Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]

[Nizan]

Nizan dał upust emocjom bardziej niż się tego spodziewał. W sumie to na palcach jednej ręki mógł policzyć, kiedy tak naprawdę starł się z Shimą. Pierwszy raz był wtedy, kiedy Shima powiedziała mu, że jest w ciąży, a ostatni dziś. Jak na osiem lat wspólnego życia, mieli chyba nawet niezły wynik.

Jednak gdy Shima przeszła do tłumaczenia swojego zachowania i objaśniania wszystkiego w sposób zdecydowanie spokojniejszy niż sam Nizan, to zrobiło mu się w pewnej chwili po prostu głupio. To on był głową rodziny i nawet, jeżeli potrzebował ustawić do pionu żonę w pewnym aspekcie, to tak jak teraz patrzył zarówno na argumentację żony i tego jak się zachowuje... cóż, wykazywała się ewidentnie większą dojrzałością niż on sam. Na informację o tym, by sprawdzić, czy Arata napewno jest w osadzie, Nizan tylko machnął dłonią.
- Nie, tak tylko... - chciał powiedzieć "żartowałem", ale ugryzł się w język. Napewno to słowo nie pasowało do obecnego stanu rzeczy. - Wyciągasz rękę do pogodzenia się, a ja sprawiam Ci ból. Nie wiem po co. - westchnął i włożył głowę w dłonie i przeczesał włosy.

Dał się wypowiedzieć Shimie do końca. Słuchał. Obserwował jak jej oczy stają się naprzemian twarde i potem miękną. Jakby, znał tę kobietę od zawsze. Wiedział, że w wielu przypadkach grała twardą, a w środku była kruchą istotką jak każda kobieta. Może, gdyby jego umysł był przytomniejszy niż po tych dzisiejszych lekturach, byłoby mu łatwiej. Jednak teraz... wszystko to chyba traciło znaczenie.

Nizan głęboko westchnął i wyprostował się.
- Ja też chcę Cię przeprosić, ale nie za to co powiedziałem, czy zrobiłem, bo uważam, że nigdy Cię nie skrzywdziłem, ani nie obraziłem. Traktowałem i traktuję Cię zawsze z najwyższym szacunkiem. Jako moją żonę, kobietę mojego życia, a przede wszystkim matkę mojego dziecka. To, za co chcę Cię przeprosić to za to, że niezależnie od tego co zrobiłem, co powiedziałem... przez ten jeden malutki moment... - odwrócił głowę na bok i spojrzał na ziemię. - ... przez ten jeden moment poczułaś się zagrożona. - odwrócił głowę i spojrzał na nią. - I to jest chyba coś, czego niezależnie od tego co się stanie dalej... nie wiem czy sobie wybaczę. Twój wzrok wypełniony strachem jest chyba bardziej nie do zniesienia niż sam fakt, jakimi słowami mnie dziś potraktowałaś. Nie wiem czy jest sens tłumaczyć, że chodziło mi tylko i wyłącznie o to, że jeżeli nie powiesz mi co planujesz, to po prostu porozmawiamy inaczej, czyli dużo poważniej. Ale nadal chodziło mi tylko i wyłącznie o rozmowę. Nie potrzebuję Cię bić, zastraszać czy... cokolwiek. Jednak też nie mam pełnej kontroli nad tym co robisz, więc chciałem, żebyś zrozumiała, że... to co robisz, zaczęło delikatnie wymykać się spod kontroli. - Nizan popatrzył jej w oczy.

Kamień trochę spadł mu z serca i w tym momencie miał wrażenie, że staje się dużo lżejszy niż na początku tego poranka. Wydawało się, że problem komunikacyjny został wstępnie rozwiązany, a para miała osiągnięty konsensus.
- Jeżeli chodzi o zabranie Araty, to wiem, że byś tego nie zrobiła. Nie mniej... ja też chyba przesadnie zareagowałem. Ale do tego wrócę za moment, jak zjemy. - powiedział. - Akurat zakup domku w tym wszystkim najmniej mnie bolał, bo traktowałem to jako... no powiedzmy wkład w cały interes który prowadzimy.

