Uliczki i zakamarki miasta

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Duma Pustyni" - Ranga D - "Sprzątanie po straży"
4/7
Jigen

Nie tracąc czasu, ruszyliście wraz z Muraito w drogę. Słońce prażyło dość niemiłosiernie, ale rozwieszone nad częścią ulic białe płachty dawały nieco cienia i wytchnienie przechodniom. Mimo to, i tak czułeś, jak pot spływa po twoim karku i dwa razy przystawaliście przy jednej z publicznych studni, aby zaczerpnąć kilka łyków wody, w międzyczasie rozmawiając.

-Szkolenia? No tak, mamy, jak najbardziej. Ale to wiesz... raczej sprawnościowe, do tego jakieś podstawy z zakresu bieżącego prawa unii, na co zwracać uwagę, jak się zachowywać w trakcie interwencji... tego typu rzeczy. Ci bardziej bystrzejsi to zdarza się, że jeszcze mają szkolenia w tropieniu, ale bardziej skomplikowane sprawy jednak kończą najczęściej u was, shinobi. - odparł strażnik, poprawiając nieco broń przy pasie, by mu nie zawadzała. Na wspomnienie chodzenia po ścianach roześmiał się. - Haha, wierz mi, przydałoby się. Za dzieciaka wychowywałem się z kuzynem, co właśnie ma krew sabaku w sobie... zazdrościłem mu jak cholera, jak zaczął ogarniać takie rzeczy, a co dopiero tę kontrolę piasku. Zawsze się bawiliśmy, że on mnie tym piachem gonił, a ja próbowałem umknąć, wiesz - taki berek swego rodzaju. Po tym mam zresztą ten nos krzywy, bo raz mnie za kostki złapał, a ja nie wyrobiłem z kontrolą upadku. Matki nasze przez miesiąc nam zakazały się razem bawić. - wskazał na swój rzeczywiście mocno skrzywiony i wyraźnie złamany w przeszłości nos.

- No, ale co zrobić. Jak się z tym nie urodziłeś, to już trudno. Trzeba się pogodzić z życiem i znaleźć coś pożytecznego do roboty. Ja tak przynajmniej staram się robić. Tym bardziej, że was, shinobi, w końcu nie jest aż tak dużo i nie możecie być we wszystkich miejscach naraz. Także jak długo się da, staramy się dbać o porządek sami, a jak trafi się sytuacja taka, jak dzisiaj, to zatrudnić kogoś z was. Co do przysięgi... to w sumie nie wiem, nie myślałem o tym. Przysięga, to przysięga. Według mnie Jou-dono to wreszcie ktoś, kto poważnie traktuje to, co się dzieje na naszych granicach i wewnątrz kraju. Także ja nie zamierzam się wypisywać ze służby. - wzruszył ramionami.

Rozmawiając, dotarliście do niewielkiej uliczki, trochę cichszej od pozostałych, gdzie kilka osób właśnie pracowało nad ponownym zamontowaniem jednej z płacht materiału nad ulicą. Poprzednia była zwinięta i wciśnięta gdzieś obok, najwyraźniej nową udało się szybko zorganizować.

- No, to tutaj. Biegliśmy tamtymi dachami, bo może nie umiemy się przykleić do ściany, ale dorastaliśmy w tamtej okolicy, to wiemy którędy się wspiąć. Problem w tym, że sukinsyn był zwinny jak fenek, do tego zna się na dotonie - spowolnił nas jakimś błotem, a potem zeskoczył tutaj, wpadając na jakiegoś bladego typa, chyba też shinobiego. Zanim zeszliśmy na dół, to już pognali gdzieś dalej. Wydaje nam się, że nie są w zmowie, wyglądało to raczej tak, że ten drugi się wkurzył na złodzieja i chciał go po prostu dorwać i ukarać... Na szczęście w tej części miasta jest dużo straganów rozłożonych tu i ówdzie, także powinno być ci w miarę łatwo ustalić, którędy biegli. -

Rzeczywiście, nawet z miejsca, w którym staliście widziałeś co i rusz jakiś stragan, albo przynajmniej sporadycznego żebraka, który prosił o jałmużnę, starając się wzbudzić litość przechodniów.

