Przydroża

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 1/?

Nobuo sprostał wyzwaniu, dostosowując swoje umiejętności do sytuacji, która w tym przypadku wymagała jego całkowitego skupienia się na walce. Przeciwnicy dawno zostali spaleni za jego plecami, gdy samotnie ruszył w stronę, z której wcześniej przybyli. Goro postanowił zostać w osadzie uratowanych ludzi, by jeszcze przez kilka dni nadzorować, czy dadzą sobie radę. Mimo że prawda była zupełnie inna… Chłop najzwyczajniej w świecie postanowił skorzystać z darmowego jedzenia i picia, obiecując bohaterowi, że spotkają się, jeśli tylko Nobuo nie zniknie gdzieś w świecie. Przyjaciele pożegnali się bez zbędnych łez, po czym każdy ruszył w swoją stronę. Nobuo trafił do karczmy trzydziestego dnia lata, roku 396. Nowe stulecie nadchodziło wielkimi krokami, a świat wciąż się zmieniał. Blondyn, popijając swój ulubiony płyn przy wolnym stoliku pospolitej karczmy, zerknął w pewnej chwili na niecodzienną parę różniącą się od reszty. Jeden był ubrany w czerwony pancerz, na którym wymalowano wzory, które nie oznaczały zupełnie nic... Samuraj uzbrojony był po same uszy, a jego głównym orężem były dwie katany, które trzymał przy lewym boku. Jego oblicze było odsłonięte, ukazując człowieka w średnim wieku. Czarne oczy i włosy z długą kitą oraz gęsta broda, która teraz nosiła ślady wielu dni w drodze bez pielęgnacji. Jego bystre spojrzenie wpatrywało się właśnie w kobietę, która siedziała w dość luźny sposób, popijając zimną sake. Jej oblicze było słodkie i niewinne, jak dziewczynki, która właśnie przechodziła do klasy średniej. Efekt psuła jednak para sztyletów widoczna w cholewach butów. Całe jej ciało było gibkie i skryte za zielonkawym materiałem ubrań, które przylegały niemal idealnie. Na wąskich ramionach miała zarzuconą niewielką pelerynę, pod którą Nobuo mógł dostrzec mały kołczan na bełty. Przy prawym boku krzesła stała oparta poręczna kusza. Jej kruczoczarne włosy opadały na twarz, gdy w pewnej chwili przemówiła do swego towarzysza. Jej głos był tak samo słodki, jak i oblicze, a bohater słyszał wszystko dzięki temu, że o tej godzinie nie było tam wielu ludzi…

– Wiesz, ile płaci Ryuzaku za każdego sojusznika? Musimy tylko dostać się jakoś przez granice… Słyszałam, że aktualnie nie jest tam wesoło – Kobieta złapała kolejnego łyka, po czym odwróciła swój wzrok, przecinając go nagle z tym należącym do Nobuo. Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło, po czym z widocznym rozbawieniem spojrzała na samuraja, który postanowił włączyć się wreszcie do dyskusji.

– Bez różnicy, ważne, że będę mógł wreszcie umrzeć z honorem… – Jego niski głos był niemal przesiąknięty fanatyzmem, z którym rodził się i umierał prawie każdy posiadać bushido. Boahter mógł zostać, a mógł też słuchać dalej… Jego butelka powoli stawała się pusta, gdy kobieta ponownie odezwała się do towarzysza.

– Jesteś głupi, ale przydatny… Śmierć jest nudna i jeśli ma być tam tylko rajski spokój i zero możliwości na zabawę, to po co umierać? – Dziewczyna zaśmiała się głośno, a reszta sali zwróciła się w jej stronę.

