Świątynia Bishamona

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 3/30 Ścieżka prowadząca ku górze była faktycznie wymagająca i nie było prostym zadaniem dotrzeć na sam jej szczyt. Krzewy rosnące obok wiele razy zahaczały o twoje ubrania, nieco spowalniając marsz, a wystające kamienie nieraz jakby umyślnie wpadały ci pod buty niemal wywracając cię na twarz.
Odgłosy łamanego drewna stawały się coraz bardziej wyraźne i byłeś już niemal pewien tego, że na szczycie ujrzysz kilku jeśli nie kilkunastu mnichów, którzy wyżywają się na drewnianych kukłach. Pytanie tylko czy skoro dobiegały stamtąd takie odgłosy to był sens szukać tam ciszy i spokoju?
Kiedy po kilku minutach marszu dotarłeś wreszcie na koniec ścieżki, twoim oczom ukazał się dość obszerny plac wyłożony wielkimi, skalnymi płytami. Na każdej takiej płycie postawiona była dokładnie jedna, drewniana kukła o niemałej grubości. Oczywiście tak jak mogłeś się spodziewać, każdy taki kawał drewna był aktualnie okładany przez łysych mnichów, którzy z zamkniętymi oczyma wymachiwali swoimi umięśnionymi rękoma. Najciekawsze było to, że mimo pozbawienia się widoczności, każdy z nich trafiał ciągle w to samo miejsce na kukle co powodowało widoczne nawet z daleka ślady i wgniecenia. Można powiedzieć, że drzazgi latały na wszystkie strony pod naporem wprawnych dłoni.
Teraz kiedy widziałeś to wszystko na własne oczy, również twoje uszy zaczęły nieco lepiej wyłapywać niektóre dźwięki. Dźwięk przypominający uderzanie młotkiem stał się teraz bardzo wyraźny i dochodził gdzieś spomiędzy drzew które oddzielały plac treningowy od jakiegoś niewielkiego kompleksu budynków, który dostrzec mogłeś jakieś 100 m dalej. Za drzewami poza małymi, drewnianymi budynkami mogłeś dostrzec jakieś bardziej kolorowe rośliny, chyba jakieś zioła i kwiaty oraz drzewa ozdobne, które tworzyły coś w rodzaju ogródka w środku lasu, który otaczał wszystko wokół.
Słońce znajdowało się w zenicie i grzało jeszcze dosyć mocno jak na jesień. Z pewnością mnisi trenowali już od wielu godzin więc spodziewać się można tego, że niedługo opuszczą to miejsce i udadzą się na strawę lub dalszy, morderczy trening.

Czego tutaj szukasz, młody człowieku? - spokojny, ale stanowczy męski głos zaskoczył cię kiedy usłyszałeś go bardzo blisko siebie, tuż za plecami.
Kiedy odwróciłeś wzrok, ujrzałeś starszego mężczyznę o siwym zaroście, który wpatrzony był w trenujących mnichów. Jego dłonie splecione były za plecami, ciało zdradzało tylko pełne opanowanie i pewność siebie. Człowiek ten był bardzo szczupły, ale dostrzegałeś spod ubrań kilka oznak tego, że drzemie w nim wielka siła - w niektórych miejscach ubrania były bardzo opięte, przy gardle widziałeś liczne blizny oraz bardzo wyraźne żyły. Czyżby był to jakiś mistrz tej świątyni? Mógł sprawiać takie wrażenie.

[Kenji]