---

- Jito-
- Hiromi - dowódczyni posterunku-
- Muraito - strażnik, bez zdolności chakrowych-

[Jigen]

Powolnym krokiem szedł obok Muraito i bacznie wysłuchiwał co chłopak miał do powiedzenia. Zaskakiwało go to pozytywne podejście chłopaka. Jigen chyba już zbyt wiele rzeczy słyszał w domu z opowieści ojca żeby teraz wierzyć w jakąś utopijną piękną wizję zjednoczonej Pustyni.
- Miał krew Sabaku... A gdyby tak dać Tobie takiej krwi np... Nie wiem no... Wypić czy coś. Ciekawe czy to by u Ciebie pobudziło układ chakry do aktywnego działania. Ale tylko głośno myślę. Nie zawracajmy sobie tym głowy. - zamyślił się na chwilę po tym co powiedział towarzysz. Może nie był to zbyt doskonały pomysł i brzmiał absurdalnie ale młody Maji ciekaw był czy taką zdolnością kontroli chakry można było się podzielić.
- Ohh widzę. Montują nową markizę. - dodał kiedy strażnik wskazał na miejsce upadku złodziejaszka. Właśnie o tym wcześniej mówił... Gdyby w każdym oddziale była chociaż jedna osoba z umiejętnościami kontroli chakry to swobodnie by zeskoczyła za uciekinierem i goniła dalej.
- No cóż. Pewnie była to nie lada scena i widowisko. Popytajmy ludzi. - powiedział po czym ruszył wzdłuż uliczki. Podszedł do najbliższego straganu ustawionego przy tej drogi.
- Dzień dobry. W imieniu straży osady Kinkotsu chciałbym zadać pytanie. Czy widziano tutaj, nie tak dawno pogoń bladego mężczyzny za innym mężczyzną wyglądającym jakby coś ukradł? - w sumie nie znał zbyt wielu szczegółów. W zasadzie nie dopytał nawet o wygląd tego złodzieja. Z drugiej strony... Takich scen nie widuje się codziennie toteż pewnie mocno zapadają w pamięć.

2

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Duma Pustyni" - Ranga D - "Sprzątanie po straży"
5/7
Jigen

Zapewne nie byłeś pierwszym, który rozważał podobne eksperymenty - niewykluczone było nawet, że wielu shirei-kanów funduje podobne badania, bo przecież możliwość przebudzania zdolności mieszania chakry dałaby gigantyczną wręcz przewagę klanowi, któremu się to udało. Jeśli jednak takie były prowadzone, to w ścisłej tajemnicy i zapewne przez najlepszych iryoninów klanu... Może zatem warto byłoby zainteresować się tą dziedziną sztuk shinobi? Muraito wydawał się tutaj zgadzać, choć niekoniecznie podzielać wiarę w możliwość sukcesu takiego planu.

- Nie no, co ty. Starych bab się chyba nasłuchałeś, albo jakichś bajań o yokai i innych duchach. Poza tym, pewnie na tej ulicy nawet znajdziesz ze dwóch takich, co oferują specjalny eliksir z włosów Kochanka i plwociny Koteia, co nie dość, że kontrolę piasku zapewnia, to jeszcze na potencję działa. - roześmiał się ze szczerym rozbawieniem w głosie i klepnął cię przyjacielsko w ramię. - Bez obrazy. Ale wiesz, jakbyś tam chciał coś zacząć się Iryojutsu bawić i wymyśliłbyś metodę na takie cuda... No to, pewnie Kotei by cię z miejsca Shirei-kanem zrobił, a już na pewno bogaczem. Tylko wtedy to wiesz, ja się zgłaszam na pier... no dobrze, powiedzmy - drugiego w kolejce do takiej kuracji. -

Tymczasem skupiłeś się jednak na zadaniu. Podszedłeś w stronę jednego ze straganów, gdzie jakaś staruszka sprzedawała świeże figi i daktyle. Przechyliła głowę w prawą stronę, kiedy poszedłeś do niej - najwyraźniej była przygłucha na jedno ucho.

