Górska Samotnia

[Kaito Ishikawa]

Górska Samotnia

Wysoko ponad linią lasu, tam gdzie wiatr niesie ze sobą drobiny lodu niczym szept dawnych duchów, stoi samotnia przyklejona do skalnej półki. Ścieżka prowadząca ku niej jest wąska i zdradliwa, wykuta w kamieniu, miejscami przysypana świeżym śniegiem, który tłumi każdy krok. Przepaść po prawej stronie ginie w mlecznej mgle, a ostre szczyty gór wznoszą się ku niebu jak kamienne ostrza. Chata jest niewielka, zbudowana z ciemnego, surowego drewna, które przetrwało niejedną zimę. Dach ugina się pod ciężarem śniegu, a z kamiennego komina unosi się cienka smuga dymu, jedyny znak, że miejsce to nie zostało zapomniane przez świat. Papierowe shōji w oknach jarzą się ciepłym, złotym światłem, kontrastując z chłodnym błękitem otaczającego krajobrazu. Wokół panuje cisza tak głęboka, że można usłyszeć własne myśli. Czasem tylko wiatr zawyje między skałami albo z pobliskiego zbocza osunie się lawina śnieżnego pyłu. Nie ma tu śladów ludzkiej obecności poza jedną parą odcisków stóp prowadzących do drzwi i z powrotem. Jakby mieszkaniec tej samot­ni nie potrzebował niczego więcej niż drewna na opał i ciszy. Mówi się, że droga do tej samot­ni nie pojawia się na żadnej mapie. Można ją odnaleźć tylko wtedy, gdy naprawdę szuka się odpowiedzi albo gdy los uzna, że nadszedł czas próby. Bo góry nie przyjmują każdego. A ten, kto tu mieszka, widział więcej burz, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

[Anzou]

Targanie na plecach dziaduszka, który podstępem zaatakował Niebieskookiego w trakcie pierwszych minut ich znajomości trwało w najlepsze. W trakcie biegu Kaminari co chwila go zagadywał, starał się go nieco bardziej poznać, dowiedzieć jaką jest osobą. Wychodzi na to, o ile mówi szczerze, że stracił kogoś bliskiego. Kaminari wie jak to jest, tuż obok na polu bitwy spotykał się ze śmiercią.
- Bardzo mi przykro. Mam nadzieję, że obecnie znajduje się w lepszym miejscu, w takim, gdzie zwyczajnie nie trzeba się martwić…
Władca Piorunów chciał przekazać w ten sposób nieco smutku i współczucia. Nastolatek skwitował uśmiechem słowa mędrca na temat bandytów, Anzou ma w tej materii bardzo podobne zdanie, nie trawi ich i plewi z ogromną determinacją, bez skrupułów.
- Dobrze, że ma Pan podobną opinię.
Skomentował Anzou i dalej parł przed siebie, ile tylko sił miał w nogach. Odczuwał zmęczenie i trud tej podróży, a najgorsze ukazało mu się dopiero po czasie, gdy na ostatniej prostej trzeba wejść wyżej. Ten widok robił wrażenie, Niebieskooki wiedział, że musi to zrobić, o ile chce spróbować stać się lepszym Shinobi. Droga nie byłaby taka trudna, ale fakt posiadania dodatkowego balastu na plecach robił swoje. Do tego sama góra była stosunkowo wysoka, przez co powietrze było nietypowe, Anzou musiał się do tego zaadaptować. Władca Piorunów stabilizował swój oddech wciągając powietrze nosem i wypuszczając ustami. Powoli, na tyle ile to możliwe. Zwracał też uwagę na to, gdzie stawia swoje kroki, ponieważ bywały miejsca, gdzie można stracić równowagę i polecieć w dół. Używał też momentami techniki podstawowej, która zapewniała mu lepszą przyczepność.
- Nie jest aż tak źle, muszę to zrobić, muszę pokonać swoje słabości i stać się lepszy.
Powiedział Anzou z werwą w głosie motywując się jeszcze bardziej, cel, który mu przyświecał był znany, a to pierwszy z czterech etapów. Lepsze władanie elementem burzy to podstawa. Krok za krokiem, minuta za minutą - Anzou był bliżej.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 8
Anzou : 7
_____________________________

Dotarliście do samotni mędrca, ot zwykły prosty drewniany dom z jedną izbą i kominkiem, do tego wyposażony w jeden stół i dwa krzesła. Z tyłu była spiżarnia oraz miejsce na drewno.
- Wypocznij, jutro zaczynamy szkolenie - ogłosił Raijin

Następnego dnia skoro świt ruszyliście na trening. Na rozgrzewkę musiałeś ponownie wziąć starca na plecy i przebiec kilka kilometrów wokół szczytu góry. Musiałeś uważać na drzewa oraz ich korzenie, kamienie nie występowały licznie, jednak występujący miejscami lód to już była całkowicie inna bajka. Po przebieżce podczas której czułeś jak twoje płuca nie są jeszcze w pełni przystosowane do rozrzedzonego powietrza, przyszedł czas na pompki. Choć przez ten klimat, którego doświadczyłeś nie miałeś już prawie sił, przy każdym ruchu czułeś jak brakuje ci tlenu. Pompki ze starcem na plecach wcześniej niby łatwe, teraz czułeś jakby ważył z tonę.

