Świątynia Bishamona

[Minoru]

Z/T

[Shindo]

Gdy w raz z Hiruzenem przechadzaliśmy się po miejskiej aglomeracji, zauważyłem że dzień miał się już ku końcowi. Nie byłem tym faktem zaskoczony mimo iż dzień upłynął mi bardzo szybko to zdawałem sobie sprawę z mijającego czasu i dnia. Po następnych kilku krokach mój towarzysz wyrwał mnie z mojego zamyślenia:
- To tam, widzisz te długie schody ? Prowadzą one do świątyni Bishamona, jest to nasza prawie największa świątynia o ile nie największa i to właśnie w tym miejscu można nauczyć się kaligrafii u mnichów.
Przyjrzałem się wskazanym schodom, prawdą jest że miały wiele stopni, powiedziałbym nawet że bardzo, bardzo wiele schodów jak nic z kilka tysięcy. W miejscu w którym kończyło się wybudowane wejście pod górę rozpościerał się kompleks budynków. To właśnie tam zmierzaliśmy z moim towarzyszem, którego zagadałem chcąc umilić nam podróż, bo ocenie dystansu doszedłem do wniosku, że jeszcze trochę nam zejdzie zanim osiągniemy nasz cel.
- Hiruzen, a powiedz mi gdzie się nabawiłeś tych paskudnych blizn na twarzy - zagadałem bezpośrednio, przecież o pogodzie nie będę rozmawiał
Nastała długa cisza, a przestrzeń pomiędzy nami dziwnie zgęstniała. Wyczułem, że uderzyłem w cienkie struny, od tego momentu postanowiłem być bardziej delikatny aby uniknąć jakiś niepotrzebnych uraz czy kłótni. Cisza potrwała jeszcze dłuższą chwilę po której Hiruzen odpowiedział na moje pytanie:
- Kiedyś byłem strażnikiem miejskim... - przy okazji dowiedziałem się na jakiej podstawie Hashi stwierdził, że może być dobrym kandydatem na detektywa - ... , bardzo lubiłem ta pracę. Dostałem przydział w swojej dzielnicy więc byłem również bardzo blisko lokalnych mieszkańców. Pewnego dnia odkryłem grupę przestępczą to oni mnie tak urządzili, kiedy stanąłem w obronie mieszkańców. Nawet udało mi się jednego z tych typków pochwycić, ale niestety... Władze miasta go wypuściły, te przekupne skurwysyny uwolniły zwykłego mordercę... Chciałem coś z tym zrobić, ale przełożeni powiedzieli, żebym siedział na dupie i się nie wychylał... Mieszkańcy mieli pretensje do mnie, że ich nie bronię... Jak się domyślasz przyszedł moment kiedy powiedziałem dość i odszedłem, blizna została.
Spytałem się o bliznę, a gość opowiedział mi historię swego życia
- To smutne, ale niestety, tak wygląda życie. Nie zawsze jest kolorowo jakbyśmy chcieli. - nawet nie wiedziałem co mam na to powiedzieć, ale w końcu coś musiałem z siebie wydusić
Przez resztę podróży już milczeliśmy z raz czy dwa ponownie naszła mnie chęć zagadania, ale wizja że mój rozmówca znowu się otworzy skutecznie mnie zniechęciła. Dlatego otwierałem usta i zaraz je zamykałem, unikając kłopotliwej dla mnie atmosfery.

Shindo
Hiruzen

[Shindo]

ROK 394

I tak wraz z moim współpracownikiem dotarliśmy do na szczyt wzgórza na którym znajdowała się świątynia Bishamona. Z wyglądu przypominała każdą inną tego typu świątynie. Nie bez kozery mówi się, że jak widziało się jedną to tak jakby się widziało wszystkie. Tutaj musiałem przyznać, że budowniczy mieli rozmach, co prawda tego nie było widać z dołu, ale gdy się znalazłem już przy niej to odczuwalnie była o wiele większa niż wszystkie inne, które już widziałem w swoim życiu. A jako były wędrowny najemnik i człowiek który zwiedził trochę świata to trzeba przyznać, że trochę już ich napotkałem na swojej drodze.

