Wioska na granicy z regionem Kyuzo

[Tamaki Hyūga]

- Hmmm... - zamyśliła się Tamaki - No to jako że jesteś w stanie sama uczyć się walki wręcz to spędzimy ten czas na nauce o chakrze i ninjutsu. - powiedziała Hyūga po czym szybko przypomniała sobie nauki, które dostawała w domu.
- Zaczniemy od odrobiny teorii aby rozjaśnić Twoje pojęcie o chakrze. No więc czym jest chakra? Chakra jest energią wewnątrz ciała, której pochodzenie nie jest dokładnie znane. Opowiadają o tym liczne legendy zwłaszcza te, ocierające się o Mędrca Sześciu Ścieżek. Jaka jest prawda - tego nie wie nikt. Najważniejszym jest jednak podzielenie chakry na dwa elementy składowe: energia duchowa i fizyczna. Energia fizyczna to nic innego jak nasza sprawność. To właśnie ona pozwala na przekroczenie ludzkich limitów czy to pod względem siły czy szybkości. Energia duchowa to w głównej mierze hartowanie naszego wnętrza. To właśnie ich połączenie sprawia, że możemy używać ninjutsu, w tym także technik żywiołowych.

Kiedy Tamaki skończyła swój wywód spojrzała na Aiko i zapytała się: To od czego chcesz zacząć? Iluzje, przemiany? A może chodzenie po ścianach albo po wodzie? - po czym się do niej uśmiechnęła.

[Kaori]

---

Początek
- Tamaki Hyūga -
- 9/15 [D] -

---

Zarówno Kōji jak i Aiko wpatrywali się w młodą kunoichi jak w obrazek, gdy ta tłumaczyła jak działa chakra i jak się jej używa. Widać, że była to dla nich nowość, no bo skąd mogli wiedzieć o takich - wydawałoby się - abstrakcyjnych rzeczach? Brunetka pewnie nasłuchała się jakichś bzdur i próbowała się uczyć technik przez zwyczajną vipassanę bądź coś podobnego, a mimo wszystko działało to zgoła inaczej.
Oczy dziewczyny prawie dosłownie zaświeciły się, gdy usłyszała pytanie Tamaki. Pewnie nawet do głowy jej nie przyszło, że z pomocą chakry można chodzić po drzewach czy wodzie.
- Chodzenie po ścianach! - wykrzyknęła od razu, bez zastanowienia. - Wolałabym chodzenie po wodzie, ale nie ma żadnego jeziora ani niczego podobnego w pobliżu, a strumyk o którym mówił Kōji jest za mały. - Wspomniany malec zaś siedział tylko, naciągając dolną wargę i przenosił spojrzenie to na siostrę, to na Hyūgę.

[Tamaki Hyūga]

Widząc zainteresowanie swoich rozmówców Tamaki bardzo się cieszyła i czuła się doceniana jako jeden z pierwszych razów w swoim życiu, więc starała się jakoś powstrzymać rumieńce spływające jej na twarz.
- Dobrze, więc chodźcie najpierw pokażę Wam chodzenie po ścianie... Czy może raczej po drzewie a potem pójdziemy nad strumyczek i zobaczymy co uda się zrobić, zgoda? - zapytała z promiennym uśmiechem młoda Hyūga po czym podeszła do najbliższego, większego drzewa jakie były dookoła polanki i odwróciła się do Aiko oraz Kōjiego i powiedziała:
- Teraz muszę skumulować chakrę w stopach... - zaczęła Tamaki i w tym samym czasie zrobiła to co powiedziała i weszła powoli na drzewo. - No i mając moją chakrę skumulowaną w stopach jestem w stanie bez problemu poruszać się po każdej powierzchni. - dodała dziewczyna po czym weszła wyżej na drzewo dochodząc do jakiejś większej gałęzi i wejść na nią aby zwisnąć do góry nogami.

[Kaori]

---

Początek
- Tamaki Hyūga -
- 11/15 [D] -

---

Dla rodzeństwa taki widok był czymś całkowicie niespodziewanym. Fakt, nawet w najmniejszych wioskach słyszano o shinobi, ale nikt nie spodziewał się, że mogą oni chodzić po ścianach, tym bardziej taką łatwością! Oboje - chłopiec i dziewczyna - rozdziawili szeroko usta, gdy Tamaki bez większych problemów wspięła się na drzewo, a potem zawisnęła głową w dół.
Aiko, niepewnie i z ekscytacją wymalowaną na twarzy, podeszła do drzewa obok, i przymknęła oczy. Starała się skupić i wyciszyć, biorąc pod uwagę poprzednie słowa Hyūgi na temat chakry. Tężyznę fizyczną już miała, teraz musiała tylko połączyć ją z energią duchową. Gdy poczuła charakterystyczne mrowienie w stopach śmiało postawiła jedną z nich na drzewie, a potem drugą. O dziwo udało się, ale pod wpływem euforii niemal od razu spadła, śmiejąc się uroczo.
- Brak mi skupienia. - Aiko wstała, otrzepała się i zwróciła w stronę Tamaki. - Ale nigdy nie spodziewałam się, że choć częściowo uda mi się zbliżyć do bycia shinobi - dodała i zaczęła próbować. Raz, drugi, trzeci, dziesiąty.
Już po kilkunastu minutach była w stanie wejść dość wysoko, a na dodatek nauczyła się bezpiecznie upadać, żeby zbytnio się nie uszkodzić. Wydawałoby się, jakby to miała we krwi, wszystko robiła instynktownie i poprawnie. Zmarnowany talent? Kto wie.

