Karczma "Klejnot Pustyni"

[Daisuke]

-I myślałeś, że co? Na zakupy sobie pójdzie i nie wróci? Nie rozśmieszaj mnie- Przyparty do ściany, do której jeszcze chwilę temu sam próbował przybić swojego rozmówcę, nie wydawał się zrozpaczony swoją niemocą. Wciąż był zły i próbował się siłować, aby wyrwać z uścisku. Jednak kolejny raz po prostu wpakował się w problemy bez przemyślenia. Niby miał czas w czasie spaceru tutaj, aby sobie poukładać parę spraw i z początku ich rozmowy było to nawet widać. Ale znowu, jedno zdanie za dużo, nagły przypływ emocji i ponownie stał się tą samą rozszalałą bestią, którą był zawsze. To było w jego naturze, którą ciężko będzie tak po prostu zmienić.

-Pytałem cie kurwa o konkrety, to zamiast mi chociaż wspomnieć o przypadłości, to musiałeś się o swoje dupsko martwić. Sam uprościłeś skomplikowaną historię jako pierwszy, to teraz nie miej wyrzutów do innych- Wreszcie go puścił, karczma opustoszała i na dodatek jeszcze oferował mu sake. Nakasada przejął napitek, jednocześnie kontrując słownie to czym bronił się Bami. Nic w tej historii nie było już jasne, dlatego, że żadne z ich dwójki nie chciało mówić o powodach, które doprowadziły do tej sytuacji. Wina była po obu stronach, ale Daisuke nie miał zamiaru bawić się w dobrego nauczyciela, który wspomni, że nie jest istotne kto zaczął. Z całą pewnością nie ma zamiaru też grać na ich pogodzenie się. Są dorosłymi ludźmi i to od nich zależy co uczynią. Rozmowa toczyła się dalej i stanowiskiem, które obrał Włócznik była próba obrony Noko oraz przede wszystkim zwrócenie uwagi Bamiemu, że sam zapewne do tego doprowadził. Przynajmniej do tego, że teraz siedzą we dwóch, w żałosnej, pustej karczmie, gdzieś na końcu zadupie, chwilę po tym jak prawie się znowu pobili. Szczególnie podkreślił mu fakt, że część z tych wydarzeń można było uniknąć.

[Risu]

~ 29/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Bami przyjął słowa Daisuke z pokornym skinieniem głowy, co u kogoś o jego temperamencie było niemal nienaturalne. Wpatrywał się w pękniętą deskę podłogową, jakby szukał tam zagubionych lat. Kiedy Nakasada wspomniał o unikaniu problemów, starszy mężczyzna tylko westchnął ciężko i wyciągnął rękę po butelkę, by wziąć kolejny łyk, zanim zacznie mówić.

- Masz rację, młody. Uprościłem to, bo łatwiej jest mówić o „starej partnerce” i „obijaniu mordy”, niż przyznać, że zniszczyłem jedyną osobę, która widziała we mnie kogoś więcej niż maszynę do zabijania - zaczął cicho, a jego głos nie miał już w sobie nic z rubasznego mentora.

- Razem z Noko byliśmy jak ty. Gorąca krew, pięści swędzące do bójki i ta przeklęta pewność, że Bramy czyną nas bogami. Ale Noko... ona była mądrzejsza. Zaczęła zauważać, że każde otwarcie Bram zostawia w nas pęknięcie. Mówiła, że to nie jest darmowa siła, tylko pożyczka na morderczy procent. Ja się z niej śmiałem. Piłem sake i mówiłem, że jest tchórzem.

Bami przymknął oczy, a przed jego oczami umysłu stanął obraz zlecenia sprzed lat.

- To było w Wietrznych Równinach. Prosta robota, tak nam się zdawało. Noko uparła się, że załatwimy to bez Bram. Że wystarczy technika i spryt. Kiedy wpadliśmy w zasadzkę, ona wciąż trzymała się swego, wierząc, że ciało wytrzyma. Ja natomiast... ja otworzyłem Bramę Śmierci i rzuciłem się w wir walki, nie patrząc na nią. Cieszyłem się mocą, Daisuke. Czułem się niezwyciężony. I w tym moim amoku nie zauważyłem, że jeden z ich szermierzy zaszedł ją od tyłu. Noko zawahała się tylko na sekundę, oszczędzając siły, których nie chciała marnować na Bramy. To wystarczyło.

Bami wskazał palcem na swój własny brzuch, tam gdzie Noko miała bliznę.

- Rozpruł ją prawie na pół. Kiedy w końcu do niej dotarłem, broczącą krwią, zamiast przeprosić, zacząłem na nią wrzeszczeć. Wyzywałem ją od słabeuszy, mówiłem, że to jej wina, bo nie otworzyła Bramy. Rozumiesz? Leżała tam, umierając, a ja zamiast trzymać ją za rękę, plułem na jej ideały, bo bałem się przyznać, że to ja jej nie upilnowałem.

