Górska Samotnia

[Anzou]

Władca Piorunów posiadał klarowne instrukcje. Idź i pokonaj bóstwo wewnątrz jaskini. Chłopak nie lubił takich pomieszczeń, nie były one komfortowe, a co gorsza - brak ich znajomości może skutkować nawet zgubieniem się gdzieś w czeluściach otchłani. Chłopak miał już rozpocząć swoją wielką, jaskiniową przygodę na szczycie góry, niemniej... chyba jakieś bóstwa faktycznie czuwają nad Niebieskookim. Wejście do samej jaskini chyba nie będzie konieczne. Aura na samym szczycie góry była iście fantastyczna, nietypowa i znakomicie oddawała sytuację, w której aktualnie znajdował się Władca Laserów. Kaminari dostrzegł jakąś kulę, gdzieś w środku, która oświetliła praktycznie całą jaskinię. Elektryczny twór jakby analizował sytuację, był jak jakieś trzecie oko, coś, co obserwuje, odbijał się, poruszał chaotycznie, Anzou uważnie to obserwował, na całe szczęście nadążał swoim wzrokiem za tym. Kula po chwili jednak ruszyła wprost na Anzou, któremu w dość skuteczny sposób udało się jej uniknąć, chociaż nie udało się też całkowicie nie oberwać. Obyło się bez krwi, ale temperatura tworu była stosunkowo wysoka. Władca Piorunów po chwili dostrzegł też swojego oprawcę. Jego ryk uciszył niemalże burzę, dziaduszek chyba miał racje - faktycznie jest to władca burzy, skoro potrafi dźwiękiem ją uspokoić. Kaminari był bardzo blisko, musiał zwiększyć dystans, aby poczuć się nieco bardziej komfortowo, problem był jednak też taki, że w jego kierunku zmierzały dwie wiązki elementu burzy. Co za pech! Anzou pierwszy raz w swoim życiu walczy przeciwko czemuś / komuś, kto potrafi używać tego elementu i nie jest to trening. Niebieskooki musiał działać, szybko, stanowczo i jednocześnie, nie znał też pełni możliwości jego przeciwnika, ale jego postura i dotychczasowy sposób zachowania nie był raczej pokojowy.
- I po co ten krzyk...
Skomentował sobie pod nosem Anzou wykonując kilka rzeczy na raz: wycofywanie się aby nieco zwiększyć dystans, składanie pieczęci i wytworzenie dwóch wiązek Raitonu, które mają zetrzeć się z tymi wiązkami, które wytworzył przeciwnik. Anzou potrafi dowolnie nimi manipulować, używać, więc nie powinno to być stosunkowo trudne, jednak wtedy nadejdzie moment prawdy. Kaminari swoim wzrokiem próbował też ocenić siłę tych wiązek. Przecież był człowiekiem, który używał ich notorycznie, po szybkości mógł ocenić ich siłę, więc jeżeli były wolniejsze od tych Anzou - ich siła też nie powinna stanowić wtedy problemu. Władca Piorunów po dokonaniu tej akcji będzie wiedział z kim się mierzy. W zależności od efektu starcia wiązek Boga Piorunów z aspirującym Władcą Laserów podjęte zostaną odpowiednie działania. Kaminari jest stale gotowy do uników, a w krytycznym momencie, gdy nie będzie innej opcji na unik - pozostanie mu jedynie jak na treningu próbować absorbować energię i przepuścić ją przez ciało. Być jak przewodnik. W przypadku jednak, gdy wiązki Niebieskookiego przebiją się przez te nacierające ze strony olbrzyma - Anzou wytworzy szybko nową, jedną i skieruje ją prosto w swojego rywala.

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6 - Lato 396
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 15
Anzou : 14
_____________________________

Walka zaczęła się na dobre, widziałeś lecące w twoją stronę wiązki, szybko oceniłeś, że są słabsze od twoich. Co później zdążyło się potwierdzić w praktyce. Twoje wiązki zderzyły się z wiązkami Tengu i... Przebiły się przez nie, rozpryskując je, twoje wiązki choć osłabione to dopadły do swojego celu.

