Górska Samotnia

[Kaito Ishikawa]

Lato 396
Wyprawa A
Anzou
"Wybraniec kłów" _____________________________
Posty:
MG: 19
Anzou : 18
_____________________________

AKT 1 - WALKA

Wojownik otrząsnął się po oberwaniu twoją techniką i ruszył na ciebie chcąc zadać ci kolejną ranę. W między czasie ty zmuszony zostałeś do uniknięcie jego techniki fali chakry. Bez trudu udała ci się dokonać tej sztuki, przechodząc też do swojego kontrataku, przeciwnik nie był już taki szybki dlatego też bez problemu ponownie wymierzyłeś w niego swoim kekkei genkai. Twoja wiązka dosięgła go zanim zdołał przygotować się do techniki. Oberwał, z problemami, ale ustał. Nie zamierzałeś czekać na jego kolejny ruch ponownie zaatakowałeś go najwyższej klasy Rantonem. Oponent znów oberwał, padł na kolana jednak jeszcze miał w sobie wolę walki. Wyczułeś, że potrzebujesz jeszcze jednego uderzenia, nie czekałeś, po raz ostatni wykonałeś swoją technikę, całkowicie uśmiercając swojego oponenta. Było już po walce.

AKT 2 - MIECZE

Ruszyłeś w stronę gabloty, gdzie wcześniej dostrzegłeś dwa miecze. Podniosłeś szklaną osłonę, na czerwonym suknie znajdowały się dwa ostrza, wyglądały na wspaniałą robotę. Nie mogąc oprzeć się pokusie, chwyciłeś za nie, mimowolnie miecze wraz z twoimi dłońmi skierowały się do góry, ku sklepieniu. Zanim zdążyłeś się zorientować w całej sytuacji było już za późno... Pioruny ze wszystkich możliwych miejsc zaczęły uderzać w ciebie i miecze... Czułeś się uziemiony, czułeś jak rozdziera cię ogromna od środka ogromna energia, która zaczęła rezonować z całym otoczeniem... Filary, ściany, gablota i ściany zaczęły pękać otrzymując uderzenia piorunów wychodzące z twojego ciała... Na sam koniec zebrała się w tobie niesamowita siła, która wystrzeliła z ciebie i ugodziła w postaci błyskawicy ścianę przed tobą... A za nią... Za grubą litą skałą było wyjście na zewnątrz... Byłeś wolny...

wyładowania

- To był mój chłopcze ostatni egzamin. Miecze zaakceptowały ciebie jako właściciela tym samym zdjąłeś z nich przekleństwo, którym były nałożone. Wojowniku pokoju, jesteś wybrańcem, którego tak długo wyczekiwał świat, niech miecze cię prowadzą, a twoja wiara w nie, niech będzie nie zachwiana. - na sam koniec po raz ostatni usłyszałeś głos Raijin`a

AKT 3 - HANDLARZ

Szedłeś przed siebie do miejsca sobie tylko znanego. Po drodze trafiłeś na starszą kobietę, która trudniła się handlem, który miał przy sobie miecze do sprzedania. Zainteresował cię jeden z nich. Kosztował nie całe sto ryo, ale to pewnie dlatego, że był to miecz dekoracyjny, absolutnie nie służył do walki. Wziąłeś go do ręki, obnażyłeś klingę, dostrzegłeś

Mój błysk przebije ciemności,
moja jasność mroki rozproszy.

miecz

Widząc twoje zainteresowanie, starzec zagadał do ciebie:
- Masz dobre oko piękny kawalerze to Kōmyōken1. Dawno temu, gdy góry spowijały mgły, a doliny nawiedzały istoty zrodzone z mroku, żył stary mistrz kowalstwa o imieniu Hoshin. Mówiono, że potrafił słyszeć głos metalu i że jego kuźnia była błogosławiona przez samo niebo. Pewnego dnia spadła gwiazda, a jej fragment znaleziono na wzgórzu pełnym traw i białych kwiatów. Hoshin zebrał metal z tej gwiazdy i przez dziewięć dni i dziewięć nocy kuł ostrze w ogniu, który rozpalono świętym drewnem. Legenda mówi, że miecz nie został stworzony do podboju, został stworzony, aby przypominać ludziom, że światło zawsze istnieje nawet gdy go nie widać. Dlatego też ostrza nie powinno się wyciągać podczas bitew i wojen, aby jego światło wciąż pozostawało nieskazitelne. W rękach właściwej osoby z każdym ruchem miecz błyszczy jak promień słońca przebijający burzowe chmury. Mówiono też, że jego blask potrafi rozproszyć nie tylko noc, lecz także strach w sercu człowieka. Dlatego właśnie nadano mu imię Kōmyōken.