- A byli, a jak! Jaki to panie kochany rwetes zrobili... młody taki z workiem spadł tutaj, o - płachty nam zerwał, ludzie teraz naprawiać muszą. I tak jak mówicie, taki blady chłop z zakazaną gębą za nim pognał, jakby go siedem yokai goniło. Przelecieli tędy, skręcili tam potem w podwórka, ni chybi złodziej chciał skrótem pomiędzy podwórzami do Kirahji gdziesik się dostać. -

Zdobyłeś pierwszy trop. Pytając w ten sam sposób, następną godzinę spędziłeś na odtwarzaniu trasy zbiega, rozglądając się przy okazji za owym tajemniczym przybyszem. Muraito tymczasem musiał cię opuścić i wrócić do swoich obowiązków patrolowych, tobie jednak szło dość sprawnie. W pewnym momencie nawet zacząłeś widzieć wzór, wedle którego poruszać się musiał złodziej. Trop jednak urwał się w jednym z zaułków, gdzie ujrzałeś pobojowisko, jakby ktoś przyszedł tutaj z młotem, niszcząc wszystko, co w zaułku się znajdowało - skrzynie, beczki, jakieś stare meble... To, co jednak cię zaciekawiło, to ziarno, które wysypało się z paru zniszczonych beczek i... najwyraźniej zapadło się pod ziemię. A dokładniej - wleciało do sporawej dziury w ziemi, wyglądającej, jakby wykopał ją gigantyczny pustynny królik.

---

- Jito-
- Hiromi - dowódczyni posterunku-
- Muraito - strażnik, bez zdolności chakrowych-
- Handlarka figami i daktylami-

[Jigen]

W końcu natrafili na wyraźny trop pogoni. Ślady ewidentnie dawało się odczytać i skierować kroki w odpowiednim kierunku. To zdecydowanie bardziej zmotywowało Jigena do złapania złodzieja lub odnalezienia skradzionych dóbr. Niestety Jito musiał już wracać na swoją służbę toteż pozostawił młodego Maji samego. Ten zaczął się delikatnie stresować czy aby na pewno da sobie radę w pojedynkę. Takiego obrotu spraw się nie spodziewał ale planował dokończyć poszukiwania. Nie chciał się zaprezentować Hiromi z tej złej strony. Może ta w przyszłości będzie miała dla niego lepsze zlecenia lub sypnie kilka ryo więcej.
W końcu trafił na pobojowisko wyglądające jakby ktoś tu walczył i ewidentnie byli to ninja. Chłopak przykucnął w jednym miejscu z boku starając się odczytać ślady i byćmoże wyobrazić sobie przebieg zdarzeń. Niestety do tego brakowało mu jeszcze sporo doświadczenia. Natomiast wielka dziura zainteresowała chłopaka. Postanowił do niej zajrzeć ale nie tak bezpośrednio. Użył znanej sobie techniki zanurzania się w ziemię i powoli przemieszczał się pod ziemią by delikatnie wychylać się co jakiś czas i przyobserwować co znajduje się w tej norze. Liczył że może znajdzie łupy. Z tyłu głowy miał też świadomość że może to być jakiś rodzaj pułapki albo zasadzki. Zastanawiał się też dlaczego do tej pory nie spotkał owego bladego jegomościa. Na szczęście też nie dostrzegł po drodze śladów krwi to może ten pościg nie skończył się jakoś tragicznie.

Nazwa

Doton: Moguragakure no Jutsu

Ranga

D

Pieczęci

Brak

Zasięg

Na siebie

Koszt

E: 14% | D: 12% | C: 10% | B: 8% | A: 6% | S: 4% | S+: 2% (1/2 na turę)

