Shinobi War PBF Naruto

Nagiso to niewielka, uboga wieś leżąca w niższych partiach gór, w miejscu, gdzie strome zbocza łagodnieją w chłodną, wąską dolinę porośniętą gęstym, iglastym lasem. Kilkanaście drewnianych chat krytych grubą strzechą lub gontem ciągnie się wzdłuż jedynej, ubitej drogi, która przez większość roku jest twarda i sucha, a w czasie roztopów zamienia się w błotnisty trakt. Zimy są długie i przenikliwie zimne, a śnieg potrafi leżeć jeszcze wtedy, gdy w niższych krainach dawno kwitną już pola.

Większość mieszkańców żyje z ciężkiej, niewdzięcznej ziemi i lasu. Zamiast ryżu uprawia się tu głównie odporne na chłód zboża: proso, jęczmień, grykę. Na nielicznych, kamienistych polach rosną także rośliny korzeniowe - rzepa, brukiew, nieco kapusty - wszystko, co da się przechować przez zimę w ziemnych jamach i spichlerzach. Tarasy na zboczu są skromne i często bardziej przypominają nieco szersze stopnie skalnego stoku niż prawdziwe pola.

Las daje to, czego nie dają pola: grzyby (suszone na zimę), dzikie jagody i owoce krzewów w krótkim lecie, zioła lecznicze i korzenie, drewno na opał i budowę.
Myśliwi i traperzy zastawiają sidła na zające, dzikie kozy, czasem sarny, a zimą polują na cokolwiek, co zbliży się do wioski. Dla wielu rodzin garść suszonych grzybów i trochę mięsa z pułapki to różnica między pełnym a pustym żołądkiem.

Poranki w Nagiso są chłodne i wilgotne nawet latem; mgła długo snuje się pomiędzy pniami sosen, a dźwięk dzwonków zawieszonych pod okapami domów ginie w szumie lodowatego górskiego potoku. Zimą wioska niemal zlewa się z bielą zboczy - dachy uginają się pod śniegiem, a skrzypienie zamarzniętych desek to jedyny dźwięk poza wiatrem.

Wieczorami życie wioski szybko zamiera. Ludzie zbierają się w najcieplejszych izbach wokół pieców, łatami poprawiają znoszone ubrania i reperują narzędzia. Tylko czasem widać blask ognia przy małej przydrożnej kapliczce, gdzie staruszka-kapłanka pali kadzidła dla lokalnych duchów lasu i gór, prosząc je o ochronę przed lawinami, osuwiskami i wilkami schodzącymi w głód z wyższych partii.

Cesarscy urzędnicy pojawiają się w Nagiso rzadko, zwykle raz na rok. Ich przyjazd jest dla wioski wydarzeniem równie stresującym, co odświętnym. Mieszkańcy zawczasu przystrajają dachy, ukrywają część ziarna i suszonych zapasów, a sołtys - człowiek o popękanych od mrozu dłoniach, kiedy miał nieszczęście niemal zamarznąć w drodze powrotnej z sąsiedniej wioski - stara się przedstawiać wioskę jako biedniejszą, niż jest w rzeczywistości. Każdy zabrany worek zboża oznacza cięższą zimę, a rekrutacja do armii - jedną parę rąk mniej przy wyrębie drewna, orce i odśnieżaniu dachów.

Choć Nagiso leży na uboczu głównych traktów, czasem zapuszcza się tu wędrowny mnich, zmarznięty kupiec szukający schronienia przed burzą śnieżną albo myśliwy z dalszych stron, który zgubił drogę we mgle. Wtedy dzieci z zaciekawieniem gromadzą się przy studni, a dorośli, z pozoru obojętni, przysłuchują się nowinom o świecie na nizinach, który wydaje im się równie odległy, jak nagie, skute lodem szczyty ginące ponad linią lasu.