Jeżeli miałeś sto ryo, to mogłeś wykorzystać tą wiedzę i ten miecz, aby wciąż pozostać wybrańcem pokoju.


Raijin - KLIK
Kobieta handlująca mieczami

Słowniczek

1Kōmyōken - (光明剣) - Miecz Światła

Archiwum Głosów

Strażnik

Dla Gracza

  Ukryty tekst

Dla Adminów

  Ukryty tekst

[Anzou]

Chłopak musiał wygrać pojedynek, nie mógł przegrać, nawet jeżeli oberwał, nawet jeżeli jego rana sprawiała mu jakiś dyskomfort - musiał przeć. Musiał iść do przodu. Jego miejsce, w którym może umrzeć nie jest tutaj. Chłopak jak umrze to będzie to śmierć na jego zasadach, w imię walki o klan, w imię walki o lepsze jutro dla ludzi, którzy są mu bliscy. A teraz... było jeszcze za wcześnie. Jeszcze trochę trzeba było zapisać na kartach historii. Anzou sprawnie i bez większych komplikacji uniknął fali energii wysłanej przez strażnika. W tym samym czasie Kaminari szykował się do swojej techniki, tworzył wiązkę Rantonu, która solidnie raniła rywala, jeszcze bardziej go skołowała, jeszcze bardziej sprawiła, że Władca Piorunów był bliższy finalnej wygranej. To był jasny i klarowny znak dla Anzou, Kaminari nie wypuszcza takiej okazji z rąk. Chłopak nacierał mocno, silnie swoją wiązką, używał jednej, silnej i szybkiej wiązki, zgodnie z instrukcjami Kagady. Bez kombinowania. Pozwolił, by Ranton go poprowadził i z każdym kolejnym uderzeniem widział, jak życie powoli... uchodzi z jego przeciwnika. Nie było to przyjemne uczucie bowiem sam Władca Laserów nie wiedział, dlaczego do walki doszło. W sumie nic do niego nie miał, widział go pierwszy raz na oczy, ale to chyba była próba Raijina. Coś, co było przygotowane, aby finalnie Anzou stał się bardziej kompletnym Shinobi. Przeciwnik został wyeliminowany, a sam Anzou dostrzegł gablotę, w której były dwa miecze. Wyglądały pięknie. Imponująco. Anzou szedł powoli, nie wiedział, czy gdzieś nie czai się wróg czy też jakaś jeszcze kolejna zagadka. Musiał być ostrożny. Władca Laserów podniósł gablotę i miał okazję przyjrzeć się tym pięknym ostrzom z bliska. Pokusa była ogromna, Białowłosy wziął miecze w dłonie, które jakby same zostały pokierowane i wtedy zaczęło się... coś niebywałego, coś nieziemskiego. Pioruny waliły dosłownie z każdej strony, Anzou czuł je, starał się reagować i je jakoś przepuszczać przez swoje ciało zgodnie z instrukcjami Dziaduszka. Nie miał jednak jak się ruszyć, energia była przytłaczająca. Kaminari widział jak sklepienia i ściany pękają. Moc była ogromna, destrukcyjna, ale też piękna. Sama siła też wystrzeliła z Anzou i sprawiła, że ten znalazł wyjście. Wtedy też usłyszał głos Raijina.
- Dziękuję, Raijinie. Niewiele z tego rozumiem, z tego, co się tutaj wydarzyło, ale... zadbam o to, spróbuję, postaram się, aby... świat stał się choć trochę lepszy. Oby do zobaczenia.
Anzou mówił to z lekką nutą radości w głosie. Poczuł ulgę widząc wyjście. Szukał jeszcze jakiejś sakwy, pochwy, do której mógłby włożyć miecz, aby ułatwić mu podróżowanie. Anzou ruszył ponownie na szlak i zamierzał wrócić do klanu. Sam fakt tego wydarzenia chyba wystarczy, aby powiedzieć, że są to wyjątkowe ostrza, może spodobają się Chino. Na szlaku Niebieskooki spotkał starszą kobietę, która miała dość sporo mieczyków różnej maści na sprzedaż. Władca Piorunów zauważył napis, który go zaintrygował. Kobieta od razu wyczuła okazję i spróbowała swoich sił, aby sprzedać coś Anzou. Ten pierwotnie słuchał. Sama historia brzmiała całkiem poważnie, wiarygodnie. Sam wydatek też raczej nie był... jakiś ogromny.
- Szanowna Pani, to wszystko brzmi pięknie. Mistrz Kowalstwa! Taki miecz nie może się chyba tutaj marnować, prawda? Jeżeli będę w stanie rozproszyć nim noc... niech będzie. Biorę.
Powiedział Anzou z lekkim uśmiechem na twarzy. Dalej sięgnął po swoją gotówkę i wręczył ją kobiecie, o ile to będzie koniec - ruszy dalej do swojej stolicy, uprzednio ogarniając się i doprowadzając do stanu użytku w trakcie pierwszej, lepszej okazji na trasie.

