Karczma "Klejnot Pustyni"

[Risu]

~ 1/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Kinkotsu nie zmieniło się ani trochę, w ostatnim czasie kiedy Daisuke spędzał całe dni zalany sake czy później trenując ciężko po nauce pod okiem Bamiego. To wciąż to samo gargantuiczne miasto z piaskowca, tętniące życiem, zapachem przypraw i palonego tytoniu, ale teraz, po tygodniach spędzonych na krawędzi śmierci i wyczerpania patrzysz na nie inaczej. Zmysły, zdawały się być wyostrzone po otwarciu Siódmej Bramy i wyłapywały szczegóły, które wcześniej umykały jego uwadze: nerwowe spojrzenia strażników Koteia, którzy legitymują przechodniów jeszcze częściej niż zwykle czy zdecydowanie mniej przychylne spojrzenia obywateli kiedy widzieli przechodzących w pobliżu strazników.

Stojąc w cieniu jednej z kamienic w dzielnicy biedoty, niedaleko miejsca, gdzie kiedyś złapał młodocianego shinobiego. Przed Daisuke znajdował się niepozorny budynek opatrzony szyldem "Różności Takachiego". To tutaj, według słów złodziejaszka, bije jedno z serc Oroborosa, organizacji, która karmi głodnych, podczas gdy ich studnie schną pod rządami Jou. Po wejściu do środka Daisuke zobaczył że wnętrze wypełnia kurz, zapach starych ziół i sterty bezużytecznych gratów. Za ladą siedział starszy mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami jak wyschnięte koryto rzeki.
- Szukasz czegoś konkretnego, czy tylko chcesz uciec przed słońcem? - zapytał zachrypniętym głosem nie podnosząc wzroku znad naprawianego mechanizmu.

- Handlarz -

[Daisuke]

Ostatnie lata były dla Daisuke jedynie przebłyskiem. Momenty, które pamiętał mógł wyliczyć na palcach jednej dłoni, a cała reszta grzęzła gdzieś pomiędzy jedną popijawą, a drugą. I pewnie wiódł by dalej takie życie, gdyby nie ostatnie zlecenia dla Bamiego. Spotkanie Noko, walka z nią oraz trening pod okiem tymczasowego nauczyciela z całą pewnością zmieniło drogą, którą podążał Włócznik. Sam trening sporo mu pomógł, nie tylko fizycznie, ale również, a może przede wszystkim mentalnie. Wiedział jakie przeszkody przed nim stoją oraz był świadom tego, że nie może dalej tak postępować jak do tej pory, o ile nie chce skończyć gorzej niż Bami i Noko. Przypomniał sobie również o dawnych obietnicach oraz tym co powinien zrobić już dawno. Nic więc dziwnego, że przechodząc się kolejny raz po mieście, wyjątkowo nie szukał gorzały do kupienia. Szukał miejsca, które mu kiedyś wskazano

-Ta, szukam czegoś. Kolega polecił mi się u was zaopatrzyć, podobno macie najlepszy towar- Przeszedł się przy ladzie od jednej strony do drugiej, rozglądając po każdym jednym elemencie "wystroju", podziwiając warstwy kurzu i wdychając niezwykłe aromaty. Sam sobie dziękował, że przyszedł dopiero teraz, bo zapewne ze swoim dawnym zachowaniem rozniósłby to pomieszczenie na samym wstępie za swoich dawnych lat.

-"Wężówki", tylko wiesz, takiej po której zjada się własny ogon- Wreszcie zatrzymał się przy ladzie na wysokości handlarza. Oparł obie dłonie o krawędź lady i lekko się przeciągnął, prezentując przynajmniej część swojej muskulatury, która niemalże wylewała się spod jego lekkich ubrań. Wlepił również swoje ślepia. Nie było w nich widać agresji, aczkolwiek był to wzrok, przy którym można było obawiać się o własne życie. Ale przecież między tymi dwoma nie dojdzie do żadnej sprzeczki, bo doskonale siebie wzajemnie rozumieli. Obaj wiedzieli, że wcale nie chodziło o żadną butelkę sake. Chodziło o coś zdecydowanie ważniejszego.