Kąciki ust Ryu nieco się unoszą na słowa przyjaciela. Odkąd sięgał pamięcią, to nie Kaede, a Setsuna jest rywalką samuraja niemal na każdej płaszczyźnie. W pojedynkach nigdy nie wybrali faworyta, zawsze dochodziło do impasu - jednego dnia to Ryu zwyciężał, by przy następnej okazji przyznać dominację Setsuny. W tym równaniu nigdy nie ma Kaede - lecz dla przyjaciela nie ma to żadnego znaczenia.
Ruszywszy na śniadanie, Ryu czuje jak burczy mu w brzuchu. Nie ma nic piękniejszego od sowitego śniadania po wyczerpującym treningu! Łapie za pałeczki i tkwi w chwilowym letargu, nie wiedząc za co wziąć się w pierwszej kolejności. Spojrzeniem lustruje napar miso, surową rybę pokrojoną w idealnie równe kawałki i ryż. Ostatecznie decyduje się na proteiny, jednocześnie słuchając przyjaciela z uwagą, w głowie wizualizując sobie ich plan. Ryu dotychczas nie miał okazji zwiedzić wspomnianych wiosek, w pełni zdaje się więc na osąd towarzysza.
- Żebracy i inni włóczędzy potrafią być pomocni. Nikt na nich nie zważa, są jak śmierdzące powietrze dla większości. Łapiesz się za nos z odrazą, ale koniec końców nie zwracasz uwagi, nie szanujesz, że ten odór ma swoje uszy. Zaś cena za uzyskanie informacji co do tych uszu doszło wcale nie musi być wielka. Zbytek dla ciebie, dla kogoś jest fortuną.

Czas podróży mija w spokoju i z pałającą w piersi Ryu radością. Jego poprzednia tułaczka po szlaku również nie była pokonywana w samotności, lecz to zupełnie inaczej móc wędrować z prawdziwym przyjacielem. Każdy świt witamy treningiem, niezależnie od pogody i naszych żądz. Na pewno łatwiej się zmusić do fizycznego wysiłku, jeśli jednemu się nie chciało, to drugi popycha go i motywuje. To zawsze pomaga.
Ryu spotkał na swej drodze wiele patroli. Wyruszywszy ze szkoły, niemal od razu na trakcie napatoczył się na mały oddział, potem im wewnętrzny konflikt w Cesarstwie się zaogniał, tym częściej zmuszony był do małych łapówek. Patrole oczywiście widziały w nim samuraja, lecz co szkodziło wykorzystać argument siły i idącą za nią słuszność podyktowaną w dokumencie upoważniającym patrole do przeszukiwań wszelkich podejrzanych osobników. Wystarczyło poprosić o parę monet i wieczorami życie stawało się piękniejsze, mogąc opłacić ciepłą strawę i dobre sake nie z własnego żołdu. Pierwsze reakcje Ryu były niemal gwałtowne i na skrój nieprzemyślane. Czuł ogromną niesprawiedliwość, która targała jego emocjami, lecz medytacja i godziny treningu mentalnego przyniosły swoje owoce i nie wybuchał złością, sięgając po miecz.
- Niebywałą mądrością jest godzić się z tym, czego zmienić nie możesz, zaś odwagą prawdziwego samuraja to, abyś zmieniał, co możesz zmienić. Mędrcem zaś będziesz, odróżniając jedno od drugiego. - Rzekł kiedyś Kōgen podczas porannych ćwiczeń, zresztą nie raz, to było jedno z jego ulubionych powiedzonek. Zawsze brzmiało jak coś, co mistrz usłyszał, przekształcił na swoje, sparafrazował zachowując istotę sentencji i przyjął jako swoją autorską mądrość. Nikt jednak nie miał serca w ogóle się o to spierać - sensei wypowiadał te słowa z taką wewnętrzną dumą, że nie sposób było się o to spierać.
Przypominając sobie te słowa, dopiero przy pierwszym zetknięciu się z zaistnieniem takiej sytuacji, w pełni pojąc prawdziwość tych słów. Zamiast krwawej jatki, uśmiechnął się pod maską, rzucił groszem i ruszył w dalszą drogę.
Tym razem jednak nawet nie musi chwytać za sakiewkę - najwyraźniej widok nie jednego, a dwóch samurajów jest już nieco bardziej bojaźliwy.

