Szlak transportowy

[Yukari]

-Szczerze, to nie wiedziałam czego miałabym się spodziewać podróżując z Tobą, ale dziękuję, że nie zamierzasz mnie trzymać na uboczu. Postaram się Ciebie nie zawieźć - po raz kolejny Yukari stawiała sobie poprzeczkę nieco wyżej. Tutaj nie była wystawiana do walki w kontrolowanych warunkach. Wydawało się, że teraz ważniejsze od tego było śledztwo i znalezienie ludzi, którzy uprzykrzają życie kupcom.

Komentarza na temat swojej opowieści czarnowłosa już nie usłyszała. Drzewo znajdujące się przed nimi dosłownie runęło na ziemię z ogromnym hukiem. Konie zaczęły szaleć i gdyby nie to, że Yukari potrafiła jeździć, zapewne by spadła, a to nie skończyłoby się dobrze. Zwierzę w końcu się uspokoiło, a do niej dotarły słowa wypowiedziane przez osobę znajdującą się z tyłu. Gdyby nie fakt, że głaskała konia chcąc go całkowicie wyciszyć zareagowała by gwałtowniej. Odwróciła się po chwili a jej oczom ukazało się pięciu mężczyzn. Obrzydliwych mężczyzn, którzy nie mieli za grosz kultury, którzy krzywdzili... I to uderzyło ją najbardziej.

W ślad za Jun zeszła z konia. Była to dla niej całkiem nowa sytuacja, pierwszy raz miała walczyć bez obecności chłopaków. I pierwszy raz nie do końca wiedziała co ma zrobić i jak daleko się posunąć. Akira zabijał, ona... nie koniecznie była do tego przekonana, jeżeli była taka możliwość wolała tego unikać. Widziała jednak siekiery w ich dłoniach i to nasunęło jej jedno pytanie. Jak daleko byliby w stanie się posunąć by uzyskać to czego chcieli? Skinęła głową w stronę Jun, po czym skupiła całą swoją uwagę na mężczyznach po lewej stronie i choć nie chciała ich skrzywdzić, to nie wykluczała takiej opcji.

Znając swoje słabsze strony Yukari nie miała wątpliwości, że musi się pozbyć tego co mężczyźni trzymali w dłoniach, a co gorsza, pozbywać się problemu pojedynczo. Nie miała bowiem za dużego doświadczenia, co komplikowało sytuację, ale jak nie teraz, to kiedy? Nie myśląc za wiele, by nie nie podjąć jeszcze gorszej decyzji, złożyła pieczęć. Był to baran, mający na celu zamknięcie jednego z mężczyzn w kopule z kryształu. Dodatkowy czas, jeżeli w ogóle udałoby się jej osiągnąć zamierzony efekt, spożytkuje na osobie, która została. Chciała zranić. Wyciągnęła kunaia i cisnęła nim w mężczyznę, a dokładniej w ramię, tak by dalsze trzymanie siekiery stało się dla niego utrudnieniem. Była też przygotowana na to, że gdyby coś nie poszło zgodnie z planem to odskoczy zwiększając dystans między nimi

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Kampania 4/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Walka się rozpoczęła, całą uwagę wzięła na siebie Jun, która po kilku pieczęciach wytworzyła ze swojej ręki ognisty miecz. Siekiery potrafiły wystraszyć, ale miecz z płomieni z niezbyt przyjemnym dźwiękiem był w stanie przyprawić nawet i o dreszcze. Kobieta szybko znalazł się przy herszcie i kopniakiem odrzuciła go do tyłu, zwiększając dystnas pomiędzy nim, a tobą oraz jego skrzydłami. Następnie doskoczyła do dwóch bandytów z prawej i wypaliła w ich klatkach piersiowych dwie ogromne dziury. Po chwili został jej tylko do pokonania przywódca tej odrażającej bandy.

