Siedziba władzy [Wydarzenie]

[Nobuo]

Siedziba władzy góruje nad Ningyō-shi niczym monumentalny symbol dawnych czasów potęgi. Wzniesiona na lekkim wzgórzu, zbudowana z jasnego piaskowego kamienia, wspiera się na wysokich, smukłych kolumnach, które nadają jej niemal świątynny charakter. Pomiędzy kolumnami stoją monumentalne posągi dawnych Shirei-kan Ayatsuri, przypominające o historii i potędze rodu, który niegdyś władał miastem. Nad głównym wejściem wznosi się największy z nich, monument pierwszego Shirei-kan, którego kamienna sylwetka spogląda w stronę miasta.

Choć budynek powstał jako siedziba Ayatsuri, obecnie znajduje się pod pełną kontrolą klanu Kaguya. Wewnątrz panuje cisza i surowy porządek, a korytarze pilnowane są przez straże. Wysokie wnętrza, szerokie korytarze i kamienne sale sprawiają wrażenie niemal pustych, jakby sam budynek oczekiwał na to, co przyniosą kolejne dni oblężenia.
Główny korytarz Zaraz po przekroczeniu głównych drzwi odwiedzający trafia do szerokiego, wysokiego korytarza, który kiedyś tętnił życiem urzędników, ninja i mieszkańców miasta. Po obu stronach znajdują się liczne pomieszczenia administracyjne oznaczone tabliczkami, takie jak punkt informacji, spis obywateli czy rejestry różnych spraw klanowych. Dawniej w tych miejscach ustawiała się kolejka petentów, lecz teraz większość drzwi pozostaje zamknięta.

W centralnej części korytarza znajduje się płytka sadzawka otoczona ławami z kamienia, która dawniej dawała chwilę wytchnienia odwiedzającym. Dalej korytarz prowadzi do masywnych, dwuskrzydłowych drzwi pilnowanych przez strażników. Za nimi zaczyna się już prywatna część siedziby władzy, dostępna jedynie dla wybranych.
Gabinet Shirei-kan Kaguya Gabinet liderki Kaguya jest przestronny, lecz utrzymany w surowym i ascetycznym stylu. W centralnym miejscu stoi sprowadzony ze starego zamku Kaguya tron, który dominuje nad całym pomieszczeniem. To z tego miejsca liderka przyjmuje petentów i podejmuje decyzje dotyczące losu miasta. Za tronem znajdują się wysokie okna, przez które światło wpada do wnętrza, rzucając długie półcienie na kamienną podłogę.

Po jednej stronie pomieszczenia stoją biurka zasypane pergaminami i dokumentami dotyczącymi spraw miasta oraz klanu. Po drugiej stronie znajdują się drzwi prowadzące do prywatnego pomieszczenia liderki. Jest ono znacznie bardziej komfortowe znajdują się tam miękkie sofy, niski stolik do herbaty oraz liczne poduszki, pozwalające na chwilę odpoczynku lub prowadzenie mniej formalnych rozmów z zaufanymi osobami.

[Nizan]

Plan Nizana okazał się lepszy, niż się spodziewał. Miał już przybraną tożsamość, a co więcej, dostał się do środka. Nizan starał się przyjmować neutralną posturę, będąc obojętnym na obelgi, które rzucał pod jego kątem Kaguya. Akurat tutaj Kunisaku w ogóle się tym nie przejmował, bo fortel wydawał się być coraz lepszy w rytm tego, jak zachowywał się strażnik.

W tym momencie, Nizan otrzymał wsparcie pod postacią jakiegoś chłopa, który sam wydawał się być popychadłem. Mężczyzna zagroził mu tym, że jeżeli Nizan coś odwali, to niejaki Goro ma być winny wszystkiemu i stracić rękę. Kowal zrobił szybki rys psychologiczny takiego osobnika, starając się wyłapać w jego zachowaniu jak najwięcej punktów, które mógł wykorzystać. W każdym razie, narazie o tym nie mówił, tylko poddał się w pełni temu, by wejść do Siedziby i zniknąć z oczu Kaguyi.

Nizan potrzebował zacząć delikatnie, ale też ustalić hierarchię w ich duecie.
- Kierownik się nie martwi, to będzie raz dwa. Widziałem gorsze przypadki. - powiedział na start.

