Szlak transportowy

[Minari]

Gdy Reiko nie przyjął jej przeprosin, bo były niezasadne, Minari tylko westchnęła z rezygnacją. Nadal uważała, że postępowanie matki zakrawało o mało delikatne i było jej zwyczajnie mocno wstyd, w jaki sposób zdobyła informację, jednocześnie rozpętując tą małą “aferę” i uruchamiając dodatkowe wsparcie, zamiast zwrócić się do własnego ojca. Całe to zamieszanie było winą Ayumi, więc Białowłosa nie tyle przepraszała w swoim imieniu, co po prostu za matkę. Lider jednak nie wyglądał na rozgniewanego. Bardziej na zmęczonego zbyt dużym natłokiem spraw i myśli. Możliwe, że to właśnie dlatego dopadł go ból głowy.

Słysząc, że wyznaczając jej opiekunkę, nikt nie kierował się jej dobrem, tylko przede wszystkim kontrolą i porządkiem, które rzekomo były zagrożone, Minari tym samym dostała dowód, że rzeczywiście stał za tym Raikuro. Kontrola i porządek to jego ulubione domeny, a powiązania z Shibue tylko zamykały tą kwestię w całość. Pozostawała tylko jedna rzecz. Czy matka wiedziała o tej kobiecie, czy to po prostu sam Asystent zajął się wyborem przyzwoitki. Tego i innych spraw dowie się już w domu. Było jej jednak przykro, że nie pomyślano o tym, jak może wpłynąć na nią samą terror tej Starej Kobiety. Tak, terror. Wczorajsze zabronienie jej spędzenia czasu przy ognisku z przyjaciółmi, zjedzenie ciepłego posiłku i wypicie ciepłej herbaty, było jawnym ograniczaniem jej wolności, a nie kwestią przyzwoitości. Raz mogła przymknąć na to oko, ale jeśli sytuacja powtórzy się w obozie, będzie musiała powiedzieć zdecydowane “nie”.

Niemniej, kolejna reakcja Lidera sprawiła, że wstąpiło w nią nieco nadziei. Był wyraźnie gniewny i zapewnił, że póki urzęduje, nikt jej nie złamie. Tym samym mogła podejrzewać, że jeśli Pani Shibue będzie ją źle traktować, lub co gorsze, podniesie na nią rękę, może bardzo szybko stracić swoją nową posadę. Tak, było to światełko w tunelu, które dało jej nowe siły na przetrwanie tej przygnębiającego sytuacji. Zastanawiała się też, co to za rozmowy miał na myśli Lider po powrocie do Shiroi-Iwy, ale nie ośmieliła się pytać. Tak czy inaczej, brzmiało bardzo poważnie. Na sam koniec została odprawiona, z kolejnym cytatem, który był wyraźnie zastanawiający, zwłaszcza że wyczuła tą subtelną zmianę w tonie głosu Reiko, chociaż ten wyraźnie patrzył w drugą stronę. Może jej się zdawało, ale miała wrażenie, że brzmiał dokładnie tak samo, jak ona czuła się przez resztę zimy.

- Gdyby ból powrócił, proszę mi dać znać. - Powiedziała z ciepłą, troskliwą nutą w głosie. - To migrena, a natłok spraw i kłębiących się w głowie myśli mogą sprawić, że wróci.

Chwyciła za rączkę drzwi, aby opuścić powóz, ale zatrzymała się jeszcze na chwilę, przypominając sobie o czymś. To mogła być jedyna okazja, kiedy miała okazję stanąć przed Liderem twarzą w twarz, bez świadków, dlatego też postanowiła skorzystać z tej okazji.

- Reiko-sama... - Zagadnęła jeszcze. - Życzę Ci pomyślności podczas rozmów z Liderami. Będę się modlić o Pokój...

