Warsztat Kunisaku

[Nizan]

Nizan przebywając w piwnicy, oprócz jednej notatki, znalazł także drugą. Było to pod rysunkiem na ścianie i wyglądało jakby ktoś robił notatki. Oj, tutaj zaczynało robić się ciekawie. Ktoś zapisał, że teoria była ślepym punktem i potrzeba było więcej praktyki. To zaś równało się temu, że potrzeba było więcej... obiektów badań. No i oczywiście finansów, sprzęt i miejsca. O tyle o ile miejsce tutaj było, tak reszta była jak najbardziej uzasadniona. Chociaż chwila... czy z tego nie wynikało, że istniała realna szansa, że ktokolwiek tutaj prowadził badania, przeniósł się gdzieś indziej?

Nie to było w tym jednak to, co najbardziej przykuło uwagę Nizana. Skąd brać ludzi? I teraz Nizan nie był pewny, czy skreślone pozycje to były propozycje, czy źródła, które już wyschły. Nawet nie był przekonany, czy chce teraz prowadzić śledztwo z tym związane, bo na samym dole pojawił się zapisek, który jasno świadczył o tym, że cokolwiek tutaj się dzieje, ma to związek z Radą.

Nizan zamknął oczy. Naprawdę, jeżeli jeszcze raz w dniu dzisiejszym usłyszy, że ich bieżąca praca ma cokolwiek wspólnego z Radą, to... argh. Teraz jednak Nizan zastanawiał się, czy zabrać notatkę ze sobą, czy zostawić ją. Potencjalnie, zabranie notatki może wystraszyć osobę, która tu przyjdzie jak go nie będzie. Jakby go capnął, to by miał go na widelcu odrazu. Z drugiej strony warto by było pokazać to Shimie i sprawdzić jej reakcję. A jeszcze z trzeciej strony, to dowód do sprawy.

Kunisaku postanowił finalnie nie zabierać ze sobą notatki. Ta jedna o mieszaniu żywiołów mu wystarczy.

Gdy wyszedł, zastał Aratę, która sama sobie dawała radę z rysunkiem. Co jednak ciekawe - gdy sprawdził jak jej idzie, wyszło, że nawet... kurczę nieźle. Zamiast zwykłych bohomazów, które miała w zwyczaju robić, rzut techniczny nadawał się do... dalszej obróbki. Ciekawe. Może naprawdę zacznie jej coś podzlecać. Gdyby tak się zastanowił, to jego brat Ario był dwa lata młodszy od niej, gdy w pełni zaprojektował marionetkę Salamandry. Chłopak nie był w stanie nawet wymówić słowa. Może Arata-chan szła w stronę wujka, więc... czemu by nie spróbować?
- Nawet nieźle Ci to wyszło. - powiedział zaskoczony Nizan. - Wiesz co, dam Ci coś w warsztacie do narysowania jeszcze. Spróbujemy z projektem marionetki. Marionetki Ayatsuri, czyli z klanu, z którego pochodziła moja matka. - dodał, kiwając głową w uznaniu. No cóż, on sam kiedyś przechodził trening wytwarzania nici chakry, ale zupełnie nie poszedł w tym kierunku. Raczej nie potrafił już tego robić. Będzie musiał poszukać Aracie jakiegoś nauczyciela z klanu Ayatsuri w tym mieście.
- Księżniczka Hamuka? - powtórzył zdziwiony, po czym uniósł głowę, jakby sobie przypomniał. - Aaa... ta z tego Twojego... Shinobi Neko. Pamiętam. - dodał. - Tylko pamiętaj, że jednego kota już masz, drugi Ci nie potrzebny. Tak w razie czego mówię. - Nizan był czujny i nie chciał, by w jego warsztacie kręciło się więcej kotów niż jeden. - Szczurów nie było, ani grzyba też. Ale jak chcesz, to możemy kupić grzyby po drodze na straganie. Nawet cały koszyk. Jednak pod warunkiem, że pomożesz mamie z obiadem dziś. - no i teraz Arata musiała sobie wybrać, czy bardziej jej zależy na rysunku czy wolnym czasie. Nizan trochę liczył, że Arata się rozmyśli z tego rysowania aktów.

W związku z tym, Nizan zamierzał zgodnie z decyzją Araty - albo iść najpierw przez sklep i kupić jej jakiś kosz grzybów, a jak nie to wprost do domu. Przydałoby się jeszcze dać znać Karyou, by miał oko na budynek. Jednak miejsce w którym przebywał nie nadawał się do przyprowadzenia tam Araty.

Jakby znalazł jednak na szybko jakieś zajęcie Aracie, jak naprzykład wpuszczenie jej do środka i pozwolenie eksplorować, to by kupił sobie te dziesięć minut by obrócić w obie strony z Karyou. Kątem oka dostrzegł jednak jakiś cień. Ktoś ich obserwował. No i właśnie w tym momencie szanse Araty na wejście do środka przekreśliły się na amen. Musi ją odprowadzić.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
8/19

Nizan

Nizanowi udało się zebrać trochę dodatkowych poszlak na temat badań tajemniczego, poprzedniego właściciela, lecz na ten moment informacją, która go zaniepokoiła najbardziej to kolejny trop wskazujący na to, że cały ten interes miał coś wspólnego z władzami metropolii. Tak, jakby już nie wystarczyło, że zaczęli ryzykować z przemytem stali... Ostatecznie, zachował tylko notatkę dotyczącą teorii mieszania żywiołów i ruszył na górę, do córki.