Oczywiście widok świątyni był uzupełniony o wiernych, którzy licznie zjawili się pod monumentem w celu złożenia ofiar, prezentów i wszystko pozostałe co się składa w świątyniach. Nie do końca czułem ten cały rytuał, gdyż jakoś do tej pory nie porwał mnie kult Bogów.

Oprócz wiernych byli mnisi i tak samo jak przy świątyniach, jak widziałeś jednego to widziałeś wszystkich. Ubiór i fryzura ta sama, różnili się tylko tuszą, wzrostem i aparycją.


Po zlustrowaniu całej sytuacji, podniosłem rękę i machnięciem do przodu, wskazałem Hiruzenowi aby ruszył za mną.
- Idziemy - dodałem jakby jednak nie załapał mojego gestu.
Po kilkunastu krokach ujrzałem mnicha który miał bardziej bogato odzianą szatę. Wskazałem brodą w jego stronę i rzekłem do towarzysza
- Tam jest jakiś ichniejszy, podpytajmy jego. Powinien wskazać nam brata który u nich zajmuje się nauką pisania. - podzieliłem się swoimi przemyśleniami z Hiruzenem.
- Dobry pomysł - rzucił w odpowiedzi podwładny

Z nadzieją, że może uda nam się złapać nowy trop w śledztwie, ruszyliśmy na spotkanie z mnichem.
- Witaj ojcze - rozpocząłem
- Witaj dziecko - odpowiedział
- Ojcze ja i mój podwładny Hiruzen przyszliśmy jesteśmy detektywami z biura detektywistycznego Hashi.Prowadzimy śledztwo w sprawie tajemniczych listów, mamy podejrzenia, że to mógłby być ktoś kto odbierał u was nauki w kaligrafii. Czy wyrazi ojciec zgodę na przeprowadzenia śledztwa w klasztorze oraz czy mógłby ojciec wskazać gdzie będziemy mogli znaleźć brata który zajmuje się prowadzeniem owych nauk ?

Ze spokojem i pogodą ducha wysłuchał nas mnich, a gdy skończyłem ochoczo odpowiedział.
- Oczywiście synu, klasztor służy pomocą w każdym śledztwie. Proszę tylko wylegitymować i wpisać do listy gości, która znajduje się przed wejście do wewnętrznej części klasztoru. Będzie tam też tam brat Kanichi który akurat dzisiaj trzyma wartę. A jeżeli chodzi o nauki Kaligrafi to u nas prowadzi takowe brat Ganzo.

- Dziękujemy ojcze za pomoc - odpowiedziałem ze szczerą wdzięcznością i ruszyłem we wskazane miejsce.

Hiruzen
Shindo
Mnich

[Shindo]

ROK 394

Za kilkanaście metrów wychodząc zza bocznej nawy, wyszliśmy na przedsionek, nad którym był otwarty dach i dosyć sporo ładnej zieleni. Kawałek dalej pośrodku końca przedsionka znajdowała się otwarta brama przed którą siedział przysypiając dosyć puszysty mnich przed którym stał stół, a na nim jak się szybko domyśliłem zeszyt gości i kałamarz. Doszliśmy spokojnym krokiem do stolika i tam już się zorientowałem, że brat nie przysnął na małą drzemkę tylko zasnął jak niedźwiedzie na sen zimowy. Gdy spojrzałem na notatnik dotarły do mnie pewne przemyślenia. Wziąłem ostrożnie zeszyt gości i zaczynając cofać kartki, zapytałem się Hiruzena
- Mógłbyś mi przypomnieć kiedy dokładnie zaczęły pojawiać się te tajemnicze listy ?
- Z tego co dobrze pamiętam to około dwóch tygodni temu - odpowiedział mój podwładny
Przeleciałem kartki na około dwa miesiące przed tymi listami, wyszukując nazwisk, które się powtarzają i rzeczywiście po dwóch tygodniach znalazłem pięć nazwisk które powtarzały się do ostatnich dwóch tygodni. I tutaj nastąpiła niespodzianka jeden jegomość przestał przychodzić. Amayirot, Arika to były personalia które chciałem w niedalekiej przyszłości sprawdzić w pierwszej kolejności. Zwłaszcza, że mieliśmy szczęście dzisiaj były na miejscu. Wpisałem się w zeszyt w pierwsze wolne miejsce, następnie podsunąłem zeszyt Hiruzenowi, który niechętnie, ale zrobił dokładnie to samo, co ja przed chwilą.

