Leśne gęstwiny

[Zakata]

Z/T - Siedziba władzy w Yokugake

[Ichirou]

Pustelnik, choć teoretycznie miał być przewodnikiem na drodze Klepsydry, jak dotąd wprowadzał w jej szeregach głównie zamęt. Część ekipy co prawda rwała się, by olać zdziczałego starca i ruszyć w dzicz na własną rękę, jednak Ichirou postanowił ich powstrzymać i skonfrontować sytuację z mężczyzną, gdy ten tylko raczy wrócić.
Kiedy tamten znów pojawił się w obozie, w dodatku cudownie ozdrowiały na umyśle, i zaczął prawić o pierwszej zdanej próbie, lider Sabaku uniósł brew, rzeźbiąc na twarzy grymas z pogranicza zdziwienia i chłodnej dezaprobaty. Nieszczególnie podobało mu się to, że starzec od samego początku próbował wodzić ich za nos i poddawać jakimś chorym testom. Z drugiej strony utwierdziło to Ichirou w przekonaniu, że Owari wciąż pozostawał kluczowym elementem tej układanki. Najwyraźniej wiedział więcej, niż chciał przyznać, a nawet sztuczki Misae nie zdołały przebić się przez wszystkie blokady w jego umyśle.
Dziad wciąż naciskał, że w głąb lasu może zapuścić się tylko wskazana przez niego dwójka. Krzyżowało to plany wspólnej, grupowej eskapady, a Asahi nadal nie do końca rozumiał tego powód. Z drugiej strony - ta śpiewka grana była już od samego początku. Może faktycznie krył się za tym jakiś wyższy cel? A może starzec znów po prostu bajdurzył?
Westchnął ciężko, pocierając kark. Zerknął na Pustelnika, a potem rozejrzał się po towarzyszach. Nawet teraz, po długich naradach i analizie map, wyraźnie było widać, że mimo gruntownych przygotowań Yoichi czy Akarui wiedzieli o Bibliotece znacznie mniej niż ów dziwak.
- No dobrze. Ruszymy z tobą w duecie, ale nie chcę żadnego dalszego kręcenia. Bo inaczej będziemy musieli porozmawiać zupełnie inaczej - zadeklarował chłodno, po czym posłał Soueiowi krótkie spojrzenie, by upewnić się, że taka decyzja mu odpowiada. Oczywiście, że musiała odpowiadać. W końcu to Ichirou ostatecznie rozdawał tu karty.
- Bądźcie w gotowości w razie czego - rzucił do reszty oddziału. Sytuacja na tym terenie była dynamiczna, więc zawsze istniała szansa, że będą musieli gwałtownie wrócić do pierwotnego, siłowego planu.
Zanim jednak definitywnie wyruszyli, odciągnął Misae nieco na bok, by pomówić z nią w cztery oczy, z dala od ciekawskiego wzroku i uszu Pustelnika.
- Masz wciąż przy sobie tamten kunai, prawda? Gdyby działo się coś złego, będę mógł w każdej chwili do was wrócić - oznajmił ściszonym, niemal bezgłośnym tonem. Krótki, ale niezwykle jasny przekaz. As w rękawie i polisa ubezpieczeniowa w jednym.
- No to do później - pożegnał się z pozostałymi, gdy już w okrojonym, trzyosobowym składzie byli gotowi zagłębić się w nieznane.
Zostawili za sobą obóz i krajobraz jałowej pustyni powoli ustępującej miejsca zieleni, by ostatecznie wkroczyć na terytorium absolutnej, nieujarzmionej dziczy. Dla Sabaku wilgotne, gęste od lian powietrze stanowiło egzotykę – to fakt, ale nie była to dla niego absolutna nowość. Miał już okazję przemierzać podobne krainy. W końcu to właśnie w takich rejonach swoją małą dolinę zamieszkiwały inteligentne koty, jego sojusznicy. Od dawna jednak nie przedzierał się przez podobne gęstwiny na piechotę. Ogromne, prastare drzewa, natrętne insekty wielkości dłoni, soczysta flora i zwisające z gałęzi węże, które mijał chłodnym wzrokiem - wszystko to składało się na iście duszną dżunglę, budzącą mimowolny respekt.
Po dwóch godzinach miarowego marszu dotarli do rzeki o imponującej szerokości. Owari od razu zaczął marudzić o złośliwości rzeczy martwych i rzekomym urwisku, jednak Ichirou nie widział w tym przesadnego problemu. Jako sprawni shinobi mogliby pokonać tę przeszkodę bodajże spacerkiem po tafli wody, wykorzystując podstawową kontrolę czakry. Sabaku miał jednak w zanadrzu znacznie wygodniejsze, a przy tym bardziej asekuracyjne rozwiązanie. Sięgnął do zasobów swojej gurdy. Piasek wysypał się na zewnątrz, sprawnie formując się w trzy solidne chmurki, lewitujące kilkadziesiąt centymetrów nad ziemią. Taka platforma idealnie nadawała się do błyskawicznego transportu na drugi brzeg.
- Wskakujcie - rzucił krótko i bez zbędnych ceregieli zajął miejsce na swojej chmurze. Jeśli Pustelnik i Souei poszli w jego ślady, Ichirou bezszelestnie przeprawił ich nad nurtem rzeki. Jeśli na drugim brzegu było bezpiecznie i grunt wydawał się stabilny, anulował technikę, pozwalając piaskowi wrócić do gurdy. Jeżeli jednak teren po drugiej stronie wciąż wymagał ostrożności, pozostawił piaskowe platformy aktywne, by mogli podróżować z dala od ziemi.
- To dokąd teraz? - zagaił w pewnym momencie do starca. – I może w końcu raczysz nam wyjawić, czemu tylko my dwaj mogliśmy pójść dalej? - dodał od razu. Ta jedna kwestia wciąż nie dawała mu spokoju i domagała się racjonalnego wyjaśnienia.