Ty zaś w miedzy czasie postanowiłaś na zachowawczą walkę, pierwszego z oponentów, udało ci się zamknąć w kryształowej kopule. Drugi z początku postąpił krok w twoją stronę, ale widząc co Seinin potrafi zamierzał się chyba wycofać, stracił przez to koncentrację. Dzięki temu twój atak kunai`em doszedł swojego celu. Ostrze broni wbiło się rzezimieszkowi głęboko w ramię, na tyle mocno, że tak jak zakładałaś na początku, miał wyłączoną rękę z dalszej walki.

Wynik potyczki można było już uznać za rozstrzygnięty, jednak należało postawić jeszcze tą jedną kropkę nad i.

Jun obserwując kątem oka jak walczysz, zamierzała pozwolić sobie jedynie na jeden komentarz:
- Yukari nie żałuj ich ! Pomyśl o kobietach, które zostały zgwałcone, o zabitych cywilach, dzieciach, o okradzionych starcach, którzy zbierają dobra na kolejną zimę.
Między wierszami mogłaś zrozumieć prosty jak kryształ przekaz: "Zabij albo oni zabiją innych".

Kōseki Jun - KLIK

Archiwum Głosów

Herszt
Szczurowaty bandyta

[Yukari]

Yukari była świadoma tego, co dzieję się obok. W przeszłości widziała jak walczą mężczyźni, jednak widok kobiety w akcji był całkowicie innym doświadczeniem, można by rzec, że nawet motywującym. Nie było jednak czasu na dłuższe zerkanie w tamtym kierunku, musiała skupić się na tym, co znajdowało się przed nią. I choć jej walka była zachowawcza, to właśnie taka miała być, przynajmniej do chwili, gdy usłyszała słowa Jun. Mimowolnie zerknęła w jej kierunku. Brutalnie nazwała rzeczy po imieniu, co tylko wstrząsnęło czarnowłosą. Jak miałaby nie żałować ludzkiego życia? Tym bardziej tego, które sama może odebrać? Dla niej to dalej była świeża sytuacja, ale czy zło wyrządzone przez mężczyzn nie było wystarczającym argumentem by zabić?

Zrozumiała przekaz, a teraz już nie było odwrotu. Jeden z mężczyzn zamknięty był w kopule, co oznaczało tylko jedno. Musiała pozbyć się człowieka, którego już i tak zraniła. Kunai bowiem trafił w ramię uniemożliwiając mu dalszą walkę tą ręką, czy równie sprawnie będzie operował drugą? Nie sądziła, ale zapewne zaraz się o tym przekona. W jej dłoni zaczęło pojawiać się ostrze, które jakiś czas temu czarnowłosa widziała w sklepie z wyposażeniem. Nie była to klasyczna katana, a raczej coś nieco mniejszego, nieco lżejszego.

Gdy wszystko było gotowe, zdecydowała się na atak, a fakt, że była osobą leworęczną, w tym momencie był jej atutem, a przynajmniej tak sądziła. Ruszyła w stronę przeciwnika z jednym zamiarem, chciała zatopić ostrze w jego brzuchu. Nie zakładała, że wszystko pójdzie całkowicie sprawnie, jednak nie wahała się. Była przygotowana, by się bronić, w razie jakiegokolwiek ataku ze strony mężczyzny.

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Kampania 5/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Seinin rodu Kōseki po udzieleniu ci rady, ruszyła wykończyć ostatniego ze swojej części przeciwników. Herszt próbował stawić jej czoła, ale wszelki trud, który sobie sprawił, aby jej sprostać poszedł na marne. W kolejne dwa cięcia włożył całą swoją siłę, jednak nie zrobiło to żadnego wrażenia na Jun, która wręcz ze znudzenie ominęła ataków, napierając cały czas do przodu. Na końcu kobieta wykonał piruet i szybkim, wręcz niedostrzegalnym ruchem ścięła hersztowi łeb. Ogień z miecza podpalił korpus ciała pokonanego sam zaś sama kobieta po chwili znalazła się przy kryształowej kopule, którą stworzyłaś i prostym pchnięciem, przebiła się do środka, dosięgając swym ostrzem ciała twojego przeciwnika...