Weszliśmy do wewnętrznej części klasztoru i pewnie włóczylibyśmy się smętnie w poszukiwaniu informacji. Na szczęście, grupka mnichów wspomogła nas, wskazując gdzie możemy znaleźć brata który zajmuję się kaligrafią. Akurat okazało się, że prowadzone teraz są zajęcia z pisania i sztuki. Ruszyliśmy jak najszybciej we wskazane miejsce, bez problemu trafiliśmy na miejsce. A tam naszym oczom ukazała się sala zajęć z mnichem na przodzie i jego uczniami którzy siedzieli przed nimi z tyłu sali.

Podeszliśmy do mnicha, przeprosiliśmy, że przerywamy zajęcia i po chwili wtajemniczyliśmy brata we wszystkie niuanse naszej sprawy. Gdy pokazałem mu list z pytaniem czy poznaje charakter pisma, mimo iż nie odpowiedział to wyczułem, że coś wie. A gdy zapytałem o Amayirot Arika to jeszcze bardziej się zmieszał i powoli wręcz z widoczną opieszałością wskazał na mężczyznę. Ten spojrzał na nas i zaczął uciekać, ale nie byłem w nastroju i używając całej swojej siły i szybkości(nie odpalałem mojej mocy) dopadłem go w mgnieniu oka.

Po niejasnych wyjaśnieniach, tłumaczeniach mężczyzna przyznał się, że to on. Po następnych dwóch godzinach został odprowadzony przez nas do budynku władz. Arika wylądował w biurze przesłuchań, a my odebraliśmy nagrodę i splendor za wykonanie zadania.

- Gdzie idziemy świętować ? - zapytał mnie po wszystkim Hiruzen
- Wybacz, nie tym razem. Muszę odwiedzić jeszcze pewne miejsce. - ruszyłem w swoją stronę.

Dokładniej rzecz ujmując chciałem wyjść zza teren wioski, aby trochę poćwiczyć. Jeżeli chciałem wrócić do Shigashi no Kibu to też musiałem mieć odpowiedni poziom, gdyż chciałem przeciwstawić się mafijnym siłą

Hiruzen
Shindo

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 8
Suyunami Yuri : 7
_____________________________

Dowódca wysłuchał twojej wypowiedzi, mogłeś po nim zauważyć, że był zaskoczony i nawet nie próbował tego ukryć.
- WOW ! Nie spodziewałem się... Hmm... Możliwe, że cię źle oceniłem, ale to się jeszcze okaże... Tak, ja i Hikari jesteśmy na wojnie od jej samego początku. Nie, nie współpracowaliśmy ze sobą wcześniej. Miałem kilka dokonań, ale też uczestniczyłem w porażkach naszych formacji. Swoją drogą awans uzyskałem właśnie dzięki wojnie... - Kōjirō na chwilę urwał, zmieszał się - ...Nie chcę żeby to wybrzmiało jakbym był z tego dumny... Wolałbym być Doko bez tej całej wojny. - dokończył spokojnie dowódca
Grubasek przysłuchiwał się waszej rozmowie i w swoim stylu znajdując miejsce na wtrącenie się, od razu z niej skorzystał
- A ja, jeszcze nie byłem na froncie, zawsze na tyłach, w szpitalach polowych. A nawet daleko za liniami wrogami, bliżej Sarufutsu. Możliwe, że kiedyś przyjdzie na mnie kolej, ale nie czekam na ten dzień z utęsknieniem, nie jestem typem bohatera hehehe... - wypowiedź Kurosawy była rozbrajająco szczera, która swoim przesłaniem mogła wprawić niektórych w zakłopotanie.
O dziwo słowa kucharza-amatora, usłyszała Hikari, która tylko prychnęła pogardliwie, na tyle głośno, że byliście w stanie to usłyszeć
- Nie wszyscy mają sharingana i katane, nie wszystkim przeznaczone jest walczyć w pierwszej linii. - odpowiedział na reakcję dziewczyny Hayato, nie usprawiedliwiał, nie denerwował, on stwierdził fakt, swój fakt, w którego wierzył. Uchiha już nie raczyła was swoimi prychnięciami czy innymi odgłosami, szła dalej przed siebie.