Kenji miał tylko jeden cel, odpocząć psychicznie. Miał go osiągnąć w tej świątyni, był nawet w stanie poświęcić swoje ciało i wejść na wyższy poziom świątyni. Zrobił to, ponieważ liczył, że to właśnie tam na górze uda mu się odnaleźć spokój ducha. Niestety gdy w końcu udało mu się przejść przez ścieżkę, jego oczom ukazał się widok, którego akurat wtedy chciał uniknąć najbardziej. Chodziło oczywiście o wysiłek fizyczny, którego miał dość po ostatnich wydarzeniach. Niestety trafił do miejsca, w którym katowanie swojego ciała było tutaj normą. To właśnie w tym miejscu mnisi ćwiczyli sztukę walki okładając drewniane kukły. Pewnie było to dość bolesne doświadczenie, tylko jak oni mają celność uderzeń na takim poziomie skoro mają zamknięte oczy? Podejść i zapytać to zły pomysł, jeszcze jeden z tych chuderlawych koksików zamiast kukły trafi chłopaka i biednego niewinnego nastolatka będzie boleć. To zdecydowanie nie wchodziło w grę. Trzeba znaleźć spokój i ciszę. Tutaj go nie ma, jest za to coś czego Kenji chce uniknąć. Już chciał się odwrócić i uciec z "fabryki mocy" aż tu nagle zza jego pleców słyszy głos. Mądry, pewny siebie i silny ton wypowiedzi sprawił, że młody Aburame oprócz stresu zaczął się również obawiać o swoje zdrowie. Wszystko to przez myśl jaka trafiła go wtedy kiedy dotarł do niego głos starszego mnicha. Mianowicie: zła odpowiedź równa się duże cierpienie, dobra odpowiedź równa się brak lub małe cierpienie. Tylko jak odpowiedzieć na tak trudne pytanie? Na dodatek wypadałoby odpowiedź od razu, a nie stać jak kołek i patrzeć przed siebie. Najlepszym wyjściem wydawała się szczerość. Nawet jak urazi pana starszego to może doceni on prawdomówność. Jak pomyślał, tak zrobił. Odwrócił się i przerażonym głosem powiedział: Spokoju ducha, przepraszam już nie będę. Jeżeli pan pozwoli to sobie pójdę. Chłopak miał ochotę uciec jak tylko nadarzy się okazja. Czekał jednak na odpowiedź łysego mistrza, aby nie wzbudzić podejrzeń i nie zdenerwować swojego rozmówcy. Mogło się to wtedy źle skończyć. Przecież nikt normalny nie ucieka od kogoś jak coś do niego powie? Odebrane to mogłoby być obraźliwie oraz mogło mocno urazić osobę, z którą się rozmawia. Mogło się to również skończyć jako podarowanie powodu do zrobienia krzywdy chłopakowi, a tego za wszelką cenę chciał uniknąć.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 5/30 Mnich o siwym zaroście ciągle wpatrzony był w trenujących kadetów, którzy coraz bardziej synchronicznie trafiali w swoje kukły. Wysłuchał twojej odpowiedzi i dopiero wtedy spuścił na ciebie wzrok, w którym dostrzegałeś wiele spokoju i mądrości, które zapewne wzięły się z wielu lat doświadczenia i treningów oraz nauk.
Spokoju ducha? - powtórzył lekko zdziwiony i... zanim zdążyłeś nawet zauważyć, jego ręka znalazła się na twoim barku, a twarz nagle wykrzywiła się w lekkim uśmiechu.
W takim razie trafiłeś idealnie, młody człowieku. Świątynia Bishamona może poszczycić się wspaniałym systemem treningowym ale również niespotykanymi nigdzie indziej miejscami wypoczynku dla podróżnych oraz naszych uczniów. Szukanie spokoju ducha, medytacja, wyciszenie. To wszystko jest tak samo ważne jak trening fizyczny ale niewielu zdaje sobie z tego sprawę. Jeśli chcesz, mogę przedstawić cię naszemu specjaliście od nauk medytacji i szukania harmonii we własnym istnieniu. - tutaj wskazał palcem na niewielki kompleks drewnianych budyneczków, które widziałeś już chwilę wcześniej między drzewami i z których dobiegał dziwny odgłos przypominający walanie młotkiem.

Zanim zdążyłeś odpowiedzieć, waszych uszu dobiegł nagle potężny, przerażający krzyk kilkunastu młodych mężczyzn. Wszyscy oni właśnie zakończyli swój trening "zabijania kukły" i teraz z zadziwiającą szybkością i zwinnością przemknęli między wami w dół ścieżki, która wcześniej sprawiła ci niemało problemu.
Pozostałeś sam ze starym mnichem i decyzją czy chcesz skorzystać z jego oferty pomocy.
Odgłosy tłuczenia młotkiem nie ustawały, wręcz się nasilały i właściwie nawet nie brzmiały jakby ktoś próbował wbić gwóźdź, a raczej waliły na oślep we wszystko co jest w pobliżu. Świątynia Bishamona była chyba nieco bardziej pokręconym miejscem niż mogło się zdawać z początku.
Stary mnich ciągle trzymał dłoń na twoim barku i z lekkim uśmiechem oczekiwał na odpowiedź.