Ty zaś utworzyłaś coś w postaci wakizashi, ruszyłaś na przeciwnika, który nie był w stanie nawiązać z tobą walki na szybkość. Jednak gdyby tylko dopadł cię, pokazałby ci przewagę swojej siły. Czy to było rozsądne ? Pewnie nie, ale przy przeciwniku mogłaś sobie pozwolić, aby spróbować pojedynku w przestrzeni której z reguły nie mogłaś dominować.

Oponent nie był w stanie dostrzec twojego ataku, ty zaś bez problemu ominęłaś jego tym samym korzystając z okazji i zatapiając swoje kryształowe ostrze w jego bebechach. Wyszarpnęłaś ostrze odskakując na dwa metry. Bandzior padł na kolana, ale jeszcze żył, choć nic się nie odzywał to widziałaś jak drżącymi dłońmi próbował zatamować swoją ranę.

Jun wskoczyła na konia
- Widziałam już takie rany. On już nie żyje. Czeka go powolna śmierć, chyba że skrócisz go o głowę. W każdym razie, już po walce, wygrałyśmy, te kanalie już nie żyją. Wybieraj co z nim zrobić i ruszamy dalej. - pogoniła cię kobieta, nawet nie próbując zaszczycić spojrzeniem twojego oponenta.


Kōseki Jun - KLIK

Archiwum Głosów

Herszt
Szczurowaty bandyta

[Yukari]

Yukari nie potrafiła walczyć wręcz, ale to nie znaczyło, że nie chciała próbować. Musiała przełamać barierę, którą miała w głowie, w innym przypadku cały czas będą pojawiać się problemy. Wystarczy, że spotka na swojej drodze kogoś, kto zmniejszy dystans między nimi i wtedy przegra, a na to mnie mogła sobie pozwolić. Nie teraz, gdy w głowie miała obietnicę złożoną przyjaciółce.

Świst ognia przecinający powietrze, towarzyszył jej w chwili, gdy atakowała mężczyznę. Czuła jak ostrze przebija ubranie i wbija się w ciało. Było to dziwne uczucie, do którego czarnowłosa nie przywykła. Szarpnięciem wyciągnęła swoją własność i odskoczyła na bezpieczną odległość. To właśnie wtedy Jun stwierdziła, że mężczyzna przed nią umrze śmiercią powolną. Czy tego chciała? Nie była pewna. Spojrzała na niego widząc jak chce zatamować krew i po ludzku było jej go żal. Czy podczas walki chciałaby by ktoś zostawił ją w ten sposób? Czy potrafiłaby czekać na swój ostatni oddech, a może liczyłaby, że ktoś się zjawi i jej pomoże?

Dłużej się nie zastanawiała, podeszła do mężczyzny od strony jego pleców. Miała jeden cel, poderżnąć mu gardło. -Przepraszam...- był to ledwo słyszalny szept, po którym skróciła jego cierpienie. Nie patrzyła na niego, zaciskając palce na krysztale. Myślała, że z każdym razem będzie lepiej, że może zacznie się przyzwyczajać do tego co robiła, jednak tak nie było. Za każdym razem czuła, że serce bije jej mocniej, że robi coś, do czego tak naprawdę nie ma prawa.

Wskoczyła na konia gotowa kontynuować ich podróż.- A co z nimi? Tak po prostu ich zostawimy?-zapytała wskazując na ciała. Ktoś przecież musiał to sprzątnąć, prawda?

[Kaito Ishikawa]

Kampania 6/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Stanęłaś za mężczyzną, choć zajęty był tamowaniem krwi, zorientował się, że zanim stoisz. Nie błagał, nie płakał, nie korzył się...
- Nie gwałciłem... Okradałem tylko dla moich dzieci... Oby ciebie nie spotkał ten los - wydusił z siebie bandyta
Pociągnęłaś kryształowym ostrzem po gardle... Za płytko... Nie wprawna ręka podjęła się czegoś, czego jeszcze nie była nauczona. Nie tak łatwo zabić, tylko dlatego po ktoś ci powiedział, że to słuszne. Wskoczyłaś na swojego wierzchowca, ale jeszcze długo towarzyszył ci ten gardłowy dźwięk, nie mogący złapać powietrza, duszący się własną krwią

