Przydroża

[Nobuo]

Blondyn bardziej starał się analizować wszystko niż przechodzić do działania. Dlatego też podążał za wszystkimi słowami, gdzie go ktoś prowadził tam też szedł, tak też znalazł się przy dużym drewnianym stole. A sama Doduo zaczęła opowiadać kim są... Przynajmniej to prostować, by miało to zdecydowanie więcej sensu. - Przecież Kami nie biorą udziału w wojnie. - Złapał ją za słowo na blefie który w jego oczach staruszka zapuściła. To było dla niego dosyć oczywiste, że nawet sąsiad nie musi brać udziału w wojnie. Skoro jego interesy tam nie sięgają.

- Ale to czekaj, bym dobrze zrozumiał, chcecie dostać się na pole bitwy między wojskami jednej ze stron i następnie po środku wszystkiego ratować ludzi? Czy wy nie jesteście trochę pojebani? - Zapytał z dosyć wymownym wzrokiem, czuł w kościach, że to jest droga na śmierć. - Przecież to jest jeden błąd któregoś z żołnierzy i jesteście martwi. Zastanówcie się jeszcze nad tym wszystkim. - Poddał mocnej wątpliwości tego co mają do zaoferowania.

- Pomoc pomocą, to jest faktycznie szczytny cel, ale no do chuja pana. Po co komu martwy medyk. Musicie najpierw zdobyć protektorat którejś ze stron, że możecie się poruszać pod jej stroną by was nie ubito jak zwykłe szkodniki. To jest wojna, tam jeden zwykły chłoptaś może mieć w dupie wasze pomoce i tyle z medyków. Porozumienia zapewne nie macie pod frakcjami. Dlatego też potrzebny wam jest protektorat którejś z frakcji. Jeżeli się udamy do Ryuzaku będę w stanie coś załatwić. - Zaproponował rozwiązanie na problem, który jeszcze chwilę temu sam wymyślił.

- Dobra to możemy przejść ale będzie trzeba dojść do bezpiecznego miejsca... Spokojnie ja shinobi nie jestem. - Z uśmiechem na ustach spojrzał na kobietę, by zrozumiała, że umie grać w tę grę. - To co wyruszamy czy na coś jeszcze będziemy czekać? - Po czym wstał od krzesła chcąc lekko popędzić towarzysztwo zwajemnej adoracji.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Południe: 9/?

Nobuo siedział przy stole, słuchając wszystkiego, co starasza kobieta miała do powiedzenia. Słowa o Kami oczywysićie skierowane były do dziewczyny, która już wcześniej pokazała, do jakiego szczepu należy. Gdy Nobuo zaczął mówić o swoich wątpliwościach, nazywając ludzi zebranych tu naiwnymi idealistami… Dodoa spojrzała na Nobuo, jednak na jej twarzy pojawił się szczery uśmiech. Przez kilka minut wpatrywała się w swego gościa, po czym spuściła wzrok, przemawiając spokojnie.

– Każdy z nas chłopcze jest gotowy na to by oddać życie za to w co wierzymy… Nie szukamy rozgłosu i sławy, robimy to, do czego jesteśmy stworzeni. Może i nasz plan nie jest idealny, jednak nie mamy zamiaru siedzieć, gdy tam za granicami umierają ludzie, którym ktoś kazał wyruszyć by walczyć na śmierć i życie… Czym różnią się nasze wojska od tych wysłanych z Atarashi. Każdy krwawi tak samo… Każdego można uratować – Kobieta westchnęła ciężko, a Kamiko położyła dłoń na jej ramieniu. Dziewczyna powoli przeniosła swój wzrok na Nobuo, kręcąc głową by nie kontynuował tego tematu.

– Jeśli jesteś w stanie jakoś nam pomóc po prostu to zrób… – Kamiko wstała nagle od stołu, odchodząc w sobie tylko znanym kierunku, reszta odprowadziła ją wzrokiem, nie zadając zbędnych pytań.

– Wiesz, że żeby dojść do Ryuzaku będziemy musieli ominąć praktycznie całe pole bitwy… Nie ma szans by to się udało – Przemówił spokojnie samuraj, który teraz nabił swoją drewnianą fajkę ciągnąć z niej soczystego macha. Jego mina wskazywała, że dla niego nie był to najmniejszy problem, zwłaszcza że jak sam stwierdził chciałby wreszcie zaznać spokoju. Nobuo mógł jeszcze posiedzieć, zadając swoje pytania, jednak każdy po kilku minutach zaczął rozchodzić się w swoją stronę, zbierając się do drogi… Po kilku kwadransach grupa złożona z piętnastu osób stała uzbrojona w plecaki z medykamentami, czekając na słowa swej przywódczyni. Nobuo Kamiko i Hamaru stali z tyłu, obserwując, jak każdy z ludzi odzianych w białe uniformy z pasją w oczach wpatruje się w starowinkę, która podpierając się na łasce przemówiła nagle do zebranych.

– Ruszamy się szybko i bez zbędnych pytań, musimy dotrzeć do południowej granicy w ciągu dwóch dni inaczej sytuacja może skomplikować się na tyle, że nie będziemy już w stanie przedostać się przez granice… Pamiętajcie, że idziemy tam by ratować ludzi, nie wszczynać kolejne wojny – Kobieta odwróciła się zręczniej niż pozwalał jej na to wzrok, po czym ruszyła przodem zaskakująco szybko jak na kogoś, kto przypominał bardziej sędziwą staruszkę niż wyszkolonego shinobi.

– No to, co Nobuo, czas chyba zacząć twoje przedstawienie – Zaśmiała się Kamiko, by po chwili ruszyć za resztą grupy. Samuraj szedł na szarym końcu, obserwując teren. Do tej pory rola, jaką przybrał bohater sprawdzała się, czas, jednak miał pokazać jak długo będzie w stanie ukrywać własną tożsamość… Jedno było pewne, wreszcie ruszył w stronę frontu. Niedługo zacznie przelewać krew innych, za to w co sam wierzy.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa

[Nobuo]

Nobuo siedział rozwalony przy stole, słuchając jak mu odpowiada kobieta. - I tego właśnie nie lubię. Mówicie o pomocy innym, kurwa proszę was. Znacie przypowieść o najlepszym medyku? Najlepszy medyk, to żywy medyk... - Po czym padło stwierdzenie z ust Dodoy - Czekaj... Jakich waszych wojsk? Mieliście być tylko medykami?... Kim wy jesteście?! - Zapytał, po czym wstał od stołu przyjmując pozycję defensywną. Może to było dosyć niefortunne stwierdzenie z ust kobiety, jednak nazwanie grupy medyków wojskiem... No nie powinno być na równi. Czekał na wyjaśnienie sytuacji będąc gotowym przejść do ofensywy szybciej niż tego sobie zgromadzeni wyobrażali. Kami od początku sugerowało, że to idzie w złym kierunku, a teraz wygląda na postęp całości.

Jeżeli to było tylko niefortunne przejęzyczenie się to Nobuo spojrzał na Kamiko, która rzuciła cyniczne stwierdzenie. Ten tylko podążał za nią wzrokiem. Myśląc o tym, że już by sam pociągnął cały temat i ruszył na pole bitwy, bez pomocy medyków. Których nie kupował, idea słuszna ale całkowicie nie pasująca do jego cynicznego podejścia do życia. Spojrzał potem na samuraja, który powiedział, że chcą ominąć całe pole bitwy. - No przecież przed sekundą chcieliście się wjebać w samo epicentrum pola bitwy? To jaki jest problem pójść kawałek dalej. - Położył dłonie na oparciu krzesła z którego jeszcze chwilę temu wstał.