Statystyki

Siła

---

Szybkość wejścia pod ziemie

40

Szybkość poruszania

40

Dodatkowe

Użytkownik porusza się pod ziemią z połową posiadanej szybkości

Opis Jedna z podstawowych technik Dotonu. Użytkownik rozmiękcza glebę pod swoimi stopami i zapada się pod ziemię, by potem poruszać się pod jej powierzchnią. Dzięki temu jutsu można więc uniknąć zagrożenia, zniknąć z pola widzenia wroga, czy też przemieścić się niezauważonym i przygotować zasadzkę. Możliwe jest poruszanie się w różnego rodzaju glebach, a mniejsze przeszkody takie jak kamienie, żwir, czy korzenie drzewa nie są dużym problemem. Niemożliwym jednak jest przebicie się przez litą skałę. Oczywistą wadą techniki jest brak poglądu na to, co dzieje się na powierzchni. Dzięki technice użytkownik jest w stanie jedynie wyczuć występujące w promieniu dwóch metrów drgania gruntu wywoływane przez poruszających się ludzi lub cięższe obiekty. Jutsu polega na przemieszczeniu się pod ziemią, a nie drążeniu tuneli, więc niemożliwe jest przetransportowanie innych osób. W czasie trwania tej techniki niemożliwe jest wykonywanie innych jutsu.

2

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Duma Pustyni" - Ranga D - "Sprzątanie po straży"
6/7
Jigen

W istocie, dookoła nie dostrzegłeś żadnych śladów krwi. Tak, jakby ktoś po prostu... wyżywał się na niewinnych, martwych przedmiotach, wyładowując frustrację - ewentualnie, jakby był silny jak byk, ale niezbyt zwinny, przez co jego cel mu umykał. Nie byłeś w stanie tego stwierdzić... ale byłeś w stanie podążyć dalej tym tropem. Zanurzyłeś się pod ziemię, przepychając się tym samym, odrobinę już zapadniętym tunelem, którym wcześniej przemieszczał się złodziej. Znalazłeś zresztą na trasie parę zagubionych ryo... oraz srebrną, zdobioną misternie łyżkę. Po chwili zauważyłeś, że tunel nieco się podnosi, najwyraźniej dobiegając końca - złodziej musiał być już pewny, że umknął swojemu bladoskóremu prześladowcy.

Wynurzyłeś się, ku swojemu lekkiemu zdziwieniu, na podwórku jakiegoś domostwa, uderzając głową w stół, wywracając go na ziemię oraz posyłając na nią również dzbanek z herbatą i czarki, planszę do go, jak i przestraszoną dwójkę brodatych mężczyzn w średnim wieku, którzy krzyknęli z przestrachem, widząc twoją przybrudzoną ziemią sylwetkę wygrzebującą się z ziemi.

- Słodka Amaterasu, bandyta! - krzyknął jeden, odczołgując się do tyłu.

- Straż! Straż! - zaczął z kolei krzyczeć drugi, najwyraźniej nieświadomy, że jest ona jakieś pół metra od niego.

Szybki rzut oka pozwolił ci jeszcze ocenić, że znajdujesz się najwyraźniej w dzielnicy biedoty - świadczył o tym zarówno strój obu mężczyzn, jak i wygląd samego podwórka oraz okolicznych domostw.

[Z/T]

---

- Jito-
- Hiromi - dowódczyni posterunku-
- Muraito - strażnik, bez zdolności chakrowych-
- Handlarka figami i daktylami-

[Daisuke]

Przewrócił oczami i prychnął niezadowolony. Całą ta sytuacja z karteczką i ich spotkaniem tutaj mu się nie podobała. Na całe szczęście nie musieli kontynuować tej rozmowy, bo karczmarz czym prędzej podstawił im trzy kawy, które Daisuke czym prędzej opróżnił. Jedna za drugą trafiały do jego przełyku. Nawet puste kubki parowały od gorąca napoju, który jeszcze chwile temu się tam znajdował. Dalsze instrukcje nie były potrzebne, a czuł, że rozmowa skończyłaby się mordobiciem, zdemolowaniem całego lokalny, a pewnie też paru pobliskich budynków oraz śmiercią postronnych obserwatorów i przypadkowych przechodniów. Tego że by przegrał nawet nie brał pod uwagę, chociaż doskonale zdawał sobie sprawę z tego do czego mógł być zdolny Bami. Sam fakt, że nie poszedł na taką konfrontację pokazywał, że mimo wszystko podchodził do zleceniodawcy inaczej niż do wszystkich innych. Ciężko było nazwać to szacunkiem, ale w pewien sposób dawało się wyczuć, że możliwości ich obu zmieniają sposób w jaki ci obaj do siebie podchodzą.