I opuściła powóz, zamykając za sobą drzwi, by na koniec zeskoczyć ze schodka i wrócić do swojego powozu. Raikuro gdzieś się ulotnił, ale Shibue nadal siedziała na swoim miejscu, najwyraźniej ciężko znosząc Ryuunosuke, który jeszcze dotrzymywał jej towarzystwa. Minari wgramoliła się do środka i ponownie zajęła miejsce obok Seinina, mając nadzieję że przechował dla niej resztę słodkości.

- Shirei-kana dręczyła migrena. - Wyjaśniła bardziej dla Ryuunosuke, niż dla Shibue. - Lecznicza chakra pomogła.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Klanowe pęta

Wychodząc zagadnęłaś jeszcze Reiko na do widzenia, odwrócił głowę, spojrzał ci w oczy, wreszcie odpowiedział ci delikatnym uśmiechem.

Wróciłaś do wozu, w którym Raikuro już nie było, jednak wychodził z niego już Ryuunosuek, który właściwie już bardziej w biegu wysłuchał tego co miałaś mu do powiedzenia. Sam zaś zanim się ulotnił, powiedział do ciebie:
- Wykryte zostało wrogie źródło, podejrzenia Senrankai albo innego cholerstwa w postaci Yokai. Nie martw się, z wiedźmą nie powinno być źle, zresztą i tak zaraz wracam, muszę być na zlocie. Reikoś mnie potrzebuję, nie wiem co on tam kombinuje, ale już mu obiecałem, że będę także do zobaczenia. A ! Zostawiłem ci truskawki i mochi, słodkości, słodkościami, ale nie zapominaj o owocach, wy młodzi potrzebujecie dużo witamin.

Seinin wybył, zostałaś w wozie sama z Shibue. Na początku panowała niezręczna cisza, którą przerwała kobieta:
- Wiedz, że to nic nie zmienia, nie krzywdzę cię, co też usłyszał ten stary cap, zamierzam wypełnić swój obowiązek. - oświadczyła oschłym tonem starsza pani.

Po blisko kolejnej półgodzinie do wozu weszło kilku shinobi, uśmiechali się wesoło, po chwili przygrywając ciche, spokojne melodie. Jak widać w klanie Hyūga, sporo było artystów i grajków, chociaż ten nie był najwyższych lotów, to trzeba było przyznać.

Hyūga Ryuunosuke - KLIK
Shibue O-Taki - KLIK

Archiwum Głosów

Daimaru Fuu
Kizaki Gensai
Hyūga Reiko - KLIK
Hyūga Raikuro

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Klanowe pęta

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Kampania 20/...

Zima 395 roku Zakata Zlecenie Specjalne S - Ug

Chwilę trwało zanim wybrałeś drogę jednak w końcu przedstawiłeś drużynie swój wybór, wszyscy odetchnęli z ulgą, choć droga była dłuższa to każdy traktował Saigo jako bezpieczną przystań... Przystań do której nie wszyscy mieliście tym razem wrócić, śmierć towarzysza ciążyła wam cały czas na duszy. Choć Shun był spokojnym i cichym chłopakiem to bezapelacyjnie był częścią was samych, częścią KOGAN. Nawet tak zwyczajna rzecz jak marsz po trakcie wydał wam się czymś nienaturalnym. Zawsze w tej samej pięcioosobowej formacji maszerowaliście dumnie, jednak strata tego jednego, skruszyła całą waszą strukturę, że nawet w tak trywialnej sprawie jak marsz byliście całkowicie pogubieni.

Grube zaspy śniegu i przenikający do szpiku ości mróz również nie pomagał, jednak o tyle mogliście się cieszyć, że przynajmniej nie padał śnieg.

Rozbiliscie obóz i chodź przyszedł zmrok, a wraz z nim sen to i on nie przyniósł ukojenia waszym sercom. Następnego dnia w równie parszywych nastrojach ruszyliście dalej, w końcu mieliście dojść do Saigo. W obozie towarzyszyły wam ciche mruknięcia, nikomu nie zbierało się na rozmowę. Sytuacja przypominała dokładnie tą samą po incydencie z Raikuro, ale wtedy, wtedy byliście wszyscy razem...

Do Saigo dotarliście późnym popołudniem.