[Kenji]

Kenji miał spory dylemat. Sytuacja rozwinęła się w najgorszym dla niego kierunku. Już nie było nawet jak uciec. Staruszek Mnich chyba przeczuwał, że chłopak planuje mu prysnąć. Cwaniaczek złapał za bark i każdej chwili mógł dosłownie wybić mu uciekanie z głowy. Na domiar złego nagle cały tabun mnichów nagle uciekł. Wyglądało to tak jakby w popłochu zaczęli oddalać się z aktualnego miejsca na widok pewnego starszego i strasznego pana, który zaczął rozmawiać z zamaskowanym przybyszem czyli naszym płochliwym chłopakiem z klanu Aburame. Dlaczego to właśnie jego spotyka, bidula marzył o relaksie, a zapowiada się ciężka walka o życie. Na dodatek te dziwne dźwięki wydobywające się z budynku wskazanego przez jego rozmówce. Kenji ze strachu zapomniał nawet co mówił mu łysawy dziadek z silnym uściskiem. Jedyne co zdołał z siebie wydusić to: Chętnie, tylko proszę mi nie kazać wchodzić do tego budynku, bardzo proszę. Ze łzami w oczach i piskliwym drżeniem w głosie wskazał na budynek, który również wcześniej został mu zasugerowany przez dziadka mnicha.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 7/30 Siwy staruszek ciągle trzymając rękę na twoim ramieniu zaśmiał się delikatnie i ruszył prosto w stronę budynków, których tak chciałeś uniknąć. Wyglądało na to, że chyba zrobisz dokładnie to co ci każe, chociaż właściwie nie miałeś takiego obowiązku.
Och młodzieńcze, nie ma się czego obawiać. Ten budynek to Oaza Spokoju, tak ją nazywamy. Rezyduje tam nasz wspaniały brat, Mistrz Tama jest miłym człowiekiem, nie masz się czego obawiać. Z pewnością nie będziesz żałował, zobaczysz. - ciągle trzymając cię za bark, siwy mistrz stawiał krok za krokiem zbliżając się do wskazanego budynku skrytego za kilkoma drzewkami i krzewami.

Po chwili znaleźliście się na tyle blisko, abyś mógł wyraźniej usłyszeć ten wcześniejszy odgłos walenia w... coś.
Niechaj spokój ducha i wewnętrzna harmonia prowadzą cię przez życie. Obyś odnalazł to czego szukasz. - siwy mnich puścił twoje ramię, a słowa które wypowiadał brzmiały dość dziwnie bo mówił je jakby nieco głośniej, recytował gdzieś w eter a nie bezpośrednio do ciebie. Po tych słowach odwrócił się i zawrócił tą samą drogą w sobie tylko znane miejsce.
Nagle odgłosy uderzenia dochodzące z budyneczku ucichły, a twoich uszu dobiegło delikatne skrzypienie drewnianych, przesuwanych drzwi które znajdowały się jakieś 2m przed tobą.

Łysy mężczyzna pojawił się w drzwiach zanim zdążyłeś na dobre zdecydować czy uciekać z tego miejsca czy też pozostać, idąc za radą siwego mistrza. Spojrzenie nowego nieznajomego było dosyć srogie i mogło wprawiać w zakłopotanie. Zdawało się, że nie jest on w najlepszym nastroju i może nawet twoje przybycie nie było mu w tej chwili na rękę.
Imię? - spytał zdawkowo, a jego spojrzenie wciąż było wbite prosto w ciebie.

[Kenji]