Dźwięk

---------------------

Będąc już na siodle Jun odpowiedziała ci
- Wilki załatwią sprawę za nas. Te śmieci akurat na coś się przydadzą. Odstraszą innych śmiałków od kradzieży. - powiedziała spokojnie kobieta

W dalszej części rozmowy seinin zdążyła wrócić do wcześniej rozpoczętego tematu
- Krótka ta wasza historia, spodziewałam się większego "pazura". Najwidoczniej musiałbym tam być, ale w kazdym razie brzmi normalnie. Nie pierwsza kobieta z charakterem co ujarzmiła faceta. Cieszę się, że nie próbowałaś złapać go na dzieciaka. To ułatwia. - duża doza szczerości wylała się z kobiety, chyba nawet za duża -...A jak twoja droga shinobi ? Wykonałaś już jakieś misję dla osady przed spotkaniem mojego siostrzeńca ? - zapytała cię kobieta, nie kryjąc swojego zaciekawienia w głosie

Minęło kilka kolejnych godzin powoli zbliżałyście się do osady.


Kōseki Jun - KLIK
Bandyta

Archiwum Głosów

Herszt
Szczurowaty bandyta

[Yukari]

Słowa mężczyzny spowodowały, że poczuła się winna. Czy mówił prawdę? Tego nie wiedziała, jednak w głębi duszy prosiła o wybaczenie. Każdy w życiu podejmował własne decyzje i ponosił ich konsekwencje, ale czy słusznie? Jej dłoń zanurzyła się w czuprynie zwierzęcia, szukając oparcia w tej sytuacji. Nie mówiła o swoich wątpliwościach, ani też nie skomentowała tego, że bandyci mieli w tym momencie być pożywieniem dla wilków. Chyba wolała, by zwierzyna pojawiła się tutaj szybciej i zatarła ślad, aniżeli jakiś człowiek miałby zobaczyć to, co właśnie się tutaj wydarzyło

Jak gdyby nigdy nic Jun wróciła do poprzedniego tematu. Jakby ktoś kliknął przełącznik. Nie było śladu po osobie, którą widziała podczas walki.-Złapać go na dziecko? -powtórzyła nie dowierzając, że coś takiego mogło paść z jej ust-Po co miałabym to robić? Co dałby mi Akira, do czego nie mogłabym dojść sama?-zapytała patrząc na kobietę. Nie wyobrażała sobie czegoś takiego. Jego ranga, dom, to nie miało dla niej najmniejszego znaczenia.-Czasami zastanawiam się co wy tak naprawdę myślicie o ludziach. Czy to, jak potężnym człowiekiem się stajesz powoduje, że tak bardzo nie wierzysz innym?- Akira izolował się od ludzi, stworzył wokół siebie mur i nie wpuszczał tam za wielu ludzi. Bardzo często był opryskliwy, czasami wręcz nieznośny. Z kolei Jun, ona nie zachowywała się jak jego ciotka. Bardziej przypominała matkę troszczącą się o swoje dziecko.

-Myślę, że gdyby on nie chciał tego ślubu, to bym odeszła, nie zważając na konsekwencje o których wspominałaś, ale też nie mogę powiedzieć, że jestem tym wszystkim zachwycona. Zawsze myślałam, że będę szaleńczo zakochana w mężczyźnie z którym się zwiąże. Tak jak kiedyś moi rodzice-może to szczerość kobiety spowodowała, że Yukari się otworzyła i powiedziała to co cały czas siedziało jej w głowie. Wątpliwości nie odstępowały jej na krok, może były nieco mniejsze zważywszy na to, że Akira coś czuł... Ona jednak nie określiła tego co czuje, bo sama nie do końca wiedziała co to jest. Brakowało jej matki, która pomogłaby jej to wszystko poukładać.