[Risu]

~ 3/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Stary rzemieślnik zamarł. Dźwięk metalu uderzającego o metal ucichł, a w dusznym pomieszczeniu jedynym słyszalnym odgłosem stał się miarowy oddech Daisuke. Mężczyzna powoli odłożył narzędzia, wytarł dłonie w zatłuszczoną szmatę i po raz pierwszy uniósł wzrok. Jego oczy, choć mętne od starości, przeszyły Włócznika z nieoczekiwaną ostrością. Nie patrzył na jego muskulaturę, lecz na blizny i ten specyficzny rodzaj determinacji jakim emanował obecnie Daisuke.
- „Wężówka”, powiadasz... - wychrypiał, a kącik jego ust drgnął w ledwo dostrzegalnym uśmiechu. - Wielu o nią pyta, ale mało kto potrafi ją przełknąć.

Starzec wstał, kuśtykając w stronę regału zawalonego zakurzonymi zwojami. Nacisnął ukryty mechanizm, a fragment ściany za ladą bezszelestnie się odsunął, ukazując wąskie, strome schody prowadzące w dół. Gestem dłoni zaprosił Daisuke do środka. Zeszli do piwnicy, która pachniała świeżo składowanym ziarnem i oliwą do czyszczenia broni. W półmroku, przy stole oświetlonym dogasającą świecą, siedziała postać w ciemnym płaszczu. Daisuke zrozumiał że musiał to być ten sam agent Oroborosa, o którym wspominał mu wcześniej łącznik.
- Nakasada... Zajęło to trochę dłużej niż się spodziewaliśmy, ale cieszę się że podjąłeś dobrą decyzję. - odezwał się agent, jedynie przelotnie podnosząc wzrok znad rozłożonych na stole dokumentów. - Słyszałem, że bawiłeś się w piaskownicy z tym starym pijakiem, Bamim. Podobno nauczyłeś się paru nowych sztuczek, bardzo dobrze się składa.

Mężczyzna wstał i podszedł do Daisuke, zatrzymując się tuż przed nim. W piwnicy panowała atmosfera „chleba i noża” - z jednej strony stały worki z żywnością dla najuboższych, z drugiej - skrzynie z nielegalnie pozyskaną bronią.
- Oroboros nie potrzebuje kolejnego najemnika, który przepije żołd w pierwszej lepszej karczmie - syknął agent, a jego głos był chłodny jak pustynna noc. - Szukamy kogoś, kto wejdzie w paszczę lwa. Jou i jego strażnicy zamieniają Kinkotsu w więzienie, a my potrzebujemy wtyczki w ich strukturach. Kogoś, kto będzie udawał lojalnego psa Koteia, podczas gdy w rzeczywistości będzie naszym wężem, gotowym do zaatakowania w momencie kiedy najmniej będą się tego spodziewać. - powiedział mężczyzna, obserwując Daisuke i czekając na jakąś reakcję ze strony Włócznika.

- Handlarz -
- Agent -

[Daisuke]

Tajne przejście, rzecz, która powinna być w repertuarze każdej tajnej organizacji działającej w podziemiu, ukrywając się przed opresyjnym reżimem. Daisuke stuknął jedynie metalową częścią swoich rękawic o blat i ruszył spokojnym krokiem przez ukryte drzwi, po schodach prowadzących do piwnicy, gdzie z całą pewnością nikt go nie będzie tutaj próbował utopić, prawda? Tak czy siak, nie obawiał się niespodziewanej walki. Był pewny siebie, nie tylko klasyczną pychą, którą zwykle prezentował. Miał teraz w arsenale sztuki, które takim podrzędnym rzezimieszkom się nie śniły

Nie znał osobnika, którego tam spotkał, natomiast ten zdawał się słyszeć o Daisuke całkiem sporo. Za dużo. Włócznik z całą pewnością był zaskoczony takim obrotem spraw, aczkolwiek nie dawał po sobie tego poznać. Wciąż zachował ten sam morderczy wzrok i lekki uśmieszek na twarzy. Niespecjalnie przejmował się co robił tamten agent Oroborosa. Pozwolił sobie na swobodne oglądanie pomieszczenia, a nawet bezczelne zerknięcie na stół pełen dokumentów, jednak kątem oka zawsze miał na widoku postać w płaszczu. Może i Daisuke bywał bezczelny oraz zbyt pewny siebie, ale nigdy nie pozwoliłby sobie, żeby ktoś zdecydowanie gorszy od niego tak po prostu go zaskoczył.