Jak się okazało, Arata poradziła sobie na tyle nieźle, że ojciec postanowił dać jej w niedalekiej przyszłości pierwsze, drobne prace projektowe. Zaczynając od marionetek Ayatsuri, w których specjalizował się brat Nizana, z którym jednak od dawna nie miał kontaktu... podobnie jak z matką. Niestety odległość i rodzinne, jak i być może polityczne okoliczności odseparowały Nizana od swoich korzeni. Teraz liczyła się jednak najbardziej ta rodzina, którą miał u swego boku.

- Marionetki? - spytała zdziwiona Arata, chyba nie myśląc zupełnie do tej pory o czymś podobnym, ale potem przekręciła nieco głowę, zastanawiając się, ale potem jej oczy pojaśniały z zadowolenia. - O, to zrobię marionetkę kota. Ziejącego ogniem! Albo... takiego, co będzie strzelać z ogona igłami! I wtedy będzie drugi kot. -

Informacja o braku grzybów co prawda wywołała trochę rozczarowania, ale Nizan wiedział, jak tym zarządzić - szybko zaproponował wyprawę na targ po koszyk grzybów, co już spotkało się z akceptacją ze strony córki. A to, żeby się na razie oddalić było decyzją tym bardziej naglącą, że dostrzeżony na dachu cień nie nastrajał do swobodnej eksploracji i dalszych badań.

I czy był jedynym cieniem w okolicy.

Dlatego też ruszyli razem na targ, gdzie szybko udało się zdobyć obiecany koszyk grzybów dla... inspiracji Araty. Dziewczynka, przeglądając zdobycze i oceniając, które będą najlepszymi modelami dla jej rysunków, ni z tego, ni z owego wypaliła nagle jeszcze jednym pytaniem.

- Tato, a w sumie... jaka była babcia? Rzadko o niej opowiadasz. Też projektowała i pracowała w warsztacie? -

Nizan miał okazję odpowiedzieć na to pytanie w drodze do domu, która jednak nie zajęła zbyt długo. Na miejscu zastali Shimę przy księgach rachunkowych, spisującą niezbędne zamówienia na najbliższy tydzień i rozliczającą finanse rodziny. Kiedy ujrzała męża i córkę wracających ze swojej wyprawy, pomachała im.

- I jak poszło? Całość do wyburzenia i postawienia od nowa, czy da się to wyremontować? - spytała męża, jednocześnie przytulając córkę, która wystrzeliła od progu do niej, przytulając się i zaczynając jej pokazywać swoje rysunki.

No i oczywiście wspominając o napotkanej Księżniczce Hamuce.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Nizan zaproponował córce by zaczęła projektować marionetki. Ta z kolei powiedziała, że pierwszą jaką by zrobiła, to w kota. Kunisaku miał przed oczami jednego z kotów z jej bajek, jednak gdy ta dodała o igłach, delikatnie się skrzywił.
- Wujek Ario też zaczynał od zwierząt. Z tego co pamiętam, pierwszą marionetkę jaką zrobił to była Salamandra. - powiedział, drapiąc się po brodzie.

Następnie miał przed sobą całą przygodę związaną z kupowaniem grzybów - i w tym momencie zaczął zastanawiać się tak naprawdę, co on robi ze swoim życiem. Kupuje córce grzyby, by ta mogła je narysować na akcie siostry jej kolegi. Jakby... gdyby nie fakt, że odkrył właśnie piwnicę pełną jakichś dziwnym eksperymentów w które zamieszana była Rada Ryuzaku, bo jego własna żona kupowała... nie, wróć - sprowadzała - nielegalną stal z Kantai, to MOŻE by się przeraził, ale teraz chyba już było mu wszystko jedno. Sam zatrudnił kryminalistę do ochrony jego rodziny więc... a jebać.
- Babcia? - zapytał i aż przez chwilę musiał sobie przypomnieć. - Była potężną kunoichi w klanie marionetkarzy. Może nawet najsilniejszą, jaka wtedy żyła? W sumie to nie do końca jestem pewny, bo ruszyłem z ojcem z karawaną kupiecką, a potem już nie wróciliśmy do domu, więc... trudno mi powiedzieć coś więcej. Ale chyba zachorowała i dlatego jej kariera nie była tak głośna, na jaką się zapowiadała. - powiedział po dłuższym zastanowieniu. - Trochę szkoliła mnie w technice klanowej marionetkarzy, ale nie byłem w tym najlepszy. A Ty kim chciałabyś zostać jak dorośniesz? - zapytał i jakby... domyślał się, że odpowiedzią będzie malarka, ale trudno, spróbuje i tak.

