana przyjdzie do nas pustelnik. - Kiedy wszyscy się delektowali posiłkiem Akarui przedstawił sytuację. - Węszyłem w temacie tej biblioteki i natrafiłem na gościa. On zna drogę, ale jest jeden problem... Droga do biblioteki się zmienia... Przynajmniej z tego co ustaliłem, to była w zasadzie dosyć długa historia. Uratowałem jego psa no i zapytał się czy może się jakoś odwdzięczyć, no to jakoś tak wyszło, że poprowadził mnie po tym Tajemniczym lesie, widzieliśmy już ją, przynajmniej pasowało do lokalizacji i opisu jaki zdobyliśmy. - W tym momencie poczuli lekkie wibrowanie od wszystkich pięciu kryształów.

- Biblioteką zajmiemy się jutro, co tam u was słychać Souei... Ichirou, opowiadajcie... - Kobieta zmieniła temat biorąc jednocześnie łyk wina.

---

Akarui
Misae
Yoichi

---

5

[Ichirou]

Wyglądało na to, że sytuacja jest bezpieczna i nawet Souei nie musiał fatygować swoich zdolności. Ichirou pozwolił więc sobie na odrobinę rozluźnienia i zajął miejsce przy stole w namiocie, który miał służyć jako miejsce obrad czy spożywania posiłków. Część ekipy w tym czasie działała w kuchni, a Ichirou - jak na szefa przystało - po prostu czekał sobie na gotowe. Uraczył się więc winem, żeby czymś się zająć i nie myśleć tylko o głodzie.
Później pojawił się posiłek, przy którym towarzysze zdradzili trochę co nieco o ich dotychczasowych poszukiwaniach.
- Pustelnik? - powtórzył tylko pytająco. W zasadzie i bibliotece do tej pory wiedzieli niewiele. Na pierwszą myśl przed oczami Sabaku pojawiał się widok wielkiego, zakurzonego archiwum, zawierającego największy zbiór ksiąg na kontynencie. Ale w sumie miejsce to nie musiało być przecież zakurzone i zapomniane. Może miało jakiegoś opiekuna?
- Droga się zmienia - powtórzył znowu, ale tym razem już kpiącym tonem. - Że niby rośliny co noc spacerują sobie i las się zmienia? Brzmi jak bujda. Może to po prostu iluzja. Znam takie sztuczki, wbrew pozorom nie są trudne... - stwierdził, przejawiając dość sporą dozę sceptycyzmu. Może wierzył w legendę wisiorków i świątyni żywiołów, ale z reguły stąpał twardo po ziemi i trudno zyskać jego wiarę.
Potem nieco zdziwiony spojrzał na wisiorki, które chyba... jakoś zadrgały? Asahi zmarszczył brwi i spoglądał na nie przez moment, próbując upewnić się, czy nie było to czasem po prostu jakieś mylne wrażenie.
A potem Misae postanowiła zebrać zaległości, na co westchnął ciężko, przypominając sobie całe to swoje liderowanie.
- Pewnie już słyszeliście. Teraz mam więcej na głowie. Same problemy - buntownicy podburzający cywili, susze, polityczne gierki... Jakoś mam wrażenie, że kiedyś polityka była prostsza. Jak był jakiś zatarg, to finalnie dochodziło do otwartej konfrontacji, potem wygrywał silniejszy i ustalało się nowy porządek. Każdy teraz kombinuje i wszystko jest zagmatwane. Wojny to jednak są łatwiejsze... - zreflektował się na koniec po tej treściwej relacji. To nie był czas, miejsce ani ludzie by wykładać konkretne problemy, z jakimi borykał się na co dzień. Może pozostali członkowie mieli coś ciekawszego i lżejszego do opowiedzenia.
- To co za ten pustelnik? Jest wiarygodny? - odezwał się jakiś czas później, kiedy luźne rozmowy przygasły. Mimo wszystko jego myśli co jakiś czas wracały na tor ich wspólnego planu.