-I myślisz, że skoro nawet wy nie przyjmujecie najemników, którzy przebijają żołd przy pierwszej okazji, to Jego Majestat Oświetlający Unię się zniży do czegoś takiego?- Parsknął śmiechem parodiując swoimi gestami dystyngowanego, jaśnie im panującego Jou. Dało się wyczuć w jego tonie głosu, że serdecznie nienawidził tego osobnika. Nie było potrzeby tutaj nawet niczego udawać. Dał się też przedstawić jako osoba, która nie przyjmuje z góry rozkazów i ślepo postanawia je wypełniać. Po pierwsze był na to zbyt dumny, a po drugie potrafił myśleć wystarczająco, żeby odrzucić propozycje, które wydawały mu się średnie w ich założeniach. Nie wyszedł jednak z tego pomieszczenia, a to oznaczało, że wciąż był chętny na współpracę, której szczegóły będą musieli ustalić. Zanim jednak do tego dojdzie, będą się musieli lepiej dotrzeć i zrozumieć co druga strona wie oraz potrafi. Włócznik zastanawiał się od jak dawna mógł być obserwowany. O ile trening z Bamim nie był jakąś wielką tajemnicą, a większość ostatnich miesięcy (jeśli nawet nie lat) spędzone zostały na bezsensownym piciu do nieprzytomności, tak kilka spotkań z Minako mogło narazić na szwank cały plan. W ostateczności po prostu rozniesie wszystko co trzeba było i wróci do Minako z pustymi rękami. Nie było obawy o własne życie, ale raczej wolał zdobyć coś czym mógłby zaimponować swojej towarzyszce.

[Risu]

~ 5/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Agent nie mrugnął nawet okiem na kpiące gesty Daisuke. Pozwolił mu się wyśmiać, cierpliwie czekając, aż echo parodii ucichnie w dusznej piwnicy. Wiedział, że nienawiść do Jou to najlepsze paliwo dla kogoś takiego jak Nakasada.
- Jou nie szuka przyjaciół, Daisuke. Szuka narzędzi. Ostrzejszych i bardziej bezwzględnych niż te, które ma obecnie. Reformy, które wprowadził, wymagają twardej ręki, a opór w Kinkotsu rośnie z każdym dniem.

Mężczyzna oparł się o stół, przesuwając jeden z dokumentów w stronę Włócznika. Była to rycina przedstawiająca brutalny turniej selekcyjny.
- Jego przyboczny organizuje coś, co nazywają „Próbą Piachu”. To nie jest zwykła rekrutacja do straży miejskiej. To rzeź, z której mają wyłonić się nowi członkowie elitarnej gwardii Jou. Tylko najsilniejsi, najbardziej bezlitośni wojownicy, zdolni zdusić bunt w zarodku, dostaną szansę, by stać się jego batem.

Agent uśmiechnął się drapieżnie.
- Większość chętnych gnije teraz w kolejkach do wstępnego odsiewu, gdzie strażnicy łamią im palce tylko po to, by sprawdzić ich wytrzymałość. Ale Oroboros ma swoje wtyczki tam, gdzie słońce Jou nie sięga. Możemy sprawić, że wejdziesz prosto do końcowego etapu turnieju. Ominiesz biurokrację i drobnych rębajłów. Staniesz na arenie z rekomendacji kilku wyżej postawionych osób, kandydat, którego nie da się zignorować.

Mężczyzna wyprostował się i wskazał na wyjście.
- Wejdziesz tam, rozbijesz kilka czaszek, zaimponujesz przybocznemu swoją siłą i dostaniesz przydział do wewnętrznego kręgu. Tam będziesz naszymi oczami. Będziesz wiedział, kogo planują aresztować, gdzie trzymają zapasy wody i kiedy Jou zamierza opuścić swój bezpieczny pałac i wszystkie inne wartościowe informacje jakie tylko zdołasz zdobyć.

- Handlarz -
- Agent -

[Daisuke]

-Aż tak głęboko mu do dupy zaglądacie? No ładnie, ładnie- Podziw zmieszany ze zdziwieniem pojawił się na jego twarzy, gdy usłyszał całą historyjkę o tym jak daleko sięgają macki (ogony?) Oroborosa. Doskonale znali plany ich głównego wroga. To akurat ta najbardziej oczywista część, bo jeśli siali takie spustoszenie od tak długiego czasu, to nie było żadnego zaskoczenia, że starali się szpiegować Jou. Zdobycie informacji o "Próbie Piachu" też pewnie nie stanowiło problemu. Natomiast posiadanie w swoich szeregach kogoś, kto był w stanie zakraść się wysoko w strukturach klanowych pokazywało, że nie są to już byle przelewki. Wyplewienie takiej zarazy było praktycznie niemożliwe w pojedynkę, nic dziwnego, że Minako od tak długiego czasu kręciła się w kółko. Zapewne ktoś celowo podsyłał jej tylko takie zadania, których wykonanie nie bolało Oroborosa za bardzo.