Dopiero późnym popołudniem udaliście się na samotną skałę, która w połowie znajdował się nad przepaścią
- Przygotowanie do lekcji pierwszej uznajmy, że mamy za sobą. Skoro twoje ciało już się wzmocniło, należy teraz zadbać o najważniejszą część. Etap pierwszy przed nami. Przez tą skałę przewiewa najsilniejszy z pośród wiatrów, musisz na niej usiąść i utrzymać odpowiednio równowagę. Może ci w tym pomóc jedynie odpowiednio dobrze użyta chakra. Jeżeli popełnisz błąd spadniesz w przepaść.
Gdy już się rozsiadłeś mogłeś spojrzeć w dół, widziałeś ziemię, ale była oddalona, upadek jeżeli nie śmiertelny to z pewnością byłby śmiertelny. Zanim jeszcze podjąłeś się zadania, usłyszałeś jak mędrzec dzieli się z tobą pewną mądrością
- Burza nie zaczyna się od pioruna. Zaczyna się od napięcia powietrza. Działaj bo do lata nam czasu nie wystarczy ! - krzyknął Raijin i usadowił się na jednej ze skał, która o dziwo nie była pokryta śniegiem.


Raijin - KLIK

[Anzou]

Dotarcie na miejsce zajęło Anzou wiele czasu, a do tego pochłonęło też sporo energii. Noszenie na takim dystansie dziaduszka zwyczajnie dawało mu się we znaki. Mimo to, mordercze treningi z Kagadą nie poszły na marne, ponieważ Kaminari dawał sobie radę. Samo miejsce było delikatnie tajemnicze, Anzou nie zapuszczał się nigdy w te rejony, więc to wszystko było dla niego lekcją, czymś nowym, doświadczeniem, które uwielbia, poznawanie świata to jedna z jego ulubionych rzeczy.
- Kawał solidnego treningu. Bardzo ładne miejsce sobie tutaj Pan stworzył.
Powiedział z uśmiechem na twarzy Anzou, który po podstawowym ogarnięciu się, uzupełnieniu płynów, zjedzeniu - padł trupem i obudził się następnego dnia skoro świt. Prawdziwy trening czas zacząć, Władca Piorunów był niezwykle ciekawy jak będzie wyglądać. Trening jednak był podobny, typowe targanie na plecach, chłopak wykonywał wszystko zgodnie z instrukcją i nie mamrotał, nie marudził. Wykonywanie pompek też nie było takie proste, siła Anzou to jeden z elementów, które kuleją. Co gorsza, wysokość i inne powietrze też robiły swoje. W dalszej części dnia Niebieskooki miał usiąść we wskazanym miejscu i nie spaść. Brzmiało to banalnie, niemniej, wiatr mógł robić swoje i skutecznie miotać wątłym ciałem Niebieskookiego. Ten jednak nie miał wyjścia, musiał zaryzykować. Już raz leciał w dół, rozbił się i to solidnie, ale poskładano go do kupy. Tutaj nie miał pewności, czy dziaduszek mu pomoże.
- Oby obeszło się bez upadku. Kontrola Chakry. Skupienie na jedności z naturą i własnym ciałem.
Anzou skierował się na wskazane miejsce. Każdy krok stawiał ostrożnie, czuł wiatr, czuł jak nim targa, zapierał się z całych sił, ale również starał się jakoś zjednoczyć z żywiołem. Dać mu go opływać. Anzou aby zagwarantować sobie przyczepność skupił też chakrę w stopach, aby móc się „przykleić” do miejsca, zaprzeć. Natura jest potężna, a burza to też żywioł. Tylko zgodność i jedność może gwarantować sukces.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 9
Anzou : 8
_____________________________

Wstąpiłeś na skałę, kontrole chakry choć mogłeś mieć na wysokim poziomie to siła żywiołu robiła swoje. Tak silnych podmuchów wiatru jak w tym miejscu jeszcze nie doznałeś. Co najdziwniejsze, zanim wstąpiłeś na tą skałę, aż tak mocno nie wiało, wyglądało to tak jakbyś znalazł się w jakimś tunelu powietrznym. Wiatr w końcu zwolnił, ale tylko po to, żeby kilka razy wziąć cię zz zaskoczenia i z całej siły zaatakować po chwili, jakby natura żyła... Ku twojemu przerażeniu... udało jej się, zdmuchnęła cię ze skały. Leciałeś w dół, na szczęście silny wiatr i leżący śnieg sprawił ci psikusa. Choć z początku wydawało się, że ziemia jest o wiele dalej to jednakowoż wielka zaspa śniegu uratowała ci cztery litery. Choć mocno obiłeś swoje ciało.

Zanim się wykaraskałeś nieopodal stał już Raijin
- Jak na pierwszy raz, wcale nie było tak źle, wychodź biegniemy dalej, nie skończyliśmy
Starzec bezlitośnie czekał aż się wygramolisz, żeby ponownie wskoczyć ci na plecy i wskazać dalszą drogę.

Po kwadransie dobiegliście niemalże na sam szczyt, stanęliście przed wielkim płaskiem kamieniem, na którym nie było śniegu
- Wejdź na niego, ale na boso
Nakazał ci mężczyzna, zrobiłeś to, bo i dlaczego nie ? Przecież był to trening na który się zgodziłeś.

Z początku nic się nie działo, mogłeś poczuć się nawet głupio, bo stałeś jak taki kołek, kiedy nagle
*TRACH*
Błyskawica uderzyła w kamień na którym się znajdowałeś. Ładunek przeszedł po kamieniu, rażąc cię nieprzyjemnie
- Kamień piorunów, gdy na nim staniesz, przyciąga błyskawice. Twoim zadaniem jest wyczuć moment w którym piorun uderzy i w idealnym momencie pozwolić przejść ładunkowi przez swoje ciało. Zrobisz to za wcześnie oberwiesz, zrobisz za późno oberwiesz. To jest etap drugi, powodzenia. - uśmiechnął się Raijin stojąc spokojnie i przyglądając się twoim popisom.



Raijin - KLIK