Z każdym krokiem, z każdym słowem niepewność oraz strach coraz bardziej pogrążały biednego Kenjiego. Nie wierzył on słowom osoby pchającej go ku domu strachu. W końcu każda jego myśl o tym pomieszczeniu coraz bardziej przybliżała go do ataku paniki. Co gorsza jak tylko dotarł pod drzwi lokalu, jego przewodnik od razu dał nogi za pas. Jak tu teraz brać jego słowa na poważnie. Pierw zapewnia później obiecuje, że to nic strasznego aż jak przychodzi co do czego to ucieka pierwszy. Całe szczęście właśnie tak pomyślał chłopaka. Co by było gdyby przez jego strachliwą główkę przeszła myśl co tam musi być, że nawet on zwiał. Nadszedł w końcu ten moment. Kenji nie miał najmniejszego zamiaru wchodzić to budynku, na jego nieszczęście nim zdążył się odwrócić i zrobić krok naprzód, drzwi zaczęły się powoli same otwierać. Serce zaczęło mu mocniej bić, a po sekundzie całe jego ciało było pokryte potem. Co gorsza nagle jego oczy dostrzegły łysą głowę. Przerażające spojrzenie, budząca grozę mina podniosły poziom stresu i strachu chłopaka do maksimum. Lada moment miał zejść z tego świata. Jedyne co zdołał z siebie wydusić to: Kenji, ja nie chcę umierać, proszę mnie zabijać. Ton wypowiedzi sugerował, że jest on już pogodzony ze swoim losem. Sam sposób w jaki to powiedział również. W jego głosie nie można było wyczuć ani krzty życia. Pogodzony z tym co go czekał po prostu stał nieruchomo w miejscu. Całe szczęście ciągle trzymał pęcherz po ścisłym nadzorem.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 9/30 Twarz mnicha wprawiała cię w niemały stres, przez co nawet język poplątał ci się na tyle, że aż poprosiłeś by cię zabić. Te słowa z pewnością go zaskoczyły, jednak nie dał po sobie absolutnie znać, pozostawał niewzruszony. Po krótkiej chwili ciszy, w trakcie której trząsłeś się ze strachu o własne życie, mistrz Tama zrobił krok w twoją stronę po czym znowu przemówił.
Tutaj nikt nie zabija i nie krzywdzi - powiedział głosem, w którym ciężko było połapać się intencji.
Dobrze że tutaj trafiłeś. Musisz nauczyć się panować nad emocjami, okiełznać je i wykorzystywać wedle uznania. Nie możesz pozwalać, by emocje przejmowały kontrolę nad twoim ciałem, zachowaniem, umysłem. Jestem gotów podzielić się z tobą metodami skutecznego wyciszenia i panowania nad emocjami. - po tych słowach zawrócił się na pięcie i skierował z powrotem do swojego budyneczku, gdzie zatrzymał się jeszcze w drzwiach, obrócił przez ramię i spojrzał ci prosto w oczy.
Zostaniesz czy wolisz rozpocząć nowy rozdział w swoim szkoleniu? - po tych słowach było pewne, że masz dosłownie chwilę na odpowiedź. Mistrz Tama był człowiekiem stanowczym i słownym czego można było się domyślić po jego podejściu do tematu, którym się zajmował - medytacja, wyciszenie.
W czasie wywodu mistrza, twój umysł miał kilka momentów, kiedy był na tyle trzeźwy by wyłapywać różne inne bodźce z otoczenia. W jednej z takich chwil, twoje uszy wyłapały odgłos trzepoczących, malutkich skrzydełek gdzieś w środku budynku. Była to ledwie chwila, ale byłeś właściwie pewien że usłyszałeś owada. Niby nic, owad w domu był raczej codziennością którą po prostu nie każdy zauważał od razu. W drugiej z takich chwil trzeźwości, twoje oczy zanotowały jakiś maleńki obiekt latający na terenie posiadłości mistrza Tamy. Zarówno odgłos jak i rozmiary nie pasowały ci do znanych owadów.

[Kenji]

Kenji nie miał żadnego zamiaru przekraczać progu budynku. Słowa jakie usłyszał od rzekomego mistrza nie przekonały go w żaden sposób do zmiany zdania. Na dodatek nabrał dodatkowych podejrzeń co do zamiarów swojego nowego przewodnika. Już teraz prawie sikał w majtki, a wypowiedź, z której nie wyczuł absolutnie nic. Ani chęci mordu, ani chęci pomocy, ani chęci zrobienia komuś żartu sprawiły, że zmienił status z "prawie się zsikałem" na "prawie się zesrałem". Człowiek, który potrafi tak perfekcyjnie maskować swoje emocji, musi być wielce doświadczony. Pewnie w swoim życiu wiele widział i wiele zrobił dlatego właśnie posiadał tak straszliwą cechę. Pytanie tylko co chce zrobić biednemu chłopakowi z Aburame? Całe szczęście dał on możliwość wyboru właśnie jemu. To on decydujący głos czy zdecyduje się na przyjęcie zaproszenia. Decyzja była dla niego łatwa. Uciekać póki jest szansa. Już miał oznajmić, że zapomniał zamknąć drzwi od domu na klucz i musi wracać aby to sprawdzić. Niestety jego genialny plan pokrzyżował mu dźwięk, który znał bardzo dobrze. Trzepotanie małych skrzydełek. Nie zawsze oznacza to owada, jednak w tym przypadku jego bystremu wzrokowi nie umknął widok cudnego małego robaczka. Fakt, że nie wyglądał jak żaden znany mu okaz doprowadzał go do podniecenia. Jednak nie dawał tego po sobie poznać. Już teraz mógłby być uważany za dziwaka co dopiero by było jakby się okazało, że kręcą go owady. Ciekawość co do owada jakiego właśnie dostrzegł przezwyciężyła jego strach. Nagle, w dosłownie w jednej chwili większość jego obaw jakby prysła. Zostało jedynie chęć zdobycia informacji o najprawdopodobniej nowym gatunku owada. Kenji odwzajemnił wzrok łysego mnicha po czym powiedział: Zostaję, chętnie nauczę się panowania nad emocjami. W końcu dla shinobi to niezwykle ważne. Po wypowiedzeniu tych słów od razu wszedł do wnętrza budynku i od tej pory kierował się za swoim nowym mistrzem.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 11/30 Tama-sensei uśmiechnął się delikatnie kiedy zdecydowałeś się skorzystać z jego pomocy. Najwyraźniej mnichowie nie byli dobrymi ludźmi tylko na pokaz i faktycznie chętnie pomagali nawet nieznanym, zagubionym dzieciakom takim jak chociażby ty sam.
Drzwi za tobą zostały zamknięte, a mistrz Tama pokazał ci swoją małą świątynię spokoju. Wszystko ograniczało się do prawie pustego pomieszczenia w kształcie prostokąta, gdzie na jednej z krótszych ścian znajdował się sięgający sufity, pozłacany posąg Buddy, który w dłoniach trzymał

