Szpital

[Minari]

Widząc skrępowanie Hattori’ego po tym, jak mu podziękowała za opiekę medyczną, Minari uśmiechnęła się do niego promiennie, chcąc załagodzić jego zawstydzenie. Powiedziała to, co chciała powiedzieć i uważała, że to co dla niej zrobił znaczyło naprawdę wiele. Gdyby nie znalazł wtedy rozwiązania, jak poprawić jej pogarszający się stan zdrowia, nie byłoby już dla niej nadziei. Nie zawstydzała go jeszcze bardziej i nie ciągnęła już tego tematu, uważając tą kwestię za zakończoną. Pora było skupić się na konkretach, jak choćby jej dzisiejsza praca w terenie jako uzdrowicielka środowiskowa.

Bardzo szybko okazało się, że Hattori był doskonale poinformowany, zarówno o samych zaręczynach, jak i o tym, że sprawa na obecną chwilę jest jeszcze trzymana w sekrecie, więc Minari mogła swobodnie poruszać się w terenie, bez żadnych obaw o to, że ktoś ją zaczepi, lub zrobi niepotrzebne zamieszanie. Było to bardzo pocieszające, bo dzięki temu będzie mogła spokojnie wypełnić obowiązki, które teraz powierzał jej Przełożony.

- Myślę, że to bardzo dobry pomysł na początek, po tak długiej nieobecności. - Przytaknęła z wyraźnym entuzjazmem. - Rozruszam się trochę i spróbuję przy okazji rozruszać też Kudo.

Gdy ze strony Hattori’ego padły gratulacje, Minari spojrzała uważnie na mężczyznę, jakby czegoś szukała na jego twarzy. Jego ton był szczery i ciepły, co napawało ją radością, bo najwyraźniej rzeczywiście przestał się na nią gniewać za to, co wywinęła jej Matka. Naprawdę bardzo się cieszyła, że ich relacje wróciły do normy, bo zdecydowanie byłoby jej ciężko, gdyby Hattori nadal traktował ją chłodno i z dystansem. Obawiała się jeszcze jednej rzeczy z jego strony. Zarzucenia jej, że wykorzystała sytuację, aby celowo zbliżyć się do Lidera i zyskać jego przychylność. Na szczęście jej obawy okazały się bezpodstawne i wygrała kwestia zaufania, jakie Hattori w niej pokładał. Miał pewność, że jako medyk, Minari zawsze była profesjonalna i z taką samą troską i zaangażowaniem podchodziła do każdego pacjenta, bez wyjątku. Była po prostu sobą, a to w zupełności wystarczyło, by reszta potoczyła się sama. Jej pozostało tylko zaakceptować ten dar od losu.

- Dziękuję, Hattori-sama. - Odpowiedziała, uśmiechając się delikatnie.

Tak więc Przełożony Szpitala wstał ze swojego miejsca przy biurku i razem opuścili jego gabinet, aby poszukać Kudo, który miał jej towarzyszyć w dzisiejszym obchodzie. Za nimi, kilka kroków dalej, podążała spokojnie Sumire. Słysząc, że Kudo nadal znajduje sobie nowe kryjówki, żeby przesypiać swój dyżur, Minari parsknęła lekko śmiechem. Była pełna podziwu, że Hattori ma do niego taką cierpliwość, ale trudno było się dziwić, bo młodzieniec miał naprawdę talent do uzdrawiania, tylko z zaangażowaniem było u niego trochę gorzej. Swoje poszukiwania zaczęli od gabinetu lekarskiego. Hattori otworzył drzwi i puścił ją przodem, prosto w tłumek czekających tam osób. Komitet powitalny przywitał ją hasłem na papierze i tak niesamowitym entuzjazmem, że z początku zaskoczona Minari, teraz szlochała z radości i wzruszenia, ściskając wszystkich ciepło i z całego serca dziękując. Sumire spokojnie stała w progu i uśmiechała się dobrotliwie, widząc całą scenę.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 3/...

Lato 396 roku Minari Kampania D - Uzdrowcielka środowiskowa

Chwilę trwało zanim wszyscy zdążyli cię przywitać, przy okazji częstując cię przygotowanymi wcześniej słodkościami. Sielanka pewnie by trwała w najlepsze gdyby nie
- *KHYM* *KHYM* - Hattori głośno chrząknął
Wszyscy spojrzeliście na niego, ten obrzucił was jednym ze swoich wymownych spojrzeń, kiwnął wam głową i wyszedł. Nic nie powiedział, ale każdy z was doskonale wiedział co to oznacza... Czas wracać do pracy.

Przez mały tłum przebił się do ciebie ze średniej wielkości włosami, brunet o imieniu Nemunari
- To co ? Fajnie jest poleżeć i się napić herbaty, zajadając przy tym fantastyczne słodkości jednak trzeba wyruszać, aby zbytnio nie zezłościć Hattori`ego. - zauważył Kudo
Mężczyzna zabrał podstawowe przyrządy do leczenia oraz same lekarstwa i wyszedł najpierw z gabinetu, a później opuścił szpital.
W momencie kiedy dałaś mu znać, że jesteś gotowa wyruszyliście razem wraz z twoją towarzyszką.

Twój towarzysz zdawał się doskonale wiedzieć gdzie macie iść
- Według wcześniejszych moich ustaleń z Hattorim mamy udać się przed osadą, znajduje się tam kilkanaście chałup. Mamy przebadać dzieci oraz nakłaść ich rodzicom trochę wiedzy do głowy. Wystarczy, żeby ich nakłonić do częstszych kąpieli i już będziemy mieli wielki sukces - utalentowany uzdrowiciel

Podróż nie zajęła wam wiele czasu. Po blisko piętnastu minutach znajdowaliście się w miejscu o którym mówił dwudziesto kilku latek. Były to obrzeża, obrzeży Shiroi-Iwa, choć wioska była zadbana to tutaj aż tak kolorowo to nie wyglądało. Jednak patrząc na tutejszych ludzi mogłaś bez większej trudności stwierdzić, że mieszkają tu poczciwi ludzie.

Kudo Nemunari
Hattori Masanobu - KLIK