Satori no Bunko

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Soundtrack

Stanęli na chwilę naprzeciw siebie. Pazur... Souei Matsuda, Shirei-kan... Ichirou Asahi, a naprzeciw nich… -Gadian… Wyniesiony. - Odpowiedział na przedstawienie się Sabaku. Było to jednocześnie przedstawienie i krótkie podsumowanie tego, kim właściwie był. Słowo Wyniesiony zawisło na moment w powietrzu należało do tej samej kasty, o której wcześniej nie chciał mówić zbyt wiele. Z każdą sekundą można było zauważyć coś jeszcze. Białe tatuaże na jego ciele zaczęły delikatnie połyskiwać. Nie był to mocny blask, raczej subtelne odbicie światła, jakby linie na jego skórze reagowały na energię krążącą w tym miejscu.

Pazur w tym czasie nie przysłuchiwał się szczególnie rozmowie obu mężczyzn. Zamiast tego wolał zbierać informacje po swojemu metodą obserwacji. A było na co patrzeć. Setki regałów wypełnionych księgami. Niektóre wyglądały na bardzo stare, inne na świeżo przepisane. Rzędy półek ciągnęły się niemal bez końca po obu stronach pronaosa. Gadian zauważył to spojrzenie. - Te księgi są ogólnodostępne. -Wtrącił spokojnie, jakby czytał Matsudzie w myślach. - To wiedza podstawowa otaczającego nas świata. Staramy się, by Bliżsi byli odpowiednio wyedukowani… zanim przejdą do pracy nad nowymi pismami.

Idąc dalej, co jakiś czas wskazywał dłonią półki, jakby mimochodem podpowiadał im, na co mogą zwrócić uwagę, rozglądając się po pronaosie. W końcu dotarli do miejsca, gdzie zaczynała się właściwa brama. Tym razem Gadian faktycznie zatrzymał się naprzeciw nich. Ichirou zaczął odpowiadać na jego pytania, a mnich słuchał uważnie. Po chwili odezwał się ponownie.- Zakładam, że słyszeliście jedynie legendy o połączeniu ich w klucz. - Powoli złożył ręce za plecami. - Każdy element daje niesamowitą moc… jednak to tylko cząstka. To, do czego prowadzi ten artefakt, pozwala wejść na drogę światu. Odblokować nowe ścieżki, nowe moce, nowe historie. - Na chwilę spojrzał w stronę ogromnych wrót biblioteki.

- Zrozumcie to jako metaforę. Każdy klucz prowadzi do czegoś nowego… ten klucz prowadzi do wielkich zmian. - Zrobił kilka powolnych kroków. - W każdej układance zmiana jednego czynnika potrafi stworzyć zupełnie inny efekt końcowy. - Spojrzał na nich ponownie. - Nie brakowało przecież wiele, byście nie stali tutaj we dwóch… a we trzech. Może nawet wszyscy. - Na moment jego głos przycichł. - Jednak coś się posypało. I dlatego dzisiaj… teraz… spotykam się tylko z waszą dwójką. - Lekko przechylił głowę. - Ten klucz jest dokładnie tym samym. Początkiem nowej drogi. A każdy z was może mieć w niej ogromne znaczenie. - Próbował brzmieć mądrze.

Czy robiło to na kimś wrażenie? Na pewno nie na Matsudzie. Ten wciąż bardziej interesował się tym, co ich otaczało, niż filozofią mnicha. Gadian jednak mówił dalej. - Pytasz, czemu klejnoty są kojarzone z legendą końca. - Odwrócił się w stronę ogromnych wrót. - Po przekroczeniu progu Biblioteki Oświecenia każdy z elementów traci nieodwracalnie swoją moc. - Na moment zapadła cisza. - Wtedy można je już tylko połączyć w klucz… który trzeba uformować w Studni Otwarcia. - Powoli przekręcił głowę w ich stronę. - Dopiero wtedy sam klucz wskaże wam drogę do Świątyni Żywiołów.