Yokai zawył, ale nie z bólu tylko ze złości, ruszył w twoim kierunku i wykonał zamach starając się przeciąć cię w dół, rzuciłeś się w dół unikajać uderzenia. Demon odskoczył, pomiędzy wami przeszła wichura, która zdążyła poderwać śnieg. Gdzieś obok ciebie uderzyło kilka piorunów.

Zawiązałeś kolejne pieczęcie i jeszcze jedna wiązka powędrowała w stronę demona raniąc go już dotkliwiej.
Ten zawył ponownie, ale dało sie słyszeć przebijając się powoli ból w jego głosie.

Yokai ponownie użył elementu burzy tym razem wysłał w twoim kierunku aż pięć wiązek. Doskonale znałeś swoje kekkei genkai, więc bez problemu mogłeś wybrać prawidłową ścieżkę ucieczki, tylko w którą stronę się udasz ? A może ponownie będziesz chciał skontrować atak swoim atakiem o większej w skali sile ?

Godne podziwu było jak bardzo starałeś sobie przypomnieć i wykorzystać wszystko czego się nauczyłeś podczas odbytego treningu pod czujnym okiem Raijina. Już teraz czułeś jak element Burzy zaczyna się z tobą jednoczyć. Czułeś jak przechodzisz przez coś nowego, coś co zmieni cię już na zawsze.


Tengu, król tej góry- KLIK
Raijin - KLIK

Dla Adminów

  Ukryty tekst

[Anzou]

Anzou znał swoje umiejętności, był świdomy tego, jak silne jest Reberu, jak szybkie i jak zachowuje się w wyniku ścierania z innymi technikami. Tutaj stosunkowo podjął ryzyko, ale wyszło na to, że jego wiązki okazały się silniejsze. Anzou widząc to delikatnie się uśmiechnął, sprawiło to, że miał odsłoniętego potwora, którego mógł potraktować swoim atakiem, mocno i skutecznie. Ten oberwał, co chyba mu się do końca nie spodobało. Pierwsza wymiana ciosów była na korzyść Władcy Piorunów, tylko jeszcze dalej trwała. A dopóki przeciwnik oddycha, dopóki walczy - stanowi zagrożenie, którego w żaden sposób Władca Laserów nie może zignorować. Skupienie bylo maksymalnie duże.
- Niech Ranton mnie prowadzi.
Powiedział sobie pod nosem Niebieskooki widząc 5 wiązek, które szły w jego kierunku. Zamierzał zachować się podobnie. Puścić swoje 5 wiązek, spróbować się nimi przebić i dalej nacierać na yokaia. Taki był plan. Bez udziwnień, bez większych rozkmin. Anzou też w głowie przyświecała myśl, że powinien atakować bardziej bezpośrednio, jak mówiła Kagada. Tutaj jednak chodziło też o coś innego, o umiejętne wykorzystanie zasobów, stanie się jednością z elementem burzy , tylko w ten sposób uda się wygrać, uda się popchać do przodu i być bardziej kompletnym Shinobi. Jeżeli wiązki się przebiją, Anzou podtrzyma pieczęć aby nieustannie nimi uderzać w swojego przeciwnika. Jak biczem!

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6 - Lato 396
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 16
Anzou : 15
_____________________________

Widząc nadciągające wiązki, przy ich prędkości i mocy postanowiłeś powtórzyć ruch, który już zadziałał wcześniej, wytworzyłeś pięć wiązek, które miały za zadanie zneutralizować Ranton przeciwnika i tak też się stało. Następnie ugodziły demona, ale w żaden sposób nie były w stanie nie można tutaj powiedzieć o zranieniu twojego oponenta.