Gdy wrócili z Aratą, poczekał aż przedstawi Shimie Księżniczkę Hamukę, a następnie, zamierzał jakoś wygonić Aratę do innego pokoju pod pretekstem przejrzenia jakichś schematów i przygotowania się do pierwszego projektu marionetki. Jak został sam na sam z Shimą, zamierzał przejąć inicjatywę.
- Dach do wymiany, całe wnętrze do odrestaurowania. W środku miał miejsce jakiś wybuch, który naruszył część piętra. Ogólnie miejsce wygląda na jakiś stary warsztat alchemiczny, albo coś podobnego. W każdym razie, decyzja zależy od tego, po co nam ten magazyn. Jakby, rozumiem, że potrzebujemy stali by samemu ruszyć z produkcją jakichś przyrządów, ale Shimo, cały budynek pod magazyn stali?! Jeszcze sprowadzanej nielegalnie? - powiedział unosząc lekko brew. - Rozumiem Twoją ambicję, ale potrzebuję wiedzieć jaki masz plan. I przede wszystkim - po co nam to. I odpowiedź "dla rodziny" nie jest dobrą odpowiedzią, bo akurat głodni nie chodzimy.

Westchnął i sięgnął po notatkę, którą znalazł na dole. Położył ją na stole przed żoną.
- Gdybym Cię nie znał, to może bym uznał, że to przeoczyłaś, ale na dole w piwnicy jest ukryte pomieszczenie. Ktoś przeprowadzał na ludziach eksperymenty, a co więcej, robił to w porozumieniu z Radą Ryuzaku.

Nizan wsadził ręce w kieszenie i spojrzał na Shimę.
- W co Ty wdepnęłaś?

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
9/19

Nizan

Arata słuchała z zaciekawieniem opowieści ojca o jego matce, wyraźnie zainteresowana tym tematem - tym bardziej, że był związany z tym, co dopiero zlecił jej jako pierwszy "poważny" projekt Nizan. Podrapała się po nosie.

- A czemu nie wróciliście? Możemy ją kiedyś odwiedzić? Może wymyślisz jakiś lek co ją wyleczy, jak zachorowała? Albo może mama jakiegoś dobrego doktora zna, co by mógł ją wyleczyć? A wujek Ario? Pisaliście do siebie? Odwiedzi nas kiedyś? - dziewczynka wystrzeliła z kolejną serią pytań, najwyraźniej chcąc wykorzystać moment, kiedy Nizan zdecydował się opowiedzieć coś więcej o swojej stronie rodziny. Shimie chyba nieco częściej zdarzało się opowiadać o swojej rodzinie, chociaż... sama też unikała tematu własnej matki, ponoć bardzo... surowej kobiety. Tradycyjnej. Na pytanie o to, kim chciałaby zostać, Arata wzruszyła ramionami. - Nie wiem. Rysowanie i malowanie jest fajne, to może artystką? Ale nie wiem, czy mi się nie znudzi. Chyba, że mogłabym podróżować. O, albo napiszę swoje własne Shinobi Neko! W sumie to już zaczęłam pisać, ale na razie mam tylko pierwszy rozdział. Ale fajnie jest też pomagać mamie przy liczeniu... i kaligrafii... Ale najbardziej to chyba bym chciała podróżować, wtedy mogłabym może zarabiać rysunkami po drodze i czytać swoje opowiadania, a jednocześnie zwiedzać. I to by mnie inspirowało do kolejnych obrazów. Albo może bym odwiedziła babcię i wujka i by mnie też nauczyli tych marionetek, a potem ja ciebie? Bo bym wracała co roku do was tutaj, na zimę, i wam pomagała.-

Najwyraźniej Arata miała dość szerokie spektrum pomysłów na to, kim może być w przyszłości. Niestety, nuta "artystyczna" dość wyraźnie pobrzmiewała w tych planach, zgodnie z obawami Nizana.

W domu, kiedy już Aratę udało się zagonić do projektowania marionetki w innym pomieszczeniu, Nizan mógł siąść z żoną do rozmowy. Ta przysunęła mu od razu czarkę i nalała herbaty, którą sama sobie najwyraźniej niedawno zaparzyła. Słuchała męża, jednocześnie dalej pracując nad zwojami.

- Mam wiele planów, anata. Musisz być bardziej precyzyjny. - mruknęła, ale Nizan dostrzegł, że kiedy przekazywał jej swoje wnioski, przeskoczyła gdzieś dalej, rozwijając zwój i notując te uwagi skrótowo, lecz precyzyjnie. - Dach i wnętrze... nie tak źle. Obawiałam się, że trzeba będzie całość rozebrać. -

Potem sięgnęła po notatkę, którą mąż znalazł na dole, przebiegając jej treść wzrokiem. Jej twarz nie zdradzała wiele, ale Nizan znał żonę dobrze. Błysk w jej oku powiedział mu, że trafiła na to, czego chyba szukała. Odłożyła notatkę na bok, chowając ją pod jeden ze zwojów, po czym... wróciła do notowania.

- Dzisiaj rano? W kocie gówno, musiałam czyścić sandały. Któryś z okolicznych sierściuchów raczył załatwić swoją potrzebę dokładnie przed naszym domem. - odparła znad pracy, ale Nizan oczywiście nie ustępował i zresztą - wiedział, że zaraz usłyszy prawdziwą odpowiedź. Zgodnie z przewidywaniami, Shima w końcu odłożyła pióro i spojrzała prosto na męża.

