Satori no Bunko

[Rokuramen Sennin]

Satori no Bunko 悟りの文庫
Biblioteka Oświecenia Głęboko między tysiącami olbrzymich drzew, rosnącymi na niemalże wciąż dziewiczych (i niebezpiecznych dla nieprzygotowanych ludzi) terytoriach krainy, znanej powszechnie jako Tajemniczy Las, znajduje się jedna bardzo niezwykła sekwoja - wielkie drzewo z szerokim obwodem, rosnące na samym środku wysepki wystającej spod powierzchni zielonkawej wody starego jeziora. Nawet starając się przeszukiwać tereny z powietrza, nie udałoby się tej okolicy wypatrzeć - wkomponowała się ona idealnie w otoczenie, chowając swoje istnienie pod olbrzymim baldachem liści, ciągnącym się po całych terenach Tajemniczego. Tutaj trzebaby jednak spytać - po co miałoby się wnosić aż tyle wysiłku, by znaleźć jedno drzewo, nieważne jak duże by ono było?
Ano, trzeba tutaj z góry zaznaczyć, że nie bez powodu zostały wspomniane rozmiary tego wytworu natury, jak i zaznaczono że Tajemniczy Las jest "niemalże" dziewiczy. Właśnie tutaj, w miejscu gdzie praktycznie żadna inna stopa nie postawiła nigdy kroku, znajduje się - można to tak nazwać - niewielka osada wewnątrz pnia. I jak zapewne nietrudno się domyślić, temu miasteczku daleko do normalności. We wszystkich domach mieszkają bowiem tajemniczy, łysi mnisi, niekiedy z żonami (które jednak rzadko się pojawiały poza terenami drzewa), jedynym sposobem na dostanie się tutaj jest niewielka przystań na łodzie, znajdująca się u korzeni rośliny, a na wyższych segmentach kory zostały wzniesione wieże strażnicze, o koszarach nie wspominając. Połączenie fortecy z niewielką, ukrytą krainą? Coś musi być na rzeczy, prawda?
I dokładnie tak właśnie jest. O ile w osadzie można przez jakiś czas przebywać, o tyle bez pozwolenia podstarzałego przeora, rozpoznawanego jako człowiek o żelaznej woli i niezłamanym kodeksie honorowym, nie można wejść nawet na sekundę do samego centrum drzewa. Nie bez powodu.
Wewnątrz sekwoi znajduje się bowiem przepastna sala z kilkunastoma piętrami. A na każdym piętrze można było odnaleźć tysiące półek z książkami. Książkami traktującymi o wszystkim - historii, medycynie, technice, sztukach szermierczych i talentach shinobi. Zawierały one każde najmniejsze wydarzenie ze świata, każdy najmniejszy skrawek wiedzy. Woluminy znajdujące się w tym miejscu miały niekiedy wartość tak wielką, że za jedną można by było kupić całą prowincję.
Oto właśnie Biblioteka Oświecenia. Starożytna świątynia wyrzeźbiona i ukryta w naturze, by chronić całą wiedzę i tysiące sekretów, kryjące się na powierzchni ziemi. Całą tą kolekcją opiekują się właśnie przebywający tutaj mnisi, którzy upewniają się że informacje wewnątrz kolekcji są na bieżąco uzupełniane, oraz że każdy foliał jest w idealnym stanie - a w razie gdyby zaczęły się rozpadać ze starości, są oni przeszkoleni, aby tworzyć idealne kopie tychże dzieł. Jeden z nich z rzadka wychodzi poza tereny drzewa, aby w okolicznych prowincjach kupować zapasy, których zaczyna brakować (chociaż dzięki płodnej ziemi, większość towarów mnisi po prostu sami tworzą lub hodują).
Wielu ludzi mogłoby marzyć o dostępie do tego starego miejsca - niestety, tylko nieliczni wiedzą o jego istnieniu, a jeszcze mniej z nich ma szansę kiedykolwiek postawić stopę w Bibliotece. Ci jednak, którzy dostąpią tego zaszczytu, mogą być pewni że ich światopogląd zmieni się w bardzo krótkim czasie...