Zachód Słońca, nareszcie dotarliście do osady Ryuzaku no Taki. Po przejściu straży, gdzie musieliście się wylegitymować, udaliście się w stronę świątyni Bishamona. Po drodze przeszliście przez główny rynek na którym mogliście dojrzeć mnogość kolorów, ludzi, produktów z najróżniejszych zakątków świata, a temu wszystkiemu towarzyszyły hałas, straszliwy hałas.

Gdy już przeszliście miejską aglomerację, zostały wam do pokonania schody, u samej góry, znajdowała się świątynia.


Shibata Kōjirō
Kurosawa Hayato

Archiwum Głosów

Uchiha Hikari
Shibata Kōjirō
Uchiha Hikari
Urzędnik

[Suyunami Yuri]

Spodziewał się zdziwienia. Wyglądał raczej, jako ktoś bez doświadczenia, bo trochę inaczej patrzył się na wszystko dookoła. Wojna dla niego nawet z Dzikimi przestała być ważnym punktem w życiu, kiedy zobaczył, ile żyć codziennie przez to się marnowało. Zarówno po jednej i drugiej stronie. Możliwe, że był idealistą i mogło być to czcze gadanie, ale na pewno dałoby rade zakończyć te walki na rzecz dogadania, które tereny mogą należeć do kogo. Ale nie znał się, aż tak bardzo na polityce a zapewne ci wyżej byli mądrzejsi o sto lat od niego.

-Ja również wolałbym awansować za coś innego, niż starcia wojenne.- odpowiedział z lekkim grymasem na twarzy, ale starał się przy tym uśmiechać. Rozumiał całkowicie swojego kapitana, możliwe, że było im bliżej do siebie niż dalej i mogli raczej się zrozumieć na wielu płaszczyznach. Ucieszyło go to, że nie był sam z Hanamim w swoich rozmyślaniach o lepszym jutrze. Do rozmowy dołączył również ich kucharz, który rozbawił jeszcze bardziej Yuriego. Był bardzo ciepłą i prostą osobą, ale rozświetlał trochę ich ponurą brygadę, co wprowadzało trochę promieni słońca.

Chociaż nastawienie Hikari nawet i Hayato mogło irytować lub obniżać jego chęci do współpracy. Teraz wiedział jeszcze bardziej, przypominała mu Hasu. Brata, który sądził, że Sharingan to jedyna rzecz na świecie decydująca o potędze, sile i sprawczości. Ktoś współpracujący z nim był zawsze słabszy od niego, jak nie posiadał Sharingana, uznawał to za bycie lepszym...

-Hayato-san, nie martw się. Sharingan może być równie dobrze czyjąś zgubą, jak ktoś za bardzo zapatrzy się w jego potęgę. Nie potrzeba go, aby się wykazać i zrobić coś dobrego dla klanu.- uśmiechnął się do niego, rozpraszając w powietrzu pychę dziewczyny, która mogła uznać ich za słabeuszy, ale nie przeszkadzało mu to za bardzo.

Dalsza droga doprowadziła ich do Ryuzaku no Taki, które robiło wrażenie, jak za tym pierwszym i jedynym razem, kiedy tu się znajdował. Odetchnął widząc wszystkie przyprawy i kolory na targu, przez które®y przechodzili w kierunku kamiennych schodów świątyni. Oprócz ogrodów rodziców nie widział, nigdy tak wielu różnych barw w jednym miejscu. Było tłoczno, głośno, ale ten widok zwracał to wszystko w pięknie, jakim sobą reprezentował.

Nie pozostało nic innego, jak wejść do góry. Schodów było sporo do pokonania, jak do każdej świątyni, którą miał szanse widzieć. A te Ryuzaku były jeszcze bardziej rozbudowane, bo przecież wpłacający na takie przybytki byli bogatsi, co też było widać po samych budowlach i ich rozbudowaniu, bogactwie wiszącym na kamiennych monumentach lub złocie w ozdobach posągów lub ornamentów.