- No już. Wiem, o co ci chodzi. Zacznijmy od małych rzeczy - nie wiedziałam, że jest tam ukryta piwnica, ale miałam pewne podejrzenia i zgadywałam, że jeśli cokolwiek tam jest - tobie uda się to odnaleźć. Nie na darmo pochodzisz z rodziny Ayatsuri. - stwierdziła spokojnie, sięgając po czarkę i upijając kilka łyków herbaty.

- Teraz duże. Rozumiem, że plan, który chciałbyś znać to ten... ostateczny. Czy też najbardziej ogólny. Nie mam go jeszcze dokładnie zarysowanego, ale sprowadza się to do prostej kalkulacji. Na razie owszem, nie chodzimy głodni. Ale czasy są niebezpieczne. Dzicy wdarli się przez Mur, Uchiha przyleźli tutaj z Sogen i tylko patrzą, co podpalić pierwsze, przeżywając te swoje traumy i wybudzając zdolności - słowo daję, że teraz to chyba każdy transport z Północnego przybywający po zapasy do miasta to ma samych czerwonookich w obstawie... co dalej? Cesarstwo chce ścigać swoich buntowników i prowadzi wojnę, Pustynia zmieniła się w zasadzie w to samo, tylko z inną nazwą i trochę bardziej stabilnym, cynicznym i wyrachowanym liderem na szczycie... bogowie jedni raczą też wiedzieć co dzieje się gdzieś dalej. A nie wspomnę nawet o wcześniejszych latach. Han... podobno został pokonany i zniknął, ale nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni. Świat stracił znowu iluzję bezpieczeństwa, którą przez chwilę udało mu się zyskać. Do tej pory mieliśmy szczęście, ale prędzej czy później, twoje własne zdolności wyjdą na jaw i ktoś stanie przed naszymi drzwiami, dając propozycję nie do odrzucenia. I wiem, że jesteś silny, ale nie jesteś w stanie wojować z całym światem sam. Dlatego nim to nastąpi, chcę nam zabezpieczyć przynajmniej miejsce przy stole, gdzie zapadają najistotniejsze decyzje, zamiast być zmuszoną płynąć z prądem wydarzeń i jedynie się do nich dostosowywać. Stal... anata, stal to tylko drobny początek. -

Urwała na moment, dając mężowi chwilę czasu na przetrawienie informacji. Jednocześnie, nim zdążył odpowiedzieć - postukała palcem w ukrytą pod zwojami notatkę.

- To... to jest o wiele istotniejsze. Wiem, nad czym pracowałeś... i wiem, że ci to nie wychodziło. Jeżeli jednak szczątkowe informacje na temat Hiragi Genpō, które udało mi się zgromadzić są prawdziwe, to odnalezienie wyników jego badań być może będą inspiracją dla ciebie, jak poradzić sobie z tymi trudnościami. -

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Arata była ciekawska i nie zamierzała tak łatwo odpuścić temat własnej rodziny. Zadała serię pytań, na które Nizan ewidentnie nie był gotowy. Już pomijając, że sam ze sobą, ale najwidoczniej Arata-chan miała w dupie takie mecyje i po prostu wymusiła na ojcu momentalne zmierzenie się z problemami, albo raczej zagadnieniami, których wcześniej nie chciał lub nie zamierzał brać pod uwagę. Tak teraz stał przed wyborem - powiedzieć krótko "to skomplikowane", lub zrobić błyskawiczny rachunek sumienia i jakkolwiek postarać się wyjść z rogu, do którego zagoniła go własna córka. Pytanie tylko, czy chciał jej wyjaśnić całą prawdę, lub półprawdę, czy po prostu dostosować odpowiedzi tak, by nie naruszyć młodej dziewczynki za bardzo, a tym bardziej nie wprowadzić ją w stan, w którym to siebie będzie obwiniać za to wszystko. Mała Arata była nad wyraz kumata jak na swój wiek i Nizan musiał opracować na szybko plan. Taki, by Arata się nie zorientowała. Niestety, na większość pytań powinna paść odpowiedź, że to Arata była właśnie przyczyną, że Nizan jest tu gdzie jest.
- Nie wróciliśmy, bo Twoja mama jest z Antai. To trochę daleko do Pustyni, a tam klimat jest dużo bardziej surowszy. Uznaliśmy, że lepiej dla nas i dla Ciebie będzie mieszkanie w stolicy Kontynentu, niż powrót do upalnego kraju. Wyobrażasz sobie teraz chodzić po piasku w trzydziestu czy czterdziestu stopniach? Wszędzie żar, gdzie nie spojrzysz to gorąco. Musiałabyś chodzić w specjalnym okryciu na całe ciało... a tutaj masz dużo większe możliwości. No i mamy tutaj nasz sklep więc jest w porządku. Poza tym, tam nie za bardzo są koty, a jak są to takie bez sierści. Ryuzakowe Hamuki są zdecydowanie lepsze. - uff, pierwsze pytanie odhaczone. Miał nadzieję, że opowieść o trudności życia i dołożenie do tego wątku jej ulubionych kotów na chwilę zastopuje pytania Araty.