Stary wojownik zamilkł na dłuższą chwilę.

- Przeżyła tylko dzięki swojej wiedzy medycznej i uporowi tego małego kurdupla, którego widziałeś. Ale tamtego dnia nasze drogi się rozeszły. Ona uznała, że Bramy to przekleństwo, które zabiera nam człowieczeństwo. Ja... ja uciekłem w alkohol, bo nie potrafiłem spojrzeć jej w oczy bez widoku tej rany. Ta wstążka, którą mi przyniosłeś... - Bami dotknął materiału, który przyniósł Daisuke, zdawałoby się rozmyślając nad czymś, jednak zmienił zdanie - Od tamtej pory wysyłam tam ludzi. Chcę wiedzieć, czy jeszcze oddycha. Chcę jej przypomnieć, że wciąż jestem tym samym draniem, którego nienawidzi. Bo dopóki mnie nienawidzi, dopóty ma powód, by walczyć ze swoją chorobą.

Podniósł wzrok na Daisuke, a w jego oczach płonęła determinacja

- Chciałeś konkretów? To masz. Teraz już wiesz, dlaczego tak bardzo chcę, żebyś nauczył się panować nad tym ogniem. Bo jeśli tego nie zrobisz, skończysz jak ja, siedząc w pustej karczmie, wspominając jedyną kobietę, którą kochałeś, a którą sam wydałeś porzuciłeś z własnej głupoty.

- Bami -
- Noko -

[Daisuke]

Daisuke siedzi pod ścianą, a jego ciało pulsuje bólem. Słucha spowiedzi Bamieg, przekazując mu ponownie manierkę, aby później ją ponownie odebrać. Nie było to dzielenie się napitkiem na zgodę, po prostu potrzebował uśmieżyć fizyczny ból, którego się nabawił tego dnia. Nie wiedział co myśleć o tej całej sytuacji i nie wiedział co chciał powiedzieć. Z jednej strony czuł obrzydzenie do Bamiego za to jak się zachował. Nie za to, że ją zostawił i sponiewierał. Za to, że nie był wystarczająco silny, żeby zapobiec temu zdarzeniu oraz temu co nastąpiło później. Pójście schlać się na umór nie było niczym niezwykłym dla Daisuke, dla niego to był właściwie standard. Różnica była taka, że jedyne na co wpływał takim zachowaniem, był on sam. Nigdy nie udało mu się znaleźć kogoś na dłużej. Bami założył sobie jednak pętle na szyję i każdego dnia tylko coraz bardziej ją zaciskał.

-Poddałeś się przy pierwszym sprawdzianie, ale próba, którą otrzymałeś nie była prosta. Pozwoliłeś, żeby cena za jeden błąd odebrała resztę życia was obojga- Moment na refleksję zdecydowanie mu pomógł zrozumieć sytuację, ale także wysłowić się w sposób dużo bardziej ułożony. Było widać, że opis tej historii z całą pewnością na niego wpłynął oraz pozwolił zaprezentować się od strony, której sam nie spodziewał się ujrzeć. Jego mina wyrażała współczucie, którym darzył Bamiego. Zachował się w sposób karygodny, ale sam również po części był ofiarą całej sytuacji, nawet jeśli dołożył sporo od siebie.

Nie potrafiąc znaleźć następnych słów wyszarpał manierkę szybkim ruchem, co zaowocowało kolejnym promienistym bólem w żebrach oraz stęknięciem. Sytuacja wydawała się bez wyjścia. Ta dwójka swoje już zrobiła i cofnięcie ich błędów było niemożliwe. Ale czy taka sama przyszłość ma czekać Daisuke? Droga przez samoograniczanie i kontrolę zdecydowanie nie była jego ścieżką, tym bardziej, że nawet taka próba zakończyła się dla tej dwójki fatalnie. Mieli siebie nawzajem, co również okazało się tragiczną wadą. Trzeba było znaleźć drogę zupełnie inną. Samotną, żyjąc pełnią życia i kontrolując "pożyczkę", którą miał zaciągać. Wiedza medyczna i wsparcie medyka zdawało się dawać jakieś rezultaty. Jest to coś co trzeba będzie rozważyć.

-W takim razie nie użalajmy się dalej nad sobą. Zobaczmy ile będę w stanie osiągnąć. Nie ma pierdolonej szansy, że zawrócę teraz z tej drogi- Próbował się podnieść ze swojego miejsca. Najpierw zmienił pozycję na klęczki, następnie jedną stopę postawił na ziemi i próbował z jakimś podparciem wstać na nogi. Był to proces niezbyt szybki i widowiskowy, bo i stan, w którym się znajdował nie był idealny. Było widać, że jest zmotywowany i pełny nieokiełznanej mocy wewnątrz siebie. Mocy, którą musiał opanować, aby w przyszłości nie rozsadziła go od środka jak Noko i Bamiego. Jeśli nauczy się ją trzymać żelazną pięścią, być może uniknie losu swoich poprzedników.