Karczma "Klejnot Pustyni"

[Daisuke]

-I myślałeś, że co? Na zakupy sobie pójdzie i nie wróci? Nie rozśmieszaj mnie- Przyparty do ściany, do której jeszcze chwilę temu sam próbował przybić swojego rozmówcę, nie wydawał się zrozpaczony swoją niemocą. Wciąż był zły i próbował się siłować, aby wyrwać z uścisku. Jednak kolejny raz po prostu wpakował się w problemy bez przemyślenia. Niby miał czas w czasie spaceru tutaj, aby sobie poukładać parę spraw i z początku ich rozmowy było to nawet widać. Ale znowu, jedno zdanie za dużo, nagły przypływ emocji i ponownie stał się tą samą rozszalałą bestią, którą był zawsze. To było w jego naturze, którą ciężko będzie tak po prostu zmienić.

-Pytałem cie kurwa o konkrety, to zamiast mi chociaż wspomnieć o przypadłości, to musiałeś się o swoje dupsko martwić. Sam uprościłeś skomplikowaną historię jako pierwszy, to teraz nie miej wyrzutów do innych- Wreszcie go puścił, karczma opustoszała i na dodatek jeszcze oferował mu sake. Nakasada przejął napitek, jednocześnie kontrując słownie to czym bronił się Bami. Nic w tej historii nie było już jasne, dlatego, że żadne z ich dwójki nie chciało mówić o powodach, które doprowadziły do tej sytuacji. Wina była po obu stronach, ale Daisuke nie miał zamiaru bawić się w dobrego nauczyciela, który wspomni, że nie jest istotne kto zaczął. Z całą pewnością nie ma zamiaru też grać na ich pogodzenie się. Są dorosłymi ludźmi i to od nich zależy co uczynią. Rozmowa toczyła się dalej i stanowiskiem, które obrał Włócznik była próba obrony Noko oraz przede wszystkim zwrócenie uwagi Bamiemu, że sam zapewne do tego doprowadził. Przynajmniej do tego, że teraz siedzą we dwóch, w żałosnej, pustej karczmie, gdzieś na końcu zadupie, chwilę po tym jak prawie się znowu pobili. Szczególnie podkreślił mu fakt, że część z tych wydarzeń można było uniknąć.

[Risu]

~ 29/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Bami przyjął słowa Daisuke z pokornym skinieniem głowy, co u kogoś o jego temperamencie było niemal nienaturalne. Wpatrywał się w pękniętą deskę podłogową, jakby szukał tam zagubionych lat. Kiedy Nakasada wspomniał o unikaniu problemów, starszy mężczyzna tylko westchnął ciężko i wyciągnął rękę po butelkę, by wziąć kolejny łyk, zanim zacznie mówić.

- Masz rację, młody. Uprościłem to, bo łatwiej jest mówić o „starej partnerce” i „obijaniu mordy”, niż przyznać, że zniszczyłem jedyną osobę, która widziała we mnie kogoś więcej niż maszynę do zabijania - zaczął cicho, a jego głos nie miał już w sobie nic z rubasznego mentora.

- Razem z Noko byliśmy jak ty. Gorąca krew, pięści swędzące do bójki i ta przeklęta pewność, że Bramy czyną nas bogami. Ale Noko... ona była mądrzejsza. Zaczęła zauważać, że każde otwarcie Bram zostawia w nas pęknięcie. Mówiła, że to nie jest darmowa siła, tylko pożyczka na morderczy procent. Ja się z niej śmiałem. Piłem sake i mówiłem, że jest tchórzem.

Bami przymknął oczy, a przed jego oczami umysłu stanął obraz zlecenia sprzed lat.

- To było w Wietrznych Równinach. Prosta robota, tak nam się zdawało. Noko uparła się, że załatwimy to bez Bram. Że wystarczy technika i spryt. Kiedy wpadliśmy w zasadzkę, ona wciąż trzymała się swego, wierząc, że ciało wytrzyma. Ja natomiast... ja otworzyłem Bramę Śmierci i rzuciłem się w wir walki, nie patrząc na nią. Cieszyłem się mocą, Daisuke. Czułem się niezwyciężony. I w tym moim amoku nie zauważyłem, że jeden z ich szermierzy zaszedł ją od tyłu. Noko zawahała się tylko na sekundę, oszczędzając siły, których nie chciała marnować na Bramy. To wystarczyło.

Bami wskazał palcem na swój własny brzuch, tam gdzie Noko miała bliznę.

- Rozpruł ją prawie na pół. Kiedy w końcu do niej dotarłem, broczącą krwią, zamiast przeprosić, zacząłem na nią wrzeszczeć. Wyzywałem ją od słabeuszy, mówiłem, że to jej wina, bo nie otworzyła Bramy. Rozumiesz? Leżała tam, umierając, a ja zamiast trzymać ją za rękę, plułem na jej ideały, bo bałem się przyznać, że to ja jej nie upilnowałem.

Stary wojownik zamilkł na dłuższą chwilę.

- Przeżyła tylko dzięki swojej wiedzy medycznej i uporowi tego małego kurdupla, którego widziałeś. Ale tamtego dnia nasze drogi się rozeszły. Ona uznała, że Bramy to przekleństwo, które zabiera nam człowieczeństwo. Ja... ja uciekłem w alkohol, bo nie potrafiłem spojrzeć jej w oczy bez widoku tej rany. Ta wstążka, którą mi przyniosłeś... - Bami dotknął materiału, który przyniósł Daisuke, zdawałoby się rozmyślając nad czymś, jednak zmienił zdanie - Od tamtej pory wysyłam tam ludzi. Chcę wiedzieć, czy jeszcze oddycha. Chcę jej przypomnieć, że wciąż jestem tym samym draniem, którego nienawidzi. Bo dopóki mnie nienawidzi, dopóty ma powód, by walczyć ze swoją chorobą.

Podniósł wzrok na Daisuke, a w jego oczach płonęła determinacja

- Chciałeś konkretów? To masz. Teraz już wiesz, dlaczego tak bardzo chcę, żebyś nauczył się panować nad tym ogniem. Bo jeśli tego nie zrobisz, skończysz jak ja, siedząc w pustej karczmie, wspominając jedyną kobietę, którą kochałeś, a którą sam wydałeś porzuciłeś z własnej głupoty.

- Bami -
- Noko -