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 9
Suyunami Yuri : 8
_____________________________

Doszliście do głównego wejścia, czekał tam jeden z młodych mnichów. Ubrany był w tradycyjne ciuchy to znaczy w: kesa, hakama, gi. Odzienie to mieniło się dwoma kolorami mianowicie czerwonym i złotym, był to zabieg podkreślający siłę, władzę i boskie wsparcie. Mnich dodatkowo posiadał lekką zbroję oraz włócznię, jednak nie czuliście strachu patrząc na chłopaka. Choć był strażnikiem głównego wejścia to każdego gościa witał serdecznym uśmiechem i krótkim skinięciem głowy.
- Ojigi shimasu... - rzekł wasz kapitan, lekko się kłaniając - ...Jesteśmy shinobi Sarufutsu, przyszliśmy po mnicha Ashitake, którego mamy eskortować - wyjaśnił po krótce Kōjirō
Mnich obdarzył was jeszcze serdeczniejszym uśmiechem, po którym powiedział:
- Miło was widzieć shinobi Sarufutsu. Oczekiwaliśmy waszego przybycia, zostaniecie zaraz zaprowadzeni do Dai-Oshō Ashitaka.
Kapłan odszukał wzrokiem chłopca, który akurat sprzątał świątynię
- Shimoda ! Zaprowadź proszę naszych gości do Dai-Oshō Ashitaka
Chłopiec po usłyszeniu polecenia rzucił miotłę i od razu ruszył, zamieniając się w tymczasowego przewodnika.

Weszliście wejściem, które było niedostępne dla zwykłych ludzi. Mogliście napotkać w środku sporą ilośc mnichów. Mijając korytarze doszliscie do drzwi, jak się zdawało była to cela mnicha, który między innymi był waszym zadaniem.
- Witajcie, dobrze, że już jesteście. Jest już ciemno, pewnie jesteście strudzeni. Proponuję wspólną kolację i nocleg, wyruszylibyśmy rano po śniadaniu.
Hayato niemalże podskoczył jak usłyszał o propozycji Mnicha. Kōjirō zaś przez chwilę ociągał się z decyzją jakby rozważał wszystkie opcję, ale finalnie zadecydował, że:
- W porządku skorzystamy z gościny, nie śpieszy nam się, a po drodze nie ma żadnej sensownej gospody w dzisiejszych czasach. A rzeczywiście, lepiej trochę zregenerować siły.
A więc zadecydowane zostajecie na noc.

Shibata Kōjirō
Mnich strażnik
Dai-Oshō Ashitaka

Archiwum Głosów

Kurosawa Hayato
Uchiha Hikari
Urzędnik

[Suyunami Yuri]

Chłopak przyjrzał się strażnikowi świątyni. Zaciekawił się tym strojem, który musiał mieć, jakieś głębsze znaczenie, może będzie miał okazję się tego dowiedzieć przy okazji przebywania tutaj. Chociaż miał nadzieję na szybką podróż do domu i zakończenie szybko misji. Ale spotkanie z mnichem od razu wyjaśniło to, że tutaj zostaną. Sam Kapitan się na to zgodził, aby przyjąć gościnę mnichów. Nic nie mówił w tym czasie. Czekał po prostu na resztę rozkazów, jak będą dzielić się wartą i czy już teraz będą chronić samego mnicha? Czy podzielą się kto obserwuje świątynie, zabezpiecza ją i kto jest cały czas przy Ashitoce? Wszystko zostawił w rękach Kōjirō, który będzie się na tym znał lepiej od nich i na pewno już miał jakiś zarys stworzony. Wydawał się również osobą idealnie dobraną do tego zadania, więc nie zamierzał się wpychać jako współtowarzysz do podejmowanych decyzji. Możliwe, że odpoczynek im się przyda.

W międzyczasie przyglądał się celi mnicha, aby wypatrzyć jak mogą one wyglądać. Czy była pozbawiona ozdób i dóbr materialnych? Bo niby o tym mówili, ale ich stroje czasami przypominały przepych wciśnięty w jeszcze większy przepych. Dodatkowo ilu takich mnichów mogło być w takiej świątyni? Tyle pytań i ciekawości a nie chciał zadawać od razu takich pytań, na pewno nie samemu Ashitocę, który był celem ich misji do doprowadzenia go do Sarafutsu.

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 10
Suyunami Yuri : 9
_____________________________

To co udało ci się dojrzeć, świadczyło, że akurat ci kapłani żyli skromnie bez większego przepychu. W dojrzanych celach widziałeś, szare ściany, proste łóżko, stoliczek i szafę. Na stoliczkach z reguły znajdowały się karafka z napojem ( wino albo woda trudno było jednoznacznie powiedzieć ). Nawet cela Dai-Oshō Ashitaki wyglądała na taką samą jak każda inna.

