Przeklęta zatoka Shiro

[Kisuke]

Przewaga była znaczna. Nie dość, że przeciwnik miał problem z latającymi i zasłaniającymi wszystko chmurami, to do tego przewaga wysokości nie działała na jego korzyść. Kisuke wykorzystał wszelkie możliwe sposoby aby pozytywnie przeciągnąć szalę zwycięstwa na swoją stronę i celny rzut połączony z wyładowaniem elektrycznym powalił przeciwnika. Chłopak szybko zniżył swój lot i robakami podniósł ciało pokonanego, aby upewnić się czy jest bezpiecznie a także jaki jest stan. Żyje? Zdechł? Kto to w ogóle jest?

-Akiko-sama! Nic Ci nie jest?- Przestał martwić się o siebie i natychmiastowo postanowił wypytać jak poszło przełożonej. Ta najwyraźniej poradziło sobie z przeciwnikiem, chociaż było po niej widać, że nie było wcale tak łatwo. Pytającym wzrokiem spojrzał najpierw na kobietę, a następnie na oba ciała. Chciał dowiedzieć się kim byli Ci ludzie ale postanowił siedzieć cicho. Jeśli Akiko postanowi się tym podzielić, sama mu powie, bez potrzeby ciągłego wypytywania.

[Ario]

Kisuke
Misja rangi C
25/30 Kobieta rozejrzała się podejrzliwie po plaży, po czym spojrzała w niebo i stała tak przez chwilę. Dopiero po pięciu sekundach wróciła swój wzrok na Ciebie.
- Shira nas oszukała. Wmówiła nam, że jutro jest spotkanie, podczas gdy żadnego spotkania miało nie być. To było polowanie na nas. Musieli przybyć tu przed nami i chcieli zastawić pułapkę. Nie spodziewałam się jednak, że będzie ich dwóch...no! ale udało się, tutaj mamy kolejnego oficera - Lewopalczastego, a Twoim rywalem był...eto... - popatrzyła na leżącego shinobiego. - Eno...eto...no...ym...nie wiem kto to jest. Przedstawił Ci się? - zapytała z delikatnym uśmiechem.

Oprócz tego podeszła i poklepała Cię po plecach. Co prawda musiała stanąć na palcach, bo wyglądała bardziej jak Twoja młodsza siostra niż mentorka, ale zawsze miło zostać docenionym.
- Dobrze rzucasz shurikenami, ale Twoja słabość nie zawsze może być zastąpiona metalowymi narzędziami. Miej to na uwadze Doko-kun. - rzuciła, gdy skierowała swoje kroki w stronę drogi powrotnej.

Akiko nie mówiła, czy masz brać tego leżącego shinobi, czy nie. Widać wybór pozostawiła Tobie.

[Kisuke]

Kisuke z zaciekawieniem czekał na odpowiedź kobiety. Ta przez chwilę spojrzała w niebo, co jej podwładny podchwycił i również tam popatrzył. Oczywiście nie oczekiwał tam niczego ciekawego dostrzec, ale odruch był silniejszy od niego. Gdy on popatrzyła na shinobiego, ten przeniósł wzrok na wodę, jakby nieco się zamyślił. Uważnie jednak słuchał opowieści. Dali się zrobić jak dzieci i jedynie bardzo dobra walka ze strony Akiko sprawiła, że byli w stanie im się przeciwstawić. Teraz jednak było już po walce a przeciwnik został pojmany. Lewopalczasty był cenną zdobyczą, jednak nikt nie miał pojęcia kim był ten drugi.

-Pracuję nad sobą, mam nadzieję, że wkrótce będzie szło mi lepiej- Zapewnił swoją mentorką wypuszczając jedną czarną chmurkę, która podniosła drugie ciało. Nawet jeśli był martwy, może ktoś w siedzibie rozpozna kim jest ten pomagier. Jak przeżyje, może zdobędzie cenne informacje. Kisuke ruszył także za kobietą, wracając na pierwotne miejsce walki, gdzie pozbierał zastawioną pułapkę, podobnie jak chwilę wcześniej zrobił to z porozrzucanymi shurikenami.

[Ario]

Kisuke
Misja rangi C
27/30 Podróż mijała Wam w ciszy. Przynajmniej na początku. Cofnęliście się do miejsca, w którym Akiko zostawiła swoją walizeczkę, aby mogła ją ponownie przechwycić i już zaraz byliście w drodze powrotnej do siedziby klanowej, ciągnąc za sobą dwóch nieprzytomnych ninja na chmurach z robali. Było już dość ciemno, bo wkońcu cała ta wyprawa zajęła wam tak naprawdę kupę czasu. Niestety, Twój ninja w porównaniu do Akiko dość porządnie krwawił i ciągnął się za Wami czerwony szlak, który wskazywał w dość jednoznaczny sposób, że ktoś się wykrwawiał. Dopiero po jakiejś godzinie Akiko odwróciła się do Ciebie i przekrzywiła głowę.
- Eno...Doko-kun, ten Twój to chyba już nie żyje. Nie czujesz tego smrodu, który zaczął wydzielać? - zapytała w dość spokojny sposób, po czym jak gdyby nigdy nic ruszyła dalej.