-Ta droga jest bardzo krótka. Wykonywałam małe zlecenia, ale nie dla osady. Te zaczęły się dopiero wtedy, gdy poznałam Akirę. - było to trochę zabawne, że jedno spotkanie spowodowało, że jej życie ruszyło nabrało całkiem innych barw.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Jadąc konno Jun przyglądała ci się z wielką uwagą, widocznie coś w tobie zobaczyła, gdyż mogłaś ujrzeć jak na jej twarzy maluje się gorzki uśmiech
- Wydaje się jakbyś była szczera, ewentualnie kryjesz się bardzo dobrze... W każdym razie, jak mniemam znasz powiedzenie: "Prawdziwych przyjaciół, poznaje się w biedzie". Często przedstawiane jest, że jako wartościowe relacje poznaje się te po upadku, jak orientujesz się, że fałszywi przyjaciele opuścili cię szybciej niż tonący statek. Jednak rzadko kiedy przedstawiany jest początek, kiedy jesteś słaby i biedny. Jeżeli w tym okresie uzyskasz przyjaciela będzie on z tobą do końca świata widząc cię jakim byłaś na początku. W raz z siłą i bogactwem rodzi się w tobie nieufność czy wszyscy ci ludzie dookoła ciebie dalej by z tobą byli, gdybyś nie była tym kim jesteś... Smutne, ale prawdziwe, zapamiętaj to. A Akira może dać ci status i bogactwo, a droga na skróty nie raz jest bardziej kusząca aniżeli mogłoby ci się wydawać. - zakończyła swój filozoficzno-życiowy wywód, dając ci czas na spokojne przemyślenie.
Seinin już nie wracała do tematu, najwidoczniej dostała niezbędne odpowiedzi na których jej zależało

Po usłyszeniu twojej wizji kobieta roześmiała się w siodle, jednak jej głos brzmiał jakoś nienaturalnie, gorzko
- Szaleńczo zakochana ? A na końcu tej historii pewnie żyli długo i szczęśliwie ?
Po chwili jeszcze dodała
- Znam tą historię...

Jun na wieść o twoich misjach nie dla klanu, zmarszczyła lekko brwi
- To gdzie ty się najmowałaś ? Jako najemnik... Pilnujący pustych magazynów ? Jakoś wymyka mi się ten fragment historii. Myślałby kto, że rzucenie się na wioskowe zadania to pierwsza rzecz, którą uczyni każdy z Doko.


--------------------------

W końcu dotarłyście na miejsce, do osady Sonoyama. Było już późne popołudnie, ale na szczęście jeszcze się nie ściemniło. Zatrzymałyście się przed samym wejściem do wioski. Po strażnikach nie było śladu.
- Dobra, chodźmy do gospody. Dzisiaj z tego leśnego śledztwa i tak nic nie wyjdzie, a znając życie pewnie tam teraz znajduje się większość straży i kupców. Wynajmiemy pokoje i od razu zasięgniemy języka, dzięki czemu jutro z rana nie będziemy musiały marnować czasu... Czy może masz jakiś inny plan ? Jak myślisz młoda Doko ? - zapytała prowokacyjnie Jun


Kōseki Jun - KLIK

Archiwum Głosów

Herszt
Szczurowaty bandyta

Bandyta

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Z/T

[Anzou]