Tacy ludzie jak Goro, pod ciągłym butem silniejszych od siebie łaknęli uwagi, a szczególnie wyniesienia ich od miejsca, gdzie będą mogli... poczuć choć trochę władzy. Nie wymuszonej - ale takiej z autorytetem. Od tego zamierzał zacząć Nizan. Od zbudowania między nimi nici porozumienia. - Sam miałem zajmować się dziś synem, bo dopiero co mi się urodził, a tu wpadła robótka i tyle z wolnego. - kolejny krok. Zaczęcie opowiadania o sobie, ale bez szczegółów. - Teraz wszystko kurwa tak zdrożało, że nie można nie brać żadnej fuszki, bo przecież nie idzie tego wszystkiego utrzymać. Pierdolona Saori i jej pomysły.

Tutaj jest zastawiona pułapka. Nizan strzelał, że jeżeli Goro pracuje dla Kaguyów, to Saori będzie jego wrogiem. Nie będzie jej lubił, bo nikt jej nie lubi. Nawet, jeżeli on sam ją lubił, to jego przełożeni nie będą jej lubić, a on zapewne chciałby się przypodobać, stąd powinna wychodzić jego niechęć.

Nizan zamierzał iść najpierw na poziom -1 i powolnie podgadywać Goro.
- Kierownik zadowolony z fuszki tutaj? - zapytał, starając się trochę przekroczyć granicę i nawiązać relację. - Chłopaki mówią, że robota w siedzibie to najlepsze co można mieć. Że pracują tutaj najważniejsi strażnicy, tak jak kierownik. - dodał.

Jak Nizan wejdzie do magazynu, to zamierza wziąć jakieś wiaderko i powrzucać tam podstawowe narzędzia - młotek, śrubokręt i inne takie rzeczy, a dodatkowo jakiegoś mopa. Chciał, by z daleka było widać, że są ekipą sprzątającą.
- Często trafiają się niezłe fanty w rurach. Kierownik ma jakąś babę? Ostatnio wyłowiłem złoty pierścionek! - powiedział mimochodem. - Facet schował swojej pierścionek w jedzeniu, bo niby tak miało być romantycznie, a ona to zeżarła, a potem wysrała, hehe. No i powiedziałem, że nic nie znalazłem, ale wziąłem i dałem swojej. Trochę capiło, ale wymyłem, w jakieś kadzidła wsadziłem i tyle. A co więcej, moneta została w kieszeni, bo nie musiałem nic płacić. No sam zysk, a nawet podwójny. Kto wie, co tutaj dziś znajdziemy. Oczywiście z kierownikiem dzielimy się pół na pół, bo widzę, że kierownik to fachowiec. Albo lepiej. Trzydzieści procent dla mnie, a siedemdziesiąt dla kierownika, żeby było sprawiedliwie. - wizja wspólnego łupu miała uspokoić Goro i wzbudzić kolejną dozę tymczasowej sympatii do Nizana.

Gdy był gotowy z wiaderkiem i narzędziami, odwrócił się do Goro.
- To gdzie tera? Od górnych zacznijmy, będzie prościej. - powiedział. - Które kible są najwyżej w siedzibie?

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 13/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Chłód korytarzy Siedziby Władzy był przyjemną odmianą po lejącym się z nieba żarze, choć powietrze wewnątrz wydawało się ciężkie od zapachu drogich, kwiatowych kadzideł. Kontrastowało to mocno z ostrym, kwaśnym zapachem potu, który ciągnął się za idącym przodem Goro. Szakal z początku wlókł się niechętnie, wyraźnie oburzony zrzuconym na niego obowiązkiem, jednak słowa Nizana zaczęły powoli, lecz skutecznie łechtać jego ego.

Na dźwięk tytułu "kierownika", chuda, żylasta sylwetka najemnika nieznacznie się wyprostowała. Goro odchrząknął, a jego dłoń, dotąd nerwowo opukująca udo, spoczęła pewniej na pasie. Rzemieślnik z Ryuzaku bezbłędnie wyczuł odpowiednią nutę. Gdy tylko Kunisaku wspomniał o Saori i trudach utrzymania rodziny, najemnik prychnął głośno, zatrzymując się na moment przed schodami prowadzącymi do podziemi.

- Ta marionetkowa suka... - warknął Goro, spluwając bezceremonialnie na lśniącą, wypolerowaną podłogę, zupełnie nie zważając na to, że znajduje się w sercu terytorium Kaguya. - Oby zdechła na tej pustyni z pragnienia, ona i te jej zasrane zabawki. Żołdu od dwóch tygodni nie widziałem przez to ich oblężenie, a przecież żreć coś trzeba.