Archiwum Głosów

Shien - KLIK
Kijikawa Isamu - KLIK
Hyūga Miyu - KLIK
Hyūga Daigo - KLIK
Jojo - Jōyama Jōtarō
Posłaniec z Shiroi-Iwa
Shien - KLIK
Hyūga Shun - KLIK

[Zakata]

To co nam zostało to podróż, najzwyklejsza czynność obarczona ogromnym żalem po stracie przyjaciela. Zawsze mogło stać się wszystko ale finalnie wychodziliśmy z opresji w piątkę, teraz wychodzimy w czwórkę, bez tego jednego chłopaka. Był cichy, ale był też dobrym człowiekiem, wszystkie akcje w jakich brał udział, mimo, że nie zawsze były na miejscu miały w sobie to coś miały w sobie tę namiastkę, tę duszę czy po prostu dodatkowy element... Tym razem tego elementu już nie było nie było już Shuna.

Szliśmy w ciszy, każdy zastanawiał się nad sobą nad tym wszystkim. Dla mnie to nie było obce uczucie, że ktoś z moich towarzyszy umierał, dosyć często to się zdarzało, jednak w tym przypadku zabolało jak nigdy, ciążyło na sercu tragicznie. Obóz jako tako rozbiliśmy, wartami się podzieliliśmy i każdy z nas trzymał swoją wartę patrząc w niebo, oglądając gwiazdy przemierzające drogę na nieboskłonie.

Z rana wyruszyliśmy w dalszą podróż do Saigo, ostatnie zadanie na tej misji przede mną udać się do Kotomoriego i przedstawić mu sytuację. Co z KOGAN, co z Saigo, co z tym wszystkim czy jest sens dalszej egzystencji drużyny kiedy oni są po prostu za słabi, będą tylko ginęli na kolejnych misjach.

Wszedłem do pomieszczenia w którym znajdował się Kotomori, zapukałem delikatnie a następnie wszedłem do gabinetu. - Wracam z misji, wracamy... Yokaie w wiosce zostały wybite, ludzi niestety nie udało się odratować... Podobnie nie udało się odratować Shuna... Straciliśmy jednego członka KOGAN... Został zabity przez olbrzymiego szkieleta. - Spuściłem głowę w dół jak mu to przedstawiałem, był to ciężki moment, próbowałem być silny, ale teraz to bolało inaczej. - Musimy się zastanowić co dalej z KOGAN, czy jest sens narażać tych ludzi na takie ryzyko?

[Kaito Ishikawa]

Kampania 21/...

Zima 395 roku Zakata Zlecenie Specjalne S - Ug

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Kampania 2/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Na tropie...

Jak dokładnie brzmiały rozkazy nie mogłaś wiedzieć, ale bez słowa sprzeciwu przyjęłaś to co usłyszałaś od Hattor`iego. Smutek, który zaczął ci towarzyszyć w żaden sposób nie wpłynął na zachowanie twojego przełożonego, cały czas główny uzdrowiciel pozostawał niewzruszony. W momencie gdy zakończyłaś zadawać swoje pytania mogłaś usłyszeć następującą odpowiedź:
- Tak, jest to zrozumiałe, zwłaszcza, że nie wiadomo na ile tak naprawdę wyruszasz w tamte strony. Poinformuje twojego dowódcę, także możesz spokojnie iść się spakować i pożegnać z kim tam uważasz za stosowne. A propo twojego dowódcy, jest nim Takeda Ryū, wysoki, rudy mężczyzna... Z pewnością go rozpoznać. Także powodzenia. - zakończył swą wypowiedź pan Hattori, odwrócił się i pozostawił cię absolutnie samą

Po tym jak się spakowałaś i poinformowałaś kogo trzeba o nowych rozkazach ( mogłaś, bo to co usłyszałaś nie było objęte żadną klauzulą tajności) ruszyłaś do głównej bramy, gdzie czekały na ciebie dwa małe powozy załadowane po brzegi oraz jedenastka ludzi.
- HEJ HO ! ŚPIEWAĆ ZAŁOGA ! UŚMIECHNIJCIE SIĘ TROCHĘ BIAŁOCY, WIĘCEJ RADOŚCI ! HAHAHAHA ! - ryczał na całą osadę, brodaty, rudy mężczyzna, przypominał trochę zwierza, miał w sobie coś z dzikości.