Wielka przygoda, dość spontaniczna rozpoczęła się na dobre. Anzou podjął decyzję, perspektywa uzyskania siły, możliwość lepszego opanowania Rantonu, bardziej optymalne używanie było bardzo atrakcyjne. Nawet jeżeli dziaduszek blefował i znalazł jelenia, na którym dotrze do swojego miejsca - czyli samotni. Władca Piorunów nadstawił plecy i przyjął ciężar mężczyzny. Nie należał on do chuderlaków, a do tego jego ładunek, plecak powodował, że było jeszcze trudniej. Podróż się rozpoczęła, a Kaminari w trakcie noszenia go na plecach skupiał się na oddechu i wyciszeniu. Przyświecał mu tylko jeden cel, nic więcej go nie interesowało, owszem, sama droga miała kilka pomniejszych etapów, ale końcowy efekt był znany.
- Skoro mieszka Pan tak daleko… co Pan robił w Atarashi, niedaleko terenów spornych?
Zagaił w trakcie podróży Anzou. Z każdym krokiem był bliżej swojego celu, krajobraz się zmieniał, niektóre widoki i tereny były mu znane, zwłaszcza te bliższe jego sercu. Niebieskooki w przerwach też medytował, a dziaduszek stosował jakieś swoje metody, które początkowo nie do końca były znane Anzou, ale nie oceniał tego, brał to co jest, takie jakie jest, z wdzięcznością, że może osiągnąć wyższy poziom. Jego ciało było już zmęczone od targania na swoich plecach emerytowanego Władcy Laserów. Mimo to, Kaminari parł do przodu jak dzik, przekraczał granicę swoich możliwości, w momentach krytycznych wspominał o ludziach, którzy wywarli na nim piętno w ostatnim czasie. Kagada, Chino, Gzik, Moshi, Zaku, Yai, Sanda, nawet Haruka. To byli ludzie, którzy teraz też pewnie ciężko pracowali, pokonywali swoje wewnętrzne bariery, słabości i stawali się lepszymi wersjami siebie. To samo chciał osiągnąć Anzou, który był pod wrażeniem siły z jaką rozprawił się jego plecak z bandytami.
- To było imponujące. Ci bandyci, nigdy się nie nauczą, są jak jakaś choroba.
Skomentował Anzou jasno stawiając swoją opinię na temat bandyterki. Nie trawił takich ludzi, oni tylko żerowali na słabszych i chcieli zapewnić sobie większą ilość zasobów. Dni, godziny mijały stosunkowo szybko, Anzou przyzwyczaił się nawet do ciężaru na plecach, musiało to wyglądać stosunkowo komicznie.
- Górskie powietrze… czuć je. Już blisko.
Odpowiedział Anzou. To dopiero tam zacznie się jego orka, jego organiczna praca, która pomoże mu opanować żywioł burzy, oby do perfekcji. Kaminari nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 7
Anzou : 6
_____________________________

Podczas podróży mieliście dużo czasu na rozmowy, także w końcu zapytałeś mężczyznę dlaczego pokazał się tak daleko od swojego domu. Co było najzwyklejszym i najnormalniejszym pytaniem pod Słońcem.
- Miesiąc temu dostałem wiadomość, że zmarł mój przyjaciel. Chciałem pojawić się nad jego grobem, pożegnać go. - odparł spokojnie Raijin, choć byłeś w stanie dosłyszeć smutne nuty w jego głosie.

Przy bandytach Raijin też nie okazywał litości.
- Najgorsze ścierwa, nieużytek rolny, zamiast zabrać się za uczciwą pracę to biegają po lasach kradną, zabijają i gwałcą. Zakała tego świata - zazgrzytał zębami, czuć było, że egzystencja bandziorów wywołuje w nim złość


-------------------------------

Pomimo zmęczenia biegłeś dalej, zeszliście z głównego traktu i powoli przebijając się przez leśną gęstwinę trafiliście do podnóży jednej z miejscowych gór. Najgorsze przed tobą
- Moja samotnia jest prawie na samym szczycie. W miejscu, gdzie śnieg jest przez cały rok.


-------------------------------

Zacząłeś wbiegać po górze, a z czasem po prostu już szedłeś, było za bardzo stromo i za dużo kamieni. Jeden zły krok i katastrofa gotowa.

Po blisko godzinie zorientowałeś się, że coś jest nie tak, zacząłeś oddychać mocniej, szybciej, jakby ktoś ściskał ci płuca. Zacząłeś brać większe wdechy, ale i tak czułeś, że są jakby nie pełne. Samo powietrze było lodowate, nieprzyjemne, drapiące gardło. Kolejne wdechy i cały czas towarzyszące uczucie, że nabierasz go za mało. W końcu skupiasz się już tylko na oddychaniu, które przestało być niezauważalną funkcją życiową, stało się całym światem, na którym w pełni skupiałeś swoją uwagę.
- Problemy z oddychaniem ? Tutaj wysoko w górach to normalne, przywykniesz - rzekł mężczyzna
- Mniej kamieni, więcej śniegu, łagodniejsze wejście, możesz biec dalej - dodał Raijin


Raijin - KLIK

Z/T