Wioska, do której dotarli, nie wyróżnia się od innych, które zwiedził podczas swojej tułaczki. Płaskie dachy pokryte grubą warstwą śniegu ukrywają tajemnice, po którą przybyli. Ryu wpatruje się w okolicznych mieszkańców, jeśli takowych dostrzega. Czy ich reakcją na ich przybycie jest jedynie niezłomna ciekawość, czy może też lęk, chętnie skrywany w nerwowych uśmiechach? Na pewno dostrzega dzieci. Ich wyglądające zza rogów główki od razu dają się we znaki i Ryu cieszy się na ich widok - jeśli coś się dzieje w wiosce, malcy na pewno o tym mają coś do powiedzenia.

Udają się bezpośrednio do sołtysa Hachiko, którego rekomenduje Kaede. Pospieszyli się przez dróżkę, aż docierają do właściwej chaty, przed którą zaś spotykamy wspomnianą już głowę całej wioski.
- Hachiko-san, miło mi Was poznać, Kaede-san wiele mi o was opowiadał, żeście dobzi ludzie są! - Wita się, kłaniając, patrząc samurajskim spojrzeniem na sołtysa. - Przybyliśmy z daleka. Czy możemy wejść i porozmawiać w środku? - Miłym głosem pyta gospodarza, nie chcąc też, by dalsza rozmowa działa się na otwartej przestrzeni, gdzie nie sposób stwierdzić kto jeszcze przysłuchuje się ich słowom.

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
8/14
Ryū

- Hachiman i kami szczęścia łaskawi byli, żeby nam dobrymi plonami ostatnie dwa lata błogosławić, tedy łatwiej dobrym być. Ale wierzę, że i w gorszych warunkach byśmy prawom gościnności nie uchybili. - zaśmiał się sołtys na twe słowa, podchodząc bliżej. Kaeda uścisnął jego prawicę, witając się z nim dość serdecznie.

- Hachiko-san! Dobrze was widzieć w zdrowiu. Tak, jak mój przyjaciel mówi, pozwolicie, żebyśmy wstąpili? -

- A jakże, wejdźcie do środka, zaraz herbaty przygotuję, a jakbyście głodne byli, to i strawa się znajdzie. Syn w polu obecnie, ale synowa i dziatki ich koło obejścia się kręcą. - odparł, zapraszając was do środka. Po paru chwilach siedzieliście już przy ławie, popijając ciepły napój oraz przekąszając podstawione wiktuały.

Wcześniej zauważyłeś, że ludzie w wiosce raczej spoglądali bez skrytego strachu na was. Może paru miało w oczach ostrożność, ale nie wydawała się dla ciebie ona przekraczać jej zwyczajowej dawki, zarezerwowanej dla uzbrojonych wojowników. Sołtys zasiadł z wami, po domostwie kręciła się także około trzydziestoletnia kobieta, najwyraźniej wspomniana synowa. Dwójka chłopaków - na oko może dziesięć i trzynaście lat - zerkała z drugiej izby z zaciekawieniem, ale nieśmiało w waszym kierunku.

- No, to mówcie, z czym przychodzicie. Bom niemal pewny, że nie dotarliście do nas tylko li z wizytą towarzyską, prawda? -

- Ano... dobrze myślicie. Uznaliśmy, że nie przystoi naszemu honorowi wojowników pozwolić, aby zło waszych lasach mieszkało. Naszą rolą, aby - cokolwiek to jest - położyć temu kres. - zaczął Kaeda, dając ci jednak także możliwość dopowiedzenia czegoś.