Po chwili dodał jeszcze spokojniej - W zasadzie… nie wiadomo nawet, czy biblioteka już nie wysysa z nich mocy. - Jego spojrzenie było teraz zupełnie poważne.- Odwrót w tym momencie jest bezcelowy. - Droga powrotna została zamknięta. Po chwili Gadian znów wrócił do swojego spokojnego tonu. - Informacje zbierają Bliżsi. Na całym świecie istnieją także Dalecy zwyczajnie oczy biblioteki. - Spojrzał na Ichirou. - Dlatego najważniejsze wydarzenia świata rzadko są dla nas zagadką. - Krótka pauza. - Na przykład to… że kryzys polityczny jeszcze nie dopadł twojego domu. - Rzucił w stronę Shirei-kana, sugerowało to, że faktycznie biblioteka ma aktualne informacje, o tym co się dzieje na świecie. Po chwili Gadian ponownie złożył dłonie. - Cenę, o którą pytasz… o której wspomniałem… już wam powiedziałem.

Zrobił krok w stronę drzwi. - Ale jest też coś więcej. - Jego głos stał się spokojniejszy. - Ceną jest rozliczenie z tym, co było… i przyjęcie ciężaru zmiany świata. - Spojrzał na nich uważnie. - Zamknięcie rozdziału tego, co było… i napisanie tego, co dopiero będzie. - Lekko pokręcił głową. - To nic innego jak odpowiedzialność. A nie jeden już pod nią się zapadł. - Na moment jego wzrok przeszedł po nich obu. - Dlatego musicie mieć czystą głowę. - Krótka pauza. - Serce… macie brudne. - Uśmiechnął się delikatnie.- Każdy shinobi ma brudne serce.

Po chwili dodał - Ale głowa… to coś, co można oczyścić. - W tym momencie Souei wtrącił swoją błyskotliwą myśl. Gadian skinął lekko głową. - Podoba mi się twoje rozumowanie. Po czym dodał spokojnie - Jednak po przekroczeniu progu dowiecie się więcej… niż nie jeden człowiek byłby w stanie opracować przez całe życie. - Powoli rozłożył dłonie. - Dlatego sami uznajcie się za godnych przekroczenia progu biblioteki… która stoi przed wami. - Wziął głębszy oddech. - Wy którzy poświęciliście całe życie spełnieniu legendy. - Następnie Gadian wykonał gest pchnięcia dłońmi wrót z 40 metrów.

Ogromne drzwi zaczęły się otwierać... A przed przedstawicielami Klepsydry odsłoniło się jej wnętrze.

Widok

---

Akarui
Misae
Yoichi
Owari - Klik!
Młodszy mnich
Funanori
Gadian - Klik!

---

16

[Ichirou]