Zeszli po wąskich, skrzypiących schodach na poziom minus jeden. Luksus wyższych kondygnacji zniknął tu jak ucięty nożem, ustępując miejsca surowym, kamiennym murom, wilgoci i ostremu zapachowi ługu. Zbrojownia gospodarcza była ciasnym, słabo oświetlonym pomieszczeniem, w którym piętrzyły się sterty starych szmat, połamanych wiader i pordzewiałych narzędzi. Nizan bez pośpiechu zaczął kompletować swój ekwipunek, wrzucając do drewnianego cebera obcęgi, masywny klucz, kawałki pakuł i wyszczerbiony śrubokręt.

Gdy pozornie mimochodem opowiedział historię o złotym pierścionku i złożył propozycję nierównego podziału zysków na korzyść strażnika, atmosfera w wilgotnym składziku uległa drastycznej zmianie. Goro przełknął głośno ślinę. Jego ciemne, małe oczy zwęziły się z chciwości, a brudny palec zaczął nerwowo skubać rzemyk przy zbroi. Perspektywa łatwego zarobku, połączona z poczuciem wyższości nad "zwykłym chłopem", całkowicie przyćmiła jego wcześniejszą niechęć.

- Siedemdziesiąt procent, powiadasz... - mruknął, oblizując spierzchnięte wargi, jakby już czuł smak kupionego za to wina. - Mądrze gadasz, złota rączko. Ja nadstawiam karku przed Kaguya, więc to sprawiedliwy układ. Jeśli znajdziesz coś błyszczącego, oddajesz od razu mnie, a monety rozliczymy po robocie.

Gdy rzemieślnik chwycił za wiadro i zasugerował rozpoczęcie pracy od najwyższych pięter, Goro zamyślił się przez chwilę, drapiąc się po bliznach na szyi. Chciwość walczyła w nim z instynktem samozachowawczym.

- Najwyżej sra sama Shirei-kan Nariko i jej przyboczni gwardziści - powiedział ciszej, rzucając okiem w stronę schodów. - Ale na najwyższe piętro nas nie wpuszczą, nawet gdyby gówno płynęło im po tatami. Tam są elitarne patrole, które wywęszą kłamstwo na milę. Zaczniemy od drugiego piętra, tuż pod gabinetem Nariko. Tam swoje prywatne kwatery mają dowódcy polowi Kaguya. Skoro noszą te swoje jedwabne gacie i mają się za panów świata, to mogą gubić w rurach grube rzeczy.

Plan Nizana zaczął się spełniać. Drugie piętro oznaczało znalezienie się zaledwie o jeden poziom od upragnionego celu, a w dodatku zyskał "przewodnika", który z chęcią zignoruje drobne nieprawidłowości, o ile będą one pachnieć złotem.

Ruszyli w górę. Z każdym kolejnym piętrem wystrój stawał się coraz bogatszy. Drewniane deski ustąpiły miejsca miękkim matom tatami, a ściany zdobiły teraz misterne malowidła na drzwiach shoji. Goro szedł przodem, niosąc się z nienaturalną, wymuszoną pewnością siebie. Kiedy jednak dotarli na półpiętro oddzielające część ogólnodostępną od kwater dowódców, drogę zagrodził im masywny Kaguya w pełnym, lśniącym pancerzu. W jego dłoniach spoczywała naginata, a na twarzy malowała się absolutna powaga.

- Dokąd to, najemniku? - głos elitarnego strażnika był zimny i twardy jak stal. Jego oczy zjechały na Nizana, zatrzymując się na brudnym wiadrze z narzędziami. - To strefa oficerska. Czego tu szukacie?

Goro zawahał się, a jego pewność siebie ulotniła się w ułamku sekundy, zastąpiona nerwowym przestępowaniem z nogi na nogę. Strażnik Kaguya zacisnął dłoń na drzewcu broni, wyraźnie czekając na dobre wytłumaczenie. Wzrok opancerzonego wojownika spoczął bezpośrednio na "hydrauliku", oczekując odpowiedzi.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Chyba w najśmielszych snach Nizan nie oczekiwałby, że jego przykrywka tak ładnie żeżre. Goro został momentalnie kupiony przez miłe słowa Nizana i dzięki temu, ich losy miały się krzyżować. Przynajmniej, przez ten jeden dzień.