Przed posągiem stały dwa małe naczynka, w których znajdowały się całe garście nieodpalonych jeszcze kadzidełek. Na podłodze zaś zobaczyłeś dwa niewielkie dywaniki i to właściwie było wszystko nie licząc małego okienka na jednej ze ścian oraz małego piecyka na drewno, stojącego w najdalszym kącie pomieszczenia.
Zdejmij zbędne ubrania, zostań tylko w tym co najmniej ogranicza twoje ciało. Musisz być wolny, nieograniczony, spokojny i skupiony. - przy tych słowach wskazał ci jeden z rozłożonych dywaników, zaś samemu podszedł do kadzidełek i odpalił je wszystkie jedną tylko zapałką. Następnie stanął przed tobą czekając aż pozbędziesz się zbędnych części ubrania i wyciągnął rękę przed siebie tak, że znajdowała się nad twoją głową.
Teraz pomogę ci oczyścić umysł. Usiądź, staraj się nie skupiać na niczym co dzieje się wokół ciebie, na zapachu kadzidła, ani na szumach podwórza. Bądź ponad to, staraj się wsłuchać w odgłosy samego siebie, które skryte są głęboko w twej głowie. - powiedział mnich czekając aż będziesz gotowy do rozpoczęcia nauki.
Póki co nie byłeś w stanie dostrzec ani usłyszeć robaczka, którego widziałeś wcześniej. Najwyraźniej obecność mistrza Tamy wystraszyła go i teraz czeka na odpowiedni moment, aby uciec z tego miejsca.

[Kenji]

