Las w Górach

[Takashi]

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 8, Koneko - 7, Shigemi - 7

Scena na wypłaszczeniu górskich wyżyn przerodziła się w swojego rodzaju komedię, zlepek nieporozumień, w którym każda ze stron miała różne, ale zbieżne intencje. Jak się później okazało, był między innymi czynnik, który ich łączył i mógł załagodzić powstałe niepotrzebnie zamieszanie, a czynnikiem tym była Narumi. Czerwonowłosa kunoichi z wioski Nagane stała się dobrą znajomą dwójki przyjaciół, a ich wspólną relację zapoczątkowała wojna z bandytami. Połączenie sił dało im możliwość poznania się i współpracy, co później zaprowadziło Shigemiego oraz Koneko właśnie tutaj, do Shunsuke.
Pustelik nie przywykł do jakichkolwiek odwiedzić na swoich terenach. Nie tylko nie lubił kontaktu z innymi, ale też nie ufał ludziom, a teraz miał przed sobą nie jednego człowieka, lecz dwóch. Czuł dyskomfort. Czuł, że święte dla niego miejsce zostało w pewnym sensie najechane, a intruzów należało się pozbyć. Pięć sekund wystarczyło do dania im szansy i sprawdzenia ich intencji. Uchiha przemówił pierwszy, dając krok w przód i unosząc dłonie w geście bezbronności. Było to dobre zagranie z punktu widzenia obserwatora, lecz skłoniło starca do przybliżenia lewitującej dłoni z chakry bliżej sylwetki młodzieńca. Ten niemalże poczuć mógł ciepło dłoni, która w każdej chwili mogła go zaatakować, a może nawet zmiażdżyć. Gdy tylko wypowiedział imię swojej niedawno poznanej koleżanki, oczy dziadygi otworzyły się szerzej i zeszkliły. Ciężko zgadnąć, czy powodem tego było zimno, czy może wspomnienie podopiecznej. Mimo wszystko jego technika nadal nie znikała. Czarnowłosy ukłonił się, chcąc przeprosić za całą tę sytuację, natomiast stojąca obok niego Senju padła na kolana. Była zachwycona znajdująca się przed nią istotą. Nie interesowało ją nic innego, a jedynie wielki niedźwiedź, który - jak się okazało - był oswojony. Nie spodziewała się, że taką bestię można okiełznać, a kiedy na własne oczy widziała stojące obok Shunsuke zwierzę, chciała je pogłaskać i zabawić. Od tego momentu śmiało można było mówić o komedii. Ani jej towarzysz, ani stojący kilkanaście metrów dalej pustelnik nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Jego technika zniknęła, a on sam opuścił dłoń i rozluźnił postawę.