-Co oferujcie w zamian? Chętnie obiłbym mu mordę nawet za darmo, ale nie ma co sobie psuć rynku, zwłaszcza jeśli chcecie żebym mu usługiwał, podawał złote pucharki z klejnotami i latał na jego posyłki.- Najwyraźniej dalsze kłócenie się na znalezienie innego zadania było bezowocne, dlatego Włócznik nie zadając pytań o szczegóły jego przyszłej misji, po prostu postanowił już negocjować warunki przyjęcia. Może i oni byli idealistami, którzy walczyli o coś większego, ale Daisuke nawet nie próbował udawać, że by do czegoś takiego pasował. Był człowiekiem stworzonym do trudnych zadań, w zamian za odpowiednie wynagrodzenie. Jedyną zaletą podejścia Oroborosa był fakt, że podobnie jak Daisuke, nienawidzili wszelkiej władzy. Posiadali wspólny grunt, na którym możliwe było zbudowanie współpracy. Tak czy owak, ostatecznie i tak musiało się skończyć ustaleniem ile i czym mu zapłacą. W przypadku wielu najemników mogli się obawiać, że po prostu zostaną podkupieni. Tutaj Nakasada nie wydawał się zainteresowany złotem Koteia, żeby można było przebić jego stawką w Oroborosie. Była jednak kwestia innych powodów, dla których Włócznik się tutaj pojawił. Biorąc pod uwagę jak głęboko byli w stanie wejść w tyłek ci terroryści, to można się było zastanawiać co wiedzą o Minako. To również będzie aspekt, który trzeba będzie w przyszłych rozmowach poruszyć. Póki co czekała go wygrana w jakimś przypadkowym turnieju.

[Risu]

~ 7/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Agent uśmiechnął się półgębkiem, słysząc pytanie o cenę. Wiedział, że tacy ludzie jak Daisuke nie dają się kupić tanią ideologią o „równości i sprawiedliwości”, dopóki ich własny żołądek nie jest pełny, a ambicja zaspokojona.
- Złoto to rzecz oczywista, Nakasada. Dostaniesz żołd od Jou za bycie w jego gwardii i drugie tyle od nas za bycie naszym wężem. Ale obaj wiemy, że nie przyszedłeś tu tylko po ryo - zaczął agent, splatając dłonie na piersi. - Moi ludzie widzieli cię po treningu. Widzieli, jak twoje ciało drży od wysiłku, którego nikt normalny by nie przeżył. Hachimon Tonkō to potężna broń, ale ona cię zabija. Bami i Noko to wraki. Ty nie musisz nim być.

Mężczyzna zrobił krok w stronę Daisuke, zniżając głos do konspiracyjnego szeptu.
- Jeśli wykonasz to zadanie i udowodnisz swoją lojalność, Oroboros zapewni ci coś, czego nie kupisz na żadnym targowisku: prywatnego medyka. Nie jakiegoś rzeźnika z zaułków, ale specjalistę, który zna techniki regeneracyjne zdolne utrzymać twoje ciało w całości niezależnie od tego jak bardzo przeholujesz. Będziesz mógł płonąć jaśniej i dłużej niż ktokolwiek przed tobą.

Agent uniósł rękę, ucinając ewentualny komentarz Włócznika.
- To nie wszystko. Im głębiej wejdziesz w nasze struktury, tym szerszy dostęp zyskasz do naszych zasobów. Mapy ukrytych oaz, zapasy rzadkich ziół, a przede wszystkim... informacje. Lojalność wobec nas otworzy ci drzwi, o których istnieniu nawet nie wiedziałeś. Możesz zostać kimś więcej niż tylko mięśniem do wynajęcia. Możesz stać się jednym z architektów nowego ładu na tej pustyni.

Mężczyzna wyciągnął zwoje z pieczęcią gwardii przybocznej Jou i położył je na stole obok metalowego emblematu Oroborosa.
- Więc jak będzie? Medyk, który utrzyma cię przy życiu, złoto w kieszeni i wiedza lub władza, której pożądasz, w zamian za kilka rozbitych czaszek na arenie i odrobinę aktorstwa przed Jou? „Próba Piachu” zaczyna się jutro o świcie w Ukrytym Amfiteatrze poza granicami Kinkotsu. Jeśli się zdecydujesz, weź ten zwój. Strażnicy przy bramie będą wiedzieli, że jesteś zarekomendowanym gościem.