[Ichirou]

Gdy Souei wypowiedział swoje przemyślenia o Owarim i jego testach, Ichirou w duchu musiał niechętnie przyznać mu rację. Z szaleńcem standardowe metody często były nieskuteczne. Może rzeczywiście musieli grać w jego grę, przynajmniej do czasu aż dotarliby do celu. Potem... cóż, wtedy zasady mogły się zmienić. A może i nie musiały - zależało od tego, co znajdą na końcu tej dziwnej wędrówki.
Przewrócił oczami i westchnął ciężko, kiedy starzec wspomniał o zwykłej bibliotece i precyzowaniu słów. Naprawdę? Teraz będą się łapać za słówka jak jacyś pedanci? Ichirou nie miał ochoty na takie gierki. Widział jednak że Owari po prostu kontynuuje marsz, jakby nic się nie stało, więc postanowił nie pociągać tematu. Może dziadek się z nimi tylko droczył. A może to była kolejna część jego dziwnych testów. Trudno było stwierdzić z tym typem.Kilka godzin później, gdy stanęli przed kamieniami z kolorowymi oznaczeniami, Ichirou spojrzał na nie z wyraźnym sceptycyzmem.
- Jak na instrukcję to dość mało czytelna, niewiele mi to mówi - stwierdził z przekąsem, krzyżując ręce na piersi.
Kamienie reagowały na ich wisiorki - to fakt. Wibracje były wyraźne, niemożliwe do zignorowania. Ale co z tego oprócz potwierdzenia że zmierzali w dobrym kierunku? Nie było tu żadnych napisów, żadnych wskazówek, żadnej mapy. Po prostu trzy kolory i wibrujące kryształy. Przynajmniej tyle - mieli potwierdzenie że coś jest na rzeczy i starzec mimo ich wątpliwości jednak prowadził ich do celu. Że to nie była kompletna strata czasu. To musiało wystarczyć.
Nie doszło do bliższego spotkania z jaguarem, więc mogli kontynuować marsz przez coraz gęstszy las. Schodzili stopniowo w dół, jakby teren naturalnie opadał, prowadząc ich do jakiegoś zagłębienia. Ciemność gęstniała z każdym krokiem mimo światła które wytwarzał. Las stawał się bardziej pierwotny, bardziej dziki, jakby cofali się w czasie. Aż wreszcie dotarli do... dziury?
Sabaku zatrzymał się gwałtownie i spojrzał na wielki otwór w ziemi. Potem na Soueia. Potem na starca. I tak w kółko jeszcze kilka razy, jakby oczekując że ktoś powie "żartowałem". Nikt nic nie powiedział. Owari stał spokojnie, wyraźnie czekając aż się zdecydują. W pewnym momencie Ichirou westchnął ciężko, pocierając kark. No cóż. Jak trzeba to trzeba.
- No dobra - powiedział krótko, bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