Jednak nie było teraz czasu na dywagacje, trzeba było ruszyć do celu. Dostali wyprawki i ustawił się w zwartym szeregu. A przemówiła do niego sama Kamiko. - Co masz na myśli mówiąc przedstawienie? - Wyciągnął zza pazuchy skręta własnej roboty, którego szybko odpalił i zaczął się nim delektować. - Powiedz mi Kamiko, jaki w zasadzie macie plan? Bo tego nie rozumiem, pójdziecie na pole bitwy, przechodząc między wojskami jednej ze stron i co dalej? Gdzie się na noc schowacie? - Zaczął zadawać jej pytania kiedy to szli. Miał nadzieje, że szybko dojdą do określonego miejsca.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Późne Popołudnie: 10/?

Dodoa spojrzała na Nobuo, który nie zrozumiał prostych słów. Powoli wypuściła powietrze, zanim jeszcze na dobre zebrali się przed świątynią by ruszyć w drogę. Przez chwilę wodziła po sali wzrokiem, po czym odezwała się spokojnym głosem.

– Nasza armia… Dla wielu ludzi ci, którzy przyszli z dawnych nieznanych terenów są dzikusami, których nazywają potworami. Od początku próbuję wytłumaczyć ci, że nie liczy się dla nas to, kim jesteś… Nie pytamy rannej osoby, skąd pochodzi by zacząć ją leczyć… Nasza armia, zjednoczone siły, które myślą, że robią coś dobrego – Kobieta zaklęła pod nosem, po czym, tak jak wcześniej było powiedziane razem z innymi zaczęła zbierać się do drogi…

Godzinę później…

Nobuo biegł za innymi, a obok niego zmierzała Kamiko i Hamaru. Dziewczyna z początku nie skomentowała pytania bohatera, jednak po jakimś czasie sama zaczęła rozmowę. Jej głos był ciepły i spokojny, zupełnie inny niż ten, który poznał w karczmie kilkanaście godzin wcześniej.

– Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że sądzisz, że jesteśmy palcem robieni… Ruszyłeś z nami na pewną śmierć, opowiadasz o swoich koneksjach z Ryuzaku. A później oznajmiasz, że nawet nie jesteś shinobim… Nie wiem w co grasz, ale nie będę ci w tym przeszkadzała. Warto jednak wiedzieć, że ludzie, którzy stoją za naszymi plecami będą tam do samego końca – Dziewczyna nie mówiła nic więcej, na ten temat, jednak szybko podłapała kolejne pytanie, które trapiło bohatera.

– W naszym oddziale jest osoba ze zdolnościami sensorycznymi, dodatkowo Dodoa wierzy, że nasze białe flagi w jakimś stopniu powstrzymają potencjalny atak. Dodoa chce znaleźć miejsce, gdzie będzie można założyć tymczasowy obóz, a jeśli się uda połączyć swoje siły z medykami, z Ryuzaku. Oczywiście to tylko w ostateczności, bo jak zauważyłeś wcześniej nie pała ciepłymi stosunkami do wszelkich władz. W ostateczności ich misja zamieni się w samobójcze dążenie do spełnienia szalonych marzeń. – Kobieta na chwilę przerwała, a w tym czasie odezwał się do tej pory cichy samuraj.

– Po przekroczeniu granicy i tak trzeba będzie się rozdzielić… Nasza obecność może ściągnąć im na głowy zbyt wiele problemów. Dlatego zaraz po tym, jak uda nam się minąć granicę ruszymy sami, obierając kierunek na Ryuzaku. Może i dzicy mają swoje prawo do walki… Jednak, jak dla mnie wolę stanąć po stronie tego, co znam. To oni ściągnęli nam na głowy Yokaie i całą tę sytuację ze znisczeniem muru. – Hamura zamilkł, a w tym czasie Kamiko uśmiechnęła się cierpko spoglądając teraz przez ramię na Nobuo. Byli w połowie drogi do południowej granicy, gdy wreszcie wyszli z gęstego lasu prosto na płaskie niziny. Słońce mocno przygrzewało, gdy bohater mógł poznać kolejne szczegóły ich szalonego planu.

– Nie mówcie tego głośno, bo Dodoa da nam lekcje szacunku do życia… Ale jeśli o mnie chodzi, sama chętnie urwę łeb kilku dzikusów – Jej głos był dość przerażający, zwłaszcza że na twarzy wciąż malował się spokój…

– Uwaga ktoś nadchodzi, kilometr przed nami… – Odezwał się nagle głos z tłumu, który przerwał dalszą dyskusję. Dodoa zatrzymała całą wycieczkę, a Nobuo mógł zauważyć jak w ich stronę zmierza kilka drobnych kropek na horyzoncie. Wszystko dzięki temu, że teren był płaski, a karłowate drzewa porastały poszycie jedynie w kilku miejscach. Kobieta szybko odwróciła się do bohaterów tej przygody, po czym wskazała na jednego z medyków, kiwając głową.

– Jesteście tutaj jako nasza ochrona, nie odzywajcie się, jeśli to nie będzie koniecznie… Szczególnie ty – Wskazała głową na Nobuo, do którego wciąż miała mieszane uczucia. Kropki na horyzoncie stawały się coraz większe, a już po chwili bohater mógł stwierdzić, że w ich kierunku zmierza pięcioro osób, u których widać było typowe wyposażenie dla shinobi…

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków

[Nobuo]

Nie był w stanie chłopak zrozumieć skąd w tej historii nagle wzięli się dzicy. Mieli dosyć odmienne spojrzenie z kobietą na wszystko. Przede wszystkim, mieli odmienne spojrzenie na logikę. - Jaka armia jak kurwa medykami jesteście? Jacy kurwa dzicy, skąd oni w tej historii, jak my chcemy się na pole bitwy dostać. - Nie rozumiał, ale no cóż temat był zakończony i nie było co drążyć tej rozmowy. Nie wyglądali tamci na groźnych ale byli ciutke odklejeni, jak tak się ich posłuchało.

Tak też przenosimy się do momentu, jak Nobuo szedł a raczej biegł razem z resztą. Poruszanie się o swoich nogach nie było jego ulubione, ale też nie chciał zdradzać wszystkiego. W szczególności z jakich zdolności korzysta. - Co Ci się w tej legendzie nie zgadza, wyruszam z wami na pewną śmierć bo mnie zaintrygowaliście. - W głowie miał trochę inny plan, ale dla spójności musiał tak odpowiadać. - Opowiadam o koneksjach z Ryuzaku by wam kurwa przetrwanie zapewnić. A shinobi nie jestem bo sobie zwiedzam świat szeroki. Jeżeli będziecie przyjmowali taką taktykę... Ah nie będę się powtarzał. - Odpowiedział na jej słowa.

- Mówisz, że nikt nie rusza białych flag. Ciekawe stwierdzenie chociaż to logiczne by nie atakować tego kto się poddaje. - Wtedy w głowie Nobuo narodziła się pewna myśli, co można z tym zrobić, jak można to wykorzystać. Jednak to był człowiek specyficzny. Wolał nie dopowiedzieć czegoś niż powiedzieć za dużo. Bo to co wymyślił mogło się wiązać z wywaleniem go z karawany. - Jak będziecie chcieli się rozłączyć, od Dodoy? - Dopytał samuraja co miał do powiedzenia. - Mur murem, yokai yokaiami a wojna wojną.

Po czym nagle się pojawił ktoś przed nimi, w sensie byli jeszcze daleko ale to było pewne, że za moment podejdą bliżej i będą dopytywali kim są. W końcu wojna, wrodzy taka sytuacja. A Nobuo dostał przykaz by się nie odzywać, on doskonale wiedział jak to się skończy. Towarzysze mogli mieć jeszcze złudne nadzieje, że nie zostanie głównym bohaterem tego przedstawienia... Jednak te nadzieje miały być tylko iluzoryczne.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Późne Popołudnie: 11/?

