Ukryty Amfiteatr

[Risu]

~ 37/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Reiju, zatrzymując się w progu łaźni, odwrócił się przez ramię i posłał Daisuke szeroki, niemal olśniewający uśmiech, który w tym surowym miejscu wydawał się zupełnie nie na miejscu.
- Och, mięśniaku, twój umysł jest równie kanciasty jak twoje pięści - zaśmiał się aksamitnie. - Widzisz, to kwestia smaku. Ograniczać się tylko do kobiet? To tak, jakbyś wszedł do najlepszej winiarni w Kinkotsu i uparcie żądał picia tylko z jednej, zakurzonej butelki. Prawdziwy koneser delektuje się całym wachlarzem doznań. A zapewniam cię, nie ma nic bardziej męskiego niż miłość dwóch wojowników. Ale spokojnie... ty jesteś dla mnie zdecydowanie zbyt „surowy” jeśli chodzi o moje gusta. - powiedział Reiju zanim nie zniknął pośród pachnących oparów łaźni.

Zanzetsu, który w międzyczasie dopinał pas swojego luźnego ubrania, jedynie mruknął coś pod nosem o „nowoczesnych fanaberiach”, ale nie skomentował zaczepek. Jego cierpliwość była godna podziwu, stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, czekając na sygnał do wymarszu.

Służący, widząc konsternację Daisuke, skłonił się nisko i wyjaśnił mu szeptem:
- Panie Nakasada, Genjiro-sama to Prawa Ręka samego Przybocznego Jou. To on jest cieniem, który czuwa nad bezpieczeństwem pana tej krainy. Dowodzi jego Osobistą Gwardią i to on osobiście sprawdza, czy wasza lojalność jest równie twarda jak wasza stal. Bez jego błogosławieństwa nikt nie staje przed Jaśnie Oświeconym obliczem Koteia.

---

Gdy Reiju w końcu wyłonił się z łaźni, a cała trójka została doprowadzona do porządku, słudzy poprowadzili was przez labirynt korytarzy wyłożonych czarnym marmurem. Powietrze stawało się tu chłodniejsze, przesycone zapachem palonego drewna cedrowego. W końcu stanęliście przed okutymi metalem drzwiami, których pilnowało dwóch milczących strażników w maskach przestawiających tarczę słońca. Po zidentyfikowaniu przybyłych, strażnicy zgodnie chwycili za wrota i rozwarli je na oścież.

Komnata audiencyjna Genjiro była surowa. Żadnych złotych ozdób, tylko kamień i cienie. Na środku sali, na lekkim podwyższeniu, stał mężczyzna o nienagannej postawie, ubrany w ciemne szaty, z dłońmi schowanymi w szerokich rękawach. Jego oczy były zimne i analityczne.
Ale to nie on przykuł uwagę Daisuke. Obok podestu stał czwarty gwardzista. Postać, której Nakasada nie spodziewał się tu zobaczyć, a która sprawiła, że krew w jego żyłach na moment zawrzała. Czwartym gwardzistą a raczej gwardzistką okazał się nikt inny jak sama Noko.
Kobieta, którą poznał w ich ostatnim starciu, stała tam w lekkim ubraniu pasującym do pustyni, z tym samym denerwującym, pewnym siebie i drapieżnym wyrazem twarzy. Ramiona miała skrzyżowane na piersiach, a gdy jej wzrok spoczął na Daisuke, kącik jej ust uniósł się w ledwo zauważalnym, prowokującym uśmieszku.

Genjiro postąpił krok do przodu, ignorując napięcie między dwójką wojowników. Słudzy natychmiast wnieśli złote tace, na których spoczywały cztery puchary wypełnione ciemnym płynem.
- Przetrwaliście selekcję - głos Genjiro był suchy i beznamiętny. - Ale Gwardia to nie tylko siła. To absolutne posłuszeństwo. Wypijecie teraz to zatrute wino.

Do każdego z przyszłych gwardzistów podszedł jeden sługa, wystawiając przed siebie tacę z kielichem. Zapach był ciężki, słodki i lekko duszący. Jakakolwiek trucizna była wymieszana z tym napojem, nie był w stanie jej wyczuć na tle intensywnego zapachu wina.
- Pij, Nakasada - rzekł Genjiro, a jego wzrok nie opuszczał twarzy Włócznika.

Noko obserwowała go uważnie, mrużąc oczy. Wydawało się, że czeka na jego błąd, jakby sam fakt, że Daisuke pociągnie łyk z tego pucharu, był dla niej formą rozrywki. Służący zaś podchodzili kolejno do pozostałych pretendentów do gwardii aby im również przedstawić puchar z winem.

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

- Służący -
- Zanzetsu -
- Reiju -
- Genjiro -
- Noko -

Saya

Zanzetsu

Reiju

Noko

Genjiro

[Daisuke]

Brak próby walki albo przynajmniej ucieczki po słownej obeldze był dla Daisuke zaskoczeniem. Przywykł do tego, że większość najzwyczajniej w świecie starała się unikać starcia z nim, a jedynie niektórzy byli na tyle pewni siebie, że próbowali jakoś się odgryźć. Niestety z rezultatem fatalnym w skutkach dla nich. Na zwykłym obiciu jednej lub drugiej buźki się nie kończyło i wielu straciło swoje życie przez jeden komentarz za dużo. Tutaj Reiji miał jednak taktykę zupełnie odmienną. Zamiast zamilknąć albo próbować odbić piłeczkę, to on po prostu zaczął dokładnie wszystko tłumaczyć. To już całkowicie zbiło Daisuke z tropu i wyjątkowo, zamknęło jego jadaczkę. Trzeci gwardzista schował się w łaźni, więc nie było nawet chwili, aby lepiej sobie przemyśleć odpowiedź i posłać mu jakąś kolejną, błyskotliwą uwagę.