Tengu wykorzystał okazję i wyskoczył do góry chcąc przybić cię do podłoża swoim guandao

Atak od góry

Było to zdecydowanie za wolno, wykorzystałeś okazję, zrobiłeś unik, zwiększyłeś odpowiednio dystans i zanim wróg się obrócił posłałeś jedną potężną wiązkę w stronę przeciwnika. Siła była tak duża, że w końcu posłała kolasa na kolana, jego przeraźliwie bolesny krzyk rozległ się po całych górach. Demoniczny ryk sam w sobie brzmiał jak uderzenie pioruna. Przeciwnik nie ruszał się, miałeś okazję aby go wykończyć tym samym zakańczając postawione przed tobą wyzwanie.

Ciemne chmury ponownie zaczęły się nad wami zbierać, grzmot niosącej się burzy rozchodził się po całej okolicy, a wiatr porywając duże połacie leżącego śniegu znów nabrał na sile. Jakby natura próbowała ci powiedzieć, że już jest prawie po walce. Jednak czy mogłeś ufać takim sygnałom, czy mogłeś im zaufać ? Czy jednak bez względu na wszystko zachowasz czujność do samego końca ?


Tengu, król tej góry- KLIK
Raijin - KLIK

Dla Adminów

  Ukryty tekst

[Anzou]

Anzou walczył z Yokaiem, który nie był chyba aż tak silny jak ten w tunelach tuż przed bitwą pod osadą Kujanari. Wiązki, które wytwarzał były słabsze, do tego jego szybkość też ustępowała tej, którą dysponował Władca Laserów. Niebieskooki przebił się swoimi wiązkami, ale dalej były one tak słabe, tak przeciętne, że nie było możliwości, aby wyrządziły jakąś krzywdę kreaturze. Chłopak jednak dalej nacierał, a przynajmniej taki miał plan, gdyby nie fakt, że Yokai ruszył na niego z ofensywnym skokiem, którego na szczęście udało się uniknąć Władcy Laserów, co więcej, zagwarantowało mu dodatkowe okienko, chwilę, aby uderzyć ponownie. W głowie Anzou ciągle rezonowały słowa jego ostatnich 2 mistrzów, Kagady i Dziaduszka. Jedna prawiła o tym, aby nie bawić się w podział wiązek i uderzać konkretnie, a drugi, aby nasłuchiwać natury, stać się jednością, przepuszczać burzę przez swoje ciało. Władca Piorunów wytworzył więc jedną wiązkę i cisnął nim w potwora, ten ponownie zawył, tym razem odczuł ten atak, zdecydowanie dało się to zauważyć. Anzou zanotował również pojawiające się chmury, nie miał pojęcia co to oznacza, ale miał swojego rywala, mitycznego ducha na wyciągnięcie ręki. Uważnie go obserwował, ten - nawet ranny zapewne mógł stanowić zagrożenie, a Kaminari nie może sobie pozwolić na wpadkę, nie teraz, nie po tak długim czasie spędzonym w górach, aby móc w bardziej efektywny sposób wykorzystywać element Burzy.
- Umarł król, niech żyje król.
Anzou czuł się delikatnie zmęczony, znał jednak swoje limity i wiedział, że na jeszcze jedną wiązkę może sobie pozwolić. Nie ciążyło mu nawet aż tak bardzo to powietrze, przez tak długi czas na szczytach, wykonując różnorodne zadania - łatwiejsze, trudniejsze - udało mu się zaaklimatyzować. Anzou czuł też, że ta cała energia zbiera się, chłopak próbował wykorzystać ją w swoim ataku, jakoś ją... wchłonąć i wraz ze swoją wiązką wystrzelić prosto w bestię. Bez skrupułów, bez najmniejszego zawahania. Niebieskooki w dążeniu do swoich celów bywał bezwzględny, często szedł po trupach, mimo to... wiedział, a przynajmniej tak to czuł, tak to sobie tłumaczył, że... robi względnie dobrze.