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Ryu kiwa głową serdecznie reagując na słowa sołtysa. Prawo gościnności to zasady zgoła niepisane, acz respektowane w niejednej wiosce i samuraj przekonał się o tym nie raz, nie dwa, na swojej drodze. Samo zanegowania tegoż prawa kieruje rozmowę na pewne tory i samo w sobie jest już informacją z kim ma się do czynienia.
Wymieniwszy się uprzejmościami, do których Ryu już więcej nie dołączył, weszli wszyscy do środka. Ludzie, których zdążyli do tej pory wyminąć nie objawiają jakiś specyficznie podejrzanych symptomów, w ich spojrzeniach są standardowe emocje strachu wymieszanego z ciekawością. Rzadko spotyka się mężów, którzy całe swoje życie poświęcili stali, toteż warto rzucić okiem na jednego czy drugiego czy ówcześnie wybrany kandydat na męża jest faktycznie takim ideałem męskości za jakiego się uważa.
Siedli wygodnie, Ryu czuje przyjemne mrowienie w stopach odpowiadające odpoczynkowi. Im dłużej podróżuje, tym mocniej doskwiera mu ciągłe wytężenie każdego calu swojego organizmu.
Kobieta i dzieciaki nie zwracają jego uwagi, nie stara się też zbliżyć się z ową rodzinką skracając dystans w komunikacji. Nie rozbawia dzieciaków, nie przykłada się do szelmowskiego zachowania względem płci pięknej. Wie, że to mogłoby zostać odebrane, nawet opatrznie, za rozmydlenie i zbagatelizowanie tematu, z którym tu przyszliśmy.
Dochodzi wreszcie do rozmowy i Ryu odchrząkuje nieznacznie, widząc, że przyszła jego pora na mówienie.
- Zbyt wiele zła się tu tli i o nim słychać z różnych stron, by to zignorować. Słyszałeś o historii Kaede. Moja jest zdecydowanie krótsza i bazowana na ledwie przeczuciu i krótkim zetknięciu. Ufam jednak temu co widziałem, żadna mara nie zawładnęła mym umysłem. W trakcie potyczki z banitami spotkało mnie coś, co nadzwyczajnie złowrogie było i paskudne. Pająko-człowiek porywający jednego z mych adwersarzy to nie widok codzienny. Opowiedziawszy o tym swemu przyjacielowi, od razu poradził ruszyć tu o radę i może jakieś zasłyszane wieści, stalą i równie twardą wolą te zło wyplenić zamierzamy! - Nim się samuraj obejrzy, a już zacznie podnośnie mówić niczym rodowity mieszkaniec wioski. Spogląda na sołtysa, cały czas mając na względzie, że zza ściany bez wątpienia ich rozmowie przysłuchują się hultaje gospodarza, może nawet wraz z jego wybranką. Ryu niepostrzeżenie drga, dając sygnał przyjacielowi, że przekazuje mu pałeczkę przekazania szczegółów, bowiem to tak naprawdę jego historia jest ważniejszym przyczynkiem naszej interwencji. Siorbię łyk herbaty, rozkoszując się jej głębokością smaku.
- Pyszny napar, Hachiko-san.

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
9/14
Ryū

Sołtys pokiwał głową w zamyśleniu, uważnie słuchając was obu. Wydawało się, że nie traktuje was wcale jak szalonych, wręcz przeciwnie. Przy twej krótkiej opowieści o pajęczej istocie, która wciągnęła jednego z banitów do lasu, pokiwał jedynie głową. Uśmiechnął się też słysząc pochwałę dla herbaty.

- A dziękuję. To jeden z naszych niewielu, ale cennych skarbów. Dbam, żeby zawsze była w domostwie. Zwłaszcza zimą. - odparł, nim jednak kontynuował w kwestii najbardziej istotnej, podniósł dłoń jakby powstrzymując Kaedę przed mówieniem dalej. Odwrócił się zamiast tego na moment za siebie, plecami do was, krzycząc do synowej, aby zabrała dzieciaki i zamknęła drzwi do izby, bo teraz będzie mowa o sprawach dla uszu dorosłych mężów, a nie dziatwy. Kiedy ciekawska dzieciarnia została zabrana i zostaliście sami w trójkę, sołtys mówił dalej.

- Pamiętam jeszcze waszą wizytę, Kaeda-san. I jakżeście mi o swym spotkaniu z Tym-Który-Nie-Ma-Twarzy opowiedzieli. Paskudna to sprawa i żal było dowiedzieć się, że Hachiko żonę i dwójkę dzieciaków ostawił po sobie samych. Bo żeby było jasne, nie wrócił on już z wypasu wtedy. Poszlimy też potem kupą i znaleźli... no, kości jeno wraz z dobytkiem jego i wypalone ognisko. - westchnął, popijając swój własny trunek.