[Tamaki Hyūga]

Tamaki wisiała jeszcze przez chwilę na gałęzi po czym zgrabnie zeskoczyła na ziemię i z szerokim uśmiechem przypatrywała się Aiko kiedy ta próbowała wejść na drzewo.
- Świenie Ci idzie! - powiedziała rozradowana Tamaki widząc szybkie postępy dziewczyny. - Jak tak dalej pójdzie to za chwilę będziesz mogła próbować nauczyć się jakichś technik.
Kiedy Aiko już w miarę opanowała wspinanie się na drzewo Tamaki podeszła do Kōjiego.
- Spójrz jaką masz utalentowaną siostrę. Uważaj żeby jej nie podpaść to później ona będzie mogła Ciebie uczyć. - powiedziała Hyūga i uśmiechnęła się do malca. - To może pokażcie mi gdzie jest ten strumyczek to zobaczę co uda się z nim zrobić. - zaproponowała Tamaki

[Kaori]

---

Początek
- Tamaki Hyūga -
- 13/15 [D] -

---

Dziewczyna po kolejnych kilkunastu minutach była w stanie już wejść na sam czubek mniejszych drzew, a każdy sukces kwitowany był jej śmiechem i klaskaniem brata. Ten zaś wpatrywał się w Tamaki swoimi wielkimi oczyskami, gdy ta tłumaczyła mu, by był miły dla siostry. Nic nie odpowiedział, ale pokiwał energicznie głową i wrócił do obserwacji Aiko.
Gdy niebieskowłosa zaproponowała przechadzkę nad strumyk, brunetka właśnie leżała pod drzewem i dyszała ciężko. No tak, dla wykwalifikowanych shinobi chodzenie po drzewach było niczym, ale dla aspirującej dziewczyny, która pierwszy raz miała do czynienia z jakimkolwiek ninjutsu, był to nie lada wysiłek. Podniosła się z trudem i przeciągnęła mocno.
- Muszę odpocząć. Nie wiedziałam, że to takie męczące. - Mimo to, na jej twarzy widniał szeroki uśmiech. - Może następnym razem, a nawet jeśli nie, to chyba sobie sama poradzę. Nie wiedziałam, że są dwa rodzaje energii i pewnie przez to nie radziłam sobie z technikami. - Aiko ruszyła wolnym krokiem z powrotem w stronę wioski.
- Chodź ze mną, dam ci jakiś prowiant na drogę. Bardzo mi pomogłaś - powiedziała z uśmiechem, biorąc Kōjiego za rękę.

[Tamaki Hyūga]

- Hahah, no dobrze, pamiętaj że trening czyni mistrza, więc z biegiem czasu chodzenie po drzewach nie będzie już ani trochę męczące. Jeżeli chodzi o chodzenie po wodzie to jest to mniej więcej to samo co z chodzeniem po drzewach tylko musisz tak kontrolować chakrę aby była przystosowana do niesolidnej powierzchni jaką jest woda. Jeżeli będziesz w stanie to byłoby dobrze jakbyś się dowiedziała jakiej natury jest Twoja chakra to będziesz mogła się kształcić w tej dziedzinie. A poza tym to cóż mogę powiedzieć... To była przyjemność spędzić z Wami czas i mam nadzieję że się jeszcze kiedyś spotkamy. - powiedziała Tamaki idąc za rodzeństwem z powrotem w stronę wioski.

[Kaori]

---

Początek
- Tamaki Hyūga -
- 15/15 [D] -

---

- To ja tobie dziękuję - odpowiedziała dziewczyna, raz jeszcze radząc rozmówczynię promiennym uśmiechem. - Może się wydawać, że to niewiele, ale naprawdę wiele to dla mnie znaczy, a jeszcze więcej dla Kōjiego. - Aiko poczochrała malca, z wolna zbliżając się do wioski.
Reszta drogi minęła na przyjemnej pogawędce. Gdy cała trójka dotarła do mieszkania, brunetka wskazała ręką, by Tamaki na nią poczekała i podreptała do środka. Wróciła po kilku minutach z suchym prowiantem, wodą i drobną sakiewką.
- To niewiele, ale... dziękuję - powiedziała ze łzami w oczach i wcisnęła wszystko niebieskowłosej w dłoń, nie pozwalając jej, by nie przyjęła zapłaty.
- Spokojnej drogi. Uważaj na siebie. - Dziewczyna uściskała jeszcze Hyūgę spontanicznie i obróciła się w stronę domu, ciągnąc brata za rękę.
- Dziękujemy - powiedział tylko ten na odchodne, ale jego głos przepełniony był wdzięcznością i radością. Pewnie sam miał nadzieję, że kiedyś uda mu się zostać shinobi.