Pomieszczenie do którego wszedł Kenji nie było zbyt bogato wyposażone. Mimo, że kompletnie miał gdzieś wystrój pokoju to jego prostota, skromność oraz jakieś dziwne elementy nie znanej mu kultury czy też religii. Nie miało to jednak żadnego znaczenia dla młodego chłopaka, który był teraz całkowicie pochłonięty poszukiwaniem wcześniej dostrzeżonego owada. Cóż na ten moment nie dawał znaku życia i ciężko mu było natrafić na jakikolwiek jego ślad. Starał się również stwarzać pozory zainteresowania słowami oraz działaniami łysego mnicha. Niestety słowa jakie usłyszał nie mogły zostać od tak zignorowane. W jakim miejscu mężczyzna każe rozbierać się młodemu chłopakowi? Do tej pory Kenji jedynie słyszał o takich złych miejscach. Nie podejrzewał nigdy, że akurat właśnie teraz w takim o to miejscu się znajduje. Zdarzało mu się usłyszeć co się dzieje gdy ktoś odważy się na ściągnięcie odzieży przed osobą duchową i nie miał najmniejszego zamiaru zrobić tego. Niestety nie mógł również po prostu zignorować jego polecenie. Nie ważne jakby dziwne było, jakby strasznie podejrzane było musiał w pewien sposób je wykonać. Wtedy właśnie dotarło do niego, że jego czcigodny uduchowiony pozostawił mu furtkę. Kenji sam mógł zdecydować co mu przeszkadza co nie. Pozostawił na sobie jedynie majtki oraz spodnie, całą resztę ściągnął i odłożył poskładane na ziemie. Następnie ustawił się na wskazanym mu dywaniku i rozpoczął naukę. Starał się oczyścić swoją głowę od niepotrzebnych myśli. Próbował ignorować wszystko co się dzieje wokół. Miał gdzieś co teraz czuje, nawet nie chciał nic odczuwać. Niestety do końca nie mógł się wyzbyć swoich żądzy i ambicji. Mimo, że udało mu się wyczyścić umysł prawie w stu procentach to w jego głowie ciągle pojawiał się temat wcześniej widzianego i słyszanego owada. Po cichu liczył nawet, że blokując swój umysł i ciało na wszystko inne co nie jest związane z owadem uda mu się ponownie natrafić na jego ślad. Postanowił więc wykorzystać chwile spokoju i czysty umysł do poszukiwań jakiegokolwiek śladu owada. Liczył również, że uda mu się to zrobić tak aby jego mistrz się w tym nie połapał.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 13/30 Mistrz Tama z lekkim zaskoczeniem patrzył jak ściągasz aż nadto ubrań. Z reguł każdy ściągał jedynie niewygodne kurtki, maski, torby biodrowe i inne dodatki jednak ty wyraźnie chciałeś mu zaimponować a może nawet uwieść. Mnich nieraz słyszał o dzieciach-uwodzicielach, jednak nie sądził że kiedykolwiek sam stanie się celem takiego podłego ataku. Z racji tego, że był to jednak człowiek niezwykłej wiary i równowagi psychicznej, nie zareagował w żaden niepożądany sposób, ani agresją, ani śmiechem, ani opryskliwością. Poczekał aż usiądziesz po czym zrobił to samo na sąsiednim dywaniku.

Po kilkunastu sekundach ciszy, w czasie której nie słyszałeś niestety swojego owada, odezwał się wreszcie mistrz.
Kenji, to nie jest łatwe zadanie. Nie odpowiedziałeś nic kiedy powiedziałem ci co robić bo najwyraźniej uznałeś, że po prostu dasz radę. Czuję, że twoje myśli nie są spokojne, nie ukryjesz tego przede mną. To właśnie dzięki tej zdolności wytrenowałem dziesiątki wspaniałych mnichów. - po chwili poczułeś jego dłoń na swojej głowie. Przez moment czułeś delikatne ciepło - a może po prostu ci się zdawało - a twoje myśli zaczęły się uspokajać, nie myślałeś już tak intensywnie o tajemniczym owadzie. Również twoje ciało czuło się jakby odprężone, lżejsze.
Mnich zabrał dłoń z twojej głowy i rozłożył obydwie ręce na boki, opierając je na kolanach.
Kenji. Aby zbliżyć się do celu jakim jest prawidłowa medytacja, potrzeba odszukać swoje miejsce ukojenia. Moim miejscem jest niedostępny dla nikogo wodospad skryty daleko w górach. To miejsce otoczone skałami ze wszystkich stron, z lotu ptaka wygląda jak zwykła dziura w skale, gdzie wpada niewielki strumyk. Na dole znajduje się jednak niewielka skała, na której można usiąść i pozwolić opadającej wodzie obmyć swe ciało, a szumowi wody oczyścić umysł. Wyobraź to sobie chłopcze, a następnie postaraj się wyimaginować własne, ukojne miejsce. Czy potrafisz to zrobić? Opisz je, chłopcze. - powiedział mnich ciągle mając zamknięte oczy.
Woń kadzidełek stawała się bardzo intensywna, jednak nie była drażniąca ani rozpraszająca. Najwyraźniej mnisi posiadali własne receptury na te cudeńka.
Robaczek latający wcześniej po pomieszczeniu nadal się nie ujawniał. Czyżby również on postanowił oddać się medytacji?