Ciekawym było skąd u kobiety taka reakcja na bodźce. Co jeśli to etap wytrenowania ciała, w którym jasno i klarownie widać umiejętności kobiety? Nie mniej, cenna uwaga od swojej mentorki nigdy nie jest zła. Tymczasem przed Wami pojawiła się już osada, a Wy byliście zaraz przed siedzibą klanu.

Zapraszam do siedziby

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Wyprawa B
Kori
"Związani krwią" _____________________________
Posty:
MG: 8
Kori : 7
_____________________________

Postanowiłeś samemu rozbić obóz, co szło ci dosyć sprawnie. Rozbity obóz i rozpalone palenisko po chwili były już gotowe. Pozostała ci kwestia kolacji, postanowiłeś udać się na polowanie i tak jak na duże zwierza nie trafiłeś, tak udało ci się dopaść trzy duże zające. Mięsa było na tyle dużo, że nie dość, że mogłeś najeść się do syta to jeszcze mogłeś zachować sobie z dwie nóżki na śniadanie.

Rano mogłeś ruszać dalej, po kilku godzinach, jeszcze przed południem udało ci się dotrzeć do przeklętej zatoki Shiro, która jak się okazało była dosyć popularnym miejscem wśród ludności zamieszkujące przybrzeżne rejony kraju Kaigan. Ludzi próbowali odwlec cię od wycieczki w to miejsce, przestrzegając, że tam nie tylko straszy, ale również czeka cię śmierć, tragiczna, jak każdego śmiałka, który odważył się odwiedzić to przeklęte miejsce.

Ty miałeś jednak swoje zadanie, nie robiąc sobie nic z bajdurzenia znalazłeś się na piaszczystej plaży, na której mogłeś dostrzec kilka zatopionych statków oraz masę krabów, które znajdowały się na plaży. Po kilku postąpionych krokach z łajby doszły do twoich uszu, przerażające odgłosy
- Uuuuuuuuuuu ! Uuuuuuuuuuu !
Czyżby rzeczywiście coś straszyło w tym miejscu ? Czy to dlatego to miejsce było owiane tak straszliwą sławą ?

???

Archiwum Głosów

Hotomoi - KLIK
Ropucha

[Kori]

zt szlak transportowy

Kori jak pomyślał tak zrobił, tworząc swoje obozowisko z doświadczeniem osoby, która nie robiła tego po raz pierwszy. W leśnych krzakach znalazł dość zwierzyny by przygotować kolację, a nawet i zostało coś na rano by nie wyruszać o pustym brzuchu. Gdy wszystko było gotowe rozwalił się przed ogniskiem, spoglądając, jak zające pieką się wesoło co jakiś czas obracane na patyku przez masterchefa z Midori. Życie dzieciaka było aktualnie bardziej niż przyjemne, a czekające zadanie jeszcze mocniej nakręcało do działania. Po kilku godzinach bohater uwalił się do spania, pakując się do swego igloo. Gdy nadszedł poranek Kori ruszył w dalszą drogę, nie zrażony tym, że zbliża się do miejsca odradzanego na jakiekolwiek zwiedzanie. Chłopak nie był zbyt obeznany w świecie, dlatego by nie gubić kierunku co jakiś czas pytał przejezdnych o właściwy kurs. Tak jak się spodziewał wielu było w stanie wskazać miejsce, do którego szedł, jednak nikt z pytanych nie chciał nawet myśleć o tym, że można tam iść z własnej woli.

– Spokojna głowa, jestem silny, mimo że może tego nie widać – Powiedział ostatniej kobiecie, która zaczęła kreślić na niebie dziwne znaki odpędzające złe duchy. Nie było sensu słuchać ludzi, którzy wierzyli, że mleko psują yokaie, które w nocy przychodzą do ich kuchni. Dalsza droga doprowadziła go wreszcie do nawiedzonego wybrzeża, które faktycznie na pierwszy rzut oka nie wyglądało zachęcająco. Stare wraki, ogólny syf pozostawiony przez nadpływające fale oraz zapach stęchlizny, który często pojawiał się w wilgotnych miejscach na statkach.

– No to czas poszukać tego kraba – Powiedział do siebie, po czym zaczął chodzić po plaży, krzycząc przez trąbkę złożoną z dłoni.

– PANIE KRABIE! GDZIE PAN JEST? MAM BARDZO WAŻNY TEMACIK! – Niestety usłyszał jedynie pohukiwanie ducha z najbliższego pokładu zniszczonego statku. Kori zatrzymał się z zainteresowaniem, po czym ruszył na spotkanie z najprawdziwszą zjawą.

– PANIE ZJAWO, MOŻE ZNA PAN GADAJĄCEGO KRABA!? – Krzyknął w stronę statku, zanim na dobre nie zagłębił się we wraku by odkryć prawdę o dziwnych dźwiękach… To jest prawdziwa przygoda.