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6 - Lato 396
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 17
Anzou : 16
_____________________________

Czarne chmury znajdowały się nad wami, wypuszczając z siebie grzmoty i pioruny. Wicher nabrał na jeszcze większej sile, czułeś jakby zaraz miał poderwać cię i rzucić w przepaść. Zaś yokai nie mógł wstać, nie był w stanie, wykorzystałeś nadążająca się okazję i wystrzeliłeś w jego stronę wiązkę, która przebiła go na wylot

finisher

- Aaaaagh !!! - zawył demon
Jednak nie padł, zamienił się ponownie w kulę światła i wystrzelił w kierunku nieba. Zanim jednak całkowicie zjednoczył się z naturą, zdążyłeś jeszcze usłyszeć demoniczny głos, który jakby otaczał cię zewsząd.
- Jeszcze się zobaczymy... Anzou !
Po tej kwestii straszliwe warunki pogodowe ustały jakby ręką odjął. Było już po walce, całkowicie i bezapelacyjnie, udało ci się przejść ostatnią z prób, którą postawił przed tobą Raijin.

Zszedłeś z góry, docierając do miejsca, gdzie rozdzieliłeś się ze swoim mentorem, który prowadził cię przez ostatnie pół roku. Niestety, co cię mogło zaskoczyć, nie spotkałeś go czekającego na ciebie. Nie było go na kamieniu na którym usiadł, pod tym dużym drzewem. Nie było go też w pobliżu tego miejsca jak i śladów stóp prowadzących od tego głazu. Czyżby wiatr zdążył zatrzeć już zanim ślady ? Bo przecież nie mógłby rozpłynąć się w powietrze... Prawda ? Mogłeś jeszcze spróbować pójść do jego chatki, jeżeli zależało ci na jakimś pożegnaniu. W przeciwnym razie, twój trening został ukończony, mogłeś na jego koniec poczuć jak element burzy staję się bliższy twojemu ciału, bliższy twojej chakrze. Dlatego też nic by się nie stało jakbyś zadecydował, że chcesz już zejść z tej góry i udać się w swoją stronę. Zrealizować zadania, które obiecałaś, że wykonasz jakieś pół roku temu.


Tengu, król tej góry- KLIK

Archwiwum Głosów

Raijin - KLIK

[Anzou]

Niebieskooki przeszedł do ofensywy na pełnej. Zgodnie z informacją zwrotną, którą otrzymywał od swoich mentorów z ostatnich tygodni - atakował zdecydowanie, konkretnie, jednocześnie wykorzystując energię z natury. Teoria i trening nie było czymś łatwym, ale element praktyki jakoś z czasem poprawił jego umiejętności. Teraz Anzou naprawdę czuł silę, która pochodzi z natury. Czuł pewnego rodzaju zjednoczenie i w pełni to wykorzystał. Niebieskooki poszedł na całość, wyprowadził cios, który miał zakończyć starcie. Anzou w trakcie ataku czuł jak burza akumuluje się nie tylko w powietrzu, ale również w nim. W ciele, w krwi, w każdej komórce. Atak, który wykonał Anzou okazał się stosunkowo dobry! Niebieskooki sprawił, że jego rywal został pokonany. Chłopak czuł też spory progres w sposobie używania elementu Burzy. Trening chyba nie poszły na marne. Anzou nie rozumiał do końca słów, które mówił Yokai. W jaki sposób się niby spotkają? Jedna wielka niewiadoma.
- Co?
Zapytał tylko sam do siebie Anzou a następnie udał się na dół, w miejsce, gdzie rozszedł się z Staruszkiem. Jego też ram nie było. Czy to był jego rywal? Nastolatek nic z tego nie rozumiał. Władca Laserów postanowił poszukać też w chatce i się rozeznać, zachowując jednocześnie czujność. Jeżeli go nie znajdzie to chyba pora ruszyć… sporo czasu minęło.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6 - Lato 396
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 18
Anzou : 17
_____________________________

Zszedłeś na dół i postanowiłeś, że jednak udasz się do chatki, zobaczy czy może to właśnie tam znajduje się Raijin. Jeżeli tak, to z pewnością byłby to dobry moment na pożegnanie się i może jakieś słowa wyjaśnienia dlaczego starzec nie czekał na ciebie na górze.