- Narumi... ? - powiedział cicho pod nosem. Na jego twarzy widać było konternację. Shigemi był w stanie usłyszeć to bez problemów, jego towarzyszka niestety już nie.
Starzec spojrzał na misia i uśmiechnął się, po czym kiwnął głową.
- Wabi się Yuna.
Zwierzę otrzepało się ze śniegu, po czym zaczęło pędzić w stronę Koneko. Teraz wyglądało zupełnie inaczej, nie miało złych intencji, raczej można było odnieść wrażenie, że cieszy się i uśmiecha. Kiedy Yuna podbiegała do jednorękiej, skuliła się, po czym obróciła bokiem i przewróciła na śnieg, robiąc kilka przewrotów. Wielkie cielsko wylądowało tuż przed klęczącą na ziemi dziewczyną, zupełnie blokując jej widoczność na to, co działo się wokół. Niedźwiedź leżał na plecach, wystawiając brzuszek ku górze - to był chyba znak, że tam lubi być głaskana. Shigemi, który stał obok, dostrzec mógł monumentalną posturę bestii, która zapewne jednym ruchem mogła wyrządzić im ogromną krzywdę. Shinobi, czy też nie, nawet czegoś takiego trzeba było się obawiać. Los był dzisiaj po ich stronie, a gdyby trafili w to miejsce, nie znając kunoichi z Nagano, ciężko przewidzieć, jak skończyłoby się to spotkanie.
- Narumi-chan... Powiedzcie, jak ona się trzyma? - pytał drżącym, już mniej stanowczym głosem, teraz brzmiał znacznie pokorniej, ale wciąż dało się u niego usłyszeć ogromne doświadczenie i pewność siebie. - Minęły lata, od kiedy ostatnio mnie odwiedziła. - przerwał, dając sobie szansę na uzyskanie odpowiedzi. - Powiedzcie, dzieciaki, co was przysyła? Dlaczego Narumi wysłała was akurat do mnie? Skoro pokonaliście górę i to jeszcze zimową porą, na pewno nie przyszliście tutaj, żeby zdobyć siłę. Co więc skłania was do wizyty u tego starego dziada? - po swoich słowach jeden z jego rękawów uniósł się, jakby mężczyzna chciał rozłożyć ręce. Rozłożył, ale tylko jedną. Drugi rękaw powiewał mu bezwiednie na wietrze.
W trakcie całej rozmowy koncentrował się głównie na Shigemim. Zerkał co chwila na Koneko głaskającą ogromne zwierzę, ale jak do tej pory nie zwrócił w ogóle uwagi na to, że dziewczyna posługiwała się także tylko jedną ręką. Nie wyłapał nawet wcześniej jej tekstu dotyczącego zagłaskania Yuny wyłącznie jedną ręką. Nie skupiał się na takich detalach, raczej interesowały go konkrety. Wiadomym było, że był pustelnikiem, więc jego cierpliwość prędzej czy później i tak się skończy. Chyba.