Okazało się, że Nizan dobrze wyczuł fakt, że Saori nie jest tutaj zbytnio lubiana. Goro nazwał ją nawet suką, co tylko potęgowało niechęć, skoro używał takich słów. Co jednak było ciekawsze, okazało się, że od dwóch tygodni mężczyzna nie wziął żołdu do łapy. Czyli nawet, jeżeli Nariko opłacała tutejszych najemników, to albo nie miała kasy, albo musiała zacisnąć sama pasa. Chyba, że płaciła im jakoś inaczej, albo obiecała zapłatę po wszystkim. Nie, żeby najemnicy mieli wyjście, bo jak wtargnie tu armia Ayatsuri, to brak żołdu będzie ich najmniejszych zmartwieniem.
- Ta, żołd żołdem, ja prawie zleceń nie mam, bo nikt nie ma kasy. We wschodniej dzielnicy jest taka bieda, że stary Renko zaczął pasek żuć, by głodu nie czuć. Widziałem na własne oczy, mówię kierownikowi, że to nie są już żarty. Wykończą nas, kurwa, normalnie nas wykończą. - Nizan postanowił ponarzekać trochę z Goro, żeby jeszcze bardziej podjudzać chłopaka do sprzedania się z jakimiś informacjami.

Finalnie, biznes, który wymyślił Nizan zaskoczył, bo Goro zaczął już liczyć ile to nie zarobią.
- Sie wie. Co wyłowie, to odrazu do kierownika i podział po wszystkim. Po cichu, bez świadków. - powiedział, kiwając głową.

Na sam koniec trafiła do Kunisaku informacja o tym, że na samej górze jest Nariko z przybocznymi gwardzistami.
- Taaa, tylko akurat tutaj nie kłamię. Raczej napewno będziemy musieli tam zajrzeć. - powiedział do Goro. - Chyba, że nas nie wpuszczą, no to nic nie poradzimy. W każdym razie, zobaczy się jak sytuacja. Sam nie bardzo chcę się tu plątać, bo każdy łypie jakbym jakimś bandziorem był, a przecie żadna praca nie hańbi, nie? Jak baby sie kurwią, to nikt nic nie mówi, a jak facet czyści kible to odrazu wielkie mi halo. - dodał. - A kierownik słyszał o tym całym Ario? Ostatnio na ognisku coś gadali, ale chuja zrozumiałem. Wolałbym go chyba nie spotkać. - zagaił jeszcze po drodze, starając się cokolwiek wyciągnąć, a nóz widelec chłop sam z siebie zacznie opowiadać. Jeżeli dostał się do niewoli, to może Nizan przy okazji go jakoś uwolni. Ryzyko było takie, że jeżeli to tajna misja, to mógł właśnie zdradzić przykrywkę brata, ale... najwyżej powie, że coś pojebał i nie było tematu.

Ruszyli na górę i dotarli do miejsca, gdzie stało dwóch elitarnych strażników. Nizan momentalnie rozpoznał różnicę w tym, że raz byli pewni siebie, a dwa że po prostu dużo lepiej wyglądali.
- Do gówna, hehe. - powiedział Nizan, szczerząc się i drugi raz wykorzystując swój żart. Jednak nie chciał dostać wpierdolu więc momentalnie uniósł rękę z wiadrem i narzędziami. - Poważnie. Przyszedłem przepchać kanalizację. Pewnie wrzucacie jakiś syf do środka i dlatego się zapycha. Kierownik tutaj ze mną jest by mnie pilnować. Raz dwa się uwiniemy i po sprawie. - powiedział.

Nizan starał się wydawać pewny siebie bo... przecież nie miał nic do ukrycia. Tak by zachowywał się łajnonurek.
- Na waszym miejscu bym pootwierał okna i nie zbliżał się przez jakiś czas, bo może trochę capić. Ja już przywykłem, ale Wasze arystokrackie nosy mogą tego zapachu nie polubić. - wzruszył ramionami, po czym odwrócił się do Goro. - Chodźmy kierowniku, bo czas to pieniądz, a ja chcę wrócić na kolację do domu.

Po tych słowach Nizan zamierzał spokojnie ruszyć przed siebie jakby przyszedł do roboty. Bo przecież przyszedł, prawda?

  Ukryty tekst