Przez ostatnie pół roku nie widziałeś innego świata aniżeli tego tutaj, w górach, dlatego też nogi same cię poniosły do miejsca, gdzie głównie spałeś i jadłeś.

Z daleka dostrzegłeś, że miejsce wygląda na opustoszałe, światło nie przebijało się przez szybę na zewnątrz, nawet nie było widać światła kominka. Do tego drzwi od budynku były otwarte na oścież jakby ktoś w pośpiechu je opuszczał. Wszedłeś do izby i... Zupełnie nic, budynek był nienaturalnie opustoszały. Nie było nawet mebli czy łóżek na których spaliście z Raijinem... O co tu chodzi ? Jednak nie znalazłeś żadnej odpowiedzi... Nie wiedząc co dalej czynić, wiedziałeś, ze nie pozostało ci nic innego jak zejść w końcu z góry.

Byłeś już na zewnątrz, niebo było czyste, bez żadnej chmury, nie wiał wiatr, po prostu nic się nie działo jakby ktoś przywrócił ustawienia startowe nieba. Nie przeszedłeś pięciu kroków kiedy nagle piorun trafił tuż przed tobą. Stopami wyczułeś jak jego ciepła energia rozprowadza się po powierzchni i przechodzi na ciebie. Nie czułeś jednak, żeby to była zwyczajna błyskawica, które już tyle ich obejrzałeś. Choć to dziwne to mogłeś poczuć jakby energia... Właśnie się z tobą pożegnała...

Archiwum Głosów

Tengu, król tej góry- KLIK
Raijin - KLIK

GRATULACJE ! WYPRAWA ZAKOŃCZONA SUKCESEM !

[Anzou]

Ostatnie pół roku, które spędził Anzou w górskiej samotni dziaduszka dały mu sporo do myślenia. Chłopak nauczył się wielu nowych rzeczy, posiadł nowe umiejętności, ale tutaj, w górach chyba poznał też siebie poniekąd na nowo. Niebieskooki nauczył się bardziej obcować z elementem burzy, dzięki czemu wykorzystywanie tego w praktyce jest bardziej efektowne. Miał jednak świadomość, że spędził tutaj dużo czasu, minęło trochę od opuszczenia siedziby Kujanari, sytuacja na świecie zapewne się w jakiś sposób zmieniła, ale Anzou nie mógł ot tak wrócić z pustymi rękami do stolicy. Musiał coś przynieść. Cokolwiek. Teraz jednak Władca Piorunów próbował odnaleźć staruszka, ale jego chatka wyglądała na opustoszałą. Otwarte drzwi na oścież też były zatrważające, Kaminari nie rozumiał kilku rzeczy, ale skoro dziaduszek zniknął... to może być to w jakiś sposób powiązane z walką Anzou? Chłopak ostatni raz go widział tuż przed nawiązaniem walki, miałoby to jakiś logiczny sens. Do tego te słowa, że się jeszcze zobaczą... Wiele rzeczy pozostało niewyjaśnionych, a co najgorsze - Anzou nie miał jak podziękować dziaduszkowi za trud, który włożył w naukę. Chłopak zebrał wszystkie swoje rzeczy ze środka i był gotowy do wymarszu. Nie mógł jednak wrócić ot tak. Musiał coś przynieść. Pomysłem, który wpadł mu do głowy był miecz. To powinno być stosunkowo szybkie do załatwienia, nie wymagać aż tak długiego czasu, nie jest to przecież powiązane z żadnym treningiem. Miecz powinien dać Chino zaliczkę i lekki oddech dla Anzou. Nastolatek postanowił zejść w dół, ale nad nim a w sumie tuż obok uderzył piorun, z pełnym impetem, a chłopak zgodnie z instrukcjami, które otrzymywał od dziaduszka - poczuł tą energię, przepuścił ją przez siebie, dzięki czemu... chyba utwierdził się tylko w fakcie, że ta nauka nie poszła w las. Był silniejszy. Był mocniejszy. Był gotowy na kolejne przygody, teraz następuje okres całkowitego poświęcenia się dla klanu. Miecz, oko, noga. Tylko i wyłącznie to się liczy. Nic innego.