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

[Shigemi]

---

---

Przez krótką chwilę stałem nieruchomo, jakbym dopiero teraz mógł pozwolić sobie na pełny oddech. Napięcie, które jeszcze moment temu ściskało mi kark i ramiona, powoli opadało, choć nie znikało całkowicie. Zbyt wiele się wydarzyło w zbyt krótkim czasie, by ufać ciszy bezwarunkowo. Patrzyłem na Shunsuke uważnie, już bez gotowości do walki, ale też bez naiwności. To nie był człowiek, którego można było zlekceważyć tylko dlatego, że opuścił gardę. Widok Koneko klęczącej w śniegu obok ogromnego niedźwiedzia był tak absurdalny, że przez moment miałem wrażenie, iż to ja wpadłem w jakieś genjutsu. Jeszcze przed chwilą bestia mogła zmiażdżyć starca jednym ruchem łapy, a teraz tarzała się w śniegu jak rozbawione szczenię. Uświadomiłem sobie wtedy, jak cienka granica dzieli grozę od spokoju i jak często decyduje o tym jedno imię wypowiedziane we właściwym momencie. Kiedy Shunsuke zapytał o Narumi, poczułem w jego głosie coś, czego wcześniej nie było. Tęsknotę ukrytą pod warstwami nieufności. To wystarczyło, bym zrozumiał, że nie stoimy już przed wrogiem, lecz przed kimś, kto chroni to, co mu pozostało. Skłoniłem się raz jeszcze, tym razem głębiej i bez pośpiechu, a gdy podniosłem wzrok, mówiłem spokojnie, bez ozdobników.
-Narumi-chan ma się dobrze, poznaliśmy ją, gdy podczas naszej podróży wioska Nagano została zaatakowana przez gang rzezimieszków, udało się ich pokonać, część pojmać, część pozabijać, ale wielu mieszkańców niestety poległo. Zostaliśmy, aby pomóc im się odbudować i chronić ich przed zemstą, która na szczęście nie nadeszła. Ależ gdzie moje maniery. Nazywam się Shigemi, Shigemi Uchiha - medyk z Kotei, a moja towarzyszka to Senju Koneko. Narumi-chan na odchodne powiedziała, że możesz pomóc mojej towarzyszce, bo jak widzę dzielicie wspólny los... - spojrzałem niby przypadkiem, ale zauważalnie na jego rękę, a właściwie jej brak.
Patrzyłem, jak Shunsuke zatrzymał na nich wzrok i nie był to już wzrok strażnika ani pustelnika gotowego odeprzeć intruzów. Było w nim coś miękkiego, niemal kruchego, jakby przez ułamek sekundy zapomniał, gdzie jest i kim się stał przez te wszystkie lata. Koneko klęcząca w śniegu i ogromna Yuna wtulająca pysk w jej dłoń tworzyły obraz, który nie pasował do surowości tego miejsca, a jednak idealnie się w nie wpisywał. Jakby góra sama chciała przypomnieć mu, że życie nie zawsze musi być walką ani samotną wartą. Wtedy zrozumiałem to bardzo wyraźnie i bez żadnych wątpliwości. To spotkanie nie było dziełem przypadku ani ślepym trafem. Nie przyszliśmy tu tylko dlatego, że Narumi wskazała drogę, ani dlatego, że szukaliśmy pomocy. Przyszliśmy, bo coś w Koneko poruszyło strunę, która w nim nigdy do końca nie zamilkła. Jeśli Shunsuke zdecyduje się nam pomóc, zrobi to nie dlatego, że uzna nas za godnych, ani dlatego, że poczuje się zobowiązany. Zrobi to, bo zobaczy w niej echo kogoś, kogo kiedyś chronił, kogoś, komu być może nie zdołał pomóc wtedy, gdy było trzeba.Uśmiechnąłem się pod nosem, widząc tę dwójkę w śniegu, tak absurdalnie szczęśliwą i beztroską w miejscu, które jeszcze chwilę temu mogło stać się polem walki. Ten obraz był cichy, ale uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek krzyk. Widziałem zbyt wiele smutku w oczach Koneko w ostatnich tygodniach, nawet jeśli robiła wszystko, by tego nie okazywać. Nagano ją zmieniło. Nie złamało, ale zostawiło ślad, którego nie dało się już cofnąć. Teraz po raz pierwszy od dawna widziałem w niej coś lżejszego, jakby ciężar na chwilę zsunął się z jej ramion. Przeciągnąłem dłonią po kruczoczarnych włosach i podrapałem się po głowie w tym starym, odruchowym geście, który zawsze pojawiał się wtedy, gdy emocje zaczynały mnie doganiać. Wypuściłem powietrze wolno, głęboko, uświadamiając sobie, jak blisko byliśmy katastrofy. O centymetry. O jeden nieprzemyślany ruch, jedno złe założenie, jedną pochopną reakcję. Wszystko przez to, że uznaliśmy sytuację za oczywistą, a świat już dawno nauczył mnie, że oczywistości są najbardziej zdradliwe. Staliśmy teraz w śniegu, cali i bezpieczni, ale wiedziałem, że to był moment graniczny. Taki, po którym albo zyskuje się sojusznika na całe życie, albo wroga, którego nigdy nie da się już zrozumieć. I po raz pierwszy od dawna miałem przeczucie, że tym razem los odwrócił się w dobrą stronę.

chakra 106%

[Koneko]