- Możemy ją odwiedzić, ale... wujek Ario próbował ją leczyć i nie wiem gdzie teraz przebywają. Musiałbym popytać i zorientować się, ale babcia jest naprawdę w słabym stanie. Nie za bardzo rozpoznaje ludzi i tak dalej. Umówmy się tak, że najpierw ustalę co z nią i gdzie jest, a potem wspólnie z mamą podejmiemy decyzję. - zaczął. - Ja niestety nie umiem leczyć ludzi, to nie moja domena. Jeżeli wujek Ario się nią zajmuje to jestem przekonany, że ma najlepszą opiekę i zrobią wszystko, by ją postawić na nogi. - celowo pominął temat szukania lekarzy przez Shimę, bo... chyba nie chciał do tego angażować żony. Ona i tak ma na głowie sporo. Nie, nie rozmawiałem z wujkiem długo. W sumie to od czasu mojego wyjazdu z Pustyni. Jakoś... nie było okazji. Nie pisaliśmy też ze sobą. Chyba mam poczucie winy, że go trochę z tym wszystkim zostawiłem samego, ale z drugiej strony, ja też muszę dbać o nas. - starał się delikatnie wybielić własnego siebie, ale był świadomy, że dla biało-czarnego świata Araty będzie to żadne wytłumaczenie. No cóż, musiał jednak przynajmniej spróbować.

Następnie córka wyjaśniła swoje plany. Rysowanie, pisanie książek i to wszystko podczas podróżowania. Arata chciała też być zarówno trochę u babci, trochę u wujka, a na zimę wracać tutaj. No, plan jakby i zacny, ale czy Arata w ogóle rozumiała, na co się pisze?
- No to najpierw musisz umieć się obronić, bo różnie w świecie bywa. Co jak narysujesz jakiś obraz, włożysz w niego dużo pracy i ktoś nagle Ci go ukradnie na szlaku? - zapytał. Oczywiście, w jej przypadku kradzież obrazu to pół biedy w porównaniu do innych konsekwencji, ale narazie na tym zamierzał poprzestać. - Jeżeli tak chcesz, musisz pomału zacząć treningi ninja. Po wszystkim poszukam Ci nauczyciela w Ryuzaku, który zacznie Cię szkolić w... - i tutaj na chwilę się zastanowił. Na co Arata będzie wykazywać podatność? Na kontrolę marionetek? Na żywioły? A może... tak Nizan pamiętał o ten wątek. Na piasek? - Jest jakiś styl, w którym czujesz się najbardziej komfortowo? Coś lubisz najbardziej, a coś najmniej? - dopytał starając się sprawdzić, czy może odpowiedź nie przyjdzie do niego sama.

Następnie Shima zaczęła przedstawiać plan Nizanowi. Na początku skupiła się na samej budowli, jednak zarówno jedno jak i drugie wiedziało, o co chodzi. Nawet, jezeli Shima zdecydowała się zażartować czy raczej... nie tyle zażartować, co sprowadzić odpowiedź do absurdu, który ewidentnie nie spodobał się Nizanowi.

Mężczyzna w zdecydowanej większości pozwalał prowadzić inicjatywę kobiecie i działać tak, by mogła osiągać swoje cele, ale zawsze finalnie mieli być równi. Może Nizan nie był tak ekspresyjny jak kobieta, czy mierzący aż tak wysoko, ale nadal zamierzał ją wspierać. Nie mniej, miało to być na zasadzie równości.
- Jak Cię o coś poważnie pytam, to poważnie odpowiadaj, bo to nie są żarty. - powiedział Nizan, ewidentnie rezygnując już z maski wycofanego męża, a wkraczając na scenę jako głowa rodziny.

Następnie Shima już poważnie opowiedziała to, do czego dotarła. Czyli... ona naprawdę zamierzała siłą wdrapać się na sam szczyt. Nizan rozumiał doskonale fakt, że Ryuzaku jest... w wojnie z dwoma mocarstwami, a i na Pustyni dużo się działo. Jednak teraz po raz pierwszy, Shima powiedziała wprost Nizanowi, że jej celem jest stołek Radnej. Chłopak aż otworzył usta.

Kobieta zamierzała wywołać nie tyle bitwę, co wręcz wypierdolić stół do góry nogami w polityce Ryuzaku. I to co mówiła dalej, wprawiło go w coraz większe osłupienie.
- Czy Ty postanowiłaś, że zostaniesz Radną i... mówisz mi to dopiero teraz? - zapytał Nizan, a raczej wyszeptał. Położył dłoń na twarzy i cicho westchnął. Zamierzał usiąść przed kobietą i spojrzeć jej w oczy. - Umawialiśmy się, że o takich rzeczach decydujemy razem, a Ty wdrożyłaś już plan bez skonsultowania tego ze mną. Rozumiem, że praca dla Radnej była tylko krokiem, ale nadal, wkupienie się w łaski, a zostanie samej... - Nizan nie dokończył. - Zawsze Cię wspierałem, a raczej zawsze działaliśmy razem. Jeżeli coś się zmieniło, to chciałbym to wiedzieć. - uniósł brew pytająco.