-Jeszcze jeden test? Ja jebie, no nie spieszycie się tutaj ze swoimi rytuałami- Daisuke był typem, który brnął prosto do celu, więc wszelkiego rodzaju etapy pośrednie wydawały mu się olbrzymią stratą czasu. Kotei przecież uważany był za wielkiego wojownika, nawet sama Minako chwaliła go za jego umiejętności. Musiała być niezwykle zaślepiona uczuciami albo złotem, którym świecił jej przed oczami, skoro ktoś taki potrzebował kolejnego przydupasa, aby upewnił się, że nikt niebezpieczny nie zbliży się do Jou.

Wchodząc do komnaty czuł się pewny siebie i dumnie prezentował swoją wyprostowaną postawę. Wspomniany Genjiro nie wydawał mu się w żaden sposób ciekawy. Wprost przeciwnie, wyglądał na dokładnie takiego samego nudnego i wychudzonego urzędnika, jakiego się spodziewał spotkać. To czego się nie spodziewał był czwarty gwardzista. A właściwie gwardzistka. To już samo w sobie by mogło wprawić w osłupienie, ale to nie była pierwsza lepsza kobieta. To była Noko. Ta sama, z którą dopiero co walczył i która dała mu jedną z największych lekcji pokory w jego życiu. Potrzebował chwili, aby jego twarz przestała wyglądać głupio i odwzajemnił jej uśmieszek, ale jakby bardzo niepewnie. Na całe szczęście z ratunkiem przyszedł Pan Urzędnik.

-Kolejne durne testy? Możemy uciąć te dziecinne zabawy?- Zanim w ogóle się odezwał, wziął kielich i jednym haustem wypił całą jego zawartość, dopiero potem zaczął kwestionować podejście, jakie tutaj prezentowali. Mimo wszystko nie mógł pokazać słabości, unikając wypełnienia zadania, zwłaszcza, że zdobycie tej posady gwardzisty było tak ważne w dostaniu się wyżej w szeregi Oroborosa. Nie chciał również wyglądać na takiego, co wystraszy się odrobiny trucizny. Nawet jeśli chwilę wcześniej musiał się zwijać po przyjęciu poprzedniej. Cmoknięcie niezadowolenia z jego ust podsumowało jak bardzo uwielbiał bliskie relacje ludów pustynnych z truciznami. Spojrzał kątem oka na Noko, ale szybko przestał, jeśli wyłapał, że ta go obserwuje.

[Risu]

~ 39/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Daisuke wychylił puchar bez mrugnięcia okiem. Ciemny płyn spłynął mu do gardła, był gęsty, o niemal syropowatej konsystencji i uderzająco metalicznym posmaku. Przez ułamek sekundy Włócznik spiął mięśnie, spodziewając się kolejnego ataku na swój układ nerwowy, ale... nic się nie stało. Czuł jedynie lekkie pieczenie w żołądku i szum alkoholu uderzający do głowy.

Genjiro obserwował go z kamienną twarzą, gdy Nakasada rzucał swoje aroganckie uwagi.
- Cierpliwość to cnota, której piach areny nie uczy, a która w pałacu jest cenniejsza od wody, Nakasada...

W tym samym czasie Reiju, z gracją godną dwórki, uniósł swój puchar, mrugnął do Daisuke i upił elegancki łyk, oblizując wargi z wyraźną satysfakcją. Noko, nie spuszczając wzroku z Włócznika, uniosła kielich w niemym toaście i opróżniła go do cna, zachowując swój drapieżny uśmiech.

Wtedy kolej przyszła na Zanzetsu. Potężny wojownik chwycił złote naczynie swoją wielką dłonią i, idąc w ślady Daisuke, wlał w siebie zawartość jednym haustem.

Cisza, która zapadła sekundę później, była przerażająca.

Zanzetsu nagle wypuścił puchar z dłoni. Złoto uderzyło o kamienną posadzkę z głuchym brzękiem, a wino rozlało się niczym plama krwi. Wielki wojownik chwycił się za gardło, jego oczy rozszerzyły się do granic możliwości, a żyły na czole nabrzmiały, stając się niemal czarne. Z jego piersi wydobył się nieludzki, chrapliwy krzyk agonii.
- Aaaagghhh! Moje... wnętrzności...! - wychrypiał, padając na kolana. Z jego ust zaczęła toczyć się gęsta, ciemna piana, a ciało wygięło się w nienaturalnym łuku, gdy mięśnie zaczęły potwornie drżeć.

- Spokojnie - rzucił beznamiętnie dowódca gwardii, dając znak dłonią. Z cieni natychmiast wyłoniło się czterech służących z lektyką i medyk w białych szatach. - Tylko jeden z was wypił Krew Skorpiona. Los bywa kapryśny, ale w Gwardii musimy wiedzieć, jak radzicie sobie z widokiem śmierci towarzysza.

Medycy sprawnie załadowali wijącego się w konwulsjach olbrzyma na nosze.
- Zabierzcie go do uzdrowicieli. Jeśli przeżyje noc, udowodni, że jego ciało jest warte ochrony wstąpienia do Gwardii. Jeśli nie... cóż, piach Kinkotsu przyjmie go tak samo jak każdego innego słabeusza.

Genjiro zwrócił się do pozostałej trójki. Jego spojrzenie na moment zatrzymało się na Daisuke.
- Gratuluję. Przeszliście ostatni etap. Nie ma już odwrotu. Od tej chwili wasze życie należy do Koteia, wasza krew do Kinkotsu, a wasze dusze... wasze dusze są moją własnością.

