Gospoda pod Samotnym Wilkiem

[Ayumu]

"Agitacja"
Misja rangi D (Kampania Senrankai)
Kageharu
Kolejka 5/7+

Kageharu zgodził się na propozycję kierunku, jakim była Gospoda pod Samotnym Wilkiem i razem z Inoshi udali się w tamtym kierunku. Spaceru trochę było, najpierw przedmieściami, a później przez centrum osady. Shiroi Iwa tętniła życiem, ludzie chodzili po uliczkach. Mnóstwo straganów, wozów. Stolica prowincji pełną gębą. I dwójka młodych ludzi przechodziła między tym miejskim społeczeństwem.

Tak na dobrą sprawę mogli szukać shinobi już na ulicy, ale jednak szli do Gospody. Kageharu mogło przyjść parę pomysłów do głowy, dlaczego by nie zacząć tutaj, no i odpowiedzi, które zresztą wepchnęła do jego głowy Inoshi, komentując ten fakt.
- Tu też musi być masa shinobi. Tylko shinobi z Kyuzo już pewnie dostaję odpowiednie przydziały, a w Gospodzie znajdziemy takich obcych, bedą większe szanse, że trafimy na jakiegoś, który jeszcze się nei zaangażował w sprawę. - bądź co bądź, na ulicy załatwiało się sprawy. W Gospodzie się odpoczywało. Po zadaniu, po podróży, po pracy. A to oznaczało, że często tam mogli być akurat tacy, dla których dodatkowe zadanie to wręcz coś pożądanego./akap]

Po paru minutach od przekroczenia bramy osady dotarli do karczmy. Było w niej trochę ludzi. Dwie duże ławy były zapełnione ludźmi, których jednak szybko ocenić na raczej okolicznych rzemieślników czy producentów rolnych, którzy przyjechali do wioski handlować. Trochę dalej, lepiej ubrani, gadający o interesach, bardziej kupcy z zawodu. I dalej, co bardziej interesujące. Jeden stolik zajmowało trzech osobników w bardziej pustynnym odzieniu. Przewiewne szale, turbany, materiał kryjący nieścisłości w ubraniu. Ale wszyscy trzej w kamizelkach shinobi w piaskowym kolorze. Cicho jedli swoje posiłki, wymieniając się pojedynczymi słowami. Cichymi, uważnymi. Dalej, dwóch głośnych, przechwalających się walka w Atarashi, w wojnie przeciwko dzikim. Jeden był ciemnoskóry, z jasnymi blond włosami, wyglądający dość nietypowo w górzystym Kyuzo. Drugi miał niebieskawą skórę i jabky... Skrzela? Wyglądał jakby był skrzyżowaniem człowieka z czymś morskim, jakby rekinem. Byli zdecydowanie głośni i lekko, choć nieprzesadnie podpici, mimo wczesnej pory, ale byli uzbrojeni, wyglądali twardo, i było slychać, że są weteranami. No i był jeszcze jeden, osobnik. W czarnym ubraniu i płaszczu z kapturem na głowie, spod którego wystawała część bladej twarzy. Na krześle przy ścianie, rozwalony jak żaba na liściu, samotnie pijący butelkę. Ale przy jego pasie przypięta była katana, a za krzesłem leżał pakunek sugerujący łuk i kołczan. Ledwie go było widać i gdyby nie broń, można by było go wziąć za jakiegoś pijaka.

[Kageharu]

Kageharu zatrzymał się na moment zaraz po wejściu do gospody. Panował tam znaczny ruch. Głośne rozmowy, pojedyncze uderzenia naczyń i zapach jedzenia uderzyły w jego zmysły niemal od samego progu. Nie był to rodzaj miejsca, w którym czuł się szczególnie swobodnie. Starał się ukryć swój dyskomfort. Stał spokojnie, na pierwszy rzut oka mógł wyglądać, jakby gapił się w próżnię. On jednak rozglądał się po pomieszczeniu i starał się ocenić zebranych. Rzemieślnicy i handlarze raczej od razu odpadali. Dopiero ludzie przy kolejnych stolikach przyciągnęli jego uwagę na dłużej. Trzech shinobi w pustynnym odzieniu wyglądało na zdyscyplinowanych. Siedzieli cicho, jedli bez zbędnego hałasu, wymieniając między sobą krótkie słowa. Nie wyglądali na ludzi, którzy chętnie dadzą się zaczepić przez dwójkę młodych Doko bez dobrego powodu. Ich kompletnym przeciwieństwem było dwóch głośnych weteranów. Ich przechwałki mieszały się z alkoholem, a uzbrojenie zdradzało, że nie byli zwykłymi podróżnymi. Mogli się nadać, ale ilość alkoholu wlanego w gardło mogła odwrócić ich nastawienie. Pozostał jeszcze jeden osamotniony mężczyzna. Kageharu potrzebował chwili, by w milczeniu wodzić wzrokiem pomiędzy tymi trzema grupkami. Perswazja to nigdy nie była jego najmocniejsza strona. Z ranami radził sobie dużo lepiej niż z przekonywaniem ludzi do zrobienia czegokolwiek, szczególnie w miejscu, w którym jedno nierozważne słowo mogło doprowadzić do burdy, a tego powinien unikać jak ognia. Nie mógł przecież narażać Inoshi na niebezpieczeństwo; w pewnym stopniu czuł się za nią odpowiedzialny.
- Ci dwaj są głośni - odezwał się półgłosem, tak by tylko ona mogła go usłyszeć. - Łatwo będzie zacząć rozmowę, ale równie łatwo mogą narobić problemów. Tamci wyglądają na zdyscyplinowanych, jeśli są najemnikami, mogą podejść do sprawy poważnie... ale nie sądzę, by lubili, kiedy ktoś im przeszkadza w posiłku.
Przerwał na chwilę jeszcze raz spoglądając na mężczyznę w czerni. Jakby chciał się upewnić co do swojej opinii.
- Ten ostatni... Wygląda, jakby wolał, żeby go nie zauważano, a to zwykle oznacza albo kłopoty... albo kogoś naprawdę wartego uwagi.- Dokończył w końcu, układając sobie w głowie resztę planu. Nie myślało mu się dobrze w takim hałasie, a to trochę utrudniało zebranie myśli i podjęcie właściwej decyzji.
- Możemy zacząć od tych dwóch. Jeśli rozmowa pójdzie źle, przynajmniej zmniejszy to szansę na awanturę i nie spali tak łatwo pozostałych mostów. Chyba że wolisz inaczej. - Spojrzał kątem oka na Inoshi. Nieświadomie zrzucił decyzję na nią. Nie dlatego, że nie potrafił jej podjąć, po prostu nie ufał swoim umiejętnościom rozmowy, a ich sytuacja była dość delikatna i wymagała pewnej finezji.