– Uchichy będą chciały odzyskać swój dom, a w Atarashi dzicy już się zadomowili… Myślisz, że Yamanaki i cała reszta Ryuzaku będzie tylko się przyglądać w czasie jak inne klany zyskują na wpływach z tego, co najbardziej napędza ten świat… Zaczęła się wojna przyjacielu, nie mam zamiaru zdechnąć, zanim nie stanę się na tyle bogata i próżna by znudzić się tym miejscem już do końca – Kobieta dopiła swojego drinka złożonego z sake i miski, po czym wstała od stołu z widocznym zamiarem opuszczenia tego miejsca… Jego towarzysz milczał, jednak uczynił podobnie jak ona.

Legenda:

Samuraj
Kobieta z kuszą

[Nobuo]

Nobuo siedział przy stoliku, zajmując się za tym co lubił najbardziej czyli alkoholem. Też pomimo swojego cynizmu i lekkiej niechęci do nowych ludzi w szczególności na trzeźwo... Bo jak zachlał mordę to lubił się odezwać do kilku nieznajomych łbów. Zaczął się rozglądać za miejsce gdzie mógłby sobie podejść i zwyczajnie znaleźć nowy sens w życiu. Jego uwagę przykuła dosyć urocza dziewczyna znajdująca się przy barze z jakimś osiłkiem. Ta się lekko uśmiechnęła jak zobaczyła Nobuo, a ten starając się wyglądać pewnie i atrakcyjnie nie oderwał od niej wzroku aż ta sama nie zmieniła celu w jaki się wpatrywała.

Nobuo delikatnie podsłuchał co się dzieje, o czym oni mówią. Jego intuicja podpowiadała mu, że oni mają dla niego gotową przygodę... Tym bardziej napędzili jego ciekawość kiedy tylko wspomnieli o takich rzeczach jak wojna. Tak też zaczął kroczyć w ich stronę, trzymając w dłoni browara. - Przepraszam o jakiej wojnie mówicie. - Po czym stanął obok nich czekając aż zaproszą go do rozmowy. Na trzeźwo to mogłoby różnie wyglądać, ale lekko wstawiony czuł, że to jest jego chwila prawdy. - Nie szkoda takiej pięknej kobiety na wojnę posyłać... Wojna to śmierć, wojna to żałość oraz zwyczajnie cierpienie. - Uśmiechnął się ponownie do niej. - Jednak, jeżeli moglibyście mnie wdrożyć w szczegóły tej wojny to chętnie bym pomógł... W szczególności takiej cudnej niewiaście.

Zanim samuraj się spultał, że Nobuo przyszedł tylko bajerować nasraną dziewczynę i wysłuchać o wojnie, to zagrał kartę asa z rękawa, która kupi nie jednego. - Karczmarzu, przynieś nam sake do rozmowy i najlepiej jakąś zagrychę! - Podniósł rękę, i krzycząc w kierunku baru. A teraz był ciekawy co mają mu do opowiedzenia nowo poznani ludzie.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 2/?

Kobieta spojrzała na Nobuo, kiedy ten bez większych oporów postanowił przerwać impas między nimi. Jej wzrok zawieszony na jego osobie zachęcił go na tyle, by szybko pociągnąć temat ich rozmowy, której się przez chwilę przysłuchiwał. Samuraj w czerwonej zbroi nie odezwał się słowem, jednak bohater mógł dostrzec, jak tamten powoli kładzie rękę na rękojeści jednej z katan, które wciąż trzymał przy swym boku. Wojownik ze szczepu Kami uśmiechnął się do swej, nowej, znajomej, a ta na jego słowa jedynie uniosła kąciki ust, jak gdyby nie pierwszy raz spotkała się z podobnym wnioskiem o swojej własnej osobie.

– Bardzo miło z twojej strony chłopaczku, ale nie musisz się martwić o moje bezpieczeństwo… Dopóki nie zarobię, tyle żeby mieć dość nie mam zamiaru umierać – Dziewczyna przeciągnęła się zmysłowo, eksponując elementy cała, które zdecydowanie rzucały się w oczy.