[Kaito Ishikawa]

Lato 396
Wyprawa A
Anzou
"Wybraniec kłów" _____________________________
Posty:
MG: 1
Anzou : 0
_____________________________

Bezradny, ruszyłeś w dół góry chcąc zrealizować zadania, o których o dziwo jeszcze pamiętałeś. Trzeba było zrobić coś dla klanu i postawiłeś na zebranie fantastycznych rzeczy dla osoby, która uratowała ci życie... Jak się miało okazać, los sam miał ci rzucić jedną z tych rzeczy pod nogi...

Zrobiłeś kilka kroków, od błyskawicy pociemniało ci w oczach i nie zauważyłeś dziury, która owa błyskawica dokonała w ziemi. Wpadłeś do jej środka, chciałeś się ruszyć, zatrzymać jednak, wiązką którą oberwałeś jeszcze się utrzymywała skutecznie blokując twoje ruchy.

Obiłeś się nie przyjemnie o wszelkie głazy i wpadłeś do podziemnego zbiorniku wodnego. Byłeś solidnie obity, jednak udało ci się, wypłynąć na powierzchnię. Woda okazała się bardzo ciężka, głowa jakby przyrosła ci do podłoża, powieki zamknęły się same. Zemdlałeś.

-------------------------------

Obudziłeś się po kilku godzinach, światło które wcześniej wpadało z otworu u góry, teraz nie było wstanie. Sufit zasklepił się... Jak to możliwe ?
- Anzou, poddam cię jeszcze jednej próbie. Rośniesz w siłę, jednak wyczuwam ogromne zło, zło które z pewnością cię pokona. Potrzebujesz wzmocnienia tu i teraz. Na końcu ścieżki znajdziesz siłę o której nawet nie marzyłeś. - poinformował cię głos... Raijina ! Jednak nie mogłeś dostrzec starca, a jego głos jakby otaczał cię zewsząd.

Raijin - KLIK

[Anzou]

Anzou zatem wyruszył w dół. Po dziaduszku nie było żadnego, nawet najmniejszego śladu, tudzież Anzou nie tracił już więcej czasu i ruszył zgodnie ze swoimi założeniami, zdobywać odpowiednie wzmocnienia dla klanu, zwłaszcza, że w chwili obecnej Chino tego bardzo potrzebuje. Co więcej, ona na niego liczy, więc tym razem Niebieskooki nie może jej zawieść. Problem jest jednak taki, że sama nauka zajęła sporo czasu, przez co zapewne już siedzi wkurwiona, powrót do stolicy zatem odpadał. Niebieskooki w trakcie maszerowania na dół myślał sobie o tym, jak podejść do tematu, mordowanie Uchihy nie jest takim problemem, natomiast potrzebował kogoś, kto zapakuje zwłoki do zwoja. A to wymagało ingerencji i kontaktu z klanem, podróż na pustynie, wytworzenie nogi... też może zająć zdecydowanie za dużo czasu. Rozsądną opcją zatem wydaje się być odnalezienie miecza, artefaktu, czegoś, co zadowoli liderkę klanu i da nieco oddechu Władcy Piorunów. Pech jednak chciał, że podróż nie była zbyt bardzo udana. Chłopaka wzrok został ograniczony przez elementy natury, przez co finalnie mężczyzna wpadł do dołu, co nie było zbyt przyjemnym doświadczeniem. Kaminari jakkolwiek próbował zareagować, dostosowywać swoje ciało nie tylko do energii (zgodnie z ostatnimi instrukcjami), ale również próbować jakkolwiek mitygować obrażenia fizyczne otrzymywane wskutek obijania się. Do tego ta wiązka... Ona jakby nie puszczała go dalej, jakby kształtowała jego los. Czy to jakieś bóstwo robi sobie z niego figle? Niebieskooki nie mógł do końca odnaleźć się w obecnej sytuacji, a potem... ta woda. Anzou pamięta jedynie fakt, że łapczywie próbował przetrwać, ale potem... zwyczajnie zgasło mu światło.