Kamiko nawet nie skomentowała słów Nobuo, który wydawał się tak samo nieszczery, jak i niepotrzebnie arogancki. Dziewczyna całkowicie straciła nim zainteresowanie, poruszając się szybko przed siebie. Bohater został teraz na tyłach ze swym samurajim towarzyszem, który uśmiechnął się pod nosem, przemawiając teraz spokojnie do bohatera.

– Jesteś ciekawym przypadkiem Nobuo… Starasz się zrazić do siebie ludzi, jednocześnie mówiąc, że chcesz nam pomóc. Nie wiem, czy można ci ufać, ale jeśli narazisz Kamiko na niebezpieczeństwo… To przysięgam, że stanę się dla ciebie czymś gorszym niż śmierć – Jego mina nie wyrażała nienawiści, a same słowa były po prostu przestrogom tego, co może się stać.

– Kiedy dotrzemy do granicy przedstawię ci nasz plan… Wybacz, ale ja w przeciwieństwie do Kamiko nie rozdaje tak łatwo zaufania – Nie było jak kontynuować dalszej rozmowy, gdy wreszcie powrócili do rzeczywistości, w której grupa obcych shin obi zbliżała się z każdą sekundą coraz bardziej. Dodoa wydała szybkie rozkazy, a cała grupa ustawiła się, tak by wojownicy zostali ukryci na samym końcu. Po kilku kolejnych minutach Nobuo mógł dostrzec dokładnie nowych gości… Było to pięcioro osób, każda ubrana w zielony strój maskujący. Dwóch nosiło maski przeciwgazowe, dwóch wielkie wachlarze na plecach oraz tak samo jak tamci mieli zasłonięte twarze jednak w tym przypadku przez maski z wizerunkiem oni. Ostatnim członkiem grupy była kobieta, która rozpuściła blond włosy sięgające połowy pleców. Jej uroda szczególnie wyróżniała się na tle innych ludzi, z którymi tu przybyła… Dziewczyna wyszła na przód całej grupy, po czym odezwała się słodkim głosem, wskazując grupę medyków.

– No czołem misiaczki… A gdzie to się pędzi tak na złamanie karku. Dzień jest piękny, a wy wyglądacie jakbyście chcieli… Uciec? – Kobieta się uśmiechnęła, po czym kiwnęła głową, jak gdyby chciała odrzucić grzywkę, która opadała na jej czoło. W tej samej chwili Dodoa postanowią wziąć sprawy w swoje ręce.

– Jesteśmy emisariuszami mającymi uprzywilejowania medyczne… Chcemy udać się w stronę granicy, gdzie będziemy mogli zająć się leczeniem żołnierzy ze zjednoczonych sił. Wiemy jak ważne jest by zło, które pojawiło się wraz z zawaleniem muru nie przedostało się na kontynent… Czy mogę wiedzieć, z kim mam przyjemność rozmawiać? – Kobieta która wydawała się przywódczynią zwiadowców wydawała się nieco zaskoczona identyfikacją grupy medyków, jednak szybko zebrała się w sobie odpowiadając tym samym głosem co wcześniej.

– Myślicie, że wiedząc, że tak zdolni ludzie chcą nas opuścić tak łatwo pozwolimy wam odejść… Och, to byłaby zbyt wielka strata dla naszej społeczności. Zamiast tego pozwolę wam wrócić do domu i pozwolić by ludzie umierali, nie kłopocząc nas swoimi problemami. – Kobieta złożyła ramiona na piersi, czekając, aż tamci grzecznie wykonają polecenie, w tej samej chwili Dodoa ponownie się odezwała jednak jej głos stał się dużo poważniejszy niż chwilę wcześniej.

– Nazywam się Dodoa i mam więcej lat niż ty gówniaro razem z tymi, których prowadzisz za sobą. Jeśli chcesz mi rozkazywać, to wpierw doszkól się z tego, kogo właśnie spotkałaś. Ratowałam ludzi na tych ziemiach, zanim ty dostałaś swojego pierwszego okresu, jeśli nie zejdziecie nam z drogi to obiecuję, że Chino dowie się, co tu się stało. Działamy na własną rękę i jeśli nas nie przepuścicie, to będzie to oznaczało, że działacie na niekorzyść naszych stosunków z innymi klanami. – Dodoa była twarda w swych słowach, a kobieta która wcześniej wydawała się pewna siebie teraz wpatrywała się w starowinkę, jak gdyby starała się zrozumieć, na ile prawdziwe są jej słowa…

– Słuchaj, starucho… Chyba czegoś nie zrozumiałaś. Gówno mnie obchodzi, kogo znasz, macie wracać do domów inaczej zostaniecie oskarżeni o bunt. Nasi ludzie nie mają czasu na dodatkowe zajmowanie się zaginionymi medykami. – Gdyby przywódczyni pochodu nie zrozumiała, na poczet jej słów reszta grupy zwiadowczej sięgnęła po broń, zaciskając na niej teraz swoje dłonie… Hamaru delikatnie sięgnął po własną katanę, a Kamaki ukryła dłonie w rękawach, gdzie Nobuo mógł zauważyć rozpadające się kawałki papieru. Dzieliło ich jakieś dziesięć metrów, znajdowali się na samym końcu i wciąż byli niezauważeni…

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków
Kobieta z odziały zwiadowczego

[Nobuo]

Dziewczyna jak tylko Nobuo postanowił jej wytłumaczyć błędy w logice się obraziła i poszła dalej. Blondyn tylko rzucił pod nosem. - Długo bez bolca, pewnie dostaje pierdolca. - Jednak zrobił to tak, by nikt nie usłyszał specjalnie. Mógłby sobie narobić problemy, a jednak miał swój cel. Mimo, jego charakteru starał się tym razem ugryźć w język i nie powiedzieć jej tego w twarz.

- No widzisz, nie każdy jest zero jedynkowy. Nie musisz mi ufać, jednak zapewniam wam pewną kartę przetargową. O której możliwie kiedyś się dowiecie. - Uśmiechnął się delikatnie, wręcz arogancko. - O Kamiko się nie martw, ona sobie poradzi. Tylko byś ty nie musiał cierpieć za jej decyzje. - Powiedział na koniec po czym specjalnie przyśpieszył kroku, by zobaczyć czy samuraj dotrzyma mu tempa. - Jestem ciekawy tego planu... Jednak zostaw go na moment, co będzie pewny. Bo zaraz może się wszystko zmienić. - Idealnie to Nobuo wytimingował do momentu jak się zbliżyła do nich grupa. Nie wiedział chłopak zbytnio co to są za ludzie, ale biorąc pod uwagę miejsce założył, że to patrol Kaminari, z którymi przecież nie był jeszcze w wojnie. Chociaż te maski przeciwgazowe wyglądały dosyć mocno nietypowo. Jednak na ten moment nie miał pojęcia o co mogło z nimi chodzić.

Tak jak wszyscy wojownicy schowali się z tyłu, to Nobuo postanowił zrobić przeciwnie. Wysunął się lekko z boku i obserwował całą sytuację. Aż ta się szybko zaczęła zaogniać. Przysłuchiwał się rozmowie, ale coś mu nie pasowała w tych zwiadowcach. Nie mógł tylko jeszcze ustalić skąd oni byli. Nie byli to Kami. Może to były zwyczajne rzezimieszki. - Przepraszam, że się wtrącę. Ale kto nas oskarży o bunt? I gdzie mamy wracać? Bo na razie to nie wiemy kim jesteście, nie wiemy co tu robicie. Wyglądacie jak zwykli dezerterzy szukający wędrowców, których można obrabować. - Zrobił krok do przodu. - Więc może z szacunkiem trochę podejdziesz do Pani Dodoy? Jeżeli faktycznie jesteście zwiadowcami, to doskonale wiesz, że przydadzą wam się zaraz medycy. Jeżeli jesteście bandytami, to doskonale wiesz, że medycy to shinobi i zaraz mogą ci zwyczajnie najebać? Więc jak już ustaliliśmy te fakty, to weź się najpierw wylegitymuj zanim będziesz stawiać jakieś warunki. - Stanął zachowując dystans.