Jednak gdy nadszedł moment mówienia o tym, że... cała akcja była inspiracją dla Nizana do opracowania techniki, to ten jeszcze bardziej zdębiał. Czy Shima zamierzała najpierw wzmocnić Nizana, by ten był... bardziej gotowy na to co ma nadejść?
- Nie wychodziło mi, bo za pierwszym razem prawie wysadziłem dom z Tobą i Aratą w środku, a za drugim prawie straciłem rękę. - skwitował, przegryzając wargę i odwracając wzrok. Tutaj akurat to było jego porażką, nie Shimy.

Finalnie wrócił wzrokiem do Shimy. Patrzył w jej twarz i widział nie tylko Shimę polityczkę, ale Shimę żonę, Shimę matkę i Shimę, którą poznał jako nastolatek. Nizan ujął jej dłonie.
- Oczekuję szacunku od Ciebie, tak samo jak ja Ci go daję. - powiedział, po czym ścisnął dłonie mocniej. - Ale jeżeli jeszcze raz zrobisz coś za moimi plecami w taki sposób, to kolejna rozmowa nie będzie miła. Mi cały czas na Tobie zależy tak samo, jak zależało wtedy. A Tobie?

Następnie westchnął i zamierzał jeszcze Shimie przypomnieć o jednym. Po tym wszystkim, zamierzał złapać ją za włosy, pociągnąć do tyłu, a następnie wgryźć się w jej szyję. Namiętnie, tak by wzbudzić zarówno pożądanie, ale i przypomnieć jej, kto ma realną siłę. Zamierzał zabawić się chwilę w ten sposób, by rozbudzić kobietę, a następnie puścić i wstać.
- Później dokończymy ten wątek. - zapowiedział jej karo-nagrodę, po czym wstał i podszedł do ściany.

- Trzeba Aracie znaleźć nauczyciela ninja. Musi umieć się obronić. Nie wiem, czy powinniśmy zacząć od Ayatsuri, czy od żywiołów. - odwrócił się w jej kierunku. - Może też reagować na piasek Sabaku. Nie pytaj czemu. - dodał. - Zajmiesz się tym, czy ja mam?

To był pierwszy wątek. Teraz czas na drugi.
- Widziałem, jak ktoś obserwował nas podczas oględzin domu. Idę po Karyou i wyślę go, by pilnował chaty. Może ten człowiek wróci po notatki. Ja zaś poszukam w terenie, kto to może być.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
10/19

Nizan

Córka Nizana słuchała dość uważnie, jak ojciec opowiadał jej o swojej rodzinie - być może pierwszy raz podając jej tak wiele informacji naraz, nawet jeśli... przepuszczonych przez pewien rodzicielski filtr. Nie była raczej świadoma, że zmusiła nagle ojca do zmierzenia się z kilkoma nie do końca wygodnymi prawdami i decyzjami, jakie podjął. Widać było, jak przetwarza informacje w głowie, bo przez chwilę się nie odzywała.

- A skąd wiesz, że jest chora i wujek Ario się nią zajmuje, jak nie piszecie ze sobą? I może powinniśmy im pomóc jakoś? W Ryuzaku przecież jest dużo dobrych lekarzy, może niech przyjadą do nas? Mogę im oddać swój pokój i spać z wami. - zaciekawiła się jeszcze, najwyraźniej znajdując jakiś drobny element układanki, który jej się nie zgadzał, a przy okazji już zapraszając rodzinę do zamieszkania z wami.

Potem już Nizan zadał jej konkretne pytanie i postawił przed problemem, który był jak najbardziej realny - chociaż by kradzieży na szlaku.

- No dałabym mu po głowie, złapała go i przekazała straży, nie? - wzruszyła ramionami, ale ojciec przypomniał jej od razu, że do tego musi się nauczyć bronić. - No z Chudym Keishim jak fika to już umiem sobie radzić... no ale z kimś starszym to rzeczywiście raczej nie. Nie wiem. Mogę zobaczyć te marionetki, może będą fajne. Na razie się uczyłam chodzić po ścianach. O tak. -

Arata nie czekając wiele, przebiegła do ściany najbliższego budynku - sklepu krawieckiego - i po prostu zaczęła iść po jego ścianie, by po paru sekundach pomachać ojcu z dachu. I rzucić w niego jednym z grzybów.

- Robaczywy! Fuj! -

---

W domu trwała poważna rozmowa państwa Kunisaku, sprowokowana tajemniczymi planami pani domu.

- Anata, wiesz dobrze, że dzień, w którym od razu poważnie i bez sarkazmu odpowiem ci na poważne pytanie będzie tym, w którym poznasz, że nasze małżeństwo się zakończyło. - odparła, ale delikatnie się przy tym uśmiechnęła. Potem lekko spoważniała. - Nie mówiłam Ci, bo dopiero dzisiaj podjęłam ostateczną decyzję. A nie mam w zwyczaju mówić o czymś, czego nie jestem pewna. Poza tym, nawet nie zaczęłam na dobrą sprawę wdrażać planu - na razie jedyne, co mamy to zarzucone sieci. To, co wyłowimy, to zupełnie inna sprawa. I pamiętaj, że tak - działamy razem i zawsze będziemy. Ale każde z nas ma też swoją ekspertyzę. -

Chociaż Shima nie do końca ustępowała w dyskusji, chyba będąc dość pewna słuszności obranej ścieżki, to jednak wysunęła nad stołem dłoń, by chwycić w nią dłoń męża. Kiedy odwrócił głos, zawstydzony niepowodzeniem podczas poprzednich badań, poczuł dłoń na policzku, odwracającą delikatnie, lecz stanowczo jego twarz w stronę żony.