[Kaito Ishikawa]

Lato 396
Wyprawa A
Anzou
"Wybraniec kłów" _____________________________
Posty:
MG: 20
Anzou : 19
_____________________________

Myślałeś, myślałeś aż w końcu kupiłeś miecz ozdobny warty sto ryo. Jaki miałeś plan ? Czy odważysz się dać go Chino ? W końcu sam miecz miał piękną historię, niesamowitą legendę oraz ten napis na klindze... Nie można było przekreślić szans powodzenia takiego czynu. Zwłaszcza, że to ponoć ty sam miałeś być wybrańcem, wojownikiem pokoju, to ciebie wybrały miecze.

Oczywiście mogłeś też zachować się absolutnie lojalnie i dotrzymać słowa, którego dałeś bez żadnych dodatkowych kruczków czy chwytów erystycznych nadając znaczeń słowa, które byłyby cię w stanie wyratować. Dzierżąc w rękach miecz, zrozumiałeś, że tak naprawdę nie trzymasz tylko oręż, ale ogrom ciężaru swojej decyzji, która powinna w końcu zapaść. A konsekwencje, jedne czy drugie przyjdą prędzej czy później.
- Powodzenia chłopcze, spokojnego szlaku, z tym mieczem zawojujesz świat hehe...
- wesoło rzuciła kobieta, ciesząc się, że będzie miała za co zjeść.

Nie pozostało ci nic innego jak w końcu wrócić po dość długiej nieobecności do obozu. Co cię będzie tam czekać ? Nie mogłeś tego wiedzieć, ale z pewnością wspomnienie wyprawy po większą siłę, którą bezapelacyjnie znalazłeś w Karmazynowych Szczytach, z pewnością z tobą zostanie do końca twoich dni...

Słońce leniwie wyszło zza chmur rozświetlając ścieżkę, którą kroczyłeś.


Kobieta handlująca mieczami

Słowniczek

Kōmyōken - (光明剣) - Miecz Światła

Archiwum Głosów

Strażnik
Raijin - KLIK

GRATULACJE ! WYPRAWA ZAKOŃCZONA POWODZENIEM !

[Anzou]

Chłopak został skutecznie namówiony przez staruszkę do zakupu miecza, tudzież przyrządu, który ponoć posiada jakieś specjalne właściwości. Młody Kaminari oczywiście nie wierzył w te rzeczy. Wiedział, że to tylko piękna historia, aby sprzedać jakiś towar. Niemniej, Niebieskooki nie miał z tym najmniejszego problemu. Raczej na brak gotówki nie narzekał, ciężko pracował, doceniał też pracę innych, jeżeli mógł w ten sposób jakoś pomóc kobiecie - to był powód, dla którego warto było dokonać zakupu.
- Dziękuję. Zamiast wojowania... bardziej bym chciał, aby na tym świecie zapanował spokój. Bez ciągłych wojen, bez ciągłego strachu o jutro. Oczywiście... jeżeli to możliwe. Wszystkiego dobrego.
Powiedział Anzou chowając swój fant do plecaka. Dwa miecze, które zdobył w trakcie zadania, mitycznej próby Raijina miał przypasane do pasa, w pochwie, jeżeli udało mu się to również dokupić. Teraz nie pozostało nic innego jak wrócić do domu. Miejsca, gdzie wiele rzeczy się zaczęło, gdzie jeszcze więcej dobrego się udało zrobić. Chwila odpoczynku, spotkanie z Chino i dalsza służba dla klanu. Nadchodzi moment, gdzie istotne będzie... zdobycie oka. Sharingan. Potężna broń w arsenale klanu Uchiha. Niebieskooki nie do końca rozumiał dlaczego te dwa klany trawi ta wojna, lubił Azumę, pewnie ten jest piekielnie silny. Mimo to... dołoży nieco cegiełek do tego konfliktu, zwłaszcza mordując dla Kekkei Genkai. Pewien rozdział się zakończył. Kaminari ruszył na szlak, czeka go podróż, do domu.

z/t -> ruszam do Raigeki.