Ulice miasta [Wydarzenie]

[Nobuo]

Ulice Ningyō-shi, choć przytłoczone atmosferą oblężenia, wciąż pozostają miejscem, gdzie życie próbuje toczyć się dalej. Wąskie kamienne drogi pełne są mieszkańców, kupców i rzemieślników, którzy starają się utrzymać resztki dawnej codzienności. Przy niektórych budynkach działają jeszcze niewielkie stragany, gdzie sprzedaje się ostatnie zapasy jedzenia lub drobne przedmioty potrzebne do przetrwania. Między ludźmi krążą posłańcy, patrolujący strażnicy oraz zmęczeni żołnierze wracający z murów, a przy większych placach ustawiono stoły, przy których rozdawane są racje żywnościowe.

W wielu miejscach widać jednak wyraźne ślady oblężenia. Na skrzyżowaniach stoją barykady z wozów i skrzyń, a niektóre budynki zamieniono w punkty medyczne lub magazyny zapasów. Oddziały wojska pozostają w gotowości, ostrzą broń lub przygotowują się do kolejnej zmiany na murach miasta. Mimo zmęczenia i napięcia, w Ningyō-shi wciąż widać determinację zarówno wśród mieszkańców, jak i żołnierzy. Miasto żyje wolniej i ciężej niż dawniej, ale w jego ulicach wciąż czuć wolę przetrwania.

[Uchiha Hiromi]

~ 10/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Słońce wciąż wisiało nad horyzontem, oświetlając obozowisko ostrym, złotym światłem i rzucając długie cienie. Nizan, chowając w fałdach ubrania oficjalne pismo od dowódczyni oraz bezcenne plany, wiedział, że nie może wyglądać jak nowicjusz na pustyni. Zgarnął z ziemi garść suchego, rdzawego pyłu i zaczął z uwagą wcierać go w gruby materiał swojego płaszcza. Strzepywał nadmiar, pozwalał, by piach wniknął w sploty tkaniny, odbierając jej świeżość. Dopiero gdy wyglądał jak jeden z tysięcy zmęczonych wojną wędrowców, uznał, że jest gotowy.

Gdy podszedł do żony, jego ruchy były opanowane, a twarz nie zdradzała cienia wątpliwości.

- Obyś miał rację... - westchnęła ciężko Shima, krzyżując ramiona na piersi. W jej oczach wciąż czaiła się ta sama troska, ale widząc, jak był uparty, żeby to zrobić, spuściła nieznacznie z tonu. Oparła dłoń na ramieniu córki, jakby czerpała z jej obecności siłę.

Nizan potem przeniósł wzrok na Aratę. Dziewczynka wpatrywała się w niego wyczekująco, wciąż mając w głowie obraz zaginionego wujka, o którym tyle słyszała. Rzemieślnik wyciągnął dłoń i z czułością potargał jej włosy.

Zostawiając za sobą bliskich, Nizan skupił chakrę. Nie musiał składać żadnych pieczęci. Ziemia pod jego stopami nagle straciła swoją twardość, przyjmując go z gładkością wody. W ułamku sekundy zapadł się w mrok, kierując się ostro w dół.

Pięćdziesiąt metrów pod powierzchnią panowała absolutna ciemność i chłód. Ciśnienie zwałowisk ziemi naciskało na niego ze wszystkich stron, ale technika pozwalała mu gładko przecinać grunt. Przemieszczał się z zawrotną prędkością w linii prostej. Mijał głębokie fundamenty murów obronnych, nieistotne z tej perspektywy patrole i zasieki. Zmysły Nizana, wyczulone przez jutsu, odbierały jedynie głuche wibracje otoczenia.

Gdy ocenił, że znajduje się dokładnie pod współrzędnymi swojego rodzinnego domu, zaczął stromo piąć się w górę. Oczekiwał, że wynurzy się w opuszczonym, pokrytym grubą warstwą kurzu salonie. Miejscu cichym i zapomnianym.