Nizan w tym momencie już zaczął jeść, bo był naprawdę głodny.
- Słuchaj, wiem, że masz ambicje. Wiem, że chcesz, żebym i ja się rozwijał... akurat te dwa cele są ze sobą zbieżne. Jednak dlatego przesadnie zareagowałem, bo ja mam styczność z Radą i wiem co to za ludzie. Wiem, co to znaczy z nimi zadrzeć. Cieszę się, że myślisz trzeźwo o tym, co by było jakby mnie zabrakło i nie jest to żadne myślenie na wyrost. Takie są czasy, ludzie potrafią zniknąć z dnia na dzień. Zapewnienie przyszłości Tobie i Aracie to też jeden z celów, dla których to wszystko robimy. Jednak dlatego rozmawiamy i ustalamy plany wspólnie, by... JAK coś się stanie, mnie czy Tobie, to żeby druga strona też o tym wiedziała. Musimy wiedzieć wszystko i nie mieć tajemnic, ponieważ gra, którą JUŻ podjęłaś, wymaga od nas pełnej koordynacji. I wsparcia. - Nizan jadł wszystko to co mu przygotowała Shima. - Naprawdę dobre, ale mi tego brakowało. Muszę zdecydowanie częściej prowokować Cię do przygotowania tego dania. - dodał, tym razem wkońcu po raz pierwszy... uśmiechając się do żony. Wkońcu.

Nizan miał pełną gębę ale w pewnej chwili po prostu złapał Shimę za dłoń i spojrzał jej w oczy.
- To jest naprawdę przepyszne. Dziekuję. Ja też Cię kocham i nie zamierzam Cię porzucać czy coś. Wręcz przeciwnie. Jeżeli chcesz się wdrapać na szczyt, to Ci pomogę. Tylko musisz mi powiedzieć, co tak naprawdę planujesz. Chcesz zostać... asystentką Radnej? Radną? Czy jakąś szarą eminencją? Lepiej określić cel jeszcze nim zapełniłaś magazyn kradzionym towarem.

Kunisaku zamierzał zjeść do końca, po czym ukłonił się i podziękował, a następnie wypił herbatę z Shimą. Nagle wstał i podszedł do miejsca, gdzie wisiały kurtki. Wziął jedną i rzucił w kierunku Shimy.
- Ubierz się ciepło. Coś Ci pokażę. - powiedział do niej, a następnie sam zamierzał iść do warsztatu i spakować... dwie rzeczy przed tym, jak wyjdą z domu. Spakować do plecaka, tak by Shima nie wiedziała, co Nizan ze sobą bierze.

Następnie sam założył kurtkę i czekał, aż Shima przygotuje się do wyjścia.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
19/19

Nizan

Atmosfera w domu państwa Kunisaku, tak napięta dzisiejszego dnia, powoli - dzięki woli obojga małżonków i łączącemu ich uczuciu - zaczęła wracać do normy. Oboje najwyraźniej też czegoś się o sobie nawzajem nauczyli, albo może - po prostu przypomnieli. Tym bardziej, że kiedy do kowala dotarło, że żona rzeczywiście wyciąga do niego dłoń na zgodę, zreflektował się i w jego tonie również pojawiła się zwyczajna czułość, podobnie jak w gestach i spojrzeniu jego żony. Wyglądało na to, że potem znalazł już właściwe słowa, gdyż jeszcze zanim zaczął jeść, poczuł dotyk jej gładkiej skóry dłoni na swojej własnej - tak odmiennej, bo przecież stwardniałej i niecho chropowatej przez pracę w warsztacie.

- Rozumiem, Anata. Widzę, że się o nas troszczysz, i jestem ci za to wdzięczna. Będę... będziemy ostrożniejsi. Razem. - zapewniła go, po czym sama też zaczęła jeść, słuchając dalej męża i uśmiechając się, kiedy pochwalił jej danie. Chociaż na sugestię, że musi częściej ją prowokować, cisnęła w męża żartobliwie kawałkiem papryczki, który zresztą ten zapewne bez problemu złapał.

- Wystarczy poprosić i mi przypomnieć o tym, baka. - odparła, kręcąc głową, wyraźnie się drocząc. Potem nieco spoważniała, odkładając pałeczki, kładąc splecione w koszyk dłonie na stół przed sobą, a następnie podnosząc je nieco i opierając na nich brodę, wpatrzona tym razem w palenisko, od którego biło miłe ciepło. Zastanawiała się.