- To jeno, co mnie tknęło, to... że prababka mi dawno temu, jak jeszczem gówniarzem był i po polach z patykiem latał, udając, że to miecz - to mi historie o duchach różnych i starych opiekunach lasu opowiadała. Uwielbiałem je, zresztą - nie tylko ja, bo w całej wiosce je powtarzano. Dlatego jestem też niemal pewny, że wyście Jorōgumo jakiego mogli ujrzeć, one też lasy lubią, ale bardziej jaskinie. Chociaż z jednym handlarzem co przez wioskę przejeżdżał jak rozmawiałem, to się zarzekał, że i w stolicy taką widział i cudem tylko z jej uścisku się wyrwał, gdy go usidlić chciała. No, ale to akurat tylko gadanie mogło być takie, bo kupcy to wszyscy wiedzą, że plotą co im ślina na język przyniesie, jeśli tylko zysk jaki - w tym wypadku trunek i opiekę na koszt wioski - uzyskają. -

- Wybaczcie, ale teraz byśmy chcieli jeden problem rozwiązać, nim do duchów-pająków powrócimy. Noppera-Bo trza nam usiec, dlatego radzi byśmy byli, jeśli nam powiecie, czy jakiś trop dla nas macie. - wtrącił twój towarzysz, próbując trzymać sołtysa skupionego na pierwotnym temacie.

- No już, już, nie niecierpliwcie się. Po prostu zastanawiam się, jak w słowa ująć to, czego jesteśmy ostatnio świadkami. Bo widzicie, jako sołtysowi, to moim obowiązkiem jest dbać o dobro całej naszej społeczności. A odkąd... odkąd Hachiko zabrakło to... widzimy, że po lasach jest więcej zwierzyny, niż kiedykolwiek. Pomór, co w wioskach na południe od nas szalej - do nas, ani do najbliższych nam osiedli nie dotarł. Nawet pierwsze rośliny, co je zasadzilim rosnąć zdają się szybciej, niż kiedykolwiek wcześniej i... -widać było, że sołtys trudzi się z konceptem, który wam chciał przekazać, wbijając wzrok w blat przed sobą.

- Pierwszy raz w życiu nie wiem, jak ludzi poprowadzić. Część szepta, że błogosławieństwo ducha lasu to rzecz dobra, że teraz - kiedy daninę swą odebrał - to reszta z nas może żyć w spokoju. I prawdą jest, że od tamtej pory nikt z nas problemów nie miał. Z drugiej strony, część - w tym ja sam - obawia się, jak często daniny takiej duch ów może żądać. I czy w ogóle mam prawo w razie czego świadomie poświęcić jednostkę, aby reszcie żyło się spokojniej i dostatniej? Jeśli dzięki temu unikniemy głodu albo chowania zmarłych, których odebrała nam choroba - może nie jest to wielka cena za taki spokój? A może duch po prostu szczęście miał do sprzyjających okoliczności i lżejszej wiosny tego roku? - sołtys przeczesał włosy, po czym dopił herbatę.

- Ech, wiem, że mówię dookoła i jakbym sam nie wiedział, co chcę rzec, ale chyba chodzi o to, że... że nie wiem, czy chcemy na pewno, aby kres temu bytowi położyć. -