Piętnaście metrów. Dziesięć. Pięć.

Nagle, w obwodzie jego percepcji pojawiły się gwałtowne, silne wibracje. Ktoś tam był. Ktoś chodził po podłodze jego dawnego domu. Nizan zwolnił, niemal stykając się już z drewnianymi fundamentami i zbitą ziemią tuż pod matami tatami, kiedy jego nagłe przybycie musiało wywołać nieznaczne tąpnięcie lub głuchy odgłos przesuwanej skały.

Na górze kroki gwałtownie ustały.

- Cicho... słyszałeś to? - dobiegł go stłumiony przez podłogę, zachrypnięty głos. Kobieta miała płytki oddech, była wyraźnie zestresowana.

- Co znowu? Przecież Szakale trzymają warty przy głównej bramie - odpowiedział drugi, młodszy, męski ton, zdradzając zniecierpliwienie wymieszane ze strachem. Rozległ się cichy zgrzyt wyciąganego z pochwy ostrza.

- Głuchy jesteś?! Coś ryje pod podłogą! Ayatsuri! Ci cholerni marionetkarze próbują się podkopać prosto do miasta! - starsza kobieta wrzasnęła, a jej kroki zadudniły prosto nad głową Nizana. - Dawaj tu szafę! I uderzaj w kołatkę! Alarm!

Sekundę później nad głową ukrytego w ziemi rzemieślnika rozległ się ogłuszający łomot przewracanych mebli. Ogromny ciężar przygniótł miejsce, w którym Nizan planował się wynurzyć, a na zewnątrz, przez otwarte okna shoji, poniosło się echo przeraźliwego bicia w dzwony alarmowe. Zamiast cichego wejścia do miasta, dawny dom stał się właśnie najgorętszym punktem oporu miejscowych. Rzemieślnik tkwił uwięziony tuż pod podłogą, słysząc, jak z ulicy zbiegają się kolejne straże, zaalarmowane rzekomym "podkopem Ayatsuri".

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan nie potrzebował dużo czasu by przetransportować się podkopem do środka osady. Co prawda, pod ziemią na poziomie minus pięćdziesięciu metrów było ciemno, ale za to przyjemnie chłodno. Można powiedzieć, że Kunisaku nawet cieszył się z tego, że może ochłodzić tak swój organizm i nie musi chwilo przejmować się gorącem. Ot, przyjemna część podróży.

Czuł jak mija fundamenty murów, a także słyszał, że na powierzchni coś się dzieje. Jednak nie przejmował się tym zbytnio tylko odrazu udał się do celu jego destynacji, to jest domu rodzinnego. Zaczął wyłaniać się w miejscu, w którym, miał znajdywać się jego dom rodzinny i... i... okazało się, że ktoś tam jest.

Co więcej, jego poruszanie się nie było bezszelestne, bo ktokolwiek tam był, usłyszał jego przedzieranie się przez kolejne warstwy ziemi. Słyszał kobietę i mężczyznę, a także to, jak mówią o jakichś szakalach przy głównej bramie. Nizan zrozumiał, że w takim razie... Nariko ustawiła bandziorów na środku obrony? Przeciwko wyszkolonej armii Ayatsuri? Szturm bram i murów był zapewne tylko kwestią czasu.

Nie mniej, to co się zadziało dalej to to, że ludzie w jego domu zaczęli się barykadować i bić na alarm, co sprawiło, że momentalnie zrobił się duży hałas. Nizan wiedział, że nie może tu się wydostać, ponieważ no... no było to bez sensu. Jednak chciał przekuć to na swoją korzyść. Skoro tutaj bili na alarm, to z drugiej strony osady zapewne będą mniej czujni.

W związku z tym, skierował się pod ziemią i ruszył dalej - w kierunku centrum miasta - by po przeciwnej stronie osady wyjść jakoś na powierzchnię ziemi.

Oczywiście tak, by nikt go nie widział.

  Ukryty tekst