Naprawdę zaczynało go to wszystko denerwować, ludzie myślący, że chce im pomóc jak on chce ich wykorzystać i teraz jakaś tępa dzida udająca królową świata. Jednak zanim Nobuo by podjął jakąś decyzję wolał się upewnić, z kim tak właściwie ma do czynienia. To czy ich zaraz zabije, było już raczej przyklepane. Bardziej się liczyło to by wiedział jaką legendę będzie musiał potem przyjąć.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Późne Popołudnie: 12/?

Nobuo był typem człowieka, który nie zawsze brał pod uwagę uczucia innych ludzi. Właściwie to ten chłopak wciąż igrał z losem, nie przejmując się zupełnie tym, co ludzie mogą sobie pomyśleć. Odpalając kolejnego papierosa po prostu stawał się sobą. Cynicznym typem, który już jakiś czas temu wyrobił sobie opinię na temat otaczającego świata. Gdy obca grupa zaczęła przeganiać medyków, on po prostu wyszedł z tłumu, odzywając się wbrew temu o co wcześniej poprosiła Dodoa. Jej głowa owróciła się w stronę bohatera z niezwykłą szybkością, gdy ten zaczął nagle zadawać swoje pytania. Starsza kobieta wydawała się z początku zaskoczona, jednak szybko zmieniła swe oblicze na złość, którą potęgowały kolejne słowa Nobuo.

– A kim ty chujku jesteś, żeby nas o to pytać? – Zaskoczona kobieta z oddziału zwiadowczego zaczęła zbliżać się w stronę Nobuo. A Kamiko i Hamaru przycisnęli się do reszty zgromadzenia by dalej pozostać niezauważonym.

– Ale ty mi nie wyglądasz na medyka chłopaczku… To co, może jednak nie jest tak, jak mówiliście i to wcale nie taka święta grupa. Przemycacie wojowników przez granicę, żeby wspomagać naszych wrogów… To już jest zdrada, a za zdradę jest tylko jedna kara – Nieznana kobieta uśmiechnęła się, a jej towarzysze razem ruszyli dwójkami po obu stronach grupy. Obserwując zebranych spod szybek gazowych masek wypatrywali zagrożenia, znajdując się zaledwie kilka kroków od odkrycia samuraja i Kamaki. Nobuo stał dalej sztywno na swoim miejscu, jednak i on mógł zrozumieć, że to wszystko idzie w złym kierunku. Gdy wreszcie znaleźli się zaledwie kilka kroków od ukrytych wojowników blondynka ujrzała nagle draba w czerwonym pancerzu, a jej oczy rozszerzyły się ze szczęścia, które wydawało się niemal fanatyczne…

– Wiedziałam… Brać ich to zdrajcy! – Krzyknęła nagle, a jej towarzysze w jednej chwili skoczyli w tłum, sięgając po broń, na którą składały się sztylety sai i krótkie miecze. Sama blondynka, wpatrując się w Nobuo zaczęła tworzyć jakieś znaki, jednak chłopak nie miał szans by połączyć je ze znaną techniką… Wszystko rozpoczęło się szybko, tak jak bohater tej opowieści lubił najbardziej. Hamaru wyskoczył z tłumu, nie czekając na dalsze instrukcje, sięgając po obie katany. Kamiko zniknęła nagle, jednak Nobuo w ostatnich chwili mógł zauważyć jak drobne kawałki papieru przelatują między medykami, jednak ich ubiór maskował formę dziewczyny, odwracając ich uwagę od tego, co planowała zrobić. Sam Nobuo miał kilka sekund na poradzenie sobie z problemem nadchodzącej techniki. Znajdował się jakieś cztery metry od napastniczki. Sam teren, na którym walczyli pozbawiony był drzew i krzaków.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków
Kobieta z odziały zwiadowczego

[Nobuo]

Gość stanął na równi niemal z Dodoą kiedy to typiara nazwała go chujkiem. - Słuchaj mnie tępa dzido. Posłaniec shirei-kan może pytać kim są takie frajery. A teraz wypad z baru zanim was rozpierdole na miejscu. - Poszedł w blef, który w zasadzie nie miał w tym momencie większego sensu. Jednak ta podeszła do niego go badając bacznie i obserwując. Od razu wzięła go za wojownika. - No kto by się spodziewał, że medycy mogą mieć klanową obstawę. Gdybyś nie była tępą dzidą to bym powidział, że jesteś bystra. Jakie przemycanie wojowników... Ach z kim ja się kłócę jak od razu widać, że jesteś zwykłym dezerterem albo innym bandytą... Dobra to teraz tak wolicie zginąć szybko czy męczarniach za zdradę klanu? - Leciał w to, że tamci są źli.

Sytuacja jednak się zaogniła szybciej niż mógł przypuszczać. Hamaru i Kamiko ruszyli do walki. - Mogliście chwilę poczekać sam bym ich się pozbył. - Spojrzał na całą akcję by ocenić co musi zrobić. Był dosłownie cztery metry od kobiety. Więc musiał zareagować wystarczająco szybko by tamta nie miała czasu na atak. Niestety musiał się wysprzęglić z tego kim tak naprawdę jest.

- No cóż. - Z kabury Nobuo wyleciało 700 kartek papieru, które miały polecieć w stronę kobiety tak by ją uderzyć rozcinając skórę. Potem ten papier miał ją zwyczajnie oblepić by mógł jedną notkę na jej karku zamienić w notkę wybuchową którą momentalnie chciał aktywować. Jeżeli tamta wystrzeliła coś w jego kierunku to próbuje to uniknąć poprzez zamianę w papier.

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Późne Popołudnie: 13/?

Towarzysze Nobuo nie próżnowali, znając go na tyle by wiedzieć, że chłopak nie będzie stał sztywno, gdy wokół niego obrażani są inni ludzie. Shinobi, którzy ich napadli wydawali się oderwani od rzeczywistości, rzucając w stronę grupy medyków oskarżenia wyssane z palca. Gdy blondynka zaatakowała bohatera, ten postanowił wreszcie ujawnić innym swoje ukryte ja. Samuraj w tym czasie rzucił się na dwóch przeciwników, powalając ich na ziemię szybciej niż powinien, a kolejnych dwóch przygwoździł do ziemi atak kartkami, które wyleciały zza pleców ściśniętych medyków. Akcja zakończyła się, zanim bohater na dobre wykorzystał swe technikę... Blondynka bez najmniejszego zastanowienia, zostawiła swych towarzyszy za sobą widząc co się tutaj dzieje. Nie uciekła jednak zbyt daleko, gdy w pewnej chwili atak Nobuo dorwał jej osobę, tnąc ręce i nogi z ostrością naostrzonych żyletek. Kobieta zawyła, zwalając się na ziemie, gdy jej własna krew zaczęła zalewać ciało z wąskich ran. Samuraj działał w zgodzie ze sobą, tak że jego przeciwnicy już dawno przenieśli się do innego świata. Kamiko pojawiła się we własnej postaci bez słowa, mijając teraz Nobuo, który nie poruszył się nawet o pół metra. Nie patrzyła na niego, gdy jednym szybkim ruchem kopnęła niedawną oprawczynię w twarz, tak mocno, że tamta wypluła z ust kilka białych zębów. Kobieta dusiła się krwią, która teraz zalewała jej gardło, gdy Kamiko podniosła ją z ziemi, stawiając ją na kolanach.