Noko odetchnęła głębiej, chowając ręce za plecami, i zerknęła na Daisuke. Tym razem w jej wzroku nie było tylko prowokacji, ale coś na kształt rozbawionego uznania, kiedy puszczała do niego "oczko".

---

Po wszystkim cała trójka dostała odznaki przedstawiające połowę tarczy słońca i połowę sierpu księżyca a później zostali poinformowani o tym że na najbliższy czas ich kwatery będą znajdowały się tutaj w Amfiteatrze. Kwatery okazały się dość sporymi pokojami, nie opiewającymi w ogrom luksusów, jednak wszystko było utrzymane w najwyższym standardzie.

Misja zakończona sukcesem!

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

- Służący -
- Zanzetsu -
- Reiju -
- Genjiro -
- Noko -

Saya

Zanzetsu

Reiju

Noko

Genjiro

[Daisuke]

Patrzył na ten przerażający obraz wijącego się w agonii mężczyzny. Widok, który wielu wprawiłby w osłupienie i przyprawił o mdłości. Daisuke jednak patrzył z niesmakiem, ale nie wobec cierpiącego potworny ból. Bo przeniósł wzrok na prowodyra całej tej sytuacji. Genjiro. To nie była zwyczajna próba ich lojalności, to była kolejna zabawa, którą Pan Urzędnik sobie sprawił. Jego pozycja z całą pewnością musiała być bardzo wysoka. Poziom zuchwałości w tym wątłym ciałku był nie do zniesienia. Ewentualnie on, tak jak Jou i Minako, był shinobim. Posiadanie umiejętności kontroli chakry bardzo łatwo pozwalało im sądzić, że są silniejsi, niż byli w rzeczywistości.

-Co to za jakaś atsuiska ruletka? Myślisz, że ktoś z nas narobiły tu w spodnie na widok trupa kolesia, którego pierwszy raz na oczy widzieliśmy?- Wyrzucił z siebie to co mu leżało na sercu. Był wyraźnie oburzony sposobem, w który byli testowani. Nie widział w tym żadnego sensu, że najczystszy przypadek miał wyeliminować jednego z nich. Nawet jeśli nie na stałe, bo Daisuke czy Zanzetsu mogliby to przeżyć po nieco dłuższym odpoczynku. Testem na widok śmierci też nie był przekonany. Może w przypadku Noko zachowałby się inaczej, ale jej na całe szczęście nic się nie stało. Nakasada wskazał nawet ręką na Reiju, pokazując, że nawet na kimś tak słabym nie robiły wrażenia te żałosne widoku konającego mężczyzny. Nie miał zamiaru jednak wdawać się w głębsze dyskusje, więc po odebraniu odznaki i chwilowym skrzyżowaniu wzroku z Noko, mógł wreszcie skończyć to spotkanie.

-Kurwa, co za pierdolnik- Parsknął śmiechem, gdy został odprowadzony do swojej nowej kwatery. Tak właściwie to była pierwsza poważniejsza miejscówka, w której przyszło mu spędzić więcej niż kilkanaście minut. Nawet jeśli nie opływało to w największe luksusy, do których przyzwyczajeni byli najwyżsi rangą ludzie z pustyni, tak dla Daisuke i tak było to ponad wszelkie przyzwyczajenia. Trochę nosiło go, gdy miał siedzieć w swoim pokoju, ale opuszczenie go i przerwanie w tym momencie inicjacji do gwardii było poza jakąkolwiek możliwością. Zadeklarował się przed Minako, że pomoże. Zadeklarował się przed Oroborosem, że im pomoże. No i teraz jeszcze sprzedał duszę jakiemuś pięknisiowi. Aż sam nie mógł uwierzyć do czego go te kobiety doprowadziły.

[Risu]

~ 1/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Daisuke zdążył jedynie zdjąć ciężkie karwasze i rzucić je na kamienną podłogę, gdy ciszę jego nowej kwatery przerwał zgrzyt rygla. Drzwi otwarły się gwałtownie, a w progu stanął Genjiro. Jego nienaganny strój nie nosił ani jednej plamki pyłu, a on sam emanował chłodem, który zdawał się obniżać temperaturę w pomieszczeniu o kilka stopni.

W jednej ręce trzymał rzemień, na którego końcu, ze związanymi z tyłu nadgarstkami, chwiała się Saya. Kobieta wyglądała fatalnie. Ubrana była w jakieś podarte szmaty, a duma, którą emanowała na arenie, została zastąpiona przez zwierzęcy lęk i otępienie. Genjiro, nie wykonując niemal żadnego wysiłku podniósł ją za jedną ręką i rzucił na podłogę w kwaterze Daisuke.
- Widziałem, jak ją potraktowałeś, Nakasada - odezwał się Genjiro, a w jego głosie pobrzmiewała nuta kpiącej satysfakcji. - Pomyślałem że jak ją tak polubiłeś to pewnie docenisz ten gest.-

Genjiro postąpił krok do przodu, stając niemal nad dziewczyną i patrząc na nią z góry, stalowe spojrzenie wręcz paraliżowało dziewczynę.
- To zabójczyni z Lazurowych Wybrzeży. Jest niebezpieczna, ale teraz jest rozbrojona i osłabiona. Potraktuj to jako premię za widowiskowość twoich walk. Zrób z nią, co uważasz za stosowne. Tylko nie pozwól jej uciec, bo to twoja głowa poleci następna.

Genjiro odwrócił się na pięcie, zatrzymując się jeszcze w drzwiach.
- Odśwież się i nie marnuj zbyt wiele czasu. Za godzinę masz stawić się w mojej sali audiencyjnej. Mam dla ciebie pierwsze zadanie. Gwardia Zmierzchu nie została powołana do leżenia na miękkich dywanach.