- Wiem o tym. Dlatego potrzebujesz więcej przestrzeni oraz - jeśli to możliwe - przenalizowania zapisków kogoś, kto szedł już tą samą, albo podobną ścieżką, żeby poprawić swoje i jego błędy. I na tym powinieneś się skupić. -

Następne słowa męża wywołały na twarzy Shimy nieco nieodgadniony wyraz. Patrzyła przez chwilę na niego, zanim odpowiedziała.

- Dalej jesteś mężczyzną, w którym się zakochałam - i którego dalej kocham. I uważam, że okazuję ci szacunek cały czas. Ale musisz też zaakceptować, że jeśli wejdziemy kiedyś realnie do gry o najwyższe stawki, nie mogę mieć pewności, że zawsze będę w stanie wszystko ci od razu mówić. Prawdopodobnie nie będę mieć zwyczajnie kiedy cię wdrożyć we wszystkie szczegóły. Dlatego w niektórych rzeczach będziesz musiał mi zaufać.... Tak, jak ja ufam tobie, kiedy pracujesz w warsztacie, albo kiedy prowadzisz badania. - powiedziała cicho i spokojnie, patrząc mężowi prosto w oczy. - I ufam, że właśnie mi nie groziłeś, bo czym innym są nasze zabawy w sypialni, a czym innym szczera rozmowa między nami, anata. -

Ostatnie słowa brzmiały jak delikatne, ale jednak ostrzeżenie. Shima nie posiadała może chakry, ale posiadała charakter ze stali, to było pewne. Jedynym polem, kiedy pozwalała tej stali nieco stopnieć, była małżeńska sypialnia, co teraz nieco wykorzystał Nizan, przygważdżając żonę na moment do ściany i wpijając się w jej szyję, wiedząc, że to wywoła u niej ciche westchnięcie... Ale zaraz poczuł też pacnięcie w tył głowy.

- Jest środek dnia! Ona jeszcze nie śpi, bakka! - syknęła, po czym poprawiła się nieco, razem z włosami. - Wieczorem. -

Oczy Shimy rozpalił nieco figlarny ogień. Ten sam, który tak zachwycił kiedyś Nizana, gdy pierwszy raz ujrzał młodą Shimę na targu, przeglądającą towary, które Nizan przywiózł wraz z ojcem.

-Poszukam kogoś. Do miasta codziennie przybywa sporo najemników. Na pewno są jacyś z Pustyni, którzy chętnie zarobią łatwo parę Ryo. - odparła, wracając do herbaty. Na uwagę o cieniu zmarszczyła nieco brew. - Hmmm... Tak szybko? Ciekawe. Ktoś musiał obserwować tamtą ruinę wcześniej. Rozejrzyj się i... może wstąp do biblioteki, porozmawiaj z jedynym z bibliotekarzy, Karuim. Podobno jest zawziętym badaczem historii miasta, może będzie kojarzyć coś na temat tego Genpō. -

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Arata nie odpuszczała i zamierzała dopytać o każdy aspekt fabularny jego relacji z matką i Ario.
- Wymieniałem listy z osobą z Ningyo-shi, więc generalnie byłem w miarę na bieżąco. - powiedział - Yyy... wolałbym, żebyś mimo wszystko spała u siebie, a jak Ario zdecyduje, że potrzebuje pomocy, to z chęcią mu jej udzielimy. Narazie jednak, nie ma co mu przeszkadzać w jego pracy. - odparł, starając się trochę zmienić temat.

Jednak zmiana przyszła sama, bo Arata dumnie powiedziała, że pokonałaby kogoś i dała mu po głowie, a potem jeszcze, że w sumie marionetki mogą być fajne.
- Tu nie chodzi o to do końca, co jest fajne, a co nie, tylko co skuteczne. - westchnął. - Skoro chcesz rysować akta, to musisz też być dojrzała i w aspekcie samoobrony. W porządku, zaczniemy od marionetek, a jak nie będziesz robić znaczących postępów, to poszukamy innej opcji. - powiedział, po czym zobaczył jak ta wbiega po ścianie. Najwidoczniej potrzeba zmusiła ją, by nauczyła się tej sztuczki, co... w sumie nie wprawiło Nizana w taki szok, nie mniej ewidentnie Arata dobrze reagowała na chakrę.

Kunisaku popatrzył na bok, poszukując jakiejś sterty piachu, po czym jeszcze machnął Aracie by do niego podeszła.
- Spróbuj podnieść ten piasek chakrą. - powiedział, wskazując jej dłonią na cel. - Skup się i... zobaczymy czy Ci się uda. - poinstruował. Jeżeli piasek zareaguje to... będzie to bardzo ciekawa sytuacja.