– Myślisz, że jesteśmy na tyle naiwni by wierzyć, że działacie z rozkazu jakiegoś klanu. – Kamiko odepchnęła ją na ziemię, a Hamaru w tym czasie zaczął przechadzać się po niedawnym placu boju, sprawdzając puls reszty jej towarzyszy. Katany wbite prosto w serce i kartki które podcięły gardła odebrały jednak szansę na przeżycie napastników. Samuraj wyprostował się pewnie, po czym wytarł swoje bronie w ścierkę wyrwaną z ubrania powalonych przeciwników. Dodoa wciąż stała na swym miejscu, przenosząc wzrok między walczących.

– Ziemie faktycznie stały się niebezpieczne, skoro renegaci panoszą się tutaj pewniejsi swego niż, kiedykolwiek wcześniej – Powoli ruszyła w stronę Kamiko, rzucając ostatnie spojrzenie na Nobuo, który do tej pory nie odezwał się słowem.

– Każdy ma swoje tajemnice…- Hamaru położył nagle dłoń na ramieniu swego towarzysza, podchodząc do niego od pleców. W pewnej chwili bohater mógł usłyszeć jego głos pełen smutku i rozczarowania.

– Tak jak ci mówiłem nie jesteśmy w stanie walczyć, jeśli nie możemy zaufać własnym towarzyszą… – Samuraj odszedł, zbierając teraz trupy powalonych, zwalając je na jeden stosik. Kamiko spojrzała na Dodoe, która uśmiechnęła się teraz ciepło, jak gdyby kobiety rozumiały się całkowicie bez niepotrzebnych słów. Użytkowniczka papieru ruszyła wreszcie ze swego miejsca, przemawiając teraz spokojnie jednak stanowczo i bez szans na to by ktoś próbował podważać jej słowa.

– Jak widzicie nawet we własnym domu nie można być pewnym, że będzie bezpiecznie… Do granicy mamy jeszcze kilka godzin biegu. Patrole mogą stać się częstsze po zmroku, jednak dla nas nie będzie lepszej okazji by przekroczyć granicę. Trzymajcie się razem i uważajcie… – Dziewczyna bez dalszego tłumaczenia spojrzała na Dodoe, czekając na to, czy kobieta medyk miała jeszcze coś do przekazania.

– Ty kurwo, myślisz, że przejdziecie przez granicę… Myślisz, że Kaminari wypuści ciebie i twoich skurwiałych kolegów? – Nagle wtrąciła się pokonana blondynka, która mimo wszystko zachowała hard swego ducha. Nawet w obliczu pewnej porażki postanowiła dalej trzymać się swego scenariusza, w którym wolała być złą suką. Kamiko zwróciła głowę w jej stronę, z nienawiścią, wpatrując się w przegraną kobietę.

– Cały wasz klan to jedno wielkie nieporozumienie… Powinnam zamknąć ci tę mordę tu i teraz, ale w przeciwieństwie do was jesteśmy cywilizowani. – Dodoa uśmiechnęła się niewidocznie, jednak gdyby ktoś połączył kropki mógłby uznać, że jest w tej chwili bardzo dumna ze swej podopiecznej. Bóg jeden wie, co wydarzyło się w życiu kobiety… Blondynka wciąż pluła krwią, jednak nie pozostawała bierna na słowa swej rozmówczyni.

– Chcesz z bandą tych półgłówków przekroczyć granicę, odbijecie się od pierwszego patrolu, który w przeciwieństwie do nas będzie miał prawo zatrzymać was na czas wyjaśnienia całej sytuacji. Samuraj, dwójka Kami i stara baba, która prowadzi przypadkowych medyków w chuj wie, jakim celu. Myślicie, że tak barwna ekipa to coś, co można przeoczyć w czasie, gdy trwa wojna?… Jesteście bardziej zje… – W tej chwili blondynka wydała ostatnie tchnienie, gdy niespodziewanie jedna biała kartka wbiła się centralnie w jej czaszkę. Biały kawałek ciała Kamiko przeszedł na wylot, po czym rozpadł się nie pozostawiając najmniejszego śladu. Kobieta przez chwilę wpatrywała się w martwą blondynkę, po czym uśmiechnęła się niespodziewanie, przemawiając teraz do Dodoy, nie odwracając się w jej stronę.

– Przepraszam Dodoa, czasami jednak nie potrafię zachować twojego spokoju ducha – Zawieszając swój wzrok na ofierze jeszcze przez chwilę stała nieruchomo, po czym uniosła wzrok w górę, wpatrując się teraz w słońce które powoli zachodziło.

– Jak myślisz panie nie-shinobi, mamy jakieś szansę, czy jesteśmy spisani na straty? – Dziewczyna spojrzała po raz pierwszy na Nobuo, którego do tej pory traktowała jak powietrze. Jego ujawnienia nie skomentowała najmniejszym słowem, co mogło wywołać pewien niepokój. Sam bohater nie musiał za wiele robić, jednak mógł wyciągnąć proste wnioski. Ani ona, ani jej towarzysz samuraj nie byli pospolitymi shinobi, a ich zdolności mogły się przydać w czasie tej wojny… Jeśli wciąż twierdzili, że mają plan, to może i faktycznie warto było im zaufać… Wciąż mieli przed sobą daleką drogę. Słońce opadało coraz niżej, powoli, zalewając całą krainę szkarłatem. Widok był dość groteskowy, zwłaszcza gdy zwróciło się uwagę na kopczyk ciał podpalony teraz przez ponurego samuraja, który recytował pod nosem modlitwy do swych bogów. Kamiko stała jeszcze przez chwilę, a jej oblicze w ogniu wydawało się jednocześnie dzikie i piękne… Dodoa podeszła do niej od tyłu, delikatnie, kładąc dłoń na jej ramieniu.

– Czas na nas, zrobiliśmy dla tych dusz wszystko, co możliwe – To był jasny znak dla wszystkich, wciąż mieli świat do uratowania.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków
Kobieta z odziały zwiadowczego

[Nobuo]

Był mocno niepocieszony faktem, że sytuacja zmusiła go do ujawnienia swojego prawdziwego ja. Nie poruszył się nawet o krok, jak tylko mijał go samuraj albo mijały go kartki Kamiko. Przyjął pewną pozycję z rękoma schowanymi w jego beżowym płaszczu. Przyglądał się głównie Kamiko i Hamaru, chciał określić z jaką siłą oni walczą i czy są od niego silniejsi, szybsi czy zwyczajnie lepsi. Traktował wszystkich na równi, z czego obraz jego towarzyszy co chwilę się zmieniał w jego głowie. Kamiko przeszła glow-up ze zwykłej szmaty nieszanującej życia swoich towarzyszy do dziewczyny co może mieć potencjał na jakąś sensowną towarzyszkę.

Nobuo chciał zgrywać cwaniaka, jednak nie było mu dane się wypowiedzieć. W tym czasie obok niego znalazła się Dodoa. - Ten świat nigdy nie był bezpieczny. - Odpowiedział kobiecie kiwając lekko głową. Na znak, że się z nią zgadza. Walka sama w sobie szybko zaczęła nabierać tempa. A Hamaru podszedł do Nobuo demaskując jego umiejętności. - Im mniej człowiek wie tym jest spokojniejszy. - Zdjął jego dłoń ze swojego ramienia. Nie potoczyła się sytuacja tak jakby to sobie wyobrażał, albo by liczył by się potoczyła. - Jesteś w stanie zawsze walczyć. - Odwrócił się od niego i ruszył w kierunku blondynki.