---

Misja zakończona powodzeniem.

---

[Tamaki Hyūga]

Widząc determinację dziewczyny przy wręczaniu mi zapłaty tylko się uśmiechnęłam i podziękowałam a następnie odwzajemniłam uścisk, którym obdarzyła mnie Aiko.
- Nie ma za co, to była przyjemność. - odpowiedziałam i pomachałam im na pożegnanie.

Ciesząc się z pierwszej misji, jeżeli można było to tak nazwać, którą sama wykonałam przeszłam energicznym krokiem przez wioskę i kierując się głębiej w region Shigashi no Kibu w poszukiwaniu jakiegoś większego miasta. Mam nadzieję że znajdę tam jakieś misje czy może nawet jakąś interesująca grupę ludzi z którymi będę mogła podróżować... Kto wie.

[Ayumu]

Choćby próbował przyspieszyć tempo, to nie było szans, by przed wieczorem udało się dotrzeć do wioski, w której ongiś rezydował Ningyo. Trzeba było się więc zatrzymać na noc, by się zregenerować. Jeśli będzie się forsował zbytnio, może mieć gorsze warunki obrony przed potencjalnym niebezpieczeństwem. A potrzebował całej swojej uwagi, by nie dać się zabić przez pułapkę rzemieślnika, którego miał przekonać do współpracy. Oznaczało to ryzyko zasadzki w nocy, ale lepiej jest złapać trochę płytkiego snu, niż wyczerpać się do końca.

Widział ludzi, którzy nie zwracali na niego uwagi. To dobrze, chociaż na pewno zapytani o ewentualnego przybysza będą wiedzieli, że coś się święci. Mógł mieć tylko w duchu nadzieję, w "Karczmie u Ma!" karczmarz był na poziomie Kogo, jak w starej przypowieści ludowej. Spokojnie wszedł do karczmy, zerkając na ludzi, próbując zapamiętać tych, którzy tutaj robią przy roli - żeby najwyżej później, w karczmie, wiedzieć, którzy są stąd, a którzy są wędrowcami. Tylko takie rozróżnienie potrzebował. Bez nerwowych ruchów, wręcz się relaksując, wszedł do środka karczmy.

- Ależ dziś ruch na trakcie do Shiroi-iwa. - Zaczął wzdychając do osoby gospodarskiej - Chciałbym wynająć pokój. I wrzucić coś na ząb. - Dodał, normalnym głosem, będą normalnym wędrowcem szukającym schronienia, wyciągając grosza by opłacić to, co może dostać w tym przybytku.

[Arii]

8/19

Rzemieślnik
Wyprawa A - Ayumu

---

Wchodząc do środka mógł zauważyć, że siedziało tutaj sporo osób. Większość ubranych w zwykły ubiór ludzi pracujących na roli lub w gospodarstwach. Ale, gdzieniegdzie widział lepiej ubranych kupczyków zapijających coś w rodzaju ryżowego wina. Kiedy skierował się do osoby gospodarującej zauważył za ladą niską kobietkę z założonymi za plecy rękoma. Uśmiechała się do wszystkich serdecznie a wokół niej przemieszczały się zgrabne kelnerki ubrane w kimona. Rozlewały alkohol, wynosiły strawę na stoły. Go również kobiecina uraczyła przemiłym uśmieszkiem. -Oh, kochanieńki. Siadaj. Babunia zaraz ci poda coś dobrego! Długą drogę musiałeś przebyć.- zaśmiała się i nagle zniknęła zza koralikami zwisającymi za jej plecami. Najwyraźniej tam znajdowała się kuchnia.

Nie widział dookoła nikogo podejrzanego, więc mógł poczuć lekką ulgę, ale nadal lepiej dmuchać na zimno. Po sekundzie Ma, wróciła ze sporą misą gulaszu a w drugiej trzymała równie dużą porcję ryżu. -Rosły z ciebie chłopak! Jedz póki gorące! Mój własny przepis! Droga do Shiroi-Iwa to twardy orzech do zgryzienia, aby dojść tam w jednym kawałku! Szczególnie w tych czasach. Wy młodzi musicie zmagać się z takimi przeciwnościami losu, że zostało mi was tylko dokarmiać!- wydawała się pełna energii. Wszyscy goście uśmiechali się do niej, zajadając się i upijając jej trunkami. Wszyscy wydawali się bardzo zadowoleni w tym miejscu.

  Ukryty tekst

Dialogi:
Batodan Ryutaro - Borsuk!
Zeirin Hisagi - Wilk!!
Inimikidao Hanami - Żuraw!
Boken - Kruk!
Satoshi Shimoya – Żółw!
Son - klik!
Ma - klik!