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Ryu rad jest, że sołtys nie bierze ich za kompletnych obłąkańców, aczkolwiek gdyby tak było, samuraj by się zdziwił. Postawione zostałoby to w sprzeciwie do informacji, które samuraj usłyszał od swojego druha.
Kiwa głową, nie dopowiadając już nic o herbacie, byleby nie zmiękczyć tematu i nie wprawić się w dysputę na nieważny temat, potencjalnie porywający ich na wiele godzin. Strzeże wzrokiem mężczyznę, gdy ten wstaje, Ryu sam nie rusza się nawet o krok - dalej siedzi w pozycji lotosu, trzymając ręce na kolanach. Słucha uważnie każdego wypowiedzianego przez sołtysa słowa, zapamiętuje je i bada, jak gdyby któreś słowo ma być kluczem do rozwiązania misternej zagadki. Same historie parobka z dzieciństwa mało go interesują, ale z szacunku i potencjalnego związku ze sprawą. Historie o duchach zdarzają się w każdej wiosce, przytułku i domku, babki zawsze opowiadają malcom przeróżne legendy i mity prosto wyjęte z lokalnego folkloru. Czasem zawierają ziarno prawdy, a niekiedy nie i są w pełni oparte na wybujałej fantazji opowiadającego. Trzeba się postarać aby wpierw oddzielić jedno od drugiego i następnie jeszcze znaleźć te fragmenty odpowiadające rzeczywistości. Ryu czuje jak mięśnie spinają mu się mimowolnie z niecierpliwości. Jego powinnością jest wysłuchanie całej wypowiedzi sołtysa, acz jak zaczęli zbaczać na rejony moralności ubijania duchów lasu ledwo powstrzymał się od gniewnego pomruku i chrząknięcia. Upił błyskawicznie łyk naparu próbując zakamuflować niezadowolenie.
- Panie, to niebezpieczne jest, opierać się tak na duchach i dziwach z lasu. Rozumiem bilans strat i zysków, który ciężkim bywa, tym bardziej kiedy mowa o życiu ludzkim. Jednak powie mi sołtys, czy będzie mieć taki dylemat, kiedy duch w zamian za dalsze rolne powodzenie uprosi się o życie twojej córy? Twojej żony? A jeśliś się nie zgodzi, to czemu patrzymy na jedną jednostkę w inny sposób niż na inne? Toż to prosta droga do wioskowego buntu. A na łasce bestii leśnych też nie chcesz być bo prosić będzie tylko o więcej. Lepiej nauczyć się żyć w trudności, ale na własnej zasadzie, nie w niewolnictwie dziwu leśnego. - Ryu odpowiada, starając się brzmieć srogo i tym bardziej podkreślając swoje słowa, patrząc jakby zza drzwi przy wspomnieniu o bliskich sołtysa. Nie może być tak, że tego typu dylemat w ogóle staje się tu obiektem sporu. W oczach samuraja sprawa jest już rozstrzygnięta, lecz walka tu o serce rozmówcy, aby ten druhem, nie przeciwnikiem się stał. O tyle to ważne, że bez niego zdobycie informacji okrawać będzie się o zdecydowanie większą trudność. Acz nie o niemożliwość, sołtys sam dostarczył mu dobrych informacji o zaginięciu i własnym podejściu do tegoż. Wystarczyłoby rzucić paru parobkom o tym, w formie pytania, nieco tendencyjnego. Reszta stałaby się sama.

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
10/14
Ryū

Opowieści z dzieciństwa waszego gospodarza nie były istotne - liczyło się to, co należy zrobić z obecną sytuacją. Dostrzegłeś, że Kaeda również napiął nieco mięśnie, zaciskając dłonie na kolanach i rozluźniając je dopiero po paru sekundach. Nie było wątpliwości, że podziela twoje zdanie. Pokręcił również głową, wyraźnie starając się opanować głos.

- Hachiko-san, czy wy sami siebie słyszycie? Mój przyjaciel słusznie mówi i w pełni się z nim zgadzam, zresztą - przecież słyszeliście moją opowieść. Nie widzieliście jednak tego, co ja widziałem. To, co tam było... to zło, czyste i obojętne krzywdzie ludzkiej. Powinno zostać zniszczone, nim więcej osób zginie! - poparł twoje słowa Kaeda, niemal podnosząc się - z was dwóch wyraźnie ty byłeś bardziej opanowany, chociaż widziałeś też, że wizyta tutaj chyba przywołała ponownie okropne wspomnienia tamtej nocy, gdy Kaeda natknął się na yokai.