Rozmowa przed olbrzymimi wrotami prowadzącymi do serca Biblioteki Oświecenia z każdą chwilą ubogacała ich o kolejne informacje. Gadian, który ujawnił się jako Wyniesiony - przedstawiciel najwyższej kasty w tej dziwnej, zamkniętej społeczności - posługiwał się wciąż metaforami i górnolotnym językiem, ale między tymi kwiecistymi frazami dało się wyczytać pewne konkretne fakty. To że kompleks posiadał swoich ludzi rozsianych po całym świecie, którzy zajmowali się szeroko pojętym kronikarstwem, spisywaniem dziejów, dokumentowaniem wydarzeń - to było naprawdę interesujące. Ichirou raczej spodziewał się samej historii, starej jak świat - mnogości zakurzonych tomisk pełnych zapisków o dawno minionych dziejach, które poza ewentualnym zaspokojeniem ciekawości badacza czy kolekcjonera nie dawały żadnego praktycznego pożytku. Skoro jednak tutejsi mnisi poszerzali wiedzę na bieżąco, w tym również tę dotyczącą polityki, konfliktów, układów sił w poszczególnych prowincjach, to sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Informacja aktualna miała wartość. Dawała przewagę. Pozwalała podejmować lepsze decyzje.
Kiedy mnich wspomniał mimochodem o sytuacji na pustyni, o tym że kryzys polityczny jeszcze nie dopadł jego domu, Sabaku z wyraźnie większym zainteresowaniem spojrzał na niego. Chyba nawet w pewnym momencie zaświeciły mu się oczy, gdy zdał sobie sprawę z potencjału tego miejsca. Tutejsza wiedza mogła zmienić ich postrzeganie świata, dać im narzędzia które wcześniej były poza zasięgiem. A nie tylko rozwiązać zagadkę Świątyni Żywiołów i dać jakąś mityczną moc. To mogło być coś więcej. Coś znacznie bardziej wartościowego dla kogoś kto rządził całą prowincją.
Kiedy cena ich wyprawy została w końcu jasno wyjawiona - nieodwracalna utrata mocy wisiorków - Ichirou dotknął kryształów które miał teraz na sobie. Westchnął cichutko. Przez lata gromadzili te artefakty. Przez lata budowali wokół nich plany, wykorzystywali ich moc. A teraz miało to wszystko zniknąć. Po prostu przepaść w momencie przekroczenia progu.
- Myślę że wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę że po stworzeniu klucza tak będzie - odpowiedział spokojnie, zerkając przy tym na mafiozę, by upewnić się że ten nie jest aż tak przywiązany do swojego wisiorka, by teraz odwrócić się na pięcie i porzucić cały ten trud, stojąc prawie u celu. W zasadzie sam nigdy większego użytku z nich nie miał - stanowiły one wartość jako wzmocnienie jego sojuszników i przede wszystkim jako element do rozwikłania całej tej mistycznej układanki.
Późniejsze słowa Wyniesionego, dość patetyczne, o odpowiedzialności za świat i tak dalej, były zbyt rozmyte i mało konkretne, by jakoś bardziej poruszyć Diabłem Świtu. Ten mimo to zabrał głos w tej sprawie.
- Ciężar zmiany świata spoczywa na moich barkach spoczywa już od jakiegoś czasu - skwitował oschle. Jego wpływ na sytuację w rejonie na przestrzeni ostatnich parunastu lat był nie do pominięcia, a prócz tego przecież jest temat pokonania Antykreatora, wroga numer jeden, którego knucia zatrząsały całym światem shinobi. Świat jednak dość szybko znalazł sobie nowe problemy, a rozdział o tym, który budził strach i był na ustach wielu, został już zamknięty i odchodził w zapomnienie.
- Czas otworzyć głowę i spojrzeć szerzej - podsumował po chwili, podejmując w pewnym stopniu ten (jednostronnie) wzniosły ton rozmowy. Wziął głębszy wdech wydech pozwalając sobie na moment skupienia - a potem poczynił pierwsze kroki w stronę wrót które stanęły przed nimi otworem.
Maszerował wolnym krokiem ale bez zawahania czy większej trwogi. Raczej z zaintrygowaniem, może nawet rodzącą się fascynacją. Mimo początkowego sceptycyzmu, mimo wszystkich dziwnych testów i enigmatycznych mnichów, przez sam rozmach tego miejsca - olbrzymie drzewo, ukryta osada, setki ludzi, tysiące ksiąg - Ichirou chciał dać wiarę usłyszanym opowieściom i przekonać się, że to miejsce jest czymś więcej, niż po prostu wielką biblioteką pełną zakurzonych woluminów. Przez lata uganiał się za legendą w poszukiwaniu skarbu czy mocy - jakiejś namacalnej nagrody, która uczyni go silniejszym czy bogatszym, po prostu potężniejszym. Być może tym właściwym skarbem miała być wiedza? Informacja? Zrozumienie? Kto wie. Jako młodzik pewnie wzgardziłby taką nagrodą - wtedy liczył się blask monet, szybkość ciała, moc jutsu - ale przez bagaż doświadczeń i pełnioną funkcję zmieniała się perspektywa patrzenia na świat.