Gdy podeszłaś bliżej, mężczyzna od razu do ciebie podszedł przytulając cię jak swoją
- Takeda Ryū, sentoki, dowódca ! A ty jak mniemam jesteś naszym medykiem ? Dobrze, że jesteś, możemy ruszać. Wszystko opowiem ci w drodze.
Zachowanie mężczyzny mogło tobą wstrząsnąć, było widać, że jest nie tutejszy. Mogłaś zerknąć na pozostałych członków drużyny, wzdrygali się widząc zachowanie dowódcy. W każdym razie, po chwili ruszyliście w stronę... No właśnie... Gdzie ???

Takeda Ryū
Hattori Masanobu - KLIK

[Minari]

Fakt, że ma zostać odesłana z Shiroi-Iwy był na tyle bolesny, że Minari było już wszystko jedno i nie dopytywała o dalsze szczegóły. Do tego zdecydowanie nie poprawiły jej humoru słowa Hattori’ego, że w sumie to nie wiadomo na ile nawet tam jedzie. Tak, czuła się jak przeszkoda, którą należało usunąć w imię czegoś lepszego. Spuściła więc przygnębione spojrzenie, w milczeniu wysłuchując ostatnich słów, które miał jej do przekazania Przełożony. Miała czas, żeby się spakować i pożegnać, a także dostała opis mężczyzny, który był na ten czas jej dowódcą. Skinęła głową na znak, że zrozumiała, jednak milczała.

Gdy wróciła do domu znacznie szybciej niż normalnie, od razu zaczęły się pytania o powód, więc Minari chwilę przysiadła z Dziadkiem i Matką, aby wyjaśnić im, że z rozkazu Shirei-kana, ma udać się do jednej z większych osad, aby stworzyć tam punkt medyczny. Słysząc, że nie wiadomo gdzie tak naprawdę Białowłosa się udaje i na ile, zarówno Ayumi, jak i Kazuma, mieli zdezorientowane miny. Minari z przygnębieniem przyznała, że czuję się, jakby specjalnie ją odsyłano, na co Kazuma zmarszczył brwi, jakby nad czymś się zastanawiał, zaś Ayumi zrobiła wyraźną minę, jakby czuła się za to winna. Tak czy inaczej, nie było wyboru, więc Minari ostatecznie spakowała swój tobołek i pożegnała się z rodziną, by ruszyć pod bramę miasta.

Będąc na miejscu, wypatrywała z nadzieją swoich przyjaciół, ale chyba nie mogła liczyć na to, że już zawsze będzie miała pod ręką Kizaki’ego i Fuu, gdy gdzieś wyjeżdżała. Nim jednak zdołała się lepiej rozejrzeć, dorwał ją jej dowódca. Tak, dosłownie dorwał, bo została zgarnięta na szybkiego przytulasa, co wprawiło ją w nieme osłupienie. Patrząc tak na niego, momentalnie stanął jej przed oczami Ryuunosuke. Ta sama beztroska i totalne wywalenie na etykietę i maniery. Nie, żeby jej to przeszkadzało, po prostu nie spodziewała się młodszej kopii Wuja, nawet jeśli nie byli spokrewnieni. Chyba.

- Miło Cię poznać, Takeda-sama. - Odpowiedziała grzecznie i ukłoniła się. - Jestem Hyūga Minari.

Tak więc skoro byli już w komplecie, to nie pozostało nic innego, jak wyruszyć. Minari ostatni raz spojrzała na miasto z wyraźnym przygnębieniem, po czym podążyły za resztą. Co ją czekało? Nie miała zielonego pojęcia, za to miała nieprzyjemne przeczucie, że minie dużo czasu, zanim znów powróci do Shiroi-Iwy...