Później już kontynuował rozmowę z Shimą. Kobieta w pierwszej kolejności powiedziała, że sarkazm to jej styl bycia i tutaj Nizan nie miał jak z tym negocjować. Ot, Shima była jaka była i pewnie jakby poszedł dalej w kierunku tej wymiany zdań, to zakończyłaby się wystawieniem na pustą bramkę Shimie i argument "przecież wybrałeś mnie świadomie, wiedziałaś jaka jestem". No i tutaj jest trochę takie - I TAK, I NIE - ale nie zamierzał debatować.

Dalej była już rozmowa na temat tego, że Shima sama chyba nie do końca wiedziała, co się wydarzy... a raczej, że nie podjęła jeszcze ostatecznej decyzji co do działań. Też, pocieszyła zaraz Nizana w temacie badań i delikatnie zasugerowała mu, że to ona jest mózgiem operacji, a on... no właśnie, kim miał być Nizan w całej tej jej układance?
- No z tym nie zaczęłam wdrażać planu to tak o. - mruknął Nizan. - Beczki stali czekają, sytuacja z magazynem się rozwija. Jak to inaczej nazwać, jak nie wdrażanie planu? Średnio mi się chce wierzyć, że to wszystko taki zbieg okoliczności.

Ostatni element tej rozmowy był najmniej przyjemny. Shima potwierdziła uczucia i szacunek, jednak poprosiła o coś, co nie do końca Nizanowi się podobało. Powiedziała, że nie zawsze będzie możliwość rozmowy o całym planie.
- Ale kiedyś to nie jest teraz. Nie oczekuję, że w... ciężkich czasach da się wszystko wyjaśnić, ale teraz takich czasów nie mamy. Tym bardziej, spędzamy ze sobą dużo czasu i po prostu wydaje mi się, że to trochę naciągana argumentacja. - odparł, nie do końca kupując to, co powiedziała. Wiedział, że miała dobre intencje, ale jeżeli chciała grać o tak wysoką stawkę, to po prostu Nizan nie mógł zgodzić się, by kobieta sama grała w te shogi. Owszem, była sprytna, miała charakter ze stali, ale była kobietą, nie była użytkowniczką chakry i nie miała raz takiego doświadczenia jak inni politycy, a także zaplecza finansowego. - Wszystko rozumiem, że chcesz dobrze, ze masz twardy charakter, jakby... to wszystko jest w porządku. Ale musisz pamiętać, ze jesteś dla mnie całym światem wraz z małą i nie pozwolę Ci podjąć się tej gry sama. Po prostu się nie zgadzam, bo gdyby coś Ci się stało to ja... - i tutaj na chwilę zacisnął usta i ścisnął pięść, nie kończąc zdania. Z rytmu wybiło go tylko ostatnie zdanie. - Nie grożę Ci, tylko właśnie ustalamy warunki tego, co chcesz zrobić. Ta rozmowa musiała się odbyć tak czy inaczej, bo teraz nie rozmawiamy o tym, czy zrobić na obiad ramen czy smażony ryż, tylko chcesz podjąć grę z najbardziej wpływowymi ludźmi tej części kontynentu. Niebezpiecznymi ludźmi. - delikatnie odchylił się i zmrużył oczy. - Nie chciałbym, żebyś odkryła tę część mnie, gdzie komuś grożę. - przypomniał sobie... dawnego siebie. - ... to już dawno za mną ... - wyszeptał.

Nim jeszcze rozpoczął małżeński flirt z Shimą, popatrzył jej w oczy.
- Jaką rolę mam pełnić w tym całym... Twoim planie? Mam rozbudować warsztat czy co dokładnie? Bo zakładam, że będziesz potrzebować pieniędzy. I to mnóstwo.

Shima zareagowała na pieszczotę jak to ona. Niby jej się nie podobało, ale podobało. Tak zwany dylemat dziewicy - chcę, ale się boję.
- Akta jej pozwalasz rysować i każesz brać za to pieniądze, ale buziak w szyję Cię przeraził? - wyszczerzył się w jej stronę, zamierzając jeszcze delikatnie podsycić rozpalony żar. Niech myśli przez resztę dnia. - Przyszła Radna zawstydzona przez pieszczotę, dobre. Za parę lat przypomnę Ci tę sytuację, jak już będziesz tam, gdzie chcesz być.

Żona przejęła kwestię nauczania Araty. Skinął głową.
- Może... yyy... wiesz... z tą pustynią... - Nizan podrapał się po głowie. - ... może Ario by ją pouczył? Sama dopytuje już o rodzinę i... no wiesz... dobrze, by poznała wujka... - po czym popatrzył błagalnie w jej kierunku. - Napisałabyś do niego? Czy... coś?

Nizan liczył, że jak spotka się z Ario, to się nie pozabijają. W sumie, sam nie wiedział, na co liczyć.
- Dobra, to idę po Karyou najpierw, zostawię go tam na obstawie tego magazynu, a sam sprawdzę bibliotekę. - powiedział, po czym nim wyszedł uniósł brew. - Genpo? Jaki Genpo? - chyba umknęła mu ta informacja.

Po tym wyszedł i skierował się do miejsca, w którym zwykle przebywał jego pierwszy shinobi na posyłki.