- Spokojnie, drodzy goście, nie ma potrzeby podnosić głosu.- sołtys uniósł dłonie w uspokajającym geście. - Słuszność macie, że nie wiemy, kogo sobie upatrzy Wędrujący Pośród Lasów. Nie chciałbym też, żeby trafiło na moje dziecko, ni żonę. Niemniej... Kaeda-san, po pierwsze - pomnijcie na to, jak mi opowiadaliście swoją rozmowę z nim. Pasterza naszego zabrał, bośmy mu sami zapomnieli ofiarę stosowną złożyć. No prawdę tu mówił, od dawna rytuałów przodków nie dopełnialiśmy, ale nasi pradziadowie żyli tak i dobrze się wiosce wiodło...

Sołtys westchnął, wyraźnie popychając rozmowę dalej w kierunku, który nie podobał się żadnemu z was. Widział jednak, że jego słowa nie wzbudzają w was przekonania, dlatego mówił dalej.

- Panie... Ryu-san. Mówicie, że lepiej w trudności żyć, ale co ja mam powiedzieć, kiedy wioska z głodu przymiera zimą, bo lato nieurodzajne było, a Cesarstwo jedynie podatki większe nakłada, zamiast pomocy nam udzielić? Nie dalej jak trzy lata temu pochowaliśmy w czasie zimy blisko dwa tuziny, połowę z tego dzieciaków. Jeśli życie moje, lub kogoś z mojej rodziny wykupiłoby reszcie dobry żywot... To jako sołtys muszę to chociaż rozważyć. - jego głos nabrał intensywności i przekonania. Widać było, że ma całą sprawę już przemyślaną i chyba teraz rozmawialiście tylko i wyłącznie dla sztuki dyskursu, aniżeli po to, żeby kogokolwiek przekonać.

- Ale nawet gdyby tak było, to sam bym się nie ośmielił rzucić na szalę życia żadnego z mieszkańców, bez zgody całej społeczności. Długośmy rozprawiali na ten temat - wszyscy - aż uznaliśmy, że raz do roku, w zimie - tak samo, jak za dawnych czasów - zorganizujemy festiwal ku czci Wędrującego. Na jego końcu zaś ochotnik będzie mógł się zgłosić i przez tydzień niczego mu nie zabraknie, po czym do lasu się uda i poświęci swoje życie dla dobra wioski. Jeśliby zaś takowego brakło... to cóż, losowanie trza nam będzie zarządzić i ten, co pecha mieć będzie, tego się ofiaruje. Niezależnie, na kogo by padło. -

Kaeda patrzył na niego w niedowierzaniu, kręcąc głową.

- Hachiko-san... zaczynam żałować, że wam wtedy opowiedziałem moją historię. Zaczynam dostrzegać, że moja przewina sięga głębiej, niż zwykła ucieczka z pola walki. Moją winą jest, że w ogóle pomyśleliście, żeby dopuścić do czegoś takiego. -