-Dobra, kurwa, gdzie to było- Szedł szybkim, energicznym krokiem, niemalże przeskakując z nogi na nogę. Był wyraźnie pobudzony, co było skutkiem wypitych wcześniej napojów. Pójście na misję pod wpływem nie było dla niego żadną nowością. Zdarzało się to bardziej niż często i pewnie trudniej byłoby wymienić momenty, w których nic go nie pobudzało na misji niż odwrotnie. Tym razem było o tyle inaczej, że środkiem pobudzającym nie był ani alkohol ani specyfiki Badacza. To była najzwyklejsza kawa. Środek w swojej prostocie idealny. W tym podekscytowaniu, Daisuke nie zapominał o celu misji. Było mu bardzo łatwo się skupić na tym co ma zrobić, nie rozkojarzył się przypadkowymi sytuacjami i zadziwiająco dobrze zapamiętał adres, nie musząc go sprawdzać co dwie uliczki. Uważnie rozglądał się po wszystkim kątach docelowej uliczki, próbując ocenić co go może tutaj czekać.

[Risu]

~ 15/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Kofeina w połączeniu z niekoniecznie w pełni trzeźwym stanem Włócznika sprawiła, że świat wokół Daisuke nabrał nienaturalnie ostrych barw i przyspieszył do tempa, które tylko jemu wydawało się odpowiednie. Każdy krok odbijał się echem w jego czaszce, a energia rozsadzała mięśnie, domagając się ujścia w taki lub inny sposób.

Adres doprowadził go do nieco bocznej, ale wciąż zadbanej uliczki, gdzie domy nie wyglądały na siedziby biedoty, ale też nie ociekały złotem. Budynek, którego szukał, wyróżniał się solidnymi, dębowymi drzwiami i niewielkim ogrodem, w którym ktoś najwyraźniej spędzał stanowczo za dużo czasu na przycinaniu krzewów. Panowała tu cisza, którą mącił jedynie nerwowy stukot sandałów Nakasady o bruk.

Gdy Daisuke stanął przed wskazanym domem, drzwi nagle otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Wyłonił się z nich mężczyzna w średnim wieku, ubrany w schludne, jasne kimono. Nie wyglądał na wojownika – raczej na kogoś, kto zajmuje się handlem lub rachunkami. Na widok nabuzowanego Daisuke, który wyglądał, jakby zaraz miał eksplodować od nadmiaru energii (i kofeiny), mężczyzna zamarł z ręką na klamce, a na jego twarzy odmalowało się czyste przerażenie.

- T-tak? W czym mogę pomóc? Jeśli chodzi o dostawę jedwabiu, to mówiłem już, że... - zaczął drżącym głosem, wycofując się o krok w głąb przedpokoju.

Włócznik mógł dostrzec w głębi mieszkania kobiecą sylwetkę, która na dźwięk głosu wyjrzała z kuchni aby sprawdzić co się dzieje. Czy to była ta słynna partnerka Bamiego, czy może tylko kolejna "ofiara" jego skomplikowanej przeszłości? Jedno było pewne – gość przed Daisuke idealnie pasował do opisu "leszcza", któremu trzeba po prostu obić mordę.

[Daisuke]

-To się kurwa urządzili. Ciekawe czy za hajs Bamiego- Zwrócił uwagę, rozglądając się po okolicy. Nie robiły na nim wrażenia przepych, złoto, dekoracje i tego typu duperele. Potrafił jednak wyciągać wnioski i rozróżniać niektóre sprawy, a gdy chodziło o bogatych, to tych najlepiej było oskubać z monet. Po pierwsze nie przykładali do tego aż takiej wagi, chociaż niektórzy byli prawdziwymi dusigroszami, zbierając majątek dla samego faktu jego posiadania i nie byli zdolni wydać nawet złamanego ryo. Po drugie, lubili zatrudniać innych do pomocy w brudnych interesach, a to było prawdziwa kopalnią złota, z której Daisuke czerpał garściami, zatrudniając się gdzie można, żeby tylko obić komuś mordę. Nie musiał się nawet reklamować, bo sam fakt jego postury szybko wszystkim uświadamiał do czego najlepiej mógł się przydać.