[Kaito Ishikawa]

Kampania 3/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Na tropie...

Idąc o własnych nogach, gdyż na powozach nie było miejsca ruszyliście w stronę... No właśnie...
- Jedziemy do osady Takamine, z tego co mówił mi nam szlachetnie panujący Reiko-dono jest to bodajże trzecia pod kątem wielkości osada w kraju Kyuzo. Kto by pomyślał co ? A hoj przygodo... hahaha ! - poinformował ciebie, a może też i pozostałuch, dowódca, który dosyć nonszalancko, wskoczył na powóz obok woźnicy i przykrywając ręką swoje oczy spojrzał w dal, w stronę, w którą mieliście zmierzać.

Takeda-san zeskoczył tuż przy tobie i idąc ramię w ramię z tobą, zadał ci pytanie
- To teraz możemy pogadać jakieś pytania ? Coś chcesz wiedzieć ? Bo nie wiem ile ci Hattori powiedział, słyszałem, że się dostałaś do nas na doczepkę hehe...
Czułaś, że jego promienna aura była prawie, że namacalna, że jak byś wyciągnęła rękę to byś nie chwyciła jego tylko, coś w postaci pomniejszego Słońca.
-------------

Gdy rozmowa z Takeda-san została zakończona, mężczyzna powędrował do dwójki innych shinobi, rzucając im się na plecy. Mogłaś patrzeć jak zmieszani shinobi, nie wiedzą co mają czynić, jak się zachować, odpowiedzi na takie zachowanie, nikt, nigdy ich nie uczył jak większość ludzi z rodu Hyūga. Ryū jednak długo z nimi nie zabawił tylko powędrował dalej, zanim jednak "zaatakował" kolejnych członków waszej ekspedycji, odwrócił swoją głowę w twoją stronę, a przynajmniej tak to wyglądało, gdyż finalnie odezwał się do chłopaka za tobą:
- Ryōma, Minari zapoznajcie się, no już, już. Będziemy wszyscy razem jeść, spać i pracować. Musimy się dobrze poznać, aby móc na sobie polegać ! - krzyknął w stronę chłopaka, choć przekaz był skierowany do wszystkich.

Ryōma okazał się chłopakiem, który wyglądał na kogoś w twoim wieku. Był wyższy od ciebie o głowę, miał błękitne oczy i nosił wiosenny płaszcz z kapturem, który zasłaniał mu usta. Przez co widziałaś tylko część jego twarzy oraz kilka kosmyków, blond włosów. Wasze spojrzenia skrzyżowały się, po jego oczach poznałaś, że się nie uśmiechnął. Ukłonił tylko delikatnie głowę i przedstawił się:
- Ryōma
Typem gaduły to z pewnością nie był.

Ryōma - KLIK
Takeda Ryū - KLIK
Hattori Masanobu - KLIK

[Minari]

Wkrótce okazało się, że zmierzają do osady Takamine, o którem Minari słyszała dość niewiele, ale w sumie tyle samo ją to teraz obchodziło. Pójdzie, zrobi swoje i wróci. Oby tylko nie okazało się, że będzie musiała tam spędzić kilku miesięcy. Tak, w tym momencie była na tyle przygnębiona odesłaniem jej, że najchętniej całkowicie by się wyłączyła, jednak nie mogła ignorować dowódcy, nawet gdy ten znów zaczął wykazywać beztroskie zachowanie, wskakując na wóz obok woźnicy i wypatrując w oddali przygody.

Kiedy jednak znów do niej dołączył i poruszył kwestię pytań, pewne wyrażenie zwróciło jej uwagę i nie zabrzmiało zbyt pocieszająco. Mimo to musiała wiedzieć, jak naprawdę miała się sytuacja. Hattori powiedział, że to rozkaz Reiko, ale nie powiedział, że poproszono odgórnie o jej obecność. Równie dobrze sam Przełożony mógł dostać nakaz wytypowania kogoś do tego i sam Hattori podjął decyzję, żeby wysłać właśnie ją.