Ta się zaczęła rzucać do Kamiko. Dwie kobiety się wyzywające od szmat, szkoda, że to walka na śmierć i życie bo by wiele osób zapłaciło za możliwość zobaczenie czegoś takiego. Przyglądał tylko jak wtrąca się Dodoa do tematu. Przywódczyni bandytów zaczęła coraz mocniej się nakręcać i w tym momencie jedną kartką papieru ją zabiła. - Nienaganna technika. - Wtrącił szukając czy ktoś z tego gangu nie przeżył, jednak wychodziło na to, że nie... cóż bywa.

W tym czasie pojawiła się Kamiko z uśmiechem komentująca jego ukrywanie się jako shinobi. - Pani tak-shinobi, nie wiem. Jeżeli jednak każdemu będziesz pokazywać swoje zdolności to znajdzie się ktoś kto będzie wiedział jak to wykorzystać przeciwko tobie. Już raz się tak sparzyłem. Więc póki nie trzeba lepiej się nie wychylać. - Puścił do niej oczko. - Daleko mamy jeszcze do granicy, jak tutaj wygląda topografia? Rozkładamy obóz? - Zapytał sięgając po bukłak z wodą z którego mógł się napić. Sytuacja sprawiła, że był lekko spragniony. Po czym rozjerzał się chciał zobaczyć też sam jak wygląda sytuacja wokół nich. Czuł, że prawdziwe zagrożenie, to jeszcze nadejdzie. Wtedy będzie musiał schować honor i dumę do kieszeni. Bo jeden błąd z prawdziwym patrolem Kaminari może kosztować dużo więcej. W szczególności może kosztować życie, ale nie jego a towarzyszy.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Wieczór: 14/?

Dodoa odwróciła wzrok od płonącego stosu ciał, po czym przeniosła go na bohatera, który zadał właściwe pytanie. Przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią lub nad tym, czy powinna zdradzać wszystko człowiekowi, który przecież chwilę temu okazał się posiadaczem własnego kekkei-genkai. Czas mijał powoli, gdy wreszcie odetchnęła głośno, jak gdyby chciała pozbyć się resztek wątpliwości.

– Idziemy dalej, do granicy mamy dwie godziny drogi, jeśli na nic więcej nie trafimy… Znam kogoś, kto pomoże mi i reszcie przejść na drugą stronę. Zajmiemy strażników stacjonujących na tamtym terenie, dając wam lepszą sposobność na przedostanie się bezpiecznie – Dodoa na chwilę zniżyła głos, przenosząc teraz swój wzrok na wszystkich zebranych tu ludzi. Przez moment nie odzywała się do nikogo, a gdy wreszcie otworzyła usta jej słowa skierowane były do każdego z nich.

– Przejść przez granicę powinno być łatwo… Resztki moich kontaktów wystarczą by nam to załatwić. Jednak później zostaniemy sami… Bez obrony, bez szans na spokojny sen. – Kobieta, podpierając się na niewielkim kiju ruszyła powoli w stronę Kamiko, spoglądając w jej oczy, jak gdyby chciała z nich wydobyć wszelkie uczucia, które tamta chowała przed światem.

– Możemy liczyć tylko na siebie… Postaramy się dotrzeć do granic z Ryuzaku może to, co mówił Nobuo ma sens i przyda nam się ich patronat… Chce się przekonać jak potraktują kogoś, kto pragnie pomóc – Dodoa uśmiechnęła się pod nosem, jednak tym razem odezwał się Hamaru stojący tuż obok bohatera.

– Jeśli twoi ludzie są honorowi, to może jest szansa, że chociaż część medyków przeżyją do końca wojny… Rozumiem motywy, jednak ta cała walka z przynależnością jest trochę jak próba ubicia zająca z łuku w samym środku nocy – Samuraj mówił to, tak że tylko wojownik mógł usłyszeć jego słowa, co też wcale nie dziwiło, gdy otaczali ich sami idealiści.

– Pół kilometra od granicy rozdzielimy się, Kamiko miała ruszyć samotnie, sprawdzając nam teren z powietrza… Jednak, skoro Nobuo potrafi chyba to samo to przydadzą nam się dodatkowe oczy. Gdy wejdziemy na tereny Atarashi spotkamy się przy starej wieży, którą zobaczycie z góry bez problemu. Jej szczyt jest dawno zniszczony jednak dolne partie pozostały nienaruszone. Tam spędzimy resztę nocy i obierzemy najlepszy kierunek – Dodoa przerwała na moment.

– Czego mogłam innego się spodziewać… Ktoś, taki jak ty nie zostawia niczego przypadkowi – Odpowiedziała Kamiko na jej wcześniejsze słowa, rzucając w stronę starowinki śmiały uśmiech. W pewnej chwili młodsza z kobiet położyła dłoń na ramieniu swej dawnej nauczycielki, po czym spojrzała na resztę, wbijając na koniec swój wzrok w Nobuo. Bohater mógł zrozumieć, że to, co pokazała posiadaczka papierowego klanu, nie było pełnią jej możliwości. Po krótkiej chwili wszyscy byli gotowi, a Dodoa na przedzie poprowadziła grupę w dalszą drogę.

– Teren będzie tak wyglądał niemal do samej granicy… Tylko karłowate krzaki i niewysokie kamienie, które rzucają pojedyncze cienie. Za godzinę powinniśmy dotrzeć do linii pierwszych drzew, wtedy będziemy wiedzieć, że zbliżamy się do celu. Po rozdzieleniu ruszajcie z Kamiko okrążając posterunek graniczny… Nie wiemy, czy znajomości Dodoy są na tyle sprawdzone, że nikt nie będzie chciał sprawdzać okolicy. Nasz sensor ma cały czas obserwować teren – Hamura biegł obok bohatera, co jakiś czas, zagadując do niego by przekazać najpotrzebniejsze informacje. Kamiko biegła kilka kroków przed nim, jednak odezwała się, dopiero gdy oddalili się już dość daleko od miejsca spalenia zwłok.

– Coś mi mówi, że nie darzysz swojego klanu zbytnią miłością… Powiedz Nobuo, jakie są twoje prawdziwe cele. Co chcesz znaleźć na tej wojnie? – Jej głos wydawał się smutny, jak gdyby odpowiedzi, których udzieli miały też w jakiś sposób pomóc jej osobie. Wojownik mógł całkiem to olać, zwłaszcza że to nie był czas na takie głupie pogawędki. Czas ich naglił, a gdy księżyc pojawił się na niebie było wiadomo, że świat stał się jeszcze bardziej niebezpieczny. Jeśli jednak chciał się czegoś więcej dowiedzieć o tej kobiecie, może warto było podjąć się konwersacji. Po godzinie tak jak zapowiedział samuraj, dotarli do pierwszej linii drzew. Krajobraz stał się jeszcze bardziej mroczny, gdy wbiegli między szerokie poszycie lasu, gdzie jedynie pojedyncze promienie księżyca przebijały się przez szerokie korony drzew. Cała grupa zbiła się bardziej, a jedynym światłem, jakie im przewodziło była świetlna kulka, którą Dodoa przywołała na swej dłoni zaraz po wejściu do lasu. Wciąż nie trafili inne zagrożenia niż potyczka z wcześniej, jednak to wcale nie znaczyło, że należy spuszczać gardę. Nobuo znajdował się na samym końcu grupy, a już po kilkunastu kolejnych minutach zauważył światła na horyzoncie. Dodoa zgasiła swoją technikę, gdy spośród krzaków dostrzegli rozpalone pochodnie i ogniska patrolu granicznego… Spośród medyków odezwał się ten sam głos, który wcześniej poinformował grupę o zbliżającej się grupie renegatów.