- Szara eminencja brzmi... najlepiej, ale nie wiem na ten moment, czy jest to coś osiągalnego. Czy byłabym w stanie zdobyć dość władzy i wpływów, bez jednoczesnego wystawienia się na świecznik. Dlatego podejrzewam, że bardziej prawdopodobnym będzie wyeliminowanie w jakiś sposób któregoś z Radnych, po czym zajęcie ich miejsca. W tym celu jednak pewnie będzie trzeba znaleźć jakiegoś sojusznika, kogoś, kto w razie potrzeby wysunie lub poprze moją kandydaturę na takie miejsce. Także asystentka Radnej lub Radnego brzmi jak najwłaściwszy, pierwszy krok - obok zgromadzenia pieniędzy, gdyż te otwierają wiele drzwi. W tym mieście - niemal wszystkie. - odpowiedziała po krótkiej chwili, po czym pomasowała dłońmi skronie i uśmiechnęła się. - ...chyba właśnie na pytanie, czy chcę śliwki, wiśnie czy czereśnie odpowiedziałam "Tak", prawda? -

Kiedy skończyli posiłek, a Nizan rzucił żonie zimowe odzienie, wyraźnie szykując się do wspólnego wyjścia, Shima uniosła brwi w zdziwieniu, ale nie powiedziała nic. Skinęła tylko ostrożnie, z zaciekawieniem głową, po czym zaczęła się ubierać, by po chwili czekać na męża przed wejściem, patrząc na gwiazdy, które już pojawiły się na niebie oraz na blask ognia z latarni morskiej, widoczny dobrze z okolic portu.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Kolacja potoczyła się w zdecydowanie dużo lepszym kierunku. Wkońcu, Shima otworzyła się na tyle, by przekazać swoją część planu Nizanowi. Kowal pozwolił się wypowiedzieć swojej damie do końca, nim zrobił zamyśloną minę.
- To nie do końca tak działa. - zaczął. - Radnymi są tylko ludzie z rodzin kupieckich, które zakładały Ryuzaku. To bardzo... wąska struktura i jak się domyślasz, nie wpuszczą nikogo z zewnątrz. Nawet jak wyeliminujesz kogoś w ten czy inny sposób, to musiałabyś być z tej konkretnej rodziny, żeby wejść na jej miejsce. Druga opcja, to wymuszenie w jakikolwiek sposób dopisania rodziny Kunisaku do Rady, ale... to chyba jest nawet trudniejsze rozwiązanie, niż to pierwsze. - Nizan cicho westchnął. - Jak ułożymy odpowiedni plan, to przedstawię Cię Takane-san. Myślę, że znajdziecie wspólny język. Jednak... nadal niestety nie wiem dokąd uda Ci się wdrapać. - powiedział.

Następnie to wkoncu Shima była zaskoczona tym, że Nizan zamierzał ją gdzieś zabrać. Gdy Shima ubrała się, Nizan wyszedł z plecakiem, zamknął drzwi, po czym z zaskoczenia złapał ją w ręce i uniósł.
- Odwiedzimy dwa miejsca, tak będzie szybciej. - powiedział, po czym puścił jej oczko.

Było dość ciemno, więc nawet jeżeli ktoś dostrzeże ich szybujących po niebie czy budynkach, to raczej nie rozpozna kto to konkretnie. W związku z tym, Nizan zamierzał skoczyć w powietrze i szybkimi susami dotrzeć do miejsca, gdzie dziś już był. Do pustostanu, który kupiła Shima.

Gdy wylądowali, Nizan zamierzał odstawić żonę na miejsce, po czym wyjąć z plecaka pochodnię i rozpalić. Jeżeli nie miał o co rozpalić, to zamierzał użyć jakiegoś najprostszego katona, by wytworzyć dosłownie minimum ognia, wymaganego do zapalenia przedmiotu.
- Chodź. - powiedział, po czym wziął ją za rękę i zamierzał zaprowadzić do miejsca, gdzie... dziś już był. Jednak gdy weszli do środka, to chodziło mu o konkretne miejsce. Zamierzał zabrać ją na dół do piwnicy, do miejsca - gdzie odkrył jakie były prowadzone badania. Jeżeli potrzebował odblokować przejście, to to zrobił, a następnie zaprosił Shimę do środka. - Chyba lepiej, żebym zamiast Ci to opowiadał, to po prostu pokazał. - powiedział, wskazując dłonią na stoły operacyjne, czy na zaschnięte miejsca, gdzie była krew. - Dlatego się zdenerwowałem. O mały włos, nie wszedłem tutaj z Aratą. Rozumiesz już, z czym się będziemy mierzyć? - zapytał, po czym dał jej obejrzeć dokładnie pomieszczenie. - Gdyby to była głupota, to w życiu bym się nie unosił. Ale... ale no sama zobacz.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
19/19

Nizan

- Wiem, że w tym momencie Radę stanowią tylko rodziny zakładające Ryuzaku, jednak istnieją furtki prawne, które - dobrze wykorzystane - mogłyby pozwolić np. na zaadoptowanie lub przyjęcie nas w inny sposób do którejś z rodzin. Poza tym... nawet jeśli obecnie sytuacja wygląda w ten sposób, niekoniecznie tak musi być za pięć, czy dziesięć lat. Na razie i tak naszym priorytetem będzie zdobycie większych funduszy i zapewnienie sobie politycznego wsparcia. Rozmowa z Takane-san może być dobrym, pierwszym krokiem na tej drodze. Na koniec dnia, to moneta rządzi tym miastem. - westchnęła Shima, patrząc z wdzięcznością na męża.