Drzwi zamknęły się z ciężkim hukiem, a echo kroków Genjiro szybko ucichło w korytarzu. Daisuke został sam w pokoju z kobietą, która jeszcze kilka godzin temu niemal posłała go do grobu. Saya powoli uniosła głowę. Jej usta były zakrwawione, a w oczach, zamiast wcześniejszej buty, tliło się zmęczenie.
- Więc teraz jestem twoją zabaweczką, wielkoludzie? - wychrypiała, spluwając krwią na podłogę i odwracając się na plecy, krzywiąc się przy tym z bólu.

- Saya -
- Genjiro -

Saya

Genjiro

[Daisuke]

-Właśnie zaczynało mi się tutaj nieco nudzić- Choć brzmiało to jak zwyczajne narzekanie, było to najbliżej podziękowań na jakie Daisuke był w stanie się zdobyć. Genjiro nadal wydawał mu się oślizgłym typem, którego bardzo chętnie by się pozbył przy pierwszej okazji, ale w większej skali całego tego przedsięwzięcia był tylko małym cierniem, który uwierał Nakasadę w tyłek. Dla dobra swojej misji będzie musiał tolerować zwierzchnictwo tego kolesia, jeśli ma zamiar dostać się wyżej zarówno w kręgach Jou, jak i w kręgach Oroborosa.

-Gwardia Zmierzchu, słyszałaś?- Zaśmiał się, gdy urzędnik opuścił już pomieszczenie, zostawiając tą dwójkę samych sobie. Włócznik przeszedł się po pokoju, powoli zbliżając się do kobiety leżącej na podłodze. Stał tak nad nią chwilę, zastanawiając się co z nią zrobić. Był to jednak tylko pewnego rodzaju pokaz przed nią. Imitując jej oczekiwanie aż trucizna zacznie działać w trakcie walki, teraz on pastwił się nad jej stanem.

-Zabaweczką czy nie, masz mi chyba parę spraw do wyjaśnienia, prawda?- Pochylił się nad nią, łapiąc dłonią ją za głowę, zaciskając mocniej swoje palce, po czym podniósł ją w górę pewnym ruchem. Przez kilka sekund trzymał ją w powietrzu, że ich głowy były na tym samym poziomie, po czym odstawił ją na nogi i puścił. Odwrócił się na pięcie i przeszedł się po pokoju, nie zaszczycając kobiety nawet odrobiną kontaktu wzrokowego. Jej sytuacja była fatalna, więc mimo jej zadziorności, można się było spodziewać, że prędzej czy później będzie mogła być złamana jej wola walki.

-Dobra, słuchaj, w dupie mam te twoje zabawy. Pomysł z sake był nawet dobry, ale miałaś pecha, trafiłaś na mnie. To co mnie bardziej interesuje to te twoje gryzienie. Będziesz moją podręcznym wsparciem. Stoisz z tyłu, po walkach czasem będę potrzebował powrotu do stanu wyjściowego. Nie masz zbyt dużego wyboru, bo puścić ciebie nie mogę. Nie żebym planował, bo już wcześniej ci powiedział, że mi się przydasz- I nagle się zatrzymał, jego poważna i przerażająca mina zamieniła się w ironiczny uśmieszek. Całe to przedstawienie do tej pory było próbą odegrania się na niej za wcześniej. Nawet jakby nie była teraz osłabiona i rozbrojona, to i tak planował potraktować ją w podobny sposób. Teraz było to po prostu nieco prostsze i szybsze. Przedstawił jej jednak propozycję, której w obecnej chwili nie bardzo mogła odmówić. Gryzienie za w miarę przyjemne życie pod jego butem. Gdy mówił o sake, wydawało się, że był nawet pod wrażeniem sprytu i bezczelności, którą się wykazała. Mogła się mu przydać do niektórych spraw, może nawet byłby skłonny dawać jej jakieś bardziej odpowiedzialne zadania w przyszłości. Teraz jednak jedyne co ją miało czekać, to siedzenie na tyłku i udostępnianie swoich zdolności regeneracyjnych, aby Daisuke mógł rzucać się w wir walki jeszcze bardziej bezwzględnie i testować na ile takie rozwiązanie będzie w stanie przeciwdziałać efektom wyższych bram.

[Risu]

~ 3/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Saya stała na drżących nogach, próbując złapać równowagę po tym, jak Daisuke odstawił ją na ziemię. Przez chwilę w jej oczach błysnęła czysta, mordercza furię, gdy chwycił ją za głowę, ale kiedy usłyszała jego propozycję, gniew ustąpił miejsca niedowierzaniu, a potem gorzkiemu rozbawieniu.
- Podręczna apteczka? - wychrypiała, rozcierając obolałe ramiona, choć więzy wciąż krępowały jej ruchy. - Masz tupet, wielkoludzie. Ale jeżeli alternatywą jest skrócenie o głowę to chyba nie mam wyboru jak się zgodzić. - powiedziała, niemalże wypluwając ostatnie słowo. Podeszła o krok bliżej, ignorując ból. Mimo nędznego stanu, w jakim się znajdowała, w jej spojrzeniu znów pojawił się ten drapieżny blask, który Daisuke widział na arenie.

- Moja zdolność... to nie jest darmowa zabawa, Nakasada. Każde ugryzienie, który weźmiesz, to kawałek mojej witalności. Jeśli zamierzasz używać mnie do sprawdzania jak bardzo mogą cię obić zanim się nie przekręcisz, będziesz musiał dobrze zadbać o to, bym miała co jeść i pić. Inaczej po prostu wyschnę, a ty zostaniesz z bezużytecznym trupem. - powiedziała i wzruszyła ramionami, starając się sprawiać wrażenie jakby nie miało dla niej większego znaczenia czy weźmie to sobie do serca.