Szaty które mnisi na sobie mieli, choć mogły intrygować to tak naprawdę były prostymi bez żadnych dodatkowych zdobień. Materiał również nie wyglądał na tą z górnej półki, co prawda nie była to tkanina, typowa do podłogi, ale taką, na którą mógłby sobie pozwolić lepiej sytuowany mieszczanin.

Mnich Ashitaka zaprowadził was do jadalni, gdzie reszta z mnichów zaczęła się już silić kolacją.
- Siadajcie - Dai-Oshō zaprosił was gestem ręki do stołu
Po tym jak już się rozsiadliście, mogliście nalać sobie płynu z karafek do waszych czarek. Jak się okazało była to zwykła woda. Co zaskoczyło Kurosawę, widząc to mnich uśmiechnął się
- U nas nie uraczysz wina czy innych trunków. Mnisi Bishamona nie pijają takich rzeczy.
Krótkie wyjaśnienie, pozwoliło rozwiać wszelkie wątpliwości. A więc z czarką wody każde z was miało przed sobą dwa niezbyt duże półmiski, jeden z ryżem, a drugi z zupą miso z młodymi warzywami.

Po posiłku zostaliście zaproszeni na rytualną herbatę, w pomieszczeniu gdzie reszta mnichów spędzała czas przed spaniem. Układali krótkie wiersze oraz zajmowali się kaligrafią, co ciekawe jeden z mnichów mający bardzo niski i donośny głos uraczył was całkiem przypadkiem swoim wierszem:
"
Cichy dzwon brzmi tu,
cień włóczni na kamieniu,
księżyc czuwa sam.
Modlitwa bez słów trwa,
noc strzeże świątyń snów.
"
Widząc zainteresowanie u Hayato, Dai-Oshō, który pił z wami herbatę zaproponował:
- Jeżeli macie życzenie może sami spróbujecie sił ?
- Nie, ja dziękuję, nie nadaje się do sztuki, ale lubię jej się przysłuchiwać - odpowiedział prędko grubasek
Jednak oferta zwrócona była do wszystkich, mogłeś z niej skorzystać jeśli czułeś się na siłach.

W pewnym momencie Kōjirō, musiał pójść "na stronę", a wtedy mnich Ashitaka podczas rozmowy z wielkim zainteresowanie zapytał o podróż:
- Jak sytuacja na trakcie do północnego Ryuzaku ? Bezpiecznie ? Można przejść bez większych problemów.
Hikari nie paliła się do odpowiedzi, a Kurosawa ocknął się dopiero gdy padło pytanie, cały czas przysłuchując się wierszą. Chyba padło na ciebie...

Kurosawa Hayato
Dai-Oshō Ashitaka
Recytujący wiersz mnich

Archiwum Głosów

Shibata Kōjirō
Mnich strażnik
Uchiha Hikari
Urzędnik

[Suyunami Yuri]

Gościna mnichów była naprawdę na najwyższym poziomie. Raczej sami nie posiadali za dużo, ale z chęcią się tym dzielili. Ruszył z całą resztą za mnichem, który wprowadził ich do przestronnej jadalni, gdzie już inni mieszkańcy świątyni zajadali się swoim posiłkiem. Yuri ściągnął swój wachlarz i ostrze, kładąc je za swoimi plecami. Rozejrzał się jeszcze z ciekawością po meblach. Rzeczywiście ci mnisi nie żyli dostatnio tak jak inni. Nie byli najbiedniejsi, ale też nie czuć tutaj było bogactw. A jednak każdy z nich był dumny i zadowolony ze swojego poziomu życia.

Z radością zobaczył ryż i zupę miso. Uśmiechnął się i złożył dłonie, zamykając na chwilę oczy. -Itadakimasu!- powiedział wszystkim i zaczął zajadać się dobrze przygotowanym ryżem i przyprawioną, tak jak lubił, zupą. Wszystko robił z uśmiechem na twarzy, nie spodziewał się nawet tego, że będzie się tak cieszył jedząc. Możliwe, że kapitan podjął dobrą decyzję o ich pozostaniu tutaj na noc i odpoczęciu. Ostatni okres dla niego był bardzo napięty przez ciągłe treningi i chęć rozwoju. Nawet nie zauważył, że gdyby nie gospodynie jego rodziny to prawdopodobnie nic by nie jadł albo zajadał się jakimś śmieciowym jedzeniem.

