Pomniejsze szlaki

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi się zaniepokoiła tym, co powiedziała kobieta, ale… nie wiedziała, czy w tym momencie może zrobić coś więcej. Powiedziała jednak prawdę, nic nie zataiła. Zrobiła wszystko, co się dało. Nie mogła przekonywać ludzi na siłę.

Potem ruszyli. Hiromi była nieco pogrążona w myślach, chcąc naszkicować to, co czuła. Jak i gdzie były problemy z chakrą w dziecku, co się tak naprawdę działo. Na schemacie może zobaczyłaby coś więcej, ale teraz jechali. Było ciemno, ale pochodnie trochę pomagały, zresztą Hiromi już znała swojego konia i ufała mu, że sobie poradzi. Jedynie przykro jej było, że jeszcze nie dał rady naprawdę odpocząć. No ale niedługo, miała nadzieję.

Ludzie prowadzili je w inną stronę niż wcześniej. Dobry pomysł, zobaczenie innej mogiły mogło rozjaśnić trochę sprawę. Wiadomo, mogła być taka sama, ale mogła mieć też w sobie coś innego.

Po chwili zorientowała się dopiero, że Yoshira do niej mówi.

- Nie wiem, czy będę w stanie mu pomóc, Yoshira-senpai. On istotnie umiera. Jestem w stanie zaleczyć jego rany, ale coś się psuje od środka. Z chakrą. Nie wiem, co to jest i jak to działa. Jeżeli będę w stanie, jak mu się pogorszy, to pomogę mu ponownie. Ale… nie wiem. Jeszcze tego nie rozumiem.

Kiedy podjechała do nich Amaya i zaczęła mówić, pierwszy raz Hiromi wydała się zirytowana. Przewróciła oczyma i podniosła dłoń.

- Czy są do dupy czy nie są do dupy, kogo to obchodzi? Notuję, co widzę, dzięki temu będę mogła do tego wrócić. Jestem medykiem. Nie mówię, że tu nie dzieje się coś dziwnego. Z chakrą. Z rytuałami. Takie rzeczy tak, są możliwe. Polegam jednak też na tym, co widzę i czuję, co mogę sprawdzić. Amaya-san mówi mi o rytuałach, aurach i energiach. I ja tego nie odrzucam. To również zanotuję. Wezmę wszystko, co się da, żeby poskładać to w całość. Ja rozumiem, że jest pani dojrzałą i mądrą kobietą, która widziała wiele, ale proszę nas wspierać swoim doświadczeniem, a nie tylko twierdzić, że my, młodzi, nic nie umiemy. Jak nie umiemy, to proszę nas nauczyć.

Odetchnęła trochę i potrząsnęła głową. Trochę jej się ulało emocjonalnie i dopiero po wyrzucie tego była w stanie się uspokoić.

- A domy publiczne w Sogen mają światła pogaszone, bo Uchihom kij w dupie nie pozwala ruchać dziwek po jasności - dodała, ale zgasiła pochodnię, zdając się na konia.

Kiedy w końcu dojechały do osady, Hiromi zrobiło się niedobrze.

Spalić… spalić to wszystko, pojawiła się myśl w jej głowie, a młoda kobieta niemal poddała się panice. Jednak odetchnęła znowu, zrobiła dobrą minę do złej gry.

- Czy ktoś żywy tutaj został, czy wszyscy albo zmarli albo uciekli? - zapytała Hiromi ich obstawy, zeskakując z konia. Ponownie była bardzo ostrożna i założyła na dłonie rękawiczki, a twarz ukryła za maską. - Niczego nie dotykajcie - dodała.

- Amaya-san, proszę. Może pani ocenić. Pierwsza mogiła, którą widziałyśmy, była o wiele mniejsza. Jakby… rozrost organizmu zależał od ilości ciał… może żywi się tym, co wyciąga z martwych? - zastanowiła się, ale to była tylko pierwsza myśl. W dalszym ciągu chciała wymiotować. Skupiła się jednak i uruchomiła sharingana, żeby nic nie przeoczyć. - Ja chciałabym jeszcze przetestować wpływ czystej chakry na to coś, ale nie chcę na razie pani przeszkadzać w pani zadaniu. Próbki pobiorę jak pani skończy, po czym wywrę wpływ na mogiłę swoja chakrą.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 16/X

---

Hiromi, ewidentnie sprowokowana przez Amayę, zamierzała odpysknąć w typowym dla siebie stylu. Jashinistka, a raczej Wyznawczyni Lorda Jashina, jak wolała się przedstawiać, uniosła pytająco brew, dając wystrzelać się medyczce ze wszystkich argumentów, które chciała powiedzieć. Dopiero, gdy ta musiała złapać oddech i potrząsnąć głową, Amaya głęboko westchnęła, jakby trochę zrezygnowana.
- Widzisz. Bulwersujesz się, a nie słuchasz co ja do Ciebie mówię. Nie mówię, że robisz do dupy notatki, bo jesteś amatorką czy robisz coś nieumiejętnie, tylko mówię, że CEL tych notatek jest zbędny. Dlatego są do dupy. Rozumiesz? - zapytała spoglądając na Ciebie pytająco. - Jeszcze raz. Cel, a jakość. Mówię o celu. Dlatego ich nie oglądałam, bo nie zawierają odpowiedzi na moje pytania. Rozumiesz?