– Ale skoro nie słyszałeś o ostatnich zmaganiach między dzikimi i Ryuzaku to musiałeś siedzieć pod jakimś kamieniem przez dłuższy czas – Ślicznotka zaśmiała się krótko, po czym wskazała paluszkiem na siedzącego towarzysza.

– Dodatkowo mam do swojej dyspozycji mojego milczącego przyjaciela, który z pewnością chętnie odda życie, jeśli przyjdzie mu za mnie umierać… Prawda Ko Hamaru? – Mężczyzna cicho warknął, po czym przeniósł swój wzrok na Nobuo.

– Też szukasz chwały, czy po prostu, tak jak moja towarzyszka kusi cię złoto? – Samuraj odezwał się głosem spokojnym, jednak można było w nim wyczuć nutę zainteresowania… Jak gdyby od samego początku oceniał nowego gościa. Po pewnym czasie karczmarz dostarczył zamówienie, niosąc dzbanek z sake oraz kilka smacznie wyglądających łakoci umieszczonych na drewnianej tacce. Nobuo zajął swoje miejsce gdzieś przy barze, po czym zwrócił się ponownie w stronę kobiety. Tym razem jednak to ona zadała swoje pytanie.

– Nazywam się Kamiko, przybyłam tu na rozkaz swojego szczepu… Jednak oni wszyscy są strasznie nudni, chcą tylko wpływów i mataczenia, nie przejmują się, ilu zginie, byle tylko sprawy szły dobrym torem… – Kobieta na chwilę przerwała, po czym podparła głowę na ramieniu wyciągnąć drugie przed siebie. Na jej otwartej dłoni po chwili zaczęła tańczyć mała papierowa laleczka, która obracała się wolno niczym w pozytywce… Kobieta uśmiechnęła się ponownie w stronę Nobuo, po czym rzuciła ostatni raz.

– No więc bohaterze, co cię tu sprowadza – To był jego czas…

Legenda:

Hamaru
Kamiko

[Nobuo]

Nobuo lekko przymrużył oczy jak ta powiedziała do niego chłopaczku. Ewidentnie typiara uderzyła w jego ego. - Chyba średnio rozumiesz o czym mówisz, zamiar to równie dobrze mogłem mieć zabrać twojemu towarzyszowi ostrze po które sięga... Ale nie oznacza to, że będę w stanie to zrobić. Nie życzę źle, jednak wojna to jest przede wszystkim ból i cierpienie a dopiero potem zarobek. - Jednocześnie próbował wzrokiem kontrolować to co robi samuraj, jakby wpadł na głupi pomysł by sięgnąć po katanę do końca. Odwrócił głowę w jego kierunku. - To nie będzie potrzebne. - Chciał od razu ukrócić wszystkie pomysły walki, nie było to coś do czego mu się w tym momencie spieszyło.

- Może słyszałem, może nie słyszałem... Ciężko jest słyszeć kiedy nie jest się tutejszym. Powiedzmy, że szukałem pewnej osoby. - Odpowiedział kobiecie, czując ta się z nim droczy, ale miał pewne obawy jak traktuje swojego towarzysza. Brzmiała na zwykłe szonisko. - Handlowanie życiem towarzyszy, nie jest czymś co powinno się robić z taką lekkością. - Wziął łyk piwa jakie miał ze sobą, po czym zwyczajnie już usiadł. - Pozwolicie, że się dołączę. - Kiedy to Samuraj zapytał go o to czego szuka. - Jeżeli masz złoto nie kupisz chwały, jeżeli masz chwałę... Będziesz miał złoto... Więc tak jak ty bliżej mi zdecydowanie do chwały. - Spojrzał na niego podnosząc kielich tego co karczmarz dostarczył by się napił razem z nim.