A potem po prostu wskoczył. Był jednak cały czas w gotowości. Piasek w gurdzie był gotowy do natychmiastowej reakcji. Gdyby była potrzeba - gdyby okazało się że to pułapka, że spadają w jakąś otchłań czy cokolwiek innego - miał plan. Mógł się wyratować, osłonić, wspomóc w każdy potrzebny sposób. Nie wskakiwał na ślepo jak jakiś idiota. Na szczęście interwencja piasku nie była potrzebna. Był to po prostu... zjazd. Długi, dość brutalny dla ubrania, ale bezpieczny. Straty podczas tego wielkiego ślizgu były jedynie w estetyce. Biała toga Diabła Świtu, która jeszcze rano lśniła czystością, była teraz porządnie usmarowana od ziemi i błota. Rękawy miały ciemne smugi, materiał przy nogach był cały w grudkach zaschniętej gliny. Kiedy w końcu wylądował i stanął na równe nogi, otrzepał się z wyraźnym grymasem niezadowolenia na twarzy.
- Przydałaby się ta trawa co czyści - skomentował z wyraźną irytacją, próbując pozbyć się najgorszych plam z togi, co oczywiście niewiele dało.
Potem uniósł spojrzenie. I zamarł. Przed jego oczami rozpościerała się... cóż, trudno było to opisać jednym słowem. Olbrzymia sekwoja - drzewo tak wielkie że jego pień musiał mieć z dziesięć, może piętnaście metrów średnicy. Może i więcej, ciężko było ocenić z tej odległości. Ale to nie samo drzewo było najbardziej zaskakujące. To, co przykuło uwagę Ichirou, to fakt że w pniu tego kolosu wyrzeźbiono coś na kształt konstrukcji. Drzewo było jednocześnie ogromną, majestatyczną rośliną, jak i tworem (chyba) ludzkim - konstrukcją zmyślnie wtopioną w sekwoję, że stawała się z nią jedną, spójną całością. Biblioteka ukryta w naturze?
- Sporawa - skomentował w końcu, nie kryjąc lekkiej nuty uznania w głosie.
- Pusto, czy mamy tam jakichś ludzi? - zagaił do kompana, bo ten ze swoimi dojutsu mógł zawczasu zrobić rekonesans i oszczędzić im ewentualnych niespodzianek.
Nie miał pojęcia czego się spodziewać po tym miejscu. Czy było ono zapomnianym od dekad reliktem przeszłości, pokrytym grubą warstwą kurzu i pajęczyn? Czy jednak było odwiedzane, może nawet zamieszkane? A może był tu jakiś gospodarz, strażnik, ktoś kto pilnował tego miejsca przed intruzami? Myśląc o tym ostatnim, zerknął podejrzliwie na starca, który stał spokojnie obok nich, obserwując ich reakcje z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Owari wiedział o tym miejscu. Wiedział jak tu dotrzeć. Wiedział o testach, o kamieniach, o wszystkim. Jaka była jego rola w tym wszystkim?
- No to czas odwiedzić ten lokal - rzucił w końcu żartobliwie, próbując rozładować nieco napięcie które narastało w nim samym.
I ruszył w stronę przystani, w stronę majestatycznej sekwoi która kryła w sobie - miejmy nadzieję - odpowiedzi na pytania które zadawali sobie przez ostatnie lata.