- Na doczepkę? - Zapytała, zwracając swoje oczy na dowódcę. - Co przez to rozumiesz, Takeda-sama?

Dalsza część podróży mijała na integracji. Dowódca mocno nalegał, żeby wszyscy zapoznali się ze sobą, by mieć lepszy kontakt i móc na sobie lepiej polegać. Było to jak najbardziej zrozumiałe i Białowłosa normalnie pewnie chętnie by nawiązała nowe relacje, gdyby nie była w tak podłym nastroju. Mimo to usłuchała, gdy Takeda zwrócił się do niej i mężczyzny, który szedł za nią, więc Białowłosa zwolniła krok, żeby ten mógł zrównać się z nią. Jemu najwyraźniej nowe znajomości też nie były w smak, bo na jego twarzy próżno było szukać cienia uśmiechu. Nie był też zbyt rozmowy, przedstawiając się tylko z imienia i skinieniem głową. Tak więc Minari musiała wziąć na siebie podtrzymanie rozmowy.

- Miło mi Cię poznać, jestem Minari, medyk. - Odpowiedziała i ukłoniła się grzecznie. - W czym się specjalizujesz, Ryōma-san?

[Kaito Ishikawa]

Kampania 4/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Na tropie...

Twoje pytanie skutecznie zatrzymało dowódcę przed odejściem. Spojrzał na ciebie zaskoczony.
- To Hattori ci nie mówił ? Reiko-dono chciał ściągnąć tych słabszych, mniej wprawnych medyków, co na pierwszych liniach stoją, akurat żeby się trochę podszkolili i byli w stanie pomóc w samej walce z Senrankai. Na koniec doszedł do wniosku, żeby jednak dać kogoś z większą wiedzą i sięgnąć po jednego medyka ze szpitala. Myślałem, że sama się zgłosiłaś, było inaczej ? - zapytał zaciekawiony Takeda-san
-------------

Ryōma po usłyszeniu pytania, zwrócił na siebie swoje oczy, widząc je z bliska, odkryłaś, że ich błękit przyciągał uwagę bez wysiłku, następnie ciężko westchnął i odpowiedział:
- W walce. - w chłopaku nie było ciepło, ale pewność.
Nastąpiła chwila ciszy, po której Ryōma dodał
- Krótki dystans i trochę błyskawic.
Znowu ciężkie westchnięcie
- Jak tu trafiłaś ? Zgłosiłaś się na ochotniczkę ?
-------------

Nieuchronnie zaczęliście zbliżać się do osady Takamine. Było już ciemno. A osada już jakby lekko przycichła, z trudem można było dojrzeć jakiegoś przechodnia.
- Tamto domostwo to tam będziemy spać ! - krzyknął do was dowódca, wskazując duży budynek, który stał na skraju osady.
Okazało się, że to gospoda 1Ume to Kawa. W środku wyglądało na bardzo schludną i taką, którą spokojnie można było umieścić w samej Shiroi-Iwa.

Mieliście dwa pokoje, jeden dla mężczyzn, drugi dla pań. Akurat wyszło zabawnie, że było was po równo czyli po sześć. Z pewnością łatwiej było głównej osadzie wynająć dla was pokoje. Gdyż największymi pokojami, były właśnie szóstki.

Ryōma - KLIK
Takeda Ryū - KLIK

Słowniczek

1Ume to Kawa (梅と川) – Śliwa i Rzeka

Archiwum Głosów

Hattori Masanobu - KLIK

[Kaito Ishikawa]

Kampania 4/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Na tropie...

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Kampania 8/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Obława w Zielonym Pasie

Mężczyzna spojrzał na ciebie zawiadackim spojrzeniem
- Słoneczko przy twojej urodzie jest to niemożliwe, jesteś dla mnie tym czym dla kwiatów są promienie słoneczne. - próbował swoich uroków Masakiyo
Dowódca, który już nie wytrzymał rzucił tylko chłodno z nutą złośliwości
- Mówisz do niej Słońce, bo tak jak na Słońce nie możesz na nią patrzeć ?
Yukimura pobladł, chciał coś odpowiedzieć, ale tylko się zapowietrzył. Z przerażeniem kręcił przecząco głową, dopiero po chwili odzyskał głos
- Nie... Nie... To nie tak... -zwrócił się w twoją stronę -.. Sayuri proszę cię nie słuchaj tego jadu dowódcy.