---

Godzina minęła szybciej, niż Daisuke by chciał. Zdążył przemyć twarz i dopiąć pas, gdy strażnik wezwał go do sali audiencyjnej Genjiro. Zastał tam Reiju. Blondyn wyglądał na nienagannie odświeżonego, jego nowa, czarna zbroja lśniła, a on sam z lubością przeglądał się w polerowanej tarczy wiszącej na ścianie. Na widok Daisuke jedynie uniósł brew. Genjiro stał przy stole, na którym rozłożona była mapa Kinkotsu. Wskazał palcem na punkt oznaczony symbolem węża pożerającego własny ogon.
- Mamy przeciek. - zaczął bez zbędnych wstępów. - Oroboros. Ta zaraza rozprzestrzenia się w magazynach handlowych. Podobno gromadzą tam zapasy broni i medykamentów na wypadek buntu. Macie się tam udać i... posprzątać.

Genjiro podniósł głowę, a jego wzrok był zimny jak lód.
- Żadnych jeńców. Każdy, kto tam przebywa, ma zostać wyeliminowany. Nie macie nosić emblematów na wierzchu, Jou-sama chce, żeby to wyglądało na porachunki gangów lub brutalny napad, a nie oficjalną egzekucję. Jeżeli zatrzymają was strażnicy to pokażcie im odznaki i powiedzcie że mają iść na patrol w innym kierunku, ale najlepiej jakby nikt was nawet nie zatrzymał. To co znajdziecie w magazynie... Spalcie do gołej ziemi. To wszystko, możecie ruszać. - powiedział na koniec czarnowłosy mężczyzna i odprawił was gestem dłoni.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[Daisuke]

-Masz rację. Nie masz wyboru- Podkreślił jej dobitnie, przerywając jej w połowie zdania, po czym gestem dłonią pozwolił jej kontynuować. Bardzo jasno zaznaczył, że dziewczyna tutaj wiele nie może zrobić. Taki już los słabszych, że przez swoją nieudolność stawali się jedynie narzędziami w rękach tych silniejszych. Nawet jeśli miała niezwykłe zdolności regeneracji, nawet jeśli potrafiła wykorzystać trucizny dla własnych korzyści i nawet jeśli potrafiła całkiem sprawnie wywijać swoim ostrzem, to wciąż to było za mało. Jej drapieżny blask w oku spotkał się z szerszym uśmiechem ze strony Daisuke. Nie miał zamiaru targać za sobą worka mięsa, które nie ma żadnej woli życia i przetrwania, ale na całe szczęście Saya zdawała się pełna wigoru i chęci, aby pokazać co jeszcze może zrobić.

-Nie sprawiaj żadnych problemów, a będziesz miała praktycznie wszystkie luksusy, które nam tutaj zaoferują. Ale spróbujesz mi zrobić jakąś krzywą akcję i... - Jego uśmieszek na moment zniknął i mężczyzna przejechał palcem po swojej szyi, demonstrując swojej "podręcznej apteczce", że jej wybryk może zakończyć się utratą własnej głowy. Może i jej umiejętności były imponujące, ale nie był przekonany, żeby rana tego kalibru była możliwa do wyliczenia zwykłym gryzieniem. Pożegnał ją, gestem dłonią wskazując na wyposażenie własnej kwatery, dając jej zgodę na rozgoszczenie się. Pozostawił jej jednak więzy na nadgarstkach. Może i obiecał jej dobre traktowanie, ale wpierw musi udowodnić, że potrafi się zachowywać. Nie miał zamiaru ryzykować własną głową, żeby sprawdzić czy kobieta postanowi grzecznie przeczekać nieobecność Daisuke.

-A masz jakieś krzesiwo pożyczyć?- Dawno już nie był na misji demolowania magazynu Oroborosa. Nawet nie potrafił określić ile czasu upłynęło, ale zdecydowanie pamiętał tego drugiego, który wtedy był z nim. Byłby ciekawszym towarzystwem niż Reiju, którego nie było tak prosto rozgryźć i co do którego Daisuke miał mieszane odczucia. Szybko jednak wrócił myślami do ich zadania. Zniszczenie magazynu nie było problematyczne, a i sam Oroboros nie powinien być specjalnie smutni. Koszty, które będą musieli ponieść, jeśli chcieli w przyszłości otrzymać dobrą wtykę-informatora w najwyższych kręgach gwardii Koteia. To co mogło stanowić małą przeszkodę, było wzniecenie ognia, więc Włócznik na wszelki wypadek zapytał o coś, co do tego colu mogło się im przydać. Spojrzał również przelotnie na Reiju, licząc, że może ten ma jakieś shinobijskie sztuczki, za którego dodatkowo będzie nim można gardzić.

[Risu]

~ 5/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Saya odprowadziła Daisuke wzrokiem do samych drzwi. Gdy usłyszała o „luksusach”, na jej twarzy odmalował się sceptycyzm, ale widok jedwabnej pościeli i karafki z wodą w kwaterze nieco złagodził jej rysy. Nie stawiała oporu, gdy zostawiał ją związaną – wiedziała, że w tym pałacu Daisuke jest jej jedyną szansą na to, by nie skończyć w masowym grobie pod amfiteatrem.