- Nobuo, miło mi. - Wtrącił jak podała swoje imię. - Nie brakuje ci umiejętności, jednak mogłabyś popracować efektywnością a nie efektownością. - Skomentował jej tańczącą laleczkę na dłoni. - Szczep Kami, bardzo dużo słyszałem o ich umiejętnościach, gorzej z samą władzą tego szczepu, o nich nie wiem za wiele. Sam pochodzę z Soso, z klanu Yamanaka. - No lekko nakłamał ale kto by się sprzedawał ze wszystkiego dziewczynie którą już dała wrażenie, że jest zwykłym szoniskiem.

- Szukałem ojca, teraz szukam przygód, a jak mówicie, że jest wojna... No to moja intuicja podpowiada, że powinienem się udać w tamte rejony. Chciałbym sprawdzić swoje umiejętności w prawdziwej opresji. Możecie mi więcej powiedzieć o tej całej wojnie dzikich z Ryuzaku. - Nobuo skojarzył, że coś mu napominali rodzice o sojuszu pomiędzy Yamanakami a Ryuzaku, dlatego też chciał się upewnić, że nie gada z przeciwnikami.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 3/?

Zawarcie nowej znajomości poszła szybko i gładko… Nobuo zachowywał się jak zawsze, tak by niczego nie żałować. Spokojnie usiadł między nowymi znajomymi, zapominając, że dzień wcześniej obronił wioskę przed dzikimi bandytami. Kobieta, która w jego oczach okazała się prostym pustakiem uśmiechnęła się, gdy ten wspomniał o szastaniu życiem innych ludzi…

– Nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz… Widzisz dla mojego przyjaciela śmierć jest jedyną formą ucieczki od służby, którą mi ofiarował. Tak to już z tymi samurajami jest, że jak im życie uratujesz to później zawsze stawiają sobie jakieś szlachetne ultimatum z dupy – Dziewczyna dopiła to, co miała w swoim naczyniu, po czym, nie mając nic lepszego do roboty westchnęła cicho zamykając dłoń, na której tańczyła lalka.

– Kami to idioci… Zresztą jak wszyscy. – Jej towarzysz burknął coś pod nosem, jednak pozostawił bez większego komentarza jej szorstkie słowa.

– Wojska z Atarashi i ryuzaku ruszyły… Klan Uchiha postanowił odzyskać swój dom i z jakiegoś nieznanego mi powodu inni postanowili mu pomóc. Zawsze mówiłam, że Uchiha szukają zbyt pewnie kolejnego guza, a bratanie się z nimi to nigdy nic pewnego – Kobieta przeciągnęła się szeroko, po czym spojrzała na nowego towarzysza.

– Będzie to najgłośniejsze wydarzenie tego stulecia… Krew, którą tam przeleją mogłaby zasilić nowe jeziora… Jeśli sądzisz, że moje postępowanie jest gorsze od przywódców wysyłających młodych na żeś to widocznie nasza wizja świata jest mocno pokręcona – Dziewczyna tym razem zwróciła się do swego przyjaciela, który dalej siedział w milczeniu.

– Hamaru stracił dom, pana, dzieci i ukochaną… Jego ciało nosiło rany, których medycyna nie była w stanie załatać. A jednak, jak widzisz ten człowiek siedzi tutaj i mimo tego, że dostał kolejną szansę chce umrzeć by wszystko zaprzepaścić… Czy moja chęć wzbogacenia robi ze mnie gorszą osobę? – Kamiko podparła brodę na wyciągniętych ramionach, po czym przeniosła swój wzrok na Nobuo.

– Nasza misja może być skazana na porażkę, ale jeśli chcesz możesz ruszyć z nami… Przejście przez granicę będzie trudne, jednak chyba klany nie powinny robić problemów, jeśli, tylko nie będziemy zbytnio rzucać się w oczy – Kobieta ponownie spojrzała na samuraja, który teraz oceniał szybkim spojrzeniem nowego bohatera…

– A umiesz coś poza gadaniem? – Zapytał ozięble, nie spuszczając spojrzenia z nietypowego nowego kamrata.

Legenda:

Hamaru
Kamiko