[Souei]

- Huh. - Mruknął tylko, gdy otrzymał od Misae instrukcje. Wyglądało na to, że prym wiódł tylko we własnej kuchni, ale może była to nawet miła odmiana. Posłusznie zarzucił sobie wór ryżu na plecy i poczekał, aż Yamanaka zbierze wszystko, co było jej potrzebne. Danie rzeczywiście było dobrym wyborem jak na ich polowe warunki, więc nie zaczynał żadnej rozmowy na ten temat. Po wyczerpującej podróży każdy i tak pewnie rzuci się na swoją miskę, cokolwiek by w niej nie było. Szedł w krok za nią, rozeznając się przy tym, jak urządzony był obóz. Fenek towarzyszył im obojgu, wyglądając jak wierny przyjaciel, a w rzeczywistości czekając chyba na to, czy jakiś kawałek mięsa nie spadnie przypadkiem na ziemię. Ten to miał łeb na karku.
Na niewielkim palenisku postawił garnek tudzież kociołek i czekał, aż woda zacznie bulgotać, zanim wrzuci ryż. I to chyba tyle, wykonał swoje zadanie już prawie w całości. Nie wrócił jednak do grupki, lecz usiadł w pobliżu dziewczyny, patrząc na to co robi, jak kroi warzywa i jak powoli składniki zamieniają się w danie. Pasowało mu to bardziej, niż angażowanie się w luźną pogawędkę w większym gronie. Tutaj mógł po prostu siedzieć w milczeniu i czasem tylko przeczesać Hoyta po głowie. Odpoczywał w swoim naturalnym środowisku. Więc gdy tylko jedzonko było gotowe, z lekkim ociąganiem zabrał ze sobą część miseczek i znowu w ślad za Misae powędrował do stołu, przy którym wszyscy czekali. Usiadł gdzieś na krańcu, aby nikt go nie trącał i miał spokój podczas jedzenia.
Zapowiedź postaci jakiegoś Pustelnika bardzo mu się nie spodobała. Z relacji Yoichiego wynikało, że będą musieli polegać na kimś nieznanym. Tamten miał może i dług wdzięczności, ale oprócz tego na pewno swoje motywy. Matsudzie w głowie od razu zapaliła się czerwona lampka, a w wyobraźni pojawiły się dwa albo trzy mało realne scenariusze, jak to przez tego Pustelnika wszyscy kończą w piachu. Jadł jednak, na razie jedynie przysłuchując się temu, co wszyscy mieli do powiedzenia.
Pazur podzielał sceptycyzm Ichirou. Zmieniająca się droga była bardzo ogólnym i enigmatycznym stwierdzeniem i do tej pory w sumie nikt, ani Yoichi, ani wcześniej Akarui nie sprecyzowali, co mają na myśli. Na pytanie o jego wiarygodność, Souei wtrącił swoje trzy grosze.
- Łatwo możemy to sprawdzić. Misae może przeszukać mu głowę zanim wyruszymy. Sprawdzimy, o co naprawdę mu chodzi, a w najlepszym wypadku w ogóle nie będziemy go potrzebować. - Jego metody były może nieco inne, niż siedzących przy tym stole, ale nie gryzł się przez to w język. Był przekonany, że wyszarpanie drogi do Biblioteki z głowy Pustelnika byłoby lepsze, niż bycie zdanym na jego łaskę.
Skończył jeść. Został mu tylko ostatni kawałek suszonego mięsa, który zostawił sobie na koniec jedzenia. Popatrzył na niego i znowu kątem oka dostrzegł siedzący mu pod nogami cień z wielkimi uszami.
- A masz ty... - Mruknął z niezadowoleniem, rzucając swój ostatni smakowity kąsek temu małemu żebrakowi, a następnie podniósł się z siedziska.
- Dobranoc. - Rzucił do wszystkich, ignorując zupełnie pytanie "co tam jak tam?", oddalając się do którego z namiotów, aby w końcu trochę odpocząć.