Następnie po zjedzeniu i dopiciu wody zostali zaproszeni na zaparzoną wyśmienicie herbatę. Yuri przyglądał się mnichom zapisującym swoje wiersze, ich kaligrafia była niezwykła, przedstawiali je przed sobą, nie wstydząc się, jak to może wypaść w oczach innych.

-Ja też nie nadaję się do sztuki, wolę jej się przyglądać i przysłuchiwać.- uśmiechnął się do mnicha upijając łyk herbaty. Mnich w końcu poruszył też temat ich pobytu tutaj. Nikt jednak bez kapitana nie zamierzał poruszać tego tematu. -Napotkaliśmy tylko watahę wilków. Nic więcej. Powinno pójść łatwo i bez żadnych większych przeszkód. Ale zapewne więcej powie kapitan Kōjirō.- uśmiechnął się do niego i wrócił do przyglądania się innym, co robią.

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 11
Suyunami Yuri : 10
_____________________________

Odpowiedziałeś kapłanowi w skrócie co się zadziało podczas waszej podróży, jednak jak się okazało nie takiej odpowiedzi spodziewał się mnich. Dai-Oshō Ashitaka o nic więcej nie pytał, pozwolił sobie jak i wam w spokoju nacieszyć się smakiem herbaty oraz popisami co bardziej wprawnych mnichów w sztuce. Dopiero jak zjawił się wasz dowódca, przerwał ciszę i jego już zapytał, właściwie o to samo:
- Jak warunki na trakcie słyszałem, że zaatakowały was wilki
Kōjirō pozwolił sobie najpierw nacieszyć się napojem, a dopiero później odpowiedział
- Tak wataha wilków nas zaatakowała, ale bez problemu udało nam się je powstrzymać bez żadnych strat. Pogoda dobra, nie padało ostatnio to trakt zdążył odpowiednio wyschnąć. Także nie ma błota, tak samo zresztą jak ludzi, choć tych akurat jest trochę więcej. Mam nadzieję, że jutro też nie będzie padać, przydałoby się wrócić do Sarufutsu o nie ubrudzonych nogach. Dodatkowo wie jak to kapłan jest, będzie deszcz, będziemy dłużej szli o ile nie zostaniemy zmuszeni do spania. Czy jakoś tak. - zakończył wesoło młodzieniec

Siedzieliście jeszcze w tym miejscu z godzinę, kiedy przyszła już pora aby położyć się spać. Co prawda nie było jakoś specjalnie późno, ale w świątyni istniał ten zwyczaj, aby kłaść się wcześniej, oczywiście nie po to, żeby dłużej pospać, tylko również stosownie wstać wcześniej.

Każde z was dostało swoją osobną celę, tak jak w tych wcześniej podejrzanych mogłeś dostrzec surowość i prostotę. Zwykłe łóżko, szafka oraz stolik na którym było naczynie z wodą.

Następnego dnia po śniadaniu, które było równie smaczne co ostatnio, nadszedł czas wyruszenia w drogę powrotną.
- Na dole czeka na mnie mała karawana z osiołkiem. Mam tam książki, plany i inne rzeczy, mam nadzieję, że to nie będzie kłopot.
Kōjirō zmarszczył brwi
- Nie wiem nic o żadnej karawanie - zauważył podejrzliwie chłopak
- Dopiero teraz sobie przypomniałem, żeby ją zabrać - odpowiedział beztrosko mnich
- Takie rzeczy trzeba ustalać wcześniej, misja się zmienia - dowódca nie krył swojej irytacji w głosie
- Najmocniej przepraszam, wyleciało mi to podczas wypełniania wniosku - zaczął usprawiedliwiać się Dai-Oshō Ashitaka
Shibata chwilę myślał, ale w końcu wyrzucił z siebie
- W porządku, nie zrezygnujemy z misji, ale będzie musiał kapłan wytłumaczyć się z tego w siedzibie władz. - surowo odpowiedział chłopaczek, choć w jego ustach surowość mogła, wydawać się dosyć zabawna.
Działaliście wedle planu, powoli przygotowując się do wymarszu.