[Souei]

Podczas podróży przez las nie działo się nic i było to absolutnie w porządku. Z dwóch skrajności Matsuda wolał wyjątkowo nudną przechadzkę, niż walkę o życie na każdym kroku. Droga była daleka, to fakt, ale była pokonywana dość sprawnie. Owari pokazywał im rzeczy, ale nie dzieląc się na ich temat żadnymi szerszymi wyjaśnieniami. Mafiozo też nie palił się z pytaniami, więc przeprawa upływała w większości w ciszy, co było w sumie komfortowe dla Pazura, który nie przepadał za czczymi pogaduszkami.
Dopiero spotkanie z jaguarem nieco go ożywiło. Dla Matsudy było to pierwsze zetknięcie z tym wielkim kotem i to od razu oko w oko. Nie odczuwał strachu ale nie dlatego, że dzikie zwierzę nie mogło mu w żaden sposób zagrozić. Po prostu zazwyczaj dobrze dogadywał się z "mniejszymi przyjaciółmi", i to dosłownie. Tutaj jednak nie skorzystał z okazji ku temu, aby się odezwać, zapytać czy chociażby przywitać. Po prostu patrzył w oczy drapieżnika, który był chyba zaciekawiony nimi tak samo, jak Jugo nim. Gdyby spotykali w tym lesie więcej takich cudów natury, być może byłby to etap bardziej warty zapamiętania.
No i udało się. Nareszcie dotarli do wielkiej, ziejącej dziury w ziemi, która wręcz krzyczała, aby do niej nie wchodzić.
- Czyli mamy tam wejść? - Upewnił się, bo śmierdziało to pułapką na kilometr. Dopiero więc gdy okazało się, że pozostali panowie naprawdę mają zamiar zjechać tą dziwną zjeżdżalnią, jemu nie pozostało nic innego, jak tylko przystać na to, co kazał im zrobić Owari. Dla bezpieczeństwa spróbował jeszcze prześwietlić byakuganem to co czeka na nich w środku, ale nie dostrzegł tam żadnych śladów chakry, a ciemność nie pozwalała zbadać niczego więcej. W gruncie rzeczy zrobił więc to samo co oni, choć naprawdę przez cały czas czekał tylko na moment, w którym sufit zawali mu się na głowę i zginą oboje razem z Ichirem w najbardziej naiwny sposób -wykiwani przez staruszka bez piątej klepki. Gdy więc dotarł do końca tunelu i bezpiecznie wylądował na drugim jego końcu, którym nie były zaświaty, malutki kamień spadł mu z serca. Otrzepał się z tego, co było w stanie samo odpaść z ubrania, a następnie wyprostował się i przyzwyczaił oczy ponownie do światła. Przed nimi, nareszcie, rozpostarł się widok godny zapamiętania. Struktura, która ukazała się ich oczom była dzika, pierwotna i imponująca. I o dziwo nosiła oznaki bytności ludzkiej. Nie tak wyobrażał sobie Bibliotekę, której szukali, ale to było nawet lepsze. Ogromne drzewo, którego pień był w centrum całego kompleksu wznosiło się wysoko ponad ich głowami i skutecznie przysłaniało niebo. Było zabudowane różnymi konstrukcjami, które wyglądały prosto i skromnie, ale nie jak ruina. Z tej odległości wyglądały one jak domki na drzewie, jednak to był chyba tylko efekt skali, która naprawdę zrobiła na nim wrażenie.
- Kto by pomyślał... - Wyrzucił z siebie trochę podświadomie, robiąc kroki w tamtym kierunku. Staruch naprawdę przeprowadził ich przez las, w pewnym momencie wskoczyli do dziury i już. Wielka tajemnica stała teraz u ich stóp, gotowa na odkrycie. Matsuda upewnił się, że ma na sobie swój wisior i teraz to on czekał, aż zacznie wibrować. Wyglądało na to, że znajdą tutaj o wiele więcej, niż w rzeczywistości szukali, ale mieli chyba czas na wszystko po kolei.
- Zwracam honor... - Rzekł jeszcze do Owariego, bo chyba nie musiał dodawać, jak sceptycznie był on do niego nastawiony od samego początku tej podróży. Pazur czekał jednak na dalsze wskazówki i oprowadzenie, bo nie zamierzał rwać się na hurra do drzwi i wpadać tam jak do siebie. Nie miał wątpliwości, że nie są tutaj sami, co zamierzał zaraz potwierdzić byakuganem.

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Stali we trzech wpatrzeni w majestat drzewa, wybudowanego siłą ludzkich dłoni... prawda? W zasadzie na ten moment nie wiedzieli nic o tym drzewie, ale znajdujące się w nim budynki, albo bardziej konstrukcje przypominały miasto. Rozrzucone pomiędzy potężnymi konarami platformy, balkony i pomosty łączyły się ze sobą jak sieć ulic zawieszonych w powietrzu. Z tej odległości trudno było ocenić skalę całego miejsca, ale jedno było pewne to nie było zwykłe drzewo. Było raczej czymś pomiędzy tworem natury a dziełem cywilizacji, która postanowiła z naturą nie walczyć, a ją wykorzystać. - Nie myślcie, że to jest koniec podróży, ona się w tym momencie dopiero zaczyna. - Czyżby to była kolejna próba dziada należąca do kategorii "z dupy"?