W chwili gdy podzieliłaś się z resztą drużyną co tak naprawdę potrafisz mogłaś usłyszeć okrzyki zadowolenia
- Wow ! To super ! Dobre wieści, będzie wiadomo do kogo się udać, gdy sytuację potoczą się niezbyt dobrze - skomentowała Aoko
- Zbyteczne, nic nam nie grozi. To nie my będziemy walczyć - wtrącił chłodno Jin


---------------------------------------


Podróżowaliście jeszcze dosyć spokojnie, choć byliście już prawie na miejscu. Mogłaś dostrzec jak część odpowiadająca za dywersję, skupia się i dalej mknie przed siebie. Natomiast główne siły szturmowe odbiegły trochę w prawą stronę

Aoko wysłuchała się w skupieniu, z uśmiechem stwierdziła
- To już nie taka świeżynka, jak już masz jakieś misję na koncie. Jeszcze kilka i pewnie obydwie zaraz będziemy akoraitto.

Masakiyo ożywił się w momencie w którym zaprosiłaś go do rozmowy. Zmniejszył dystans między wami i ochoczo odpowiedział
- Kilka D, kilka C i parę B. Ile tych dam by nie było to żadna nie mogła się równać z waszą urodą - wyszczerzył na koniec swoje zęby w szerokim uśmiechu

---------------------------------------

Po dwóch godzinach byliście na miejscu przystanęliście przy linii drzew, oddalonych od wzgórza jakieś czterysta metrów.
- Zaraz będziemy dawać sygnał do ataku, przyszykujcie się - poinformował was Jin


Yukimura Masakiyo - KLIK
Hyūga Aoko
Hyūga Jin

Archiwum Głosów

Nieznajomy Jeden
Nieznajoma Dwa
Nieznajomy Trzy
Nieznajomy Cztery
Starszy mężczyzna spisujący dane
Posłaniec
Hyūga Shirako
Takayama Yumi - KLIK

[Sayuri]

Śmiechom mogłoby nie być końca. Nastroje, przynajmniej według Sayuri, była całkiem niezłe. Oczywiście dopóki ich dowódca, Jin, nie wkroczył, by chcieć popsuć im dość pozytywne podejście. Czy mu się to udało? Widać było, że Masakiyo został zabity z tropu i w tym momencie bał się, jakoby jego reputacja ucierpiała w jej oczach. Jednak, prawdę mówiąc, brała jego słowa z przymrużeniem oka, bo jej to nie przeszkadzało, a przynajmniej "Przeznaczenie" spełniał się w swojej roli. Dlatego słowa ich dowódcy ją nie ruszyły. Wiedziała, że chciał dogryźć chłopakowi, by go trochę utemperować. Być może i przy okazji uderzyć też w nią, bo śmiała wyrzucić swój pomysł na światło dziennie. Za to Hyūga Jin zdawał się mieć dość zlewcze podejście do tematu organizacji i planowania. I tu, mimo swojej chłodnej postawy, chyba różnił się od Takayamy. Przynajmniej czerwonowłosa miała taką nadzieję, bo do tej pory kobieta wydawała jej się niezwykle zorganizowana i precyzyjna. W jej planie nie było miejsca na przypadki, jakby była dwa kroki do przodu. Właśnie takie sprawiała wrażenie.