Kiedy wyszli na zewnątrz, a Nizan złapał żonę w ramiona i skoczył na dachy, pani Kunisaku pisnęła cicho z zaskoczenia, ale i ekscytacji, wpadając na krótki moment w radosny, dziewczęcy wręcz chichot, po czym wtulając się w męża, pozwalając mu przenieść się do pustostanu, który zakupiła. Na miejscu odetchnęła głębiej kilka razy, opanowując się.

- Musimy robić częściej takie wycieczki. To było ekscytujące. - uśmiechnęła się do męża, po czym przytrzymała pochodnię, pozwalając ją Nizanowi spokojnie rozpalić drobną techniką Katonu. Uzbrojeni w światło, zeszli razem do piwnicy, gdzie Shima rozglądała się ciekawie, nawet biorąc w dłoń kilka pozostawionych tutaj specyfików i zgarniając jeden słoiczek z grzybami.

- Te akurat znam, są dobre do niektórych przetworów. - wyjaśniła mężowi, wzruszając ramionami, po czym obserwowała, jak otwiera tajne przejście. Jej oczy rozszerzyły się z lekkim zaciekawieniem, kiedy oglądała wnętrze. W pierwszej kolejności przyjrzała się notatkom dookoła, jednak kiedy Nizan wskazał jej zaschniętą krew, zmarszczyła brwi.

- Rzeczywiście, niepokojące. Wiedziałam, że Genpo był zdolnym alchemikiem i zielarzem, ale nie podejrzewałam, że natura jego badań zakrawała też na eksperymenty na ludziach. Rozumiem, czemu się zmartwiłeś. - Shima przytuliła się na moment do męża, po czym jeszcze raz potoczyła wzrokiem dookoła. - Trzeba będzie zebrać te notatki i uprzątnąć ten... stół. Ale poza tym wygląda to na dość dobre miejsce do przechowywania stali. -

Wyglądało na to, że umysł pani Kunisaku dość szybko wracał na utarty tor biznesu i planowania.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

[Nizan]

Nizan ucieszył się jak zobaczył, ile radości sprawiło Shimie podróżowanie jak ninja. Specjalnie, gdy tylko ta zaczęła chichotać, to skakał jeszcze wyżej, by ta mogła zobaczyć miasto z jak największej wysokości.
- Znam więcej takich sztuczek. Jak Pani Kunisaku będzie grzeczna, to napewno coś jeszcze jej pokażę. - uśmiechnął się.

Gdy weszli do budynku, Shima dopadła do słoiczka i powiedziała, że można tego używać do przetworów.
- Tylko upewnij się najpierw, że to nie ma stu lat, bo się jeszcze potrujemy. - zaśmiał się widząc, że Shima już wymyśliła jak wykorzystać to co znalazła. Bo w sumie... - W sumie to wszystko jest nasze, to możesz to zabrać ze sobą. Albo daj, mogę wsadzić do plecaka. - jeżeli Shima chciała, to Nizan mógł jej spakować jeden słoik do przejrzenia w domu.

Na samym końcu obejrzeli jeszcze raz ukryty pokój, a sama kobieta uznała, że jest to niepokojące.
- Owszem, jest. Dlatego moja dzisiejsza reakcja. - westchnął i podszedł do stolika, przecierając go z ewentualnego kurzu. - Cokolwiek tu się działo, nie rozumiem tylko jednego. Czemu sponsorowali to Radni? I to jeszcze dwóch naraz? - powiedział, odwracając się do Shimy. - Dziwna sprawa. Nie mniej, znając moje szczęście, to dowiem się tego szybciej niż później, czemu akurat w to inwestowali. Nie ma co dziś tutaj zostawać, wiem, że obserwują ten budynek. Karyou miał go pilnować, ale pewnie znowu gdzieś zachlał. - mruknął. - W każdym razie, narazie nie przychodźcie tutaj z Aratą. Muszę ustalić co tutaj się do końca działo i kto obserwował ten pustostan. Jutro może dowiem się więcej w tej osadzie za miastem. - cicho westchnął. - Chodźmy. Jeszcze jeden postój mamy.