-Miejmy to za sobą. Tylko odwlekasz nieuniknione. I tak cię złapię, tylko za każdą zmarnowaną minutę będę bardziej skłonny ci dodatkowo wpierdolić- Nie spieszył się bo wiedział, że sama jego obecność działała wystarczająco na morale i możliwości jego celu. "Leszcz" okazał się dokładnie takim jak można się było spodziewać, gdy próbował skryć się w domu. Włócznik spokojnie przekroczył próg wejściowych drzwi i dostrzegł znajdującą się tam damę.

-Piękna pani, proszę odsunąć się pod ścianę. Nie chcemy przecież żeby tej pięknej buźce coś się stało, ale możemy później wspólnie spędzić trochę czasu. Na rozmowach oczywiście- Wykonał ukłon, teatralny i na pokaz, ale widać, że całkowicie niewyćwiczony. Daisuke robił to co Daisuke robić lubił, uwodził przedstawicielkę płci pięknej, jeszcze nawet nie mając okazji się jej dokładnie przyjrzeć. Zanim te słowa wypowiedział jakoś do niego nie dotarło, że skoro to była partnerka Bamiego, to może być w podobnym do niego wieku, co Nakasada uznawał już praktycznie za szykowanie się do grobu. Na całe szczęście, mimo rzucanych aluzji, może rzeczywiście lepiej zostawić ich wspólną relację jedynie na etapie rozmów. I to raczej z tych niezbyt krótkich. Na wszelki jednak wypadek, spojrzał na nią, z typowym dla siebie ironiczno-uwodzicielskim uśmieszkiem.

[Risu]

~ 17/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Mężczyzna w jasnym kimonie pobladł jeszcze bardziej, słysząc propozycje Daisuke kierowane do kobiety. Zaczął się wycofywać, potykając się o własne nogi, aż w końcu plecami uderzył o ścianę korytarza.
- Ale... ale ja nie... ja nic nie zrobiłem! - wykrztusił, zasłaniając się trzęsącymi dłońmi.
Jednak jak się niebawem okazało to nie on był tu problemem. Kobieta, która wyszła z głębi domu, wcale nie wyglądała na taką, która przygotowuje się do grobu. Choć w jej spojrzeniu malował się bagaż doświadczeń, poruszała się z gracją drapieżnika. Gdy Daisuke skończył swój teatralny ukłon i posłał jej ten swój "firmowy" uśmieszek, nie doczekał się ani rumieńca, ani strachu. Zamiast tego usłyszał krótki, suchy śmiech, który brzmiał niemal identycznie jak ten Bamiego.

- Rozmowy? Młody, ty masz w spojrzeniu tyle alkoholu, że pewnie zapomniałbyś jak mam na imię po dwóch zdaniach - powiedziała, powolnym ruchem rozwiązując fartuch i rzucając go na stojącą obok szafkę.
Dopiero teraz Daisuke mógł zauważyć, że pod luźnym domowym ubiorem kryje się sylwetka twarda jak hartowana stal. Kobieta postąpiła krok naprzód, stając dokładnie między Włócznikiem a skulonym leszczem. Jej postawa nagle się zmieniła – nogi rozstawiły się szerzej, a środek ciężkości obniżył. W powietrzu niemalże dało się wyczuć nagły skok ciśnienia, dobrze znany Daisuke z momentów, gdy ktoś zaczyna operować wewnętrzną energią na poziomie nieosiągalnym dla pierwszego lepszego przechodnia.

- Bami zawsze miał słabość do narwańców bez ogłady. Skoro wysłał cię tutaj, żebyś straszył mojego męża, to znaczy, że ten stary pryk wciąż nie potrafi odpuścić - syknęła, a jej dłoń zacisnęła się w pięść tak mocno, że aż strzeliły stawy. - Nie bijemy się w domu, meble są nowe. Wyjdź na ogród, zanim sama cię tam wyniosę.
Zanim Daisuke zdążył odpowiedzieć, kobieta ruszyła na niego. Nie był to atak amatora. Pchnięcie otwartymi dłońmi wymierzone w jego klatkę piersiową niosło ze sobą sporą siłę, która z pewnością mogłaby przebić mur a do tego było na tyle szybkie że Nakasada dopiero zaczął podnosić do góry ręce w gardę a już leciał odepchnięty. To nie była prośba o wyjście – to była pierwsza lekcja pokory, jaką przygotowała dla niego kobieta.