Kaminari przebudził się, czuł ból i dyskomfort, jego oczy otworzyły się, a ten rozpoczął proces skanowania okolicy. Młodzieniec za cholerę nie wiedział o co chodzi, ale usłyszał głos. Znajomy głos. Ten, który był powiązany z Dziaduszkiem. Władca Laserów nie rozumiał o co w tym wszystkim chodzi, był dość mocno zdezorientowany. Czy te głosy powstają wskutek jakiegoś... uderzenia? Kaminari próbował ogarnąć wzrokiem czy gdzieś w okolicy jest Raijin, ale te próby również nie były związane z żadnym sukcesem. Chłopak próbował wstać, ostrożnie i otrzepać się z kurzy, zorientować w jakim jest stanie.
- Co... co się stało? Gdzie ja jestem? Gdzie Pan?
Anzou mówił bardzo powoli, nie rozumiał też tego zagrożenia. Wiedział jednak, a przynajmniej tak czuł, że Raijin jest jakąś istotą, tworem, człowiekiem - kimkolwiek, kto raczej dobrze mu życzy. Tak podpowiada mu serce. Na końcu ścieżki, siła, o której Anzou marzył. O co tu chodzi? Anzou rozejrzał się próbując odnaleźć potencjalną ścieżkę. Zorientować się, czy jest tu jakaś droga. I ewentualnie - ruszyć nią.

[Kaito Ishikawa]

Lato 396
Wyprawa A
Anzou
"Wybraniec kłów" _____________________________
Posty:
MG: 2
Anzou : 1
_____________________________

Na twoje pytanie głos po chwili odpowiedział, a w sumie to nie wiadomo czy odpowiedział tobie czy dał ci wskazówkę.
- Anzou pamiętaj, swój trening, pamiętaj o naukach, które odebrałeś pod moim okiem. Tym razem to element czystego pioruna będzie prowadził cię w twojej podróży. Wzmocnienie wachlarza twojej destruktywnej ofensywy to podstawa...
Głos Raijina nagle umilkł czy miało to jakiś sens czy to coś więcej dla ciebie znaczyło ? Trudno było ocenić w tym momencie, jednak nie pozostawało ci nic innego jak znalezienie jakiejś drogi wyjścia. z tego miejsca. Przed tobą były znajdowały się trzy korytarze, każdy wyglądał dokładnie tak samo jak każdy jeden. Niczym się nie wyróżniając. Jeżeli chciałeś opuścić to miejsce to w można byłoby spróbować jednej tych dróg, licząc w nadziei, że to któraś z nich zaprowadzi cię do upragnionego wyjścia bądź obiecanego skarbu. W zależności na co tak naprawdę liczyłeś w głębi serca.

Kiedy zastanawiałeś się co wybrać, którędy pójść, do twoich uszu dobiegł przeraźliwy trzask, grzmot, który rozprowadzał się echem po wszystkich skalnych zakarmach, powstałe wibracje czułeś całym swoim ciałem. Chwile to trwało, a nawet kiedy już wibracje przestały rozchodzić się po twoim ciele, a dźwięk przestał się nieść to wciąż czułeś go jeszcze długo we własnym ciele.

Raijin - KLIK

[Anzou]

Niebieskooki zdał pytanie próbując jakkolwiek dowiedzieć się więcej. Oczywiście - o ile owe głosy można uznać za sensowne, a nie wytwór wyobraźni. Chłopak uważnie nasłuchiwał odpowiedzi. Dziaduszek wspominał bowiem o tym, aby czysty piorun prowadził niebieskookiego. To było bardzo interesujące. Władca Piorunów zrozumiał chyba o co chodzi i próbował odnaleźć się w tym wszystkim ponownie. Kaminari upewnił się, że jest całkiem sprawny, zorientował się nieco bardziej w lokalizacji, w której obecnie przebywał i dostrzegł trzy tunele.
- Burza zaczyna się od wiatru. Niech mnie piorun prowadzi...
Powiedział Anzou bardzo spokojnym głosem, nie wiedział kto był adresatem tejże wypowiedzi - czy on sam, czy może Raijin, którego głos Kaminari słyszał.