[Kenji]

Kenji powoli zaczynał tracić cierpliwość. Bezruch, wyciszenie, pusta głowa, pełna koncentracja i żadnych efektów. Nawet najmniejszego śladu poszukiwanego owada. Mimo to dalej próbował co tylko potęgowało jego złość. Gdy już miał całkowicie zrezygnować jego mistrz wygłosił swoją kwestię. Mając dość myślenia o robaczku zrobił sobie małą przerwę i wysłuchał jego słów dokładnie. Łysy sensei wiedział, że głowę jego ucznia zaprząta nieznana mu myśl. Po latach treningu był w stanie dostrzec, że umysł powierzonych mu osób nie jest do końca oczyszczony. Chłopak wiedział, że raczej nie ma sensu więcej próbować oszukiwać. Robaczek nie miał zamiaru się teraz pokazać. Trzeba było poczekać na jego ruch. Po wysłuchaniu drugiej części wypowiedzi swojego mentora postanowił się teraz bardziej przyłożyć i dać z siebie absolutnego maksa. Skoro i tak nie mógł odnaleźć tego czego szuka to przynajmniej się czegoś nauczy. Medytacja, własne miejsce, wodospad, oczyszczać. Kenji rozumiał słowa jakie powiedział jego mistrz. Do tej pory nie uczestniczył w takim treningu ducha. Mimo to spróbował. Zamknął oczy i rozpoczął poszukiwania swojego miejsca w krainie marzeń i snów. Pierw próbował odtworzyć miejsce łysego mnicha. Choć nie wiedział czy to co widział było idealnym odzwierciedleniem utopijnego miejsca mistrza to przynajmniej zrozumiał na czym polega ta zabawa. Trwało to dość długo jednak po chwili wydusił z siebie te słowa: Widzę dużo drzew, to chyba jakiś las. Stoję po środku niego otoczony przez wiele drzew. Promienie słońca delikatnie przebijają się przez korony drzew. W tle można usłyszeć tylko trzepot małych skrzydełek. Dochodzą zewsząd, z każdego możliwego kierunku i każdy pojedynczy dźwięk brzmi inaczej. W końcu na drzewach mogę dostrzec wiele owadów wszystkich gatunków jakich znam. Żyją zwyczajnie swoim życiem, a ja stoję po środku i obserwuję ich cudowną współpracę. Kenji tak się zatracił w swojej wyobraźni, że przestał mówić. Na jego twarzy można było dostrzec uśmiech i podniecenie. Mimo to dalej był zamknięty w okopach swojej chorej wyobraźni.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 15/30 Mistrz Tama z uwagą obserwował jak twój umysł zaczął powoli zwalniać obroty i przystosowywać się do zaleceń. Czuł jak delikatnie oczyszczasz umysł z tych myśli, które do tej pory nie pozwalałby ci się dobrze skoncentrować. Wsłuchiwał się w opis twojego zacisznego miejsca i był pod dość sporym wrażeniem. Nigdy jeszcze nie spotkał się z takim wyobrażeniem, ale zapewne dlatego że w większości trenował mnichów, którzy mieli podobne myśli do jego własnych.
Powoli wczuwałeś się w swoje zaciszne miejsce, odgłosy tysiąca maleńkich skrzydełek stawały się coraz bardziej wyraźne, szum drzew narastał w twojej głowie i już po kilku chwilach czułeś jakbyś naprawdę tam był. Dziwne, niespotykane ale dla ciebie fascynujące odczucie. Chyba właśnie tak wyglądał twój wymarzony raj, tym bardziej że wyimaginowane owady dosyć chętnie krążyły wokół ciebie abyś mógł dokładniej się im przyjrzeć.

Woń kadzidełek rozstawionych przed złotym pociągiem okazała się być w rzeczywistości mieszanką lekko halucynogenną i to chyba właśnie dzięki temu tak łatwo było w tym miejscu osiągnąć taki stan jakiego oczekiwał od ciebie Tama sensei.
Trwałeś tak w swoim wyobrażeniu, aż wreszcie jeden dźwięk wyrwał cię z tej pięknej wizji. Był on podobny do jakiegoś uderzenia, właściwie jakbyś już to wcześniej słyszał.
Kiedy otworzyłeś oczy, zobaczyłeś jak mistrz Tama stoi przed wielkim, pozłacanym posągiem i trzymając w ręku niewielką deskę, wymachuje nią jakby chciał coś trafić. Dopiero po chwili zdałeś sobie sprawę, że teraz słyszysz już tylko jeden odgłos skrzydełek i to właśnie w tym pomieszczeniu!
Ty mały... dorwę cię! Mam ucznia, wynocha! - warczał mistrz a jego twarz wyglądała delikatnie mówiąc przerażająco (patrz obrazek na górze posta). Twoje oczy dostrzegły malusieńki punkcik przemykający pomiędzy ramionami posągu, zaś mistrz Tama z wielką złością i z zadziwiającą szybkością biegał wokół niego, próbując dorwać intruza.