Zanim zdążyłam pomyśleć o czymkolwiek rozsądnym, całe moje ciało zareagowało czystym impulsem. Klęczałam już w śniegu, czując jak chłód przenika przez materiał spodni, ale kompletnie mnie to nie obchodziło. Przede mną była ona. Ogromna, biała, żywa masa futra i mięśni, która jeszcze chwilę temu mogła budzić grozę, a teraz wyglądała jak najcudowniejsze stworzenie, jakie widziałam od bardzo dawna. Serce biło mi szybciej, ale nie ze strachu. To było to charakterystyczne przyspieszenie, które pojawia się, gdy coś zachwyca tak bardzo, że aż trudno usiedzieć w miejscu. Kiedy Yuna runęła w moją stronę, śnieg rozprysnął się na boki, a ja odruchowo pochyliłam się jeszcze bardziej, gotowa przyjąć jej ciężar, nawet jeśli rozum podpowiadał, że to kompletnie nierozsądne. W momencie, gdy przewróciła się przede mną i wylądowała na plecach, świat jakby się zwęził. Nie widziałam już chatki, pustelnika ani Shigemiego. Było tylko futro, para unosząca się z jej pyska i ogromny brzuch wystawiony w zaproszeniu, którego nie dało się zignorować. Dotknęłam jej ostrożnie, najpierw samymi palcami, jakby sprawdzając, czy to wszystko dzieje się naprawdę. Futro było gęste, ciepłe, sprężyste pod naciskiem. Przesunęłam dłonią po jej boku, potem po brzuchu, zatapiając palce coraz głębiej. Czułam, jak pod skórą pracują potężne mięśnie, a mimo to całe to cielsko było rozluźnione i spokojne. Yuna poruszyła się lekko, przekręcając głowę i ocierając się o mnie, jakby chciała, żebym nie przestawała. Śnieg skrzypiał cicho pod jej ruchem, a ja zaśmiałam się w duchu, czując absurd tej sceny. Jednoręka kunoichi bawiąca się z niedźwiedziem polarnym na środku gór. Zaczęłam głaskać ją pewniej, kreśląc dłonią długie, powolne ruchy od klatki piersiowej po bok, potem wracając do brzucha. Każde takie dotknięcie wywoływało w niej reakcję. Delikatne poruszenie łapą, ciężki oddech, czasem lekkie mruknięcie, które wibrowało aż w mojej klatce piersiowej. W którymś momencie Yuna uniosła jedną z przednich łap i niezdarnie próbowała mnie nią objąć, zahaczając o mój bark i przysypując mnie śniegiem. Nie cofnęłam się. Przeciwnie, pochyliłam się jeszcze bliżej, niemal wtulając w jej futro, czując bijące od niej ciepło i zapach zwierzęcia zmieszany z mroźnym powietrzem. Było w tym coś niesamowicie prostego i czystego. Żadnej chakry, żadnej walki, żadnej kontroli. Tylko kontakt, ciężar, obecność. Miałam wrażenie, że na krótką chwilę zniknęły wszystkie moje ograniczenia. Brak ręki przestał mieć znaczenie. Zmęczenie, które nosiłam w sobie od miesięcy, rozpłynęło się gdzieś między jednym a drugim ruchem dłoni po jej futrze. Czułam się jak dziecko, które znalazło coś zakazanego, coś zbyt wielkiego, by było prawdziwe, i teraz korzysta z tego bez wahania.
Yuna poruszyła się znów, tym razem przewracając się na bok i wsuwając pysk pod moją dłoń, domagając się uwagi. Zaczęłam drapać ją za uchem, wyczuwając twardszą strukturę czaszki pod futrem. Jej reakcja była natychmiastowa. Całe cielsko zadrżało, a tylna łapa poruszyła się w śniegu w nieporadnym odruchu czystej przyjemności. Widok tego był tak absurdalnie uroczy, że poczułam, jak policzki mi płoną, a w piersi zbiera się ciepło nie mające nic wspólnego z temperaturą. Nie wiedziałam, jak długo to trwało. Czas naprawdę zwolnił. Śnieg opadał wolniej, para unosiła się leniwiej, a ja byłam całkowicie pochłonięta tą chwilą. Dopiero gdzieś na granicy świadomości pojawiła się myśl, że to właśnie tutaj, w tym dziwnym miejscu, u boku pustelnika i jego niedźwiedzia, zaczyna się coś nowego. Coś nieprzewidywalnego. I zamiast lęku poczułam ekscytację. Taką samą, jak wtedy, gdy po raz pierwszy zdecydowałam się wybrać ścieżkę trudniejszą, bardziej niebezpieczną, ale za to prawdziwą.