- Dwudziestu ludzi, źródła chakry o różnej mocy... To na pewno tutaj - Kamiko stanęła obok Nobuo, gdy wreszcie mogli zrozumieć że niecały kilometr dzielił ich od znalezienia się w paszczy lwa... Zanim chłopak się zorientował dziewczyna delikatnie szepnęła tak że tylko on mógł ją teraz usłyszeć.

- Proszę, powiedz że nam się uda... - Wszystko jak zwykle zależało od bohatera.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków
Kobieta z odziały zwiadowczego

[Nobuo]

Stanął na chwilę by się przyjrzeć temu stosowi ciał. Nastąpił u niego krótki moment refleksji, czy to było warte... Czy ryzykowanie życia dla czego? Dla pieniędzy? Dla chwały z ich perspektywy było konieczne? Na pewno Nobuo był bliżej zdania, że tacy ludzie nie zyskali nic. A stracili w zasadzie wszystko. Czym to się różniło od jego planów i przygód? Tym, że on był przekonany, że zrobi wszystko idealnie i nie zginie. Jednak już na tym etapie wysprzęglił się szybciej ze swoich zdolności niż to było potrzebne.

- Dwie godziny to można przejść. - Skomentował pod nosem, tak tylko by upewnić się, że nikt nie będzie planował jakiego weta. Jednak czuł jedno, że te kontakty i cała sytuacja z przemytem przez granicę będzie dosyć mocno poddymiona. W sumie i tak już aktualne pomysły towarzyszy były ciekawymi rozwiązaniami. Więc przygoda w te czy we w te. Na pewno będzie miał potem chłopak co wspominać.

- Dobrze, że w końcu zaczęliście respektować moje pomysły. Tylko mam pytanie czysto teoretyczne, czemu idziemy przez najbardziej niebezpieczną drogę? Skoro mogliśmy pójść na około? Rozumiem, medyczne przywileje i takie tam. Ale droga przez Shinrin nie byłaby ciutke nie wiem bardziej sensowna? - Dopytał tak czysto hipotetycznie co oni o tym sądzą, jednak jego zdanie nie było najwidoczniej wzięte pod uwagę skoro ruszyli wprost w kierunku Atarashi.

- Nie lepiej by było być oczami na zmianę? To kosztuję chakrę, a jednak fajnie by było gdybyśmy mieli więcej jej zachowanej niż mniej. Myślę, że to możemy zrobić cyklicznie, raz Kamiko, raz ja. - Odpowiedział na temat planu patrolowania terenu nad Atarashi. Bo to jak to się skończy można było już przewidywać, samuraj sam będący musieć walczyć ze wszystkimi przecież to byłaby taka gleba jakich mało.

Tak też szli przez pola bez niczego poza krzakami, w końcu wietrzne równiny. Nobuo tutaj był tylko może za dzieciaka, jak się z ojcem wybierał na podróż po świecie. Jak ten wracał do osady szczepu Kami. Tak też biegli w stronę lasu który był tylko godzinę od nich. Co chwilę wymieniał się spostrzeżeniami z samurajem, co widział, co zauważył by o coś dopytać. Cel był prosto w lesie mają się rozdzielić i ma ruszyć razem z Kamiko.

Kamiko do niego zagadała odnośnie tego czy nie darzy przypadkiem swojego klanu wielką sympatią. - Wiesz co, od pewnego czasu nikogo nie darzę sympatią... Tym bardziej nie widzę powodu by to robić. Miłość przysłania racjonalność... Po co chce iść na wojnę? By siebie przetestować, by sprawdzić kim tak naprawdę jestem. By siebie przetestować... Nie wiem, a tak na serio to chyba mi się nudzi w życiu. A ty co chcesz w życiu osiągnąć, bo już się po tej historii lekko pogubiłem. Jesteś łowczynią skarbów? Medykiem? Czy zwyczajnym najemnikiem? - Uśmiechnął się delikatnie, patrząc na dziewczynę jak ta zareaguje na pytanie które nie pozostawiło jej w tak proste sytuacji. Przynajmniej tak sądził.

W końcu dotarli do lasu, nie byli już tak odsłonięci, jednak cały czas była widoczne z daleka to światło które emitowała Dodoa. W drodze dalej zauważyli tajemnicze światło przed nimi. Ci ugasili to co mieli u siebie by nie można było ich tak zauważyć. Jak tylko zorientował co się dzieje, to zapytał się Dodoi. - Jak poznamy tych twoich kumpli? Bo mam co do tego różne przecucia. - Następnie usłyszał jak Kamiko jest przestraszona. - Jak coś pójdzie nie tak to uciekaj razem z Hamaro. Ja się wszystkim zajmę. - Był zbyt pewny swoich umiejętności by chcieć ryzykować życiem któregoś z nich.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Noc: 15/?

Już w drodze Nobuo zaczął zadawać swoje pytania, dostrzegając w planie kobiety medyczki delikatne niedociągnięcia. Ich podróż na tereny objęte nie miała najmniejszego sensu, zwłaszcza że niemili pewności, czy właściwie uda im się przedostać przez granicę chronioną przez Kaminari. Doda przez chwilę nie odzywała się wcale, poruszając ciałem szybko, mimo wszystko obierając jednak kierunek na Atarashi.

– To bardzo proste Nobuo… MEDYCY, DO CZEGO ZOSTALIŚCIE STWORZENI! -
Gdy krzyknęła w stronę ludzi znajdujących się za jej plecami, wszyscy jak jeden mąż odpowiedzieli bez wahania.

– DO RATOWANIA ŻYCIA! – Ich głos był równy i pewny tego, co przekazywał.

– NA CO JESTEŚCIE GOTOWI, BY URATOWAĆ TO ŻYCIE – Krzyknęła ponownie staruszka, która mimo swego wieku wciąż zachowywała wigor nastolatki.

– JESTEŚMY GOTOWI POŚWIĘCIĆ WŁASNE BEZPIECZEŃSTWO BY TEJ POMOCY UDZIELIĆ! – Każdy z medyków znowu krzyknął głośno, jednak tym razem Nobuo mógł zrozumieć, że prócz powinności usłyszał w każdym z głosów radość… Jak gdyby ci ludzie nie tyle, co liczyli się z niebezpieczeństwem, oni się tym karmili, czerpiąc swą siłę.

– Widzisz Nobuo… Musisz przestać myśleć o nas, jak o zwykłych medykach. Moja szkoła liczyła sześćdziesięciu sześciu uczniów. Po roku zostało dwudziestu. Mimo że nikt nie umarł, ci którzy tu są mają w sobie więcej odwagi, niż niejeden żołdak wysłany za kilka monet by zabijać niewinnych ludzi. Potrafimy o siebie zadbać, nawet jeśli sądzisz, że jest inaczej. Dlaczego Atarashi?… To proste, bo już nie możemy się doczekać tego by komuś pomóc. – Kobieta uśmiechnęła się do bohatera, jednak w jej oczach czaił się smutek. Bohater mógł zrozumieć, że nawet ona nie była na tyle naiwna, by wierzyć, że każde z jej dzieci powróci do domu.

– Daj nam żyć… Daj nam żyć po swojemu, tylko o tyle prosimy – Kobieta przyśpieszyła, a chłopak pozostał z tyłu, nie mając już szans na zadanie kolejnych pytań. Gdy znaleźli się bliżej lasu, bohater zapytał o plan na sprawdzenie terenu. Tym razem odpowiedziała mu Kamiko, która najwyraźniej zrozumiała niepokój starszej nauczycielki.