W sali audiencyjnej Reiju prychnął na pytanie o krzesiwo, poprawiając rękawicę swojej czarnej zbroi.
- Krzesiwo? Naprawdę, Nakasada... - westchnął z teatralnym zawodem, jakby Daisuke właśnie zapytał, czy do walki używa się zaostrzonych patyków. - Nie potrzebuję krzemienia, by wzniecić pożar. Natura obdarzyła mnie nieco bardziej... wyrafinowanymi narzędziami. Podstawowe techniki Katonu wystarczą, by ten magazyn zamienić w piekło, zanim ty zdążysz przeliterować słowo „podpalenie”. Chodźmy już, im szybciej to skończymy, tym szybciej będzie można wrócić do kwater. - powiedział blondyn a w jego oczach błysnęło coś lubieżnego, jakby w tym pokoju czekało na nieco coś ciekawego... Zupełnie jak w pokoju Daisuke.

---

Wkrótce potem obaj gwardziści siedzieli na pace niepozornego wozu handlowego, ukryci pod grubą plandeką z juty. Wóz toczył się wyboistą drogą w stronę serca Kinkotsu, a zapach pustynnego pyłu mieszał się z wonią przypraw, którymi nasączony był materiał okrycia. Reiju siedział naprzeciwko Daisuke, bawiąc się kosmykiem swoich jasnych włosów. W półmroku wozu jego różnokolorowe oczy błyszczały dziwnym blaskiem.
- Oroboros... - powiedział Reiju, przerywając ciszę, a w jego głosie nie było rozbawienia, lecz chłodna pogarda. - Bawią się w rewolucję w cieniu kogoś, kogo nie są w stanie nawet drasnąć. Genjiro chce rzezi, więc ją dostanie, ale mam nadzieję że ich ludzie dostarczą chociaż trochę rozrywki... - powiedział, wzdychając nieco teatralnie na koniec.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[Daisuke]

-Jeszcze raz się tak do mnie odezwiesz, a te twoje wyrafinowane narzędzia to ci do gardła wsadzę i wyciągnę przez dupę. Chuj mnie obchodzą te wasze shinobijskie zabawy. Niektórzy do czegoś musieli dojść własnymi rękami, podczas gdy tacy jak ty wszystko dostali z dobrodziejstwem inwentarze- Zacisnął mocniej pięść i uniósł ją nieco w górę, insynuując, że właśnie tą pięścią będzie mu w stanie zrobić sporą krzywdę. Wycedził każde jedno słowo przez zęby za ton i sposób w który Reiju się odezwał. Mogli sobie obaj być na ważnych stanowiskach, odpowiadać przed Koteiem i jakąś jego prawą czy lewą ręką, albo nawet którąś ręką z kolei, jeśli te najważniejsze były zbyt ważne, ale nie zmieniało to podejścia Daisuke, że tego typu brak szacunku w jego stronę zechce natychmiast wyrównać agresją. Do niczego jednak nie doszło, Daisuke splunął jedynie ubranemu w czarną zbroję pod nogi i odwrócił się na pięcie, aby opuścić pomieszczenie.

-Rewolucja czy nie, od dłuższego czasu robią już tutaj problemy. Ciekawe czy to tamci się tak dobrze kitrają, czy po prostu zastępy pustynnych shinobich są nic nie warci, tak jak można się było po nich tego spodziewać. Walczyłeś już z jednymi albo drugimi? Bo mi i jeden magazyn zdarzyło się roznieść w drobny mak, gdzieś na kompletnym zadupiu pośród wydm, jak i paru tutejszych rozsmarowałem po piaskowcowych ścianach- Niestety ta misja była dla nich dwóch i choć przez długi czas Daisuke myślał o Noko oraz powodzenie jej nieobecności, tak jednak wreszcie musiał coś odburknąć drugiemu gwardziście. Zamiast jednak warknąć na niego po raz kolejny za rozmowę z wcześniej, odpowiedział zaskakująco normalnie, jakby po między nimi do niczego wcześniej nie doszło. Zmiana w zachowaniu Nakasady była widoczna gołym okiem i, choć inni nie mogli o tym wiedzieć, wystarczyło mu tylko pomyśleć o Noko, aby poprawić swoje zachowanie do społecznie akceptowalnego poziomu. Można było domniemywać, że to mieszanina pustynnych zapachów tak wpłynęła na niego albo przedziwne zachowanie towarzysza, który w irytując, lecz intrygujący sposób, bawił się kosmykiem swoich włosów, co dawało przedziwny efekt w połączeniu z jego dziwnymi błyszczącymi oczami. Na całe szczęście Daisuke był pochłoniętymi myślami o pewnej kobiecie, aby jakoś bardziej uważnie przyglądać się Reijiemu.

[Risu]

~ 7/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Kiedy Daisuke wyrzucił z siebie groźbę, w ciasnym pomieszczeniu zapadła gęsta, elektryzująca cisza. Reiju nie drgnął, ale jego mięśnie napięły się pod czarnym pancerzem jak u drapieżnika gotowego do skoku. Różnokolorowe oczy blondyna, wcześniej igrające rozbawieniem, nagle stały się nieruchome, niemal szklane. Przez ułamek sekundy między nimi zaiskrzyło tak mocno, że powietrze wydawało się gęstnieć, Reiju był gotów odpowiedzieć przemocą na przemoc.

Jednak kiedy Daisuke splunął i odwrócił się, Reiju powoli rozluźnił dłoń, która zaciśnięta w pięść czekała przygotowana w kolczastej rękawicy. Jego twarz wygładziła się, jakby wymazał z niej wszelkie emocje. Gdy później wsiedli do wozu, zachowywał się tak, jakby przed chwilą wymienili co najwyżej uwagi o pogodzie.

- Dlatego dobrze że Kotei wreszcie zdecydował się na podjęcie bardziej zdecydowanych kroków aby im przeciwdziałać. Najwyższy czas aby wyplenić to gówno. - powiedział Reiju krzywiąc się z niesmakiem, jakby na samą myśl o rebeliantach.