Stali na półce skalnej, przypominało to mały klif. Po zboczach górki były wykute z kamienia schody, które prowadziły kilkanaście metrów w dół. Schody były stare, miejscami starte przez czas, a między szczelinami kamieni zdążył wyrosnąć mech i drobna trawa. Na dole znajdował się pas zieleni długi na około 100 metrów, porośnięty gęstą, wilgotną roślinnością. A na jego końcu, na granicy z jeziorem otaczającym ogromną sekwoję, była przystań.

Ze wzgórza mogli zauważyć też od razu pomost i zaczepione o niego kilka gondoli. Drewniane łodzie lekko kołysały się na spokojnej tafli wody, a ich czarne kadłuby wyglądały, jakby pamiętały czasy znacznie starsze niż sama przystań. Woda wokół drzewa była zaskakująco spokojna, niemal nienaturalnie gładka, jakby coś pilnowało, żeby jej powierzchnia pozostawała niezmącona.

Souei jeszcze stojąc przed tunelem przeskanował wszystko. Tunel, który był bezpieczny. Widok, jaki zaraz zobaczą normalnymi oczami. Przystań, pas zieleni, schody. Nawet to, że w przystani znajdują się dwie osoby o bardzo niskich pokładach chakry, czy układy chakry różnych zwierząt poruszających się wokół mężczyzn. Czuł drobne stworzenia w trawie, ptaki na gałęziach i coś większego, co na chwilę przemknęło gdzieś między krzakami.

Jednak jakby istniała jakaś dziwna bariera i nad samą wodą nie był w stanie ujrzeć żadnej chakry. Dokładnie to mógł zaobserwować, kiedy mężczyzna z przystani wyszedł na pomost przetrzeć piach albo mech pewnie nie często była używana. W chwili gdy jego stopa znalazła się nad taflą wody, jego chakra dziwnie się zachowała, jakby się za czymś schowała albo została przytłumiona przez coś, czego Souei nie był w stanie zidentyfikować.

- Ludzie są tutaj wszędzie, biblioteka sama w sobie jest otoczona wioską. - Owari wziął większy oddech, jakby chciał jeszcze przez chwilę nacieszyć się ciszą tego miejsca. - W tym momencie już droga zależy wyłącznie od was, miałem was doprowadzić tylko do wody. - Po czym, nie patrząc na członków klepsydry, ruszył w kierunku schodów, a następnie ubitą dróżką wszedł do przystani. Szedł dosyć spokojnym tempem, więc nie było problemu go dogonić. Kiedy tylko otworzył drzwi od przystani, bardzo mocno zaskrzypiały. Można było to usłyszeć z kilkudziesięciu metrów. Na pewno nie były otwierane od bardzo dawna. Kurz uniósł się lekko w powietrzu, jakby samo miejsce było zaskoczone, że ktoś postanowił z niego skorzystać.

Jeżeli zdecydowali się za nim pogonić, to przystań wyglądała następująco: składała się z jednego bardzo starego budynku wykonanego z drewna. Był on obrośnięty mchem, a wilgoć sprawiła, że część desek przybrała niemal czarny kolor. W środku, co już dobrze wiedział Matsuda, siedział za ladą jeden mężczyzna, jak na zwykłej recepcji. Było kilka krzeseł, coś na wzór poczekalni. Samo pomieszczenie główne miało z pięć na pięć metrów i wyglądało raczej skromnie, jakby miało spełniać tylko jedną funkcję przyjmować tych, którzy chcieli dostać się na drugą stronę. Z niego, przez duże drzwi balkonowe, było wyjście na drewniany pomost, po którym spacerował w tę i wewte inny łysy mężczyzna. Jego kroki były powolne i jednostajne, jakby pilnował miejsca bardziej z przyzwyczajenia niż z rzeczywistej potrzeby. Co jakiś czas zatrzymywał się przy jednej z gondoli, poprawiał linę albo zrzucał z desek trochę mchu, po czym wracał do swojego powolnego spaceru.

---

Akarui
Misae
Yoichi
Owari - Klik!

---

12