  Ukryty tekst

[Takashi]

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 9, Koneko - 8, Shigemi - 8

Shunsuke nie wiedział, z kim ma tak naprawdę do czynienia, a krótkie przedstawienie się nie wystarczyło, by rozwiązać ten problem. Wiedział, że ma przed sobą chłopaka z rodu Uchiha oraz dziewczynę z Senju, ale nic więcej na ich temat nie wiedział. Dopiero w chwili, w której Shigemi zdradził powód ich wizyty tak wysoko w górach, sprawa rozjaśniła się znacznie bardziej. Wszystko za sprawą ich wspólnej znajomej, Narumi. Dla dwójki podróżników była dobrą znajomą, a może nawet koleżanką, których los połączył w nietypowych okolicznościach. Dla starca była z kolei byłą uczennicą, podopieczną, o której na pewno nie zapomni do końca swoich dni - a tych było już chyba coraz mniej. Gdyby nie wzmianka o niej, spotkanie być może zakończyłoby się tragicznie, bowiem pustelnik był nieufny i nie lubił intruzów na swoim terytorium. Po usłyszeniu historii rozluźnił mięśnie i obdarzył nowoprzybyłych zaufaniem.
- Oooh, Nagano zostało zaatakowane? - przejął się, wtrącając w wypowiedź czarnowłosego, po czym zamilkł i słuchał dalszej części opowieści. - Dzięki bogom, że wszystko dobrze się skończyło! - odetchnął z ulgą.
Po tej części doszło do oficjalnego przedstawienia się i podania wizyty w tak specyficznej lokalizacji.
- Nazywam się Shunsuke, ale to już wiecie. Jestem nauczycielem Narumi, spędziliśmy razem trochę czasu, gdy zgubiła się kiedyś w górach. Yuna znalazła ją ranną i przyprowadziła do mnie. - czyli pokrótce to tak się poznali. Dziadyga spojrzał na rękę Koneko, kiedy tylko Uchiha napomknął o jej przypadłości. - Aaah, więc to o to chodzi? - uniósł swojego kikuta, czyli pozostałość po lewej ręce. Rękaw jego płaszcza powiewał bezwiednie na wietrze, telepiąc się na wszystkie strony. - Czyli chcecie, żebym wyszkolił tę dziewczynę i nauczył ją mojej sztuki walki?
W tym samym momencie spoglądał na Senju z góry, lecz ta zajęta była zabawą z niedźwiedzicą. Nie zwracała w ogóle uwagi na rozmowę starca z jej przyjacielem, była w pełni skoncentrowana na wielkim zwierzaku pokładającym się przed nią i tarzającym w śniegu. Głaskała je swoją ręką, ciesząc się od ucha do ucha jak dziecko. Shunsuke spoważniał, atmosfera zgęstniała momentalnie od jego chakry, śnieg zaczął spadać z nieba znacznie wolniej w promieniu kilku metrów od starca, a dwójka bohaterów poczuć mogła przerażającą aurę bijącą od niego. Swoją prawą ręką uniósł delikatnie laskę nad powierzchnię śniegu, po czym opuścił ją z impetem, a siła uderzenia była na tyle duża, że ziemia w najbliższej okolicy zaczęła się trząść, powodując w niektórych miejscach osunięcie śniegu. Yuna momentalnie przestała się poruszać, po czym przewróciła się na brzuch, podniosła, otrzepała ze śniegu, podniosła i udała za plecy swojego pana.
- Zadałem ci pytanie, dziewczyno... - to już nie była ta sama milutka rozmowa. - Przeszłaś taki kawał drogi w ciężkich warunkach po to, żeby bawić się z niedźwiedziem, czy po coś innego? - wbił laskę w śnieg, jak zrobił to wcześniej, prezentując swoją potężną technikę z wizerunkiem buddy. Teraz zaprezentować chciał coś całkiem innego.
Bunshin no jutsu. Jedna z podstawowych umiejętności każdego shinobiego, której uczą już najmłodszych. Chyba każdy ninja zaczynał od tej ikonicznej zdolności. Shigemi oraz Koneko na pewno musieli ją znać, wybrał ją więc nie bez powodu. Wiadomym było, że wymaga trzech pieczęci, a do ich złożenia potrzebne były dwie sprawne dłonie. On posiadał jedną. Uniósł ją mimo wszystko w powietrze i złożył pieczęci, które do złudzenia przypominały te standardowe, ale jednak wykonane były tylko połowicznie. Przypominały po prostu połówki swoich oryginalnych wersji. Po małym przedstawieniu dwa podstawowe klony pojawiły się obok samotnika, by po chwili zniknąć razem z jakimś silniejszym podmuchem wiatru. Ta mała demonstracja miała pokazać, że brak kończyny nie powinien stanowić jakiegokolwiek ograniczenia, a Narumi nie bez powodu wysłała ich właśnie do niego. Shunsuke może i był pustelnikiem o mocnym charakterze, ale miał też ogromne serce i doświadczenie, którego można było pozazdrościć. Jeśli potrafił nauczać, młoda bohaterka z rodu Senju powinna przekonać go do tego, by poświęcił jej trochę czasu. Możliwość wykonywania jutsu jedną ręką mogła być dla niej strzałem w dziesiątkę, rozwiązaniem wielu jej problemów i wątpliwości.