Rana lekka Daisuke

  Ukryty tekst

[Daisuke]

Jedynie kącik jego oka spoglądał na kulącego się mężczyznę, któremu niewiele trzeba było, żeby sam zszedł na zawał. Przed całkowitym upokorzeniem, uratowała go ściana, która pozwoliła mu jakoś utrzymać się w pionie, zamiast wywrócić jak dziecko, które uczy się chodzić. Daisuke wzrokiem bardziej szukał partnerki, a właściwie to byłej, Bamiego. Spodziewał się zobaczyć starą, pomarszczoną, kaszlącą pewnie równie mocno, co zleceniodawca tego całego zamieszania. A jednak jakieś było zaskoczenie, gdy absolutnie wszystko zaprzeczyło oczekiwaniom Włócznika. Zamiast starusieńkiej babci, spotkał kobietę w sile wieku. W SILE wieku! Na jej widok aż stanął jak wryty, jakby zapomniał języka w gębie. Jej ruchy, jej idealnie wyrzeźbione ciało, nienaganna sylwetka, energią, którą emanowała i to słownictwo. Nakasadzie zaświeciły się oczy bardziej niż dziecku w sklepie z cukierkami. Był pod niemałym wrażeniem, bo widok taki z całą pewnością zostawał w pamięci wielu na długo. W jego przypadku, to doskonale wiedział, że nigdy tego nie zapomni. Na jej wzmiankę o tym, że zapomni imienia, kącik ust mimowolnie się lekko uniósł. Miała rację bo przeczytała go jak z otwartej księgi. Nie przykładał wagi do imion, ale nie była to kwestia alkoholu.

Zanim odzyskał swój język i miał okazję odgryźć się kobiecie, ta szybko sprowadziła go na ziemię jednym ruchem. Zanim się obejrzał był ponownie na dworze, a żebra to aż błagały go o łaskę. Serce próbowało wyskoczyć z piersi, kołatając z całych sił. Czuł każde jego uderzenie oraz tempo w jakim po sobie następowały. To nie było normalne. Nie mógł powiedzieć, że nigdy z czymś takim się nie spotkał, ale było to uczucie, które do tej pory było bardzo wyjątkowe.

-Skurwiel zapomniał wspomnieć o tobie. Nawet jednego komplementu...- Wypluł odrobinę krwi z ust gdzieś w bok i szybko stanął na ugiętych nogach. Jego wszystkie zęby były teraz doskonale widoczne w szerokim uśmiechu. Ekscytował się tą walką. To już nie było jakieś zlecenie czy zwyczajne obicie komuś mordy dla przysługi, za którą coś dostanie. Czekała go walka za którą dałby się pokroić. I każdy fragment jego ciała się palił do działania. Skrzyżował przedramiona na wysokości klatki piersiowej, wydał okrzyk, a następnie rozpostarł ręce na boki. Powietrze wokół niego zawirowało, a on sam momentalnie się zmienił. Nie było mowy o wstrzymywaniu się. Natychmiast otworzył Bramę Limitu, ruszając pędem w kierunku przeciwniczki. Dobiegając do niej, zniżył się, próbując uniknąć ewentualnego ciosu, zszedł do boku i wyprowadził cios łokciem. To co jednak było zastanawiające był fakt, że ewentualny odrzut, który by się pojawił skierowałby ofiarę nie ponownie w stronę domu, ale gdzieś w bok. Tak jakby Daisuke uszanował prośbę o walkę na zewnątrz i nie demolowanie mieszkania. Coś co wydaje się przecież nieprawdopodobne, zważając na fakt jak doszczętnie zniszczone zostało mieszkanie przy okazji jego poprzedniego zlecenia.

  Ukryty tekst