Wioska Wydobywcza „Kazan no Suna”

[Haretsu Raigen]

  Ukryty tekst

Zeskoczyłem z wozu, kiedy tylko przekroczyliśmy bramę. Poklepałem jednego po karku, pozwalając mu zsunąć się w półsiedzącą pozycję przy murze. Dobrze się spisałyście…
Ruszyłem w stronę biurka, przy którym siedział ten… urzędnik, czy kimkolwiek był. Jego oczy uniosły się na moment znad papierów, ale nie wyglądał, jakby miał ochotę wstawać. Zatrzymałem się kilka kroków przed nim i lekko skinąłem głową.
Haretsu Raigen przedstawiłem się tonem wyważonym, choć wciąż dumnym. Przybyłem tu w imieniu Dojo Haretsu. Mam zlecenie dotyczące kamienia z tutejszych kopalni. Potrzebujemy dostawy bloków na wschód, do obozu treningowego.

Wyciągnąłem dokument, ten sam, który przed chwilą o mało nie stał się powodem kłopotów, i położyłem go przed nim, przesuwając lekko palcem po wytłoczonej pieczęci.
Yura wspominała, że znajdę tu kogoś, kto zna lokalnych dostawców. Zrobiłem krótką pauzę, odczytując z jego twarzy, czy imię coś mu mówi, po czym dodałem spokojniej: I… jeśli to możliwe, chciałbym też uzupełnić prowiant. Pustynia zaczyna być bardziej wymagająca niż pamiętałem, a zapasy kończą się szybciej, niż planowałem.
Unosząc lekko brew, spojrzałem na niego z nutą ciekawości, ale bez zuchwałości. Wie pan może, gdzie tu można dostać coś więcej niż suchy chleb i kurz?

[Hikaito Kaguya]

Misja - Ranga D - Długa podróż Posty:
Hikaito 10
Raigen 9

  Ukryty tekst

Starsza siostra - Yura
Urzędnik
Strażnik

Post po wymaganych poprawkach:

Raigen podszedł do grubego mężczyzny i zuchwale się przedstawił. Ten jakby przez chwilę nie zwracając na chłopca uwagi spojrzał z pod byka coś pisząc na kartce jego dłoń poruszała się wolno, leniwie. Dopiero na widok wyciągniętego dokumentu chwycił go, coś na nim pomazał i po chwili ciszy się odezwał -Prowiant dostaniesz jak załadujesz sobie towary… chwila przerwy - …tam stoi wózek. Wskazał na widocznie zużyty wozik na kółkach który prawdopodobnie służy do przewozu pojedynczych bloków. Skrzypiał już od samego patrzenia na niego — jedno z kół było przekrzywione. Chłopcze, pustynia dla każdego jest surowa - westchnął z wyraźnym zmęczeniem wyciągając z za spoconych spodni kawałek suchego chleba. Jego ociężałe ciało nawet nie chciało wykonywać zbyt dużej ilości ruchów.

[Haretsu Raigen]

  Ukryty tekst

Przez chwilę tylko patrzyłem na ten wózek na to krzywe koło, na popękane deski. Idealny… do dobicia kogoś, kto już jest wykończony pustynią.
Ale nie miałem czasu, żeby jęczeć. Nie mogłem sobie na to pozwolić.
Wyprostowałem się, wciągnąłem głęboko powietrze i poczułem, jak piasek znów zaciera mi gardło. Trudno. Przesunąłem wzrokiem od wózka do bloków z piaskowca i od razu oceniłem dystans, ciężar, ilość kursów. Tak to będzie cały dzień roboty.
Ale jeśli to cena za prowiant… to płacę.
Zatem tak musi być.

Podeszedłem do wózka i najpierw kopnąłem lekko koło, żeby sprawdzić, czy nie odpadnie w połowie drogi. Zaskrzypiało groźnie, ale trzymało się na osi ledwo, ale trzymało. Złapałem go za rączki i spróbowałem unieść. Przez chwilę walczyłem z oporem w piachu, aż w końcu coś puściło i wózek ruszył, chrzęszcząc niemiłosiernie.
Dobra. Jeden blok na raz. Lepiej robić wolniej niż rozwalić to cholerstwo.
Stanąłem przy pierwszym bloku, dotknąłem go dłonią. Rozgrzany, ale nie tak, żeby się sparzyć. Złapałem za krawędź, ugiąłem nogi i…
Ciało zaprotestowało, zmęczenie po nocy też, ale nie tak bardzo, jak sądziłem. Determinacja zrobiła swoje.
Haa… no to jazda.
Parłem do przodu, pokonując pierwszych kilka metrów w tumanie pyłu. Yura miała rację. Wszystko po kolei. Jedno zadanie naraz.
Podniosłem głowę, spojrzałem w dal na grubasa, który już nawet nie patrzył w moją stronę. Dobra. mruknąłem, napierając mocniej na rękojeści. To będzie szybciej niż myślisz.
I zabrałem się do roboty, kurs za kursem, jak ktoś, kto nie zamierza pozwolić, by kolejny dzień pustyni go złamał.