  Ukryty tekst

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

[Shigemi]

---

---

Ziemia jeszcze lekko drżała pod stopami, kiedy uniosłem wzrok na Shunsuke. To drżenie nie było już efektem techniki, lecz czymś, co pozostało w ciele po nagłym przypływie potężnej chakry. W powietrzu nadal wisiało napięcie, ciężkie i gęste jak zimowa mgła. Jego pokaz nie był popisem próżności ani próbą zastraszenia dla samej satysfakcji. To było ostrzeżenie. Nie dla nas jako wrogów, lecz dla nas jako potencjalnych uczniów. W jednej chwili przypomniał nam, że góra nie wybacza słabości, że tutaj każdy błąd kosztuje więcej niż dumę, a on sam nie jest bezradnym starcem, który potrzebuje litości czy współczucia. Kiedy złożył połowiczne pieczęci i przywołał klony jedną ręką, poczułem coś więcej niż podziw. To było zrozumienie, które przyszło nagle i uderzyło mocniej niż jakiekolwiek jutsu. On nie demonstrował siły, bo nie musiał jej nikomu udowadniać. Demonstrował drogę. Drogę, która zaczyna się dokładnie w chwili utraty, w momencie, gdy coś zostaje odebrane bez pytania o zgodę. Drogę, która nie kończy się na kalectwie ani na żalu, lecz zmusza do przekroczenia własnych ograniczeń i przepisania zasad od nowa. Spojrzałem na Koneko. Jeszcze przed momentem śmiała się jak dziecko, wtulona w białe futro Yuny, jakby świat był prosty i łagodny, jakby śnieg był tylko śniegiem, a nie przeszkodą. W jej śmiechu było coś czystego, coś, czego nie widziałem w niej od czasu Nagano. Teraz jednak stała w aurze, która przygniatała nawet mnie, a przecież niejedno już widziałem i niejedno przetrwałem. Śnieg opadał wolniej, jakby respektował granicę jego mocy, a powietrze było ciężkie od chakry starego pustelnika. To nie była groźba wymierzona w nas. To była próba. Próba charakteru, determinacji i szczerości.
-Imponujące, widziałem w swoim życiu wiele, ale czegoś takiego jeszcze nie. Sam z chęcią bym to opanował, ale nie o mnie chodzi tym razem.