- Handlarz -
- Agent -

[Daisuke]

-Jeśli chciałeś się ze mną umówić, mogłeś po prosu podejść i zapytać. Co prawda gustuję w płci pięknej, ale niepotrzebnie fatygowałeś swoich fajfusów- Z początku lekki żarcik mu się wymsknął, połączony z parsknięciem, aby potem momentalnie przejść do bardzo poważnej miny. Podkreślił, że próby szpiegowania nie zostały przez niego zbyt dobrze przyjęte. Można było z tego jasno wywnioskować groźbę, która stała za tym ukryta. Z całą pewnością nie miał zamiaru po prostu tego słuchać i ostrzegł, żeby następnym razem spotkać się osobiście, a nie przez kilku "ludzi", których zadaniem jest siedzenie na czyimś ogonie.

-Na początek może być. Na naszym następnym spotkaniu masz przytargać tego medyka. Niech już lepiej zabierze się za swoją robotę, bo będę miał do niego sporo pytań i oczekuję, że nie będę go musiał ciągnąć za rączkę. Skoro Bamiego i Noko też śledziliście, to pewnie coś musicie kurwa wiedzieć o problemie, który ich męczy- Wysłuchał go do samego końca bardzo uważnie, jedynie parę razy szybciej wypuszczając powietrze nosem, niczym byk ostrzegający, że dalsze próby stawiania mu oporu mogą się nie skończyć tak dobrze. Szpiegowali wszystko i wszystkich. Wzmianka o Bamim niespecjalnie go ruszyła, ale już na sam dźwięk imienia jego byłej partnerki było widać, że zacisnął mocniej zęby. Podobnie jak nie podobał mu się fakt, że on sam był śledzony, tak równie mocno (a może nawet i bardziej) zirytowało go śledzenie Noko.

-Gdzie i kiedy się spotkamy? I jak mam poznać tą waszą wtykę?- Podszedł do stołu, niemal natychmiast chwytając położone na nim zwoje, a następnie zaczał dopytywać o szczegóły tego jaki mają w planach następny krok. Jednocześnie zaczął sobie sprawdzać co takiego ciekawego znajduje się na tym stole, całkowicie nie przejmując się obecnością drugiego mężczyzny. Uwagę Włócznika przykuł również metalowy emblemat, który dokładnie sobie obejrzał, jakby z tego całego stosu papierów był on jedyną rzeczą, która go zainteresowała.

[Risu]

~ 9/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Agent nie dał się sprowokować żartem o randkach, choć w jego oczach błysnęło rozbawienie zmieszane z uznaniem dla bezczelności Daisuke. Kiedy jednak Włócznik wspomniał o śledzeniu i medyku, mężczyzna spoważniał, prostując się gwałtownie.

- Nasi ludzie nie są fajfusami, Nakasada. Są duchem tej pustyni. A z racji że ja nie lubię być nachalny, to nie szedłbym do ciebie, jeżeli ty nie przyszedłeś do mnie. Teraz jednak, skoro zadeklarowałeś chęć... Udziału, to zapewniam cię że nie będę prowadził podchodzów. - odparł chłodno. - Co do medyka... Przejdziesz przez rekrutację do gwardii Jou to zaaranżuję abyście się spotkali.

- Jeśli przeżyjesz jutrzejszy dzień i zostaniesz zaprzysiężony, nie szukaj nas. My znajdziemy ciebie. Wtyką na turnieju będzie jeden z sędziów pomocniczych, rozpoznasz go po tym, że będzie miał brakujący serdeczny palec u lewej dłoni. Nie oczekuj jednak jakiejkolwiek taryfy ulgowej od niego, przyboczny Jou a może nawet też sam Kotei mogą obserwować walki, więc nie ma tam miejsca na choćby najmniejsze błędy.

Mężczyzna wskazał na wyjście, dając sygnał, że rozmowa dobiegła końca.
- Jutro o świcie, przy Zachodniej Bramie Kinkotsu. Znajdziesz tam transport dla specjalnych gości. Pokaż im zwój, a zabiorą cię do Amfiteatru. I jedna rada, Daisuke... - agent zawiesił głos, patrząc mu prosto w oczy. - Na arenie nie dawaj z siebie wszystkiego, dopóki nie będziesz musiał. Bądź skuteczny, bądź brutalny, ale trzymaj asy w rękawie.

[z/t]

- Handlarz -
- Agent -