Shinobi War PBF Naruto

Osada Sonoyama (園山の里) - "Góra Ogrodu"

Sonoyama leży w jednej z łagodniejszych dolin środkowej części prowincji Daishi. Osada rozrosła się na zboczu, które opada ku szerokiej, kamienistej równinie poprzecinanej strumieniami zasilanymi przez podziemne źródła. To właśnie one dały początek nazwie "Góra Ogrodu", choć ziemia wokół wcale nie jest hojna. Domy w Sonoyama stoją gęsto, bliżej siebie niż w innych osadach prowincji. Drewniane ściany, dachy kryte strzechą i ciemnymi gontami, kamienne podmurówki chroniące przed wilgocią, wszystko zbudowane jest solidnie, jakby wioska spodziewała się trudnych zim i jeszcze trudniejszych czasów. Wąskie uliczki wiją się między budynkami, prowadząc ku centralnemu placowi, gdzie codziennie suszą się skóry, a powietrze pachnie dymem, solonym mięsem i ziołami. Sonoyama żyje z łowiectwa. O świcie myśliwi ruszają w gęste lasy iglaste, które zaczynają się zaledwie kilkaset kroków od ostatnich zabudowań. Wracają z jeleniami, dzikami i drobniejszą zwierzyną, a ich zdobycze szybko trafiają w ręce rzemieślników. Skóry są tu cenniejsze niż ryż, miękkie, dobrze wyprawione, sprzedawane dalej w głąb regionu. W wielu domach słychać rytmiczne skrobanie i naciąganie materiału na drewniane ramy. Dzieci od najmłodszych lat uczą się rozpoznawać ślady zwierząt i odróżniać wartościowe futro od przeciętnego. Choć ziemia nie sprzyja uprawom, na niewielkich tarasach wokół wioski rosną zioła o ostrym zapachu i wytrzymałe warzywa. W cieplejszych miesiącach pola wyglądają skromnie, ale jesienią niemal nieustanne deszcze sprawiają, że dolina spowita jest mgłą i błotem. Zimą Sonoyama zamienia się w białą twierdzę, śnieg zalega na dachach, a z kominów nieprzerwanie unosi się dym. W sercu osady znajduje się niewielka łaźnia zasilana gorącym źródłem. To miejsce nie tylko oczyszczenia, ale i rozmów, tu omawia się polowania, handel, a czasem plotki o niepokojących ruchach w odległych górach. Mimo surowego klimatu i trudnych warunków Sonoyama nie jest ponura. Jej mieszkańcy są twardzi, lecz serdeczni wobec swoich. Wieczorami, przy ogniskach, śmiech miesza się z trzaskiem palonego drewna, a opowieści o duchach lasu i dawnych bohaterach przypominają, że nawet w najchłodniejszej prowincji tli się ciepło.