Nie zamierzała wdawać się już dyskusję i wykłócać tutaj o nietaktowne traktowanie. Być może będzie tak jak Jin powiedział i będzie to ich pierwsza i jedyna współpraca? Dlatego tylko uśmiechnęła się pogodnie do Masakiyo i skinęła mu głową na znak, że nie odebrała jego słów w ten sposób, jaki zasugerował Hyūga Jin. Westchnęła tylko z lekką dezaprobatą, ale to mogła pewnie usłyszeć jedynie Aoko, kiedy kolejny raz mężczyzna zanegował powód do radości.
- Obyś miał rację, Jin-sama. - rzuciła tylko i tu temat uznała za zamknięty, skupiając się już na podróży i dojściu do celu. Gdziekolwiek on był. Naprawdę wolałaby, jak i pewnie reszta, by nie było potrzeby leczenia kogokolwiek. Żeby w ogóle nie doszło do żadnego ataku. I wciąż nie potrafiła pojąć, jak on może myśleć, że coś takiego na pewno nie nastąpi?!

Maszerujących grup było naprawdę dużo. Część kierowała się tam, gdzie oni, czyli przed siebie, a część sił odbiła w prawą stronę. Mimowolnie przez chwilę odprowadzała ich wzrokiem, jakby chciała wywiedzieć się więcej. Jednak bez byakugana nie mogła dojrzeć nic więcej, co mogłoby dojrzeć oko bez zdolności. Nie przypuszczała, by zasadne było teraz użycie byakugana, jedynie dla zaspokojenia swojej ciekawości. Jednakże była pewna, że prędzej czy później to zrobi. Niezależnie od tego, co sądził ich dowódca.

Dalsza droga mijała na spokojnej rozmowie. Aoko podniosła ją trochę na duchu, chociaż w sumie nie trzeba było i również zapewniła o jej niedługim awansie. Tak, zdecydowanie już długo nabyła się jako początkujący ninja. Potrafiła znacznie więcej, niż wskazywałaby na to jej ranga. I nie chodziło o to, że była wybujałe ego. Absolutnie! Po prostu wiedziała, na co ją stać i na co jest gotowa. Tak jak na przykład na kolejne poetyckie, ale jakże tanie komplementy Masakiyo.
- Widzisz, jakie masz szczęście. Będziesz mógł pisać ballady o naszych wspólnych przygodach! - zaproponowała rozbawiona. Nie było w tym ani krzty złośliwości. Po prostu podłapywała jego dobry humor. Czerwonowłosa chłonęła nastroje innych, zwłaszcza te dobre. Tym ponurym, jak u Jina, starała się przeciwskawić, by ich nie przejmować na siebie.

Dotarli. Cała czwórka przystanęła przy linii drzew, skąd mieli widok na wzgórze. Zapewne to tam była ta kryjówka. Może jakieś niecałe pół kilometra od nich. Świetna odległość, by sprawdzić czy coś tam się dzieje. I nie pytała. Po prostu aktywowała swojego byakugana, chcąc podejrzeć co w tym wzgórzy się kryje. Tam pchało ją pierwsze odczucie. Jeżeli nic tam nie było, to zapewne szukałaby dalej. Po znalezieniu tego, czego oczekiwałaby znaleźć, pozostawiła aktywny byakugan, by wiedzieć to, co dzieje się dookoła niej. Była to jej pierwsza tak zorganizowana akcja. Chciała się przyłożyć!

Dostali krótki sygnał od dowódcy. Nic specjalnego. Po prostu mieli się przyszykować. Skoro mieli odwracać uwagę, to dobrze byłoby zasymulować ewentualny atak, a nie tylko biegać niczym łanie na rzeź. Dlatego sięgnęła do swojej torby, gdzie znajdował się kunai z notką wybuchową. W razie konieczności zwrócenia uwagi wroga w inną stronę, niż oddział, który miał atakować, zamierzała oczywiście go użyć i w odpowiedniej odległości zdetonować, by nie narazić nikogo od nich, a skupić uwagę w innym kierunku, niż nadchodzący atak. Gdyby jednak dojrzała, że ktoś chce ich zaatakować, to rzecz jasna kunai poleciałby w stronę zagrożenia. Rzecz jasna sama też była w gotowości, by w porę uniknąc ataku, chociażby umykając na drzewo niż ruda wiewióreczka.

  Ukryty tekst