Blondyn nagle wyprostował się, wsłuchując się w dźwięki dochodzące z zewnątrz. Wóz zatrzymał się z cichym stęknięciem osi.
- Jesteśmy. - szepnął, a jego głos zmienił się w profesjonalny, chłodny ton. - Wejście główne jest najpewniej pilnowane przez strażników. Jeśli zrobimy z nich miazgę będziemy mieli większą przewagę zaskoczenia w środku. Nie marnujmy sił na gadanie.

Woźnica zastukał w deskę. Reiju zrzucił plandekę, odsłaniając widok na ciemną, wąską uliczkę, w której końcu majaczyły ciężkie, wzmacniane wrota magazynu. Dwaj strażnicy, stali niedbale przy wejściu, paląc coś, co śmierdziało tanim tytoniem. Blondyn zeskoczył z wozu bezszelestnie, jakby ważył tyle co piórko, mimo ciężaru swojej zbroi. Zerknął na Daisuke i skinął lekko głową aby dać mu sygnał do działania.

Kiedy ruszyli do ataku na strażników, Reiju szybko jak błyskawica doskoczył do jednego ze strażników, synchronizując atak z atakiem Daisuke. Blondyn miał już założona na głowie swój hełm przywarł całym ciałem do strażnika, wbijając jednocześnie wiele kolców w strażnika. W tym samym czasie złapał bo już dwoma ramionami w klincz, którym całkowicie odciął dopływ powietrza mężczyźnie, uniemożliwiając wydanie jakiegokolwiek odgłosu głośniejszego niż stłumione stęknięcie.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[Daisuke]

Daisuke jedynie uniósł na chwilę brwi i przyjął minę, która wprost mówiła "skoro tak sądzisz". Posłanie ich dwóch do pierwszego lepszego magazynu nie spełniało żadnych miar w kontekście "podjęcia bardziej zdecydowanych kroków". To wyglądało na bardziej pozorowane ruchy, ale to bardzo dobrze wpisywało się w plan Daisuke. Nadal będzie mógł piastować swoją pozycję, pełniąc rolę informatora dla obu wskazanych stron, bez specjalnego szkodzenia nikomu. Aż sam był zaskoczony jak gładko to wszystko póki co się układało i jak nieporadność obu stron pozwalała mu lepiej się w sytuacji rozeznać. Wreszcie pewnie nadejdzie taki moment, że wszystko się przyjdzie i zesra, ale póki co nic tego nie zapowiadało.

Parsknął śmiechem, gdy Reiju powiedział coś, co mogło zostać odebrane jako rozkaz. Rozbawił tym Daisuke, który nie miał zamiaru przyjmować od niego żadnych poleceń, ani nawet wskazówek, który miałyby przyczynić się do ich wspólnego sukcesu w misji. Był samotnym wilkiem, który świetnie radził sobie sam i towarzystwo kolejnego wojownika tylko mu wadziła, nawet jeśli ten coś tam potrafił zaprezentować. Gdy Włócznik tylko wyczuł, że piękniś zechce wydać sygnał, ruszył delikatnie wcześniej, aby wytrącić drugiego gwardzistę z tempa. Płasko ułożoną dłonią wykonał pierwsze uderzenie, prosto w krtań swojego celu, aby absolutnie zniszczyć jakiekolwiek szanse na wydanie głośniejszego dźwięku. Zaraz po tym prostym kopnięciem w kolano chciał obalić przeciwnika, aby złapać go w połowie za głowę i skręcić mu kark szybkim ruchem. Maksymalna efektywność przy minimalnej liczbie ruchów oraz braku jakiegokolwiek wysiłku. Misja jaką mieli do wypełnienia była tylko tłem dla walk, których będą głównymi bohaterami. Chciał pokazać temu drugiemu, że jest od niego lepszy i ośmieszyć go, nawet wtedy gdy powinni współpracować. Gdy już przeciwnik gryzł glebę, rozejrzał się po okolicy, szukając kolejnego wyzwania i dodatkowych par oczu, które należy spacyfikować. Jeśli okolica była czysta, to dopiero wtedy skupił się na wrotach, sprawdzając czy są otwarte.

[Risu]

~ 9/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Akcja przebiegła z brutalną precyzją, której nie powstydziliby się najemni zabójcy z wyższych sfer Kinkotsu. Ruchy Daisuke były niczym dobrze naoliwiona maszyna, szybkie, oszczędne i ostateczne. Gdy jego dłoń uderzyła w krtań strażnika, słychać było jedynie ciche chrupnięcie, po którym mężczyzna spiął się, nie wydawszy z siebie jednak nawet westchnienia. Kopnięcie w kolano dopełniło dzieła, gdy Daisuke chwycił go za czaszkę, jeden szarpnięty ruch wystarczył, by kręgi przeciwnika poddały się z bezlitosnym trzaskiem.

Reiju, który z gracją drapieżnika wykończył drugiego strażnika, nie skomentował faktu, że Daisuke ruszył ułamek sekundy wcześniej. Jego hełm, zakrywający twarz upiorną maską, nie zdradzał żadnych emocji, choć różnokolorowe oczy, widoczne w głębi oczodołów, błysnęły przelotnie w kierunku Włócznika.

Obaj gwardziści stanęli nad ciałami. Cisza w alejce była teraz kompletna, przerywana jedynie dalekim szumem miasta. Wrota magazynu, choć masywne, były jedynie lekko przymknięte, jakby ktoś wewnątrz nie spodziewał się wizyty "smutnych panów".