Dai-Oshō Ashitaka
Shibata Kōjirō

Archiwum Głosów

Kurosawa Hayato
Mnich strażnik
Uchiha Hikari
Urzędnik

[Suyunami Yuri]

Mnich nie zamierzał im za dużo przeszkadzać. Pozwolił im się nacieszyć występami i naparem. Kapitan niedługo po pytaniu wrócił a ten zapytał dokładnie o to samo. Jednak ich młody kapitan wyjaśnił wszystko z dodatkowymi opisami i jego zdaniem na temat ich drogi powrotnej do Sarafutsu. Następnie mogli udać się na spoczynek. Każdemu przydzielono osobną celę na nocowanie. Yuri ściągnął z siebie cały swój rynsztunek i pościągał rzeczy z górnej warstwy ciała. Przysiadając na łóżku westchnął. Nie wiedział czemu, ale nie podobało mu się to wszystko. Niby zostali przywitani i ugoszczeni z pełnym szacunkiem, ale miał przeczucie, że wydarzy się coś, co albo zniszczy ich plany lub będą musieli wysilić się jeszcze bardziej nad czymś co ich zaskoczy.

I czy nie byłoby to żadnym zdziwieniem, gdyby jego intuicja się nie myliła i tym razem? Po wstaniu i przygotowaniu całego swojego rynsztunku spotkał się ze swoją drużyną i Ashitoką. Zjedli wspólne śniadanie z czego musiał być zadowolony Hayato, chociaż sprawa z winem i brakiem takich trunków w tym przy butku musiała go zasmucić. I nagle została zrzucona na nich bomba, kiedy mogli już praktycznie ruszać. Yuri z całym swoim oporządzeniem zostawionym tak jak dnia wcześniejszego (wachlarz na plecach, duża torba na prawym biodrze i z lewego biodra zwisające tanto). Mnich postanowił i powiedzieć, że będą jeszcze poruszać się z karawaną... Skrzywił się na tą myśl i dyskusja związana z tym trochę zabrała też mu dobrego samopoczucia. Mnich wydawał się... Lekko zakręcony?

To mogło też być bardzo słabe wyjaśnienie, ale na pewno mógł zauważyć, że to nie tyle zapomnienie wpisania do wniosku, co niechęć przekazania tej informacji... Czy to może utrudnić im znacząco podróż? Jeżeli zacznie padać to zdecydowanie. Dodatkowe zwierze i przedmioty do opieki podczas transportu nie były dobrym wyborem, jako dodatek.

-Taicho. Jak dzielimy się obowiązkami ochroną? Powinniśmy stworzyć jakąś formację? Tak sądzę.- powiedział delikatnie zaniepokojony utrudnieniem, które dał im mnich, z czego też nic sobie nie robił. Możliwe, że nie widział też żadnego autorytetu w ich kapitanie przez wiek i wygląd. A to mogło doprowadzić również do innych kłopotów podczas podróży.

-Jeżeli mogę też poprosić na bok...- poprosił Shibatę o chwilę na osobności, kierując się na bok, żeby oddalić się od mnicha i towarzyszy. -Może jestem w stanie zrobić nam dodatkowe zabezpieczenie. Ale wolałbym to zrobić na całkowitej osobność, aby trzymać się z daleka od wszystkich. Jest to coś, co dopiero opanowałem... A mnich zaskoczył nas swoim planem.- uśmiechnął się do niego i potarł czoło, które zaczęło mu się pocić. -Jestem w stanie poprosić Przywołańca o wsparcie nas w tej misji, który będzie sensorem. Bym poruszał się na nim w pobliżu karawany, ale tak żeby nikt nas nie widział. Będziemy w stanie ominąć tak wszelkie przeszkody albo wypatrzymy je o wiele szybciej, aby móc się przygotować lepiej na atak.- podjął właśnie w tym momencie ryzyko, którego się nie spodziewał sam po sobie. Chciał utrzymać to w tajemnicy, dopóki nie opanuję pełni potencjału tego paktu, który okazać mógł się bardzo pomocny.

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 12
Suyunami Yuri : 11
_____________________________

Z/T