[Ayumu]

"Agitacja"
Misja rangi D (Kampania Senrankai)
Kageharu
Kolejka 6/7+

Uważny wzrok Kageharu obserwował trzy grupy, a właściwie dwie grupy i jednostkę. Badawcze spojrzenie analizowałi i próbowalo ocenić, kogo z tych ludzi można by przekonać do udziału w zadaniu dla klanu Hyuuga. Po wstępnej analizie stwierdził, że jedni mogą być drażliwy, inny bardzo ryzykowny, a dwójka przechwalająca się między sobą była najlepszym kompromisem.

Chłopak podzielił się spostrzeżeniami z koleżanką, która natychmiast z entuzjazmem kiwnęła głową, zgadzając się, chociaż nie na decyzję, to na sugesję Kageharu.
- Dobrze, zacznijmy od nich... Tylko... - Speszona spojrzała w ziemię, kręcąc stopą w podłodze, a jej blond włosy przykryły twarz, która się zarumieniła. - Tylko ja się trochę wstydzę. Mógłbyś ty zacząć? - zapytałą bardzo nieśmiało.

No i co pozostało? Powiedzieć "hej, jesteście tu obcy, ale może chcielibyście zaryzykować życiem dla tych okolic bo wioska dobrze płaci"? Przecież najgorsze, co mogą powiedzieć to "nie", prawda?

[Kageharu]

Kageharu przez chwilę milczał ze zdziwieniem na twarzy, patrząc na speszoną Inoshi. Zwiastowało to dla niego niemiłe kłopoty. Jej spuszczony wzrok i rumieniec rozlany po całej twarzy mówiły same za siebie. Chłopak sam też nie czuł się w roli rekrutera szczególnie pewnie. Komunikacja międzyludzka, a już w szczególności z obcymi osobami, nigdy nie przychodziła mu łatwo. Mimo to, jeśli Inoshi nie potrafiła zacząć, ktoś musiał. Westchnął cicho, niemal niezauważalnie.
- Dobrze - odpowiedział półgłosem. - Spróbuję - Zupełnie nie brzmiało to jak pewność siebie. Raczej jak spokojna zgoda na nieuchronny obowiązek. Spojrzał jeszcze raz przez krótką chwilę w kierunku dwójki mężczyzn, po czym ruszył ku ich stolikowi. Nie za szybko, nie z przesadną ostrożnością. Starał się zachować naturalnie. Tak, by nie wyjść na cykora ani na osobę szukającą problemów. Zatrzymał się przy stoliku, zachowując bezpieczną odległość, nie wchodząc w ich przestrzeń osobistą. Oczywiście na tyle blisko, by ci zwrócili uwagę na jego obecność.
- Wybaczcie, że przeszkadzam - powiedział w końcu, nie podnosząc głosu, ale na tyle głośno, by mieć pewność, że obaj go usłyszeli. - Słyszałem, że macie doświadczenie w walce. Szukamy wojowników, którzy tutaj, w Karmazynowych Szczytach, byliby zainteresowani płatnym zleceniem. Sprawa dotyczyłaby problemu z Senrankai - Nie przedłużał. Nie chciał przekonywać ich na siłę, bo po pierwsze: nie posiadał takich argumentów, a po drugie: nie wiadomo, jakie konsekwencje mogły przynieść te próby. Na razie próbował po prostu zarzucić przynętę. Jego zielone oczy przesunęły się po obu mężczyznach, a następnie kątem oka upewnił się tylko, że Inoshi stoi niedaleko za nim.
- Jeśli chcecie konkretów, koleżanka posiada więcej informacji na temat tego zlecenia - dodał pośpiesznie, licząc w głębi ducha, że obejdzie się bez większych komplikacji. Już sam nie wiedział, czy jest gorszym mówcą, czy wojownikiem. Oby nie musiał się o tym boleśnie przekonać.