Władca Laserów stanął przed wyborem. Miał trzy drogi, które raczej prowadzą w inne miejsce. Miał zatem 33% szansy, że znajdzie wyjście z tej jaskini, dołu czy czegokolwiek - gdzie obecnie się znalazł. Chłopak z klanu Kaminari miał zagwozdkę, sam nie wiedział czego szuka, sam nie wiedział o co dokładnie chodzi, ale poza tym, że musi urosnąć w siłę, zdobyć odpowiednie rzeczy dla swojej przywódczyni - musiał się stąd wydostać. Tyle. Młodzieniec jednak nagle usłyszał specyficzny dźwięk, jakiś grzmot, którego wibracje przeszły też na Anzou. Takiego dźwięku raczej w swoim życiu Anzou jeszcze nie słyszał, niemniej, Władca Laserów próbował zlokalizować też źródło dźwięku, ale zapewne nie będzie to aż tak proste. Czy to jakiś kolejny Yokai? Anzou nie miał pewności, chłopak wykonał jednak dwie czynności. Pierwsze - upewnił się, że nie jest w Genjutsu używając techniki Kai. Tak dla zasady. Drugą rzeczą było wybranie tunelu po prawej stronie. Anzou nie miał pojęcia czemu tak robi, ale tak podpowiadało mu serce. Do tego - użył podstawowej techniki Ninjutsu, aby oświetlić sobie drogę, gdyby nie było to możliwe. Poruszał się skupiony i przed każdym potencjalnym zakrętem, rozejściem - oznaczał drogę, którą przyszedł po prostu rysując kierunek, z którego przyszedł Kunaiem w skale. Anzou przemieszczając się przez miejsce, w którym jest pozostaje nie tylko skupiony, ale próbuje też czuć czysty piorun. Wyczuć go w powietrzu. On ma go prowadzić.

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Lato 396
Wyprawa A
Anzou
"Wybraniec kłów" _____________________________
Posty:
MG: 3
Anzou : 2
_____________________________

Otrząsnąłeś się. użyłeś techniki oświetlającej i wybrałeś lewą ścieżkę, czując to co tam uznałeś, że czułeś. Droga wyglądała z początku na dokładnie taką samą jak wcześniejsza większa jaskinia z której przyszedłeś. W środku właściwie nie dostrzegłeś na razie nic co jakoś by się wyróżniały.

Dopiero po kilkunastu, a może kilkudziesięciu metrach zawijającej się w późniejszym czasie drogi odkryłeś, że w jaskini znajdują się jaszczurki. Serce mogło ci na chwilę mocniej zabić, a nawet mogłeś próbować sobie przypomnieć, czy jaszczurki nie są groźne ? Chwilę ci zajęło, zanim w końcu przypomniałeś sobie, że owe jaszczurki nie są śmiertelnie groźne. Przyjrzałeś im się bliżej i dostrzegłeś, że mają zielono-niebieskie połacie.

Idąc dalej dostrzegłeś, że jaszczurek jest coraz więcej, aż w końcu doszedłeś do końca korytarza, co ciekawe znajdowała się tam cała masa tych samych, małych jaszczurek, które w żaden sposób na ciebie nie reagowały. Może dlatego, że jak do tej pory żadnej jeszcze nie skrzywdziłeś ? Oprócz tego okazało się, że nie musiałeś używać latarki, gdyż znajduje się tam mała zielona roślina, która na zielono rozświetlała całą pobliską przestrzeń. Na samym końcu dostrzegłeś zbiornik z wodą, przyjrzałeś mu się. Znajdowała się tam ścieżka, która dokądś prowadziła, ale dokąd ? W każdym razie nachylając się dojrzałeś, że tam w głębi nie ma rośliny, która rozświetliłaby cały korytarz.

Archiwum Głosów

Raijin - KLIK