[Kenji]

Wyobraźnia powoli zaczynała pozwalać porwać Kenjiego do jego raju. Utopia wydawała się tak realna i prawdziwa, że z każdą chwilą chłopak zatracał się w niej coraz bardziej. Powoli zaczynał już zapominać o swoim celu o prawdziwym życiu, w którym miał coś zrobić. Wizja jakiej się poddał była dla niego lepszym miejscem więc nic dziwnego, że nie chciał wracać. Za to coraz bardziej tonął w swych snach. Zapewne zatracił by się w nich całkowicie gdyby nie ten dziwny odgłos, jakby znajomy. Podobny dźwięk Kenji słyszał parę razy nim wszedł do budynku. To właśnie on sprawiał, że młody Aburame był pełen obaw i strachu przed wejściem do środka. Wcześniej nie wiedział co dokładnie oznaczał teraz wiedział dokładnie. Jego mistrz, który całkowicie zapomniał o swoich wcześniejszych słowach. Jakby sam siebie nie słuchał gdy mówił coś o spokoju, harmonii czy też kontroli. Całkowicie umykała mu definicja tychże słów. Wszystko przez jednego małego robaczka, który doprowadzał go do szału. Ale zaraz zaraz, jak to robaczka? Przecież chłopak właśnie szukał owada, który go tak bardzo wcześniej zainteresował. Niestety chyba tylko dla niego był obiektem pożądania, dla innych celem/zadaniem/misją. Widząc jak jego sensei próbuje uśmiercić jego nową obsesje czyli nieznany mu dotąd gatunek owada zareagował dość nietypowo jak na siebie. Otworzył szeroko usta i oczy ze zdziwienia i krzyknął bardzo głośno: Co ty wyprawiasz do cholery!!! Nim zdążył pomyśleć to intuicyjnie przeszedł do działania aby ocalić biednego przedstawiciela owadów. Ruszył przed siebie energicznie machając rękoma sugerując nimi aby sensei-mnich zaprzestał dalszych prób pozbawienia życia żywej istoty. Oczywiście przy okazji krzyczał co chwile: Przestań, dość, stop!. Gestykulowanie było przy okazji. Prawdziwym celem Kenjiego było jak najszybsze dostanie się między robaczka, a łysego mężczyznę. Chciał zablokować czy też przyjąć uderzenie mnicha na siebie byleby owad uszedł z życiem cało. Nie myślał wtedy o konsekwencjach zdrowotnych. Robił co mógł aby oberwać za owada, mógł dostać wszędzie choćby w twarz byleby ocalić nowo-poznany przez niego gatunek.

[Hoshigaki Seiki]

Nieproszeni goście 17/30 Tama sensei zdawał się przez chwilę zupełnie nie reagować na twoje krzyki i podskakiwanie. Wymachiwał deseczką ale nie za każdym razem mijała ona tajemniczego owada o milimetry. Dopiero kiedy prawie sam zostałeś trafiony w czoło, mnich opanował się i spojrzał na ciebie lekko zmieszany.
Nie mogę się go pozbyć... ja... jestem oazą spokoju ale... nie potrafię się przez niego wyciszyć! - w głosie mnicha czułeś desperację i zrezygnowanie. Czyżby przyjemne brzęczenie owadzich skrzydełek mogło aż tak irytować człowieka? Ktoś taki jak ty - członek rodu owadziarzy raczej nie mógł tego pojąć.
Próbuję pozbyć się go już od blisko tygodnia ale on uparcie wraca do mojego wspaniałego posągu. Nie mogę medytować, nie mogę spać, jeść, nie mogę normalnie żyć. Ten mały... on ciągle bzyczy tuż nad moją głową. Nie potrafię się z nim uporać... - powiedział mnich po czym jego ręce ze zrezygnowaniem opadły wzdłuż tułowia, a deseczka upadła na ziemię.
Będę musiał opuścić to miejsce, nie widzę już innego wyjścia. - rezygnacja mistrza Tamy przeradzała się w całkowite załamanie i chęć poddania walki na dobre.
Dzięki temu robaczek był przynajmniej chwilowo bezpieczny i mogłeś spróbować go schwytać, poobserwować czy cokolwiek czego dusza zapragnie. Oczywiście mogłeś próbować ale czy ten mały bzyczek ci na to pozwoli?
Aktualnie przelatywał akurat ledwie zauważalny gdzieś między trzecią, a czwartą prawą ręką pozłacanego posągu po czym zniknął gdzieś z twojego zasięgu wzroku.