Wiedziałem, że Shunsuke nie patrzy głównie na mnie, ale zapewne przez chwilę mierzy mnie wzrokiem, sprawdza, czy jestem kolejnym młodzieńcem z dumą większą niż umiejętności, czy kimś, kto rozumie wagę tej prośby. Pozwoliłem mu patrzeć. Nie odwracałem wzroku, nie unikałem jego oceny. Jeśli miał mnie osądzić, niech zrobi to w pełnym świetle. Jeśli uzna, że nie jesteśmy warci jego czasu, odejdziemy. Zniosę to bez sprzeciwu. Ale jeśli zobaczy w niej tę samą determinację, którą sam kiedyś musiał w sobie wykuć, jeśli dostrzeże w niej nie ofiarę, lecz wojowniczkę, wtedy ta góra stanie się początkiem czegoś nowego. A ja będę stał obok. Nie jako tarcza, nie jako ktoś, kto walczy za nią. Jako świadek jej drogi i ktoś, kto będzie pamiętał, że to tutaj, w zimowej ciszy, wszystko mogło się zmienić. Nie odpowiedziałem za nią. Nie mogłem i nie powinienem. Zrobiłem jedynie pół kroku w tył, niemal niezauważalny gest, który oddawał jej przestrzeń. Jeśli przyszliśmy tu po pomoc, to nie ja miałem ją wywalczyć. To nie moja rana miała zostać przepracowana. Mogłem stać obok, mogłem wspierać, mogłem osłaniać, ale decyzja należała do niej. Spojrzałem na jego pusty rękaw, a potem na brakującą kończynę Koneko. Nie było w tym spojrzeniu współczucia ani smutku. Było uznanie dla drogi, którą już przeszła, i dla tej, którą dopiero miała rozpocząć. Ona nie przyszła tu, żeby się bawić ani szukać pocieszenia. Przyszła, bo nie chce być chroniona. Chce móc chronić innych. Chce stanąć naprzeciw zagrożenia bez poczucia, że czegoś jej brakuje. Moje dłonie spoczywały swobodnie przy bokach, lecz każdy mięsień był gotów do reakcji, gdyby aura znów przybrała ostrzejszy ton. Nie z powodu strachu. Z powodu odpowiedzialności. Odpowiedzialności za to, że sprowadziłem ją tutaj i że stoję obok niej w tej chwili.
-Nie ja Cię będę o to prosić, nie jest to moja podróż ku odkupieniu. Ona musi sama to zrobić, jednak Shunsuke, chciałbym Cię tylko prosić o jedno, bądź wyrozumiały dla niej. To jest najkochańsza istota pod słońcem, ale czasem baaardzo specyficzna. - uśmiechnąłem się lekko zakłopotany.

chakra 106%

[Koneko]