[Hikaito Kaguya]

Misja - Ranga D - Długa podróż Posty:
Hikaito 11
Raigen 10

Więc Raigen, zachowując spokój i niewzruszoną determinację, zabrał się za załadunek. Praca była mozolna i obciążała ciało, które miało już za sobą podróż, brak snu i pustynne trudy. Mimo to chłopak działał metodycznie — kurs za kursem, blok za blokiem, z krótkimi przerwami na jedzenie, które w międzyczasie udało mu się otrzymać. Każdy ruch wózka powodował skrzypienie, jakby drewno samo modliło się, by już przestać pracować, ale Raigen nie dawał się zatrzymać.

Z czasem niebo zaczęło ciemnieć, a spadająca temperatura bezlitośnie przypominała o nadchodzącej nocy. Powietrze stawało się chłodne, cienie dłuższe, a wydmy cichły — jakby pustynia z ulgą zamykała oczy po całym dniu palącego słońca. Gdy praca wreszcie dobiegła końca, urzędnik — wciąż tak samo ociężały i znudzony życiem — podszedł do Raigena i bez większego zastanowienia zaproponował mu pokój na noc. Sposób, w jaki to powiedział, sugerował, że traktuje to jak rutynę, a może nawet obowiązek, którego nie ma siły odmówić.

Pokój, do którego chłopak został skierowany, wyglądał jednak tak, jakby dawno nikt do niego nie zaglądał. Kurz leżał na podłodze w drobnych kępkach, a pościel na łóżku pokryła się cienką, równą warstwą pyłu. Mimo to — zanim Raigen zdążył zaprotestować czy choćby zapytać o coś sensownego — urzędnik już zdążył oddalić się do swojego domu, zostawiając młodego Haretsu samemu sobie. Na szczęście łóżko okazało się zaskakująco wygodne mimo warunków. Materac wydawał ciche skrzypy, ale dopasował się do zmęczonych mięśni Raigena, pozwalając mu spać głęboko, pierwszy raz od kilku nocy naprawdę regenerująco.

Następnego dnia wyruszył w drogę powrotną do dojo — domu. Szlak znał już wystarczająco dobrze, więc wędrówka, choć długa, nie sprawiała mu trudności. Tym razem pustynia była spokojna, jakby przyjęła jego obecność do wiadomości i pozwoliła mu przejść bez prób - na całe szczęście bo ze wszystkimi tymi blokami poruszali się dużo wolniej. Otrzymany prowiant wystarczył, by chłopak nie musiał martwić się o posiłki, a wielbłądy niosły go pewnie, jakby same pamiętały drogę.

Po męczącej, lecz pozbawionej dramatów trasie, zza horyzontu zaczęły wynurzać się znajome mury dojo Haretsu — wyblakłe, wyszczerbione, wymagające napraw, ale wciąż symboliczne. W słońcu zenitu wyglądały jak starzy wojownicy, którzy przeszli zbyt wiele, by jeszcze kogokolwiek się lękać.

Raigen dotarł na miejsce, prowadząc wóz, a na zewnątrz już czekała na niego Yura. Stała na niewielkim podwyższeniu, z rękami opartymi na biodrach, z miną kogoś, kto pilnuje — choć nie do końca ma na to ochotę. — O proszę, jesteś! — zawołała, gdy tylko go zobaczyła. — Dobrze wyglądasz jak na taką podróż. Jak ci się spodobała wioska? Uśmiech miała lekki, wesoły, niemal zaczepny — dokładnie taki, jakby Raigen właśnie wykonał misję, którą normalnie powinna zrobić ona sama, ale sprytnie zrzuciła ją na jego barki.

Starsza siostra - Yura
Urzędnik
Strażnik

Misja zakończona sukcesem! Gratulacje!

Post po wymaganych poprawkach:

Więc Raigen zachowując spokój wziął się za załadunek - było to bardzo męczące ale powoli z małymi przerwami na jedzenie - które w międzyczasie załadunku odebrał skończył tę żmudną robotę. Noc było coraz bliżej a spadająca temperatura tylko to potwierdzała. Urzędnik nawet po skończonym załadunku zaproponował młodemu Haretsu pokój - w którym najwidoczniej dawno nikogo nie było ani nawet nikt nie sprzątał. Kupki kurzu walały się po ziemi a mała warstwa zebrała się na łózku. Zanim jednak zdążył zaprotestować urzędnik już uciekł do domu. Mimo warunków łóżko okazało się wygodne co pozwoliło chłpakowi spać dobrze tej nocy. Następnego dnia rozpoczął swoją podróż w stronę dojo - domu - drogę już ma obcykaną więc nie sprawiała mu ona trudności a też w jej trakcie nie wydarzyło się nic specjalnego. Prowiantu dali mu wystarczająco żeby dotarł bez problemu do dojo Haretsu. Po męczącej wędrówce było widać już daleka mury które zdecydowanie trzeba było naprawić. Raigen dotarł na miejsca w zenicie słońca a siostra czekała na niego na zewnątrz. -O proszę, jesteś! - zawołała, gdy tylko go zobaczyła. - Dobrze wyglądasz jak na taką podróż. Jak ci się spodobała wioska? Uśmiech miała lekki, wesoły, niemal zaczepny - dokładnie taki, jakby Raigen właśnie wykonał misję, którą normalnie powinna zrobić ona sama, ale sprytnie zrzuciła ją na jego barki.

[/quote]