  Ukryty tekst

[Souei]

Dziwnie było oglądać cudowne ozdrowienie umysłowe dziadka, który okazał się tylko udawać swoje obłąkanie. Mimo, że dyskusja w obozie Klepsydry trwała jakiś czas zanim Owari powrócił do obozu, to jego słowa, gdy już się pojawił, ucięły wszystkie ich spekulacje i ewentualne plany. Mieli iść tylko on, Souei i Ichirou i taka była poprawna odpowiedź od samego początku. Jedyne, co dobrego wyszło z tej całej sytuacji, to że Pustelnik w końcu ujawnił się nie jako ktoś kto jedynie zna drogę, ale również jako ktoś, kto przeprowadza swoje "próby" na ewentualnych śmiałkach. Cóż, im szybciej sytuacja stała się jasna i klarowna, tym lepiej dla Klepy, więc bardzo dobrze, że ta przykrywka i zabawa w kotka i myszkę nie trwała za długo.
- Żałosne... - Matsuda splunął na bok, gdy cała ta intryga wyszła na jaw, ale oznaczało to chyba, że w końcu mogą już wyruszyć w towarzystwie... kogo? Tak naprawdę wciąż było ciężko jednoznacznie stwierdzić. Skoro Owari robił te swoje próby i testy, to znaczy, że podążał za jakimś protokołem tych, którzy ustalali zasady wejścia do tej legendarnej Biblioteki. Z tej perspektywy należało więc mieć się na baczności wobec wszystkiego, co wydarzy się od tej pory, bo przecież wszystko może okazać się "próbą".
Jeśli ktoś zapytałby o opinię Pazura powiedziałby, że trochę to dziecinne. Oczywiście, w bajkach i legendach bohaterowie zawsze musieli udowadniać, że są godni tego czy tamtego, ale nie spodziewał się, że on sam również stanie się kiedyś bohaterem jednej z takich historii. Ostatecznie mieli tylko dojść z miejsca A do miejsca B, ale teraz okazywało się, że prawdopodobnie będą musieli po drodze odwiedzić jeszcze C, D, a może nawet i E.
Koniec końców, zanurzyli się w dżungli w z góry ustalonym składzie. Matsuda starał się mieć na wszystko oko, ale oprócz większych i potencjalnie bardziej groźnych wersji normalnych zwierząt nie spostrzegł w tym lesie niczego, co naprawdę przyprawiłoby go o ciarki. Wielkie pająki, wielkie węże, wielkie ptaki - wyglądało to tak, jakby otaczająca ich puszcza rozkwitała życiem bardziej, niż zwykły las, chociażby ten, jaki można znaleźć blisko Shigashi. W końcu, po dłuższym marszu napotkali kolejną próbę albo test. Rzeka. Z pozoru niepozorna przeszkoda, opatrzona jeszcze dodatkowo kolejnym bezsensownym komentarzem Owariego wydawała się po prostu czymś, po czym przechodzisz nawet się nad tym nie zastanawiając. Dlaczego więc nagle był to jakiś problem? Souei bez pośpiechu wskoczył na piaskową chmurkę i czekał na przeniesienie na drugi brzeg.