– Kaminari nie można ufać… Razem ruszymy przez granicę, kierując się do punktu zbiórki… Wrócimy tylko wtedy, gdy okaże się, że coś może popsuć nasz plan. Radzę nie marnować chakry, bo szczerze to ci się przyda – Dziewczyna uśmiechnęła się w stronę Nobuo, puszczając mu niewinne oczko. Gdy ich rozmowa zeszła na tory miłości do klanu, Kamiko jedynie opuściła głowę, słuchając słów swego nowego towarzysza… Odezwała się, dopiero gdy tamten odpowiedział kontrą na jej nagłą próbę zbliżenia się.

– Miłość nigdy nie jest dobra… Przesłania nam wiele spraw, które w rzeczywistości wyglądają inaczej. To czego ja szukam ma po części związek z tym, kim jestem. – Kamiko na moment przerwała, po czym kontynuowała dopiero gdy przecięli pierwsze drzewa linii lasu.

– Tak jak powiedziałam jestem najemnikiem… Ta wojna interesuje mnie tylko z dwóch powodów. Pierwszy już znasz… Mówisz, że chcesz się sprawdzić, zobaczyć, kim jesteś. A co, jeśli poznasz odpowiedzi na te pytania i one wcale ci się nie spodobają? – Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło, po czym spojrzała na Dodoe idącą na przedzie.

– Widzisz… Ja miałam ją zabić. A jednak zrobię wszystko by dać jej pomnik tego, ile jest warta. Chce, żeby ludzie wiedzieli, że jest najlepszym człowiekiem na ziemi, a jej nauki niech trafiają do masy głodnych wiedzy istot. – W tej chwili Kamiko spojrzała na Bohatera, a jej oblicze na powrót stało się promienne jak za pierwszym razem, gdy zobaczył ją w karczmie.

– Gdy uzbieram dość pieniędzy kupię na własność całą krainę, a wtedy Dodoa będzie mogła przestać się ukrywać, otwierając szkołę dla Medyków, o jakiej zawsze marzyła – Kobieta przemawiała cicho, najwidoczniej nie chcąc by ktoś poza jej rozmówcą usłyszał te słowa. Nobuo wciąż mało wiedział, jednak mógł sobie rozrysować ogólny zarys ich sytuacji. Koneksje, wzajemna powinność…

– To właśnie jest drugi powód… Idę na wojnę, żeby moja opiekunka przeżyła by na własne oczy ujrzeć jak spełniam dane jej słowo – Ich rozmowa się zakończyła, gdy wreszcie dotarli do miejsca, z którego nie było już odwrotu. Tym razem to Nobuo zadał swoje pytanie jako pierwszy, a gdy to zrobił Hamaru na zgiętych kolanach ruszył w przez zarośla w sobie tylko znanym kierunku. Nikt tego nie skomentował, a jedynie Kamiko rzuciła w stronę bohatera spojrzenie typu „Zaufaj mu”. Po krótkiej chwili starsza z kobiet odezwała się cicho.

– Sama go rozpoznam, mówiłam, że ten element nie będzie zbyt trudny… – Staruszka wstała ze swego miejsca, wskazując na swych towarzyszy.

– My przejdziemy bez problemu, ci ludzie mnie znają i już wcześniej dostali fałszywe rozkazy o oddziale medycznym, który wykonuje misję specjalną na tych terenach. – Dodoa uśmiechnęła się, a Nobuo mógł zrozumieć, że ona nie była tylko zwykłą panią, która nakłada bandaże. Mimo że była sędziwa, miała swe możliwości, którymi teraz dzieliła się z nim bez skrępowania… Czy to znaczyło jej akcpeptacje?

– Rozkazy powinny dotrzeć dzisiejszego ranka, jest tam wystarczająco jasne napisane by nam nie przeszkadzać… Po sprawdzeniu tożsamości nie powinno być dalszych opóźnień – Po kolejnym zdaniu odwróciła swój wzrok, po czym westchnęła głośno, mimo że na jej twarzy dalej gościł uśmiech.

– Kłopoty zaczną się, dopiero gdy się okaże, że nasz list nie dotarł do osoby, do której miał dotrzeć… Na wojnie wszystko jest sprawdzane zbyt dokładnie. – Dodoa ostatni raz spojrzała na plac, gdzie kręcili się strażnicy, po czym kiwnęła w powietrzu dłonią, a strażnicy zebrali się w szeregu niemal bezszelestnie. Zanim nie zrobiła kolejnego kroku w stronę nieznanej przyszłości, odezwała się ostatni raz do dwójki kami stojących za jej plecami.

– Uważajcie na siebie, nie wiem, co nas czeka po drugiej stronie – W następnej chwili skoczyła przed siebie, a w ślad za nią jej cały oddział. Nobuo zauważyć jak wszyscy strażnicy spinają się nagle, wychodząc naprzeciw nadciągającej grupie. Kilku zaczęło formować pieczęci, a w powietrzu natychmiast dało się wyczuć nutę napięcia przed walką. Tamci jednak zauważyli białe mundury oddziału Dodoy, a jeden z nich stojący na przedzie uniósł dłoń by zatrzymać swych ludzi. Niestety wszystko działo się zbyt daleko by dało się, chociaż usłyszeć strzępek rozmów… Póki co nikt nie atakował.

– Powinniśmy ruszać… Dodoa wie, co robi – Nobuo poczuł nagle dłoń na swym ramieniu, gdy Kamiko za jego plecami kucnęła blisko, tak by trudniej było ich wykryć w ciemnościach. Na jej twarzy malował się strach o staruszkę, jednak mimo wszystko trzymała się dzielnie by nie zrobić niczego głupiego.

– Według planu musimy okrążyć to miejsce, za jakieś czterysta metrów użyjemy techniki by przelecieć na tereny Atarashi. Znam lokalizacje wieży, o której mówiła Dodoa… Proszę chodźmy – Najwidoczniej w świecie kobieta chciała działać, by wszystko wreszcie się skończyło. Nobuo mógł łatwo zrozumieć jak bardzo tamta szanowała swą nauczycielkę, by mimo wszelkich obaw dalej iść zgodnie z planem. Jeśli bohater zgodził się na wszystko, mogli wreszcie udać się do miejsca, gdzie przedostaną się na tereny objęte wojną. Hamaru zniknął między zaroślami kilka minut wcześniej, jednak do tej pory Kami go nie widział. Jego towarzyszka, jakby, rozumiejąc pytania kłębiące się w głowie chłopaka odpowiedziała cicho, tak by na zawsze ukoić jego ciekawość.

– Hamaru był samurajem więcej lat niż oboje żyjemy… Mimo że działa na swój sposób to nigdy mnie nie zawiódł. Śmierć, której tak pragnie nie dosięgnie go póki ja żyję… – Dziewczyna przerwała, gdy wreszcie znaleźli się na kawałku łąki, której nie otaczały drzewa, Kamaki rozprostowała się, wskazując teraz jedną z gwiazd, która błyszczała na tle swych mniejszych sióstr.

– To tam, musimy lecieć w tamtym kierunku… Wieża powinna być godzinę drogi od posterunku, który widziałeś. Zatoczymy koło by sprawdzić teren, po czym wrócimy do swoich postaci i ruszymy pieszo. Jeśli wszystko pójdzie dobrze przed świtem będziemy na miejscu. Zdążymy zregenerować siły, zanim nastanie kolejny dzień – Kobieta zakończyła na tych słowach, czekając teraz na wszelkie pytania ze strony bohatera. Jeśli tamten miał już wszystko, mogli wreszcie ruszać przed siebie. Ich papierowe postacie na tle jasnego księżyca prezentowały się wyjątkowo groteskowo… Zabójcza para, która wciąż nie miała pojęcia co miało ich jeszcze spotkać.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Dodoa
Ktoś z tłumu medyków
Kobieta z odziały zwiadowczego
Głos wspólny medycy