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Samuraj spogląda z ukosa na swojego towarzysza, w którym ewidentnie wciąż żyją wspomnienia owego makabrycznego wieczora. Nie wini go, nie dziwi się nawet. Tym bardziej więc rozważania sołtysa wzbudzają w nim oburzenie.
Ryu chrząka, prawie przerywając sołtysowi i tylko w ostatniej chwili się powstrzymując. Jego słowa niesamowicie irytują mężczyznę, budząc w nim niejaką odrazę. Jak można z taką lekkością choćby rozważać śmierć własnej rodziny?
Daje jednak kontynuować swojemu gospodarzowi, chcąc w pełni poznać jego widzenie na tę sprawę.
Z każdym jego słowem, Ryu czuje, że zasycha mu w gardle. Zaciskają mu się dłonie, bieleją knykcie. Oczyma wyobraźni wyciąga miecz i sprawnym cięciem odcina plugawy język tegoż rozmówcy, który nie zasługuje aby móc w ogóle rozważać i do tego jeszcze mieć siłę sprawczości w tym miejscu do takich rzeczy.
Z tego szaleństwa w własnym umyśle wyrywa go jego towarzysz i samuraj wraca do rzeczywistości. Dociera do niego dopiero, że cały ten czas wstrzymywał oddech. Wciąga powietrze i pochyla się nieco w kierunku Hachiko.
- Skończ waść pierdolić. Obrządki ku Wędrującego Pośród Lasów? Gdzie dowodu zaś nie macie, że jakakolwiek ofiara ma dać wam faktyczne urodzaje? Że duch nie zacznie chcieć więcej, do wybicia większości nie doprowadzając? Gdyby tego mało było! Będziecie ostracyzmy tutaj pędzić, skazując najmniej lubianą czy wyszydzaną osobę na śmierć. Bo z pewnością ochotnikiem ktoś taki zostawać będzie co roku, nie chybniej. Powtórzę raz jeszcze. Skończ pierdolić. Jesteśmy tu, by to monstrum ubić. Wspomaganie zła poprzez obrządki jest niemal tożsame z czynieniem go. Skończcie więc lepiej bo usłyszawszy, że taki festiwal by się tu urządził, popędzę do tej wioski naprędce wymierzyć organizatorom sprawiedliwość. Nie można usprawiedliwiać bestialstwa tak błahymi argumentami! Mów więc lepiej gdzie do lasu zamierzać chcieliście wysyłać tychże ochotników. My tam pójdziemy, wywabimy potwora i ubijemy. Mówże! - Ryu nie spodziewa się, że wybuchnie tak gwałtownie i nie zauważy nawet kiedy wstanie na równe nogi i zacznie wymachiwać rękoma w kierunku tak intensywnie, że niemal sam uwierzy w to, że zaraz mu coś zrobi - nie mieczem a prostą, męską siłą.

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
11/14
Ryū

Nie było wątpliwości, że zarówno w tobie, jak i w Kaedzie słowa sołtysa wioski budziły odrazę. Tak jak ciebie, tak i jego dłoń zacisnęła się, a oblicze stężało, co stopniowo zaczął chyba dostrzegać także sołtys, który - kiedy nastąpił twój wybuch - aż cofnął się nieco, unosząc ręce w uspokajającym geście.

- Wy... wybaczcie panie! Nie śmiałbym was urazić, ani mieszkańców na szwank niepotrzebnie narażać! Prawdę mówicie, że pewności nie ma, ale gdzie na tym świecie teraz pewność... Ale jeśli byłaby nadzieja, że parę dzieciaków mniej z głodu zemrze podczas zimy, to... trzeba mi i taki scenariusz rozważyć. Ale dość, bo widzę, żeście zdecydowani już sprawiedliwość swoją zaprowadzić. - odparł, podczas gdy sam Kaeda także zerwał się, stając obok ciebie, wzburzony.

- No to mówcież i nie mitrężcie więcej czasu! - warknął twój przyjaciel, a sołtys skinął głową.

- Jak na północ od wioski pójdziecie, w stronę linii drzew i najbliższego szczytu, Kruczych Pazurów... znacie pewnikiem te szczyty, niedaleko siebie są, wiatr je na kształ cienkich pazurów ptasich właśnie wyrzeźbił... to w lesie, ścieżką idąc - pół dnia, nie więcej - dojdziecie do strumienia. Jak odbić w górę i ruszyć wzdłuż niego, dotrzeć można na polanę, gdzie wodospad jest, pod nim zaś - jaskinia niewielka. Na drodze powinniście też na stare talizmany naszych pradziadów trafić, tam swego czasu mówiło się, że Wędrujący swoją siedzibę ma. A i tamtędy pasterz nasz swego czasu na wypas hadzał. Jeśli... jeśli powrócił, jako żeście to opowiadali, to tam pewnikiem być powinien. -

- Starczyło tak od razu. A nie myśleć... jak mogliście w ogóle...?! Ach, szkoda język strzępić. - Kaeda pokręcił głową, po czym spojrzał na ciebie. - Nie wiem jak ty, bracie, ale moim zdaniem najlepiej byłoby od razu ruszyć. Bo chociaż wikt i opierunek swego czasu otrzymałem w tym domostwie, to nie wiem, czy honor pozwoli mi po tych nowinach tutaj zostać. -

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Shinobi War PBF Naruto

Wieś Nagiso

Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso

Re: Wieś Nagiso