I gdy wyszli na zewnątrz, Nizan oczywiście zagrodził wejście do ukrytego pomieszczenia, zgasił pochodnię i zostawił ja w budynku. Znowu złapał Shimę na ręce i skokami ruszył... w kierunku jednego z większych stawów, które były w Ryuzaku. Akurat była zima, więc staw zamarzł, a to była idealna okazja do tego co zamierzał.

Gdy wylądował przed miejscem docelowym, odstawił Shimę i wyjął z plecaka... dwie pary łyżew. Podał jedną Shimie.
- Pamiętasz jeszcze jak się jeździ? - zapytał z uśmiechem, po czym założył na nogi przyrząd i... wskoczył na lodowisko. Zamierzał zrobić kółko i podać dłoń Shimie, by pomóc jej wejść na lód. - Randka w świetle gwiazd na lodowisku. Przyznaj, że się postarałem. - uśmiechnął się do kobiety.

Zamierzał jeździć z Shimą dopóki nie zrobi im się zimno. Potem, ponownie by ją złapał i skokami wrócił do domu. Czas spać i rano przygotować się do podróży.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
20/19

Nizan

- Spokojnie, sprawdzę je dokładnie. Ale wydają się szczelnie zamknięte, także powinny zachować swoje właściwości. - uspokoiła męża Shima, podając mu słoik, aby ten wrzucił go do plecaka. - Na razie ten jeden słoik, a za jakiś czas zbiorę wszystko co zostało i zdecyduję dokładnie, co się jeszcze nadaje do użycia, a co trzeba wyrzucić. Zacznę też organizować robotników do pracy przy dachu. Mówiłeś, że chciałbyś tutaj zorganizować sklep lub jakąś restaurację? -

Na pytanie dotyczące motywacji Radnych, Shima wzruszyła ramionami.

- Czemu? Bo to potencjalnie dobra inwestycja. Cokolwiek daje Ryuzaku - a najlepiej konkretnym Radnym - potencjalną przewagę nad pozostałymi, warte jest sypnięcia groszem. Zastanawia mnie tylko, ile dokładnie zainwestowali... i kto dokładnie to zrobił. Spróbuję się tego dyskretnie dowiedzieć swoimi kanałami, ale istnieje szansa, że tobie uda się to szybciej zrobić. Na razie przypilnuję, żeby Arata się tutaj nie zapuszczała. -

Karyou istotnie zabrakło obecnie przy budynku, z drugiej strony jednak - była już noc, a zapewne nawet najbardziej odpowiedzialny Mistrz Ognia musiał niekiedy spać. Albo rzeczywiście chlać. Było to coś, co Nizan będzie musiał ustalić w swoim czasie. Może przynajmniej do tej pory jego podwładnemu uda się chociaż sprowadzić jakąś dodatkową pomoc nowych najemników, co przecież też zlecił swojemu pracownikowi.

Tymczasem jednak nastał czas, aby państwo Kunisaku odrobinę się zrelaksowali po trudach i napięciach dzisiejszego dnia. Opuściwszy budynek, Nizan szybkimi skokami zabrał żonę na jeden z większych stawów w obrębie miasta, obecnie całkowicie zamarznięty. Było dość mroźno i oddechu obojga małżonków zamieniały się w parę gdy tylko opuszczały ich usta. W świetle księżyca Nizan mógł dostrzec, że ciemne policzki żony delikatnie się zaróżowiły od zimna. Kiedy wyciągnął łyżwy, spojrzała na niego z uśmiechem i lekkim niedowierzaniem.

- Pamiętam, jak mnie uczyłeś... zobaczymy, czy nie zapomniałam. - stwierdziła ze śmiechem, sama ubierając łyżwy i ostrożnie wchodząc na lód. Kilka pierwszych kroków było niepewnych i nawet na moment Shima straciła równowagę, jednak została bez problemu złapana przez męża. - No dobrze, przyznaję. Udało ci się. Chociaż z tego co wiem, to mrozu jeszcze nie kontrolujesz. Chyba, że masz w sobie jakąś krew Yuki, o której nie wiem, hmmm? -

Oczy Shimy błyszczały w świetle gwiazd i księżyca, kiedy państwo Kunisaku cieszyli się wspólnie spędzanym czasem, na moment zapominając o poważnych sprawach, jakie czekały ich w najbliższej przyszłości. Po powrocie co prawda Shima nie dała mężowi jeszcze jakiś czas odpocząć... ale zdecydowanie zadbała, żeby oboje zasnęli dobrze zrelaksowani.

A nazajutrz - żeby Nizan był pełen sił do podążenia tropem tajemniczego alchemika.

[Z/T]

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-