W pierwszej chwili w ogóle nie myślałam o napięciu, które jeszcze przed momentem wisiało w powietrzu. To, że starzec niemal zmiażdżył Shigemiego swoją techniką, że przez kilka sekund ważyły się nasze losy, odpłynęło gdzieś na bok, gdy tylko Yuna wylądowała przede mną w śniegu. Dopiero kiedy poczułam, jak pod moją dłonią unosi się i opada jej ogromny brzuch, a powietrze wypełnia spokojny, ciężki oddech niedźwiedzia, zaczęłam kątem oka dostrzegać, że atmosfera naprawdę się zmieniła. Napięcie opadło. Chakra, która jeszcze chwilę temu drżała w powietrzu, zniknęła. Została cisza przerywana tylko szumem wiatru i miękkim skrzypieniem śniegu. Imię Narumi zadziałało jak klucz. Nawet ja, pochłonięta futrem i ciepłem Yuny, poczułam subtelną zmianę w aurze starca. Coś w nim zmiękło. Nie widziałam dokładnie jego twarzy, bo białe cielsko skutecznie zasłaniało mi połowę świata, ale słyszałam ton głosu. Był inny. Mniej twardy, bardziej ludzki. To wystarczyło, żebym poczuła lekką ulgę. Nie przybyliśmy tu jako intruzi. Przybyliśmy jako czyiś goście. Gdy Yuna przetoczyła się jeszcze raz i niemal wcisnęła pysk pod moją dłoń, roześmiałam się cicho pod nosem. Moja dłoń przesuwała się po jej futrze coraz pewniej. Drapałam ją po brzuchu, potem pod szyją, potem za uchem. Jej reakcje były natychmiastowe i szczere. Całe to monumentalne ciało reagowało jak u szczeniaka. Coś w tym widoku było tak rozbrajającego, że przez moment zapomniałam, że stoję na mroźnym wypłaszczeniu góry, przed pustelnikiem o spojrzeniu ostrym jak lód. Dopiero pytania starca przywołały mnie w pełni do rzeczywistości. W jego głosie wyczułam troskę, choć próbował ją ukryć pod warstwą surowości. Narumi nie była dla niego tylko imieniem. Była kimś ważnym. Ktoś, kto zostawił w nim ślad. Zatrzymałam na chwilę ruch dłoni i spojrzałam w jego stronę, nadal klęcząc w śniegu. Dopiero wtedy dotarło do mnie coś jeszcze. Jeden rękaw jego szaty powiewał pusty na wietrze. Serce ścisnęło mi się lekko. To nie było przypadkowe podobieństwo. To był powód. Wstałam powoli, zsuwając dłoń z brzucha Yuny, choć ta wyraźnie nie była zadowolona z przerwania zabawy.
Czułam, jak śnieg przylepia się do moich ubrań, jak zimno zaczyna znów dobijać się do skóry. Teraz jednak było w tym mniej dyskomfortu. Było w tym skupienie. Nie patrzyłam już na niedźwiedzia. Patrzyłam na niego. Na pusty rękaw. Na sposób, w jaki stał. Na to, jak mimo wieku i braku kończyny jego postawa wciąż była prosta, stabilna, jakby brak wcale go nie ograniczał. Poczułam w sobie znajome ukłucie. Mieszankę dumy i frustracji. Ja wciąż uczyłam się funkcjonować na nowo. On najwyraźniej żył z tym od lat. W tym miejscu, w tej ciszy, wśród śniegu i gorących źródeł. Nie przyszłam tu po siłę w znaczeniu brutalnej mocy. Nie przyszłam, żeby stać się kimś groźniejszym. Przyszłam z ciekawości, z potrzeby zrozumienia, jak żyć dalej bez czegoś, co kiedyś było częścią mnie. Jak nie pozwolić, by brak stał się definicją. Czułam, że jeśli ktokolwiek może mi to pokazać, to właśnie ten stary pustelnik, który stoi naprzeciw mnie z jednym rękawem tańczącym na wietrze, jakby zupełnie się tym nie przejmował. Yuna szturchnęła mnie lekko w biodro, jakby przypominając, że świat wcale nie musi być aż tak poważny. Uśmiechnęłam się pod nosem. Może to też była lekcja.
-Shunsuke-sama! Proszę pomóż mi być znowu użyteczną i pełnowartościową Kunoichi! - skłoniłam się wpół prawie krzycząc to co mówiłam, przeze mnie przelatywał wręcz tajfun emocji. Widziałem kątem oka, spomiędzy futra jego popis, on pokonał moją największą słabość i w tylko sobie znany sposób. Czekałam w tym ukłonie aż usłyszę odpowiedź, jak się podniosę będzie widać jak jak ryczę, a moje łzy lecą strumieniem na śnieg. To był mój olbrzymi ciężar, który próbowałam zrzucić z siebie.

  Ukryty tekst