Daisuke podszedł do wrót i pchnął je delikatnie. Skrzypnęły nieznacznie, ukazując wnętrze przypominające jaskinię. W środku panował półmrok, rozpraszany jedynie przez kilka wątłych świateł zawieszonych pod wysokim sufitem. Skrzynie z zapasami, beczki z oliwą i sterty owiniętych w płótno włóczni wypełniały przestrzeń, tworząc istny labirynt.

Nagle z głębi dobiegły głosy. Nie brzmiały jak strażnicy, to była wymiana zdań ludzi, którzy mogli być postawieni znacznie wyżej.

- ...dostawa dotarła, ale brakuje połowy zwojów z opisami technik. Jeśli Oroboros chce nas rozliczyć, niech sam zacznie pilnować transportów. - Głos należał do kogoś, kto przywykł do posiadania autorytetu.

Magazyn jest pełen beczek z łatwopalną cieczą i innych łatwopalnych rzeczy, zarówno Reiju jak i Daisuke dobrze zdawali sobie sprawę że jedna technika zamieniłaby to miejsce w piec krematoryjny w przeciągu ledwie paru chwil.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[Daisuke]

Ich współpraca szybko przeistoczyła się w cichą rywalizację, której choć żaden z nich nie zadeklarował, to obaj byli jej w pełni świadomi. Jedno spojrzenie Reiju wystarczyło, żeby kącik ust Daisuke uniósł się w chytry uśmieszek. Mieli inną strategię walki i choć Daisuke zwykle stawiał na maksymalne zniszczenie i efektywność, tak musiał przyznać, że jego towarzysz również lubił się popisywać, gdy była na to okazja i zmodyfikował całą swoją metodę walki, aby wykorzystywać pancerz. Włócznik nie był przekonany do noszenia ze sobą takiej ilości niepotrzebnego żelastwa. Choć jego lista broni również przekraczała standardową prezentowaną przez zwyczajowych wojowników, to jeszcze dodatkowa warstwa ochrony była dla niego tylko oznaką słabości. Skoro potrzebował się bronić czymś dodatkowym, to znaczy, że był słaby. Prosta metodologia, nawet gdy w grę wchodziło ryzykowanie swoim życiem.

Weszli do środka. Magazyn nie wyglądał imponująco, jak każda tego typu lokalizacja. To nie miała być wystawa, tylko maksymalnie wykorzystana przestrzeń do przechowywania zapasów. A tych było tutaj całkiem sporo, utrudniając dalsze działania. Była z tego jedna korzyść, mogli zakraść się bliżej niepostrzeżenie i dopiero wtedy przystąpić do ataku. Zgodnie z tym założeniem, nie zwracając szczególnie uwagi na działania drugiego gwardzisty, Daisuke ruszył miękko na nogach, cicho, ale szybko stawiając kroki. Zasadzka nie była punktem kluczowym jego planu, bo rozprawi się z kimkolwiek kogo spotka, bez większych problemów. głosy, które usłyszał sugerowały kogoś lepiej postawionego, ale dla Nakasady nie miało to znaczenia, byli tylko pionkami na jego drodze, których należało się pozbyć. Agent Oroborosa jeszcze się z nim nie skontaktował, więc plan pozostawał ten sam, zdobyć dobrą pozycją w gwardii Koteia, a nie mógł tego zrobić ponosząc klęskę już w pierwszej misji. Posiadanie niepotrzebnej dodatkowej pary, różnokolorowych oczu tylko przyklepywało całą sytuację. Zanim jednak przystąpił do działania, postanowił ruszyć tym labiryntem, podsłuchując co tam jeszcze ciekawego mają do powiedzenia. Jeśli ma być sprawnym szpiegiem, musi wiedzieć więcej o obu stronach. Dla swojej własnej korzyści.

[Risu]

~ 11 / 38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Daisuke poruszał się między skrzyniami z gracją drapieżnika – mimo swojej budowy, każdy jego krok był wytłumiony, a oddech kontrolowany do perfekcji. Reiju dotrzymywał mu tempa, choć poruszał się w zupełnie inny sposób: lekko, prawie tanecznie, jakby każda powierzchnia magazynu była dla niego parkietem. Różnice między wojownikami wydawały się rażące, chociaż u źródła obaj byli bezlitośni i śmiertelnie niebezpieczni.

W miarę przemieszczania się słuch Daisuke wyłapywał strzępy rozmów dochodzące z różnych części magazynu, który zdawał się z każdym zakrętem być co raz większy „...Kotei nie zauważy zniknięcia tych zwojów...”, „...Oroboros ma swoje wtyki w samej straży miasta, nawet jeśli to płotki...”,

Przeszli przez labirynt beczek, aż znaleźli się w zasięgu wzroku głównej sekcji magazynu. Głosy stały się wyraźniejsze. Dwóch mężczyzn, ubranych w eleganckie, ciemne szaty, przeglądało stertę zwojów na prowizorycznym stole. Jeden z nich, z wyraźnym tatuażem węża na karku, wydawał się być kimś w rodzaju zarządcy logistycznego.

Wtedy Daisuke poczuł nagły, silney chwyt na przedramieniu. Reiju zatrzymał go gwałtownym ruchem i wciągnął w cień za stertą skrzyń po czym wskazał na coś palcem. Blondyn nie wskazał palcem na ludzi, lecz na przestrzeń kilka metrów nad ich głowami.

Pod samym sufitem, wśród cieni rzucanych przez stare belki konstrukcyjne, unosiło się coś, co przypominało oko, wykonane w całości z wirującego, drobnego piasku. Oko omiatało magazyn powolnymi, rytmicznymi ruchami.
- Jak nas zobaczy to nici z całej akcji. Nie możemy też tego zniszczyć bo użytkownik techniki się od razu o tym dowie. - wyszeptał Reiju tak cicho że Daisuke ledwie go usłyszał.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[/quote]