[Souei]

- Aha, aha... - Przytakiwał Gadianowi, gdy ten tłumaczył mu, że żadnych tajemnic świata w tych regałach nie znajdzie. Cóż, miało to sens, że najmniej wartościowe tomy znajdowały się w strefie, do której nawet przybysze z zewnątrz dostali dostęp bez żadnych przeszkód. W porządku, Souei na chwilę odlepił swój wzrok od półek i skierował go na łysego mnicha.
Bardzo dobrze szło mu mówienie wprost i z sensem, ale ostatecznie nie dał rady utrzymać się w tych ryzach. Dla mafioza zrozumiałe było to, że legendy bez tej tych doniosłych i niejednoznacznych słów straciłyby swoją magię, ale to właśnie był ten czas. Koniec tego, początek tamtego, nowy świat, stary porządek. Matsuda zerkał na Ichirou, który trochę bardziej niż on starał się nadawać na tych samych falach co ich gospodarz. Właśnie dlatego Souei oddawał mu tą palmę pierwszeństwa jeśli chodzi o rozmowy i negocjacje, bo Shirei-kan nadawał się do tych spraw o wiele lepiej, niż mordobijca z niższych sfer.
Być może dlatego nikt do tej pory nie stawał im na drodze, lecz bardziej prowadził ich ku celowi. A może tak było najlepiej dla wszystkich? Owari też na pewno to wiedział, to o wisiorkach. A jednak stary obłąkaniec, facet na łódce i teraz Gadian - nikt ich nie zatrzymywał przed zburzeniem tego porządku świata, jeśli to rzeczywiście miało mieć takie poważne konsekwencje. Dlaczego więc wszyscy po kolei uznawali, że tak będzie lepiej? Że pomogą, zamiast starać się przeszkodzić? Być może wierzyli, że w pewnym momencie tak musi się stać, i że ten duet jest wystarczająco dobrany, aby unieść tą odpowiedzialność. Bo ta miała być bardzo ciężka, ale Ichirou i Souei chyba już byli na to przygotowani.
Po wysłuchaniu "ceny", jaką przyjdzie im zapłacić za przejście dalej, Souei powstrzymał się od wzruszenia ramionami, aby nie obrazić tu zgromadzonych. Sam dostał kryształek niedawno i cały czas czuł się bardziej jako jego powiernik, niż właściciel i użytkownik. Więc gdy przyszedł czas na rozstanie się z nim, a raczej z mocą, którą zapewniał, przyjął to na chłodno i bez żalu. Cóż, faktem było, że na razie oddawali tą moc tylko w zamian za obietnicę, ale wyglądało na to, że klamka zapadła już dużo wcześniej. Ale nawet gdyby Souei miał jeszcze jakiś wybór, nie wycofałby się teraz, stojąc przed tymi ogromnymi wrotami.
Te w końcu otworzyły się i ukazały im jeszcze bardziej monumentalne, prawdziwe wnętrze biblioteki. Z początku Souei został przytłoczony ilością wszystkiego wewnątrz i szybko zdał sobie sprawę, że nawet gdyby ktoś chciał wedrzeć się tu siłą i wyrwać z rąk mnichów jakąś wiedzę, to bez informacji jak i gdzie, znalezienie tutaj czegokolwiek konkretnego wydawało się graniczyć z cudem. Po takim wstępie Pazur czuł nawet podekscytowanie na myśl o tym, co czeka ich już za chwilę, bo nie było już wątpliwości, że wisiorki nie są tylko zwykłą legendą jakich wiele na świecie. Z pozoru były to tylko książki - słowa zapisane atramentem na pożółkłych stronach. Czuć było jednak, że nikt nie patrzy tutaj na to w ten sposób i Matsuda powoli zaczynał to rozumieć, atmosfera ewidentnie mu się udzielała. Szedł obok swojego kompana w ciszy, czekając na to, co wydarzy się dalej, zastanawiając się, czy rzeczywiście powinien się uznać godnym tego miejsca. Wcześniej nawet do miejskiej biblioteki pasował jak pięść do nosa, a teraz proszę... za chwilę zostanie oświecony, choć może nie tak dosłownie, jak ich przewodnik po tym miejscu.