I chyba to, jaką formę przybrała teraz Amaya było jeszcze gorsze. Po wybuchu złości, kobieta zaczęła traktować Hiromi jak jakąś nie tyle histeryczkę, co po prostu dzieciaczka, którego musi pouczać, czemu nie warto wskakiwać do kałuży. Jeżeli wcześniej Amaya się wahała, to teraz przestała.

Na komentarz o pogaszonych światłach w Sogen spojrzała zdziwiona na Hiromi, lecz nie skomentowała tego… tylko mruknęła cos pod nosem, że sześćdziesiąt lat temu był taki dobrobyt, że się normalnie paliło światła.

W każdym razie, zespół dojechał na miejsce i wtedy dopiero Amaya rozkazała rozpalić pochodnie. Wszystkie zeskoczyłyście z koni i Hiromi zaczęła zakładać rękawiczki na dłonie, a także twarz ukrywać za maską. I wtedy gdy Hiromi uruchomiła swojego sharingana, by skupić się i obejrzeć całą osadę, nagle za jej kołnierz złapała Amaya i dosłownie szarpnęła ją, ciągnąc do tyłu. Hiromi wyrwało dosłownie z kapci i poszybowała w górę jak jakieś piórko, lecz Amaya nią nie rzuciła, a jedynie przerzuciła tak, by ta znalazła się za nią.
- Stój.

To, w jakim tonie i jak stanowczo powiedziała to Amaya, sprawiło, że wszyscy - dosłownie wszyscy - włącznie z końmi, wyprostowali się niemalże na baczność.

Amaya patrzyła przed siebie, wbijając wzrok w… chyba centrum mogiły. Panowała absolutna cisza, którą przerywał jedynie syk płonących pochodni.
- Nie ruszać się i nie podchodzić.
Powiedziała kobieta, po czym dopiero wtedy puściła Hiromi i sama ruszyła w kierunku dziwnej mogiły. Amaya złapała pochodnię od jednego ze strażników i powoli podeszła do tajemniczego, gigantycznego i rozrośniętego bloba, który łaczył kilka domostw. Jashinistka kucnęła nad nim i sięgnęła za pas, wyjmując kunai. Dźgnęła w środek i nałożyła na ostrze trochę mazi, którą przysunęła i powąchała. Kobieta nagle zerwała się, popatrzyła zdziwiona na kunai, po czym jak gdyby nigdy nic wrzuciła go do środka mogiły. Następnie rozejrzała się na boki i… ruszyła do pobliskiego domostwa, znikając Wam z widoku.

Nie było jej kilka chwil, po czym ponownie - wyszła i ruszyła do innego domostwa. Robiła tak kilkukrotnie, aż wreszcie, z jednego z domostw wyjęła… cóż, szczątki jakiegoś zwierzęcia, chyba psa. Zwierzę było juz na etapie zaawansowanego rozkładu, ale jakby nigdy nic, Amaya stanęła i rzuciła psa w kierunku mogiły.

Nagle, aura delikatnie zafalowała, a flora wokół mogił, zaczęła obejmować rzucone truchło, przyswajając je do swojej struktury. Amaya popatrzyła na to i odwróciła się, wracając do was.
- To ewidentnie obrzęd rytualny. - powiedziała stanowczo. - I to nie jest coś, czym powinniście się zajmować. To nie jest rytuał… ludzki. Nie ma na celu nic, co związane z żywymi. - kobieta oddała pochodnię strażnikowi, po czym spojrzała na Hiromi. - Cokolwiek to jest, nie zostało stworzone przez człowieka. To chcę powiedzieć. Na waszym miejscu, zamiast to badać, bym to spaliła. Zanim to się rozniesie.

Po tych słowach, Amaya wskoczyła na konia.
- Wyruszam w dalszą trasę, wypełniłam swój obowiązek. - powiedziała tajemniczo Amaya, po czym skierowała konia gdzieś w kierunku wschodu.

Co było jednak najgorsze, aura Amayi zmieniła się momentalnie. Wcześniej, wydawała się wyluzowana i spokojna. Teraz?

Była śmiertelnie powazna.

Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik