Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

Wiosna 395 roku

---

Po czasie spędzonym w Hachimantai na pilnowaniu kapliczki Tsuyoshi czuł się znowu w pełni sił. Mimo tego, że oprócz obowiązków strażniczych poświęcał sporo czasu na trening, odciął się już od minionych wydarzeń. Strząsnął z siebie zapach i wspomnienie bagien, po których pozostała tylko pamięć o kolejnych zwycięstwach. Był gotowy do wyruszenia ku kolejnym wyzwaniom, jakkolwiek trudne i niebezpieczne by się one nie okazały.

Przed wyruszeniem dopełnił jak zwykle wszystkich spraw porządkowych. Sporządził dokładną rozpiskę pilnowania kapliczki (na kilka tygodni do przodu - choć nigdy aż tyle czasu nie pozostawał poza domem) i upewnił się, że wszyscy się z nią zapoznali. Potem poinformował ojca i matkę, że znowu wyrusza na front. Ojciec oczywiście zamiar zaaprobował, a matka jak zwykle zrobiła mu odprawę, naciskając na to, żeby na siebie uważał. Oczywiście przytaknął, choć tak naprawdę wiedział, że nie może tego obiecać - gdyby nie chciał się wychylać, to zostałby jakimś zarządcą majątku, rolnikiem albo kupcem. To były zdecydowanie bezpieczniejsze zawody, ale on był shinobi. Groźba śmierci nie powinna być dla niego niczym niezwykłym. Oczywiście jak już wspomniano, nie dzielił się tymi przemyśleniami z Sanae i po otrzymaniu od niej pysznych zawiniątek na drogę (a jakże!) wyruszył w kierunku Sarufutsu.

Zmiana tematu

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 395 roku

---

Końcówka wiosny i początek lata nie przyniosły nic szczególnie godnego zanotowania ze strony Tsuyoshiego. Po misji z Yattą, szalenie z siebie zadowolony, skierował się jak zwykle do Hachimantai, żeby doglądnąć spraw związanych z kapliczką, wziąć kilka dyżurów i zregenerować siły. Czuł już w ciele trudy wiosennych bojów i postanowił na chwilę zwolnić, odpoczywając. Rozmawiał z ojcem na temat sytuacji na froncie. Mało nie posiadał się ze złości, gdy usłyszał od Haridy, że poświęcenia z Rantori nie zostaną wykorzystane tak, jak powinny (oczywiście przy ojcu zachowywał spokój). Rozmawiał też sporo z matką, doglądając co nieco swojej najmłodszej siostrzyczki. Poza tym próbował też zagadać do Harumi, żeby dowiedzieć się nieco więcej o jej służbie, ale była tak zabiegana, że niestety nie wystarczyło na to czasu (albo dziewczyna tak dobrze udawała). Trochę więcej czasu spędził z Yumi, z którą dyskutował na temat genjutsu i sharingana. Urządzili sobie też mały sparing (w zasadzie to mało kiedy, gdy Tsuyoshi wracał do domu, nie urządzał sobie z kimś sparingu). Krótko pogadał z Hiroto o tym, co siedemnastolatek ostatnio robił. Oprócz tego urządził też wspólny trening z Kaito i Haną. Był bardzo zadowolony z postępów, które ta dwójka poczyniła w Taijutsu oraz Ninjutsu. Oczywiście złapał też Hinę, którą pozdrowił od Yatty.

Koniec końców wydzielił też czas, żeby zwyczajnie posiedzieć sobie na tyłach domostwa, nad stawem z karpiami koi i porozmawiać z innymi członkami rodziny. Po kilku dniach stwierdził jednak, że dalsze siedzenie w domu jest nieco bezproduktywne i trzeba zacząć szukać... aktywnego wypoczynku.

Zmiana tematu

[Uchiha Tsuyoshi]

Jesień 395 roku

---

Późne lato oraz wczesna jesień upłynęła Tsuyoshiemu pod znakiem służby frontowej. Był on jednak wysyłany w takie miejsca, że nie miał aż tak spektakularnych przygód, jak ta z Hiromi. Trochę mu to przeszkadzało, bo okienko do prowadzenia pełnoskalowych działań wojennych powoli się zamykało, ale nie miał na to żadnego wpływu. Zamiast więc złościć się na rzeczy niezależne od niego, podczas spokojniejszych misji trenował albo czytał, szczególnie o historii klanu oraz o chakrze i jak lepiej z niej korzystać.

W końcu jednak przyszedł okres wyraźnie chłodniejszy. Dni stawały się krótsze, a strugi deszczu ponownie zamieniły trakty w rzeki błota. W tych warunkach coraz mniej było ambitnych zadań, coraz więcej czasu Tsuyoshi spędzał zatem w Hachimantai - i to nie tylko na stróżowaniu kapliczki oraz trenowaniu. Szarobury krajobraz i letarg, w jaki zapadła przyroda sprzyjał spędzaniu długich wieczorów na rozmowach z rodziną. Nie wybiegajmy jednak zanadto w przyszłość i skupmy się póki co na tym, co wciąż jeszcze było głównym zajęciem Tsuyoshiego w trakcie jesieni, a mianowicie na trenowaniu. Tak, chłopak stwierdził że nie może odpuścić i musi się stale dokształcać i rozwijać w swoim rzemiośle. Dotychczasowe treningi dawały bardzo dobre rezultaty, więc czemu tym razem miałoby być inaczej?

[Uchiha Tsuyoshi]

Jesień 395 roku

---

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

Jesień 395 roku

---

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Przez kilkanaście dobrych tygodni Tsuyoshi odbywał treningi o dużym stopniu intensywności, które przynosiły bardzo zadowalające efekty. Nawet jednak one musiały ustąpić aurze, innym obowiązkom i krótszym dniom, jakie towarzyszyły mieszkańcom Południowego Sogen. W końcu trzeba było odpuścić inne aktywności pozadomowe i skoncentrować się na obowiązkach strażniczych. Wieczorami natomiast(kiedy akurat nie miał dyżuru, który sam sobie wyznaczył) przesiadywał albo w swoim pokoju czytając, albo z innymi członkami swojej licznej rodziny. Aktywności było wiele. Od zwykłych rozmów, przez prace ręczne, po Shōgi i gry planszowe. I w sumie wiele innych, w tym spożywanie alkoholu.

Jeśli chodzi o strzeżenie kapliczki, to w zasadzie nic się nie zmieniło. Nadal swoje warty pełnili strażnicy przydzieleni przez Masahiro oraz członkowie rodziny Tsuyoshiego, zgodnie z układanym przez niego samego grafikiem. Tak jak wcześniej, brał on na siebie najwięcej wart w najtrudniejszych (w tym nocnych) porach, ale na tym właśnie polegała odpowiedzialność. Skoro został wyznaczony przez ojca na kogoś, kto ma o to dbać, to musiał dawać przykład innym. Gdyby tylko ktoś wyczuł, że unika on ciężkiej pracy, a wyznacza do niej innych, bardzo szybko jego krnąbrne rodzeństwo i kuzynostwo dokonałoby buntu. Może nie otwartego, ale na pewno zaczęliby narzekać przy ojcu, albo coś podobnego. A to prowadziłoby do strasznych strat wizerunkowych Tsuyoshiego, który najzwyczajniej w świecie zawiódłby swojego ojca.

Oczywiście źródłem wielkiej satysfakcji były treningi z rodzeństwem i kuzynostwem, a ich najbardziej ekscytującą częścią były rzecz jasna sparingi. Sparingi, w które zdarzało się Tsuyoshiemu i innym wkładać niekiedy więcej pasji i emocji, niż było to konieczne. W ogóle przez to, że Sentoki znacznie rzadziej niż w ciepłych miesiącach opuszczał Hachimantai, mógł on nieco podreperować swoje relacje z rodzeństwem i kuzynami. Starał się regularnie rozmawiać z młodszymi od siebie, jego starsza siostra była najczęściej poza zasięgiem. Nic dziwnego - jej szalenie odpowiedzialna funkcja wymuszała dłuższe nieobecności. Dlatego też, gdy tylko pewnego dnia Tsuyoshi dostrzegł, że ma ona choć trochę wolnego czasu, od razu wykorzystał okazję i do niej zagadał:

-Nee-san, masz chwilę?

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Posiadłość rodziny Tsuyoshiegi była spokojniejsza niż miasto. Śnieg osiadał na ciemnych dachówkach ciężkim puchem, wygładzając ostre krawędzie belek i okapów. W ogrodzie kamienie, latarnie i przystrzyżone krzewy wyglądały jak elementy kompozycji, którą ktoś zatrzymał w pół ruchu. Z głębi domu dobiegał zapach dymu z paleniska i ciche trzaski drewna, a wąskie pasma pary unosiły się spod uchylonych drzwi. Kury siedziały u siebie w kurniku, nie wyściubiając ani kawałka dzioba poza ciepłe miejsce. Karpie Koi były bezpiecznie przeniesione do wewnątrz domu.

Harumi była w korytarzu między częścią mieszkalną a zewnętrznym gankiem, jakby nie potrafiła zdecydować, czy chciałaby wejść do środka, czy wyjść. Strój straży miała jeszcze na sobie, choć płaszcz odłożyła starannie na hak. Pas miała nieco poluzowany, na co zwykle by sobie nie pozwoliła. Włosy, zwykle spięte i porządnie zaczesane, teraz trzymały się tylko na słowo honoru. Na jej twarzy malowało się zmęczenie, które mówiło: jeszcze nie skończyłam.

Gdy Tsuyoshi odezwał się, Harumi uniosła wzrok powoli, jakby sprawdzała, czy dźwięk imienia naprawdę należy do jej rodziny, a nie kogoś w koszarach czy siedzibie straży.

- Chwilę… - powtórzyła cicho, a potem odetchnęła przez nos, z lekkim, suchym parsknięciem, które mogło być i śmiechem, i westchnieniem. - Tak, mam chwilę.

Harumi odwróciła się w stronę wnętrza, wskazując ruchem głowy na przesuwne drzwi prowadzące do pokoju z paleniskiem.

W izbie było ciepło, a na stole stała jeszcze miseczka po herbacie, nie do końca dopita. Harumi uklękła przy niskim stole, prostując plecy, choć jej barki zdradzały, że dzień ciągnął się dłużej niż powinien. Dopiero kiedy Tsuyoshi znalazł miejsce naprzeciw, pozwoliła sobie na krótkie milczenie. Takie domowe, rzadkie.

- Co się stało? - zapytała w końcu. - Jeśli to sprawa rodziny, słucham. Jeśli to coś treningowego… — zawiesiła głos i w kąciku ust pojawił się cień uśmiechu. - …to też słucham. Miałeś jakiś sparing z Kenjim, który skończył się łzami? A może coś się dzieje z twoją karierą Shinobi? Czy babcia znalazła ci pannę?

Przeciągnęła palcami po brzegu kubka, jakby sprawdzała jego temperaturę - chociaż nie było wiadome, czy to ona zostawiła go za sobą czy nie - i dopiero wtedy dodała, ciszej:

- Dobrze cię widzieć, Tsu. Naprawdę.

Uchiha Harumi

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Uchiha skorzystał z zaproszenia i wszedł za Harumi do pokoju, siadając naprzeciwko niej, przed tym samym niskim stolikiem, co ona. Przy okazji rozglądnął się ukradkiem, oceniając stan jej pokoju i poszukując wzrokiem ewentualnych "niespodzianek" w postaci mocniejszych trunków, które właścicielka miałaby spożywać w samotności.

Tsuyoshi lubił te zaczepki ze strony starszej siostry, choć pewnie sam nie zdawał sobie z tego do końca sprawy. Tak bardzo przywykł do tego sposobu komunikowania się między nimi, że było to dla niego całkowicie naturalne. Jej sugestie dotyczące Kenjiego, jego kariery oraz babci-swatki przywitał parsknięciem i odpowiedział:

- Nie miałem sparingu z Kenjim, a nawet gdyby to jedynym, który mógłby po nim płakać, byłby on - odparł, przyglądając się niedopitej herbacie - a moja kariera shinobi oczywiście jak zwykle blednie przy twojej karierze, nawet nie śmiałbym marzyć o dorównaniu ci. Co do babci, to ostatnio przebywam dłużej w domu, więc faktycznie ciężej mi robić uniki, ale jakoś daję radę - zaśmiał się, trochę do siostry, a trochę do samego siebie.

Po tym obowiązkowo sarkastycznym wstępie, jego twarz przybrała nieco poważniejszy wyraz. To znaczy nie taki poważny, jak podczas jakiejś szalenie ważnej rozmowy z przełożonym, ale po prostu odłożył na bok śmieszki. Co nie oznaczało, że jakieś uszczypliwości się jeszcze nie wkradną, szczególnie z jej inicjatywy.

- Dziękuję, Harumi, i ciebie również. W zasadzie to chciałem po prostu pogadać i... zapytać co u ciebie. Szczególnie jeśli chodzi o pracę, ale w sumie to nie tylko. Mam nadzieję, że ci wszyscy strażnicy, którzy ci podlegają znają już swoje miejsce w szeregu - popatrzył na nią bardzo uważnie, siedząc naprzeciwko. Po sekundzie jednak dodał:

- Dobra, przy tobie ciężko mi owijać w bawełnę. Mam wrażenie, że od dawna sypiasz ze trzy godziny na dobę, a pracujesz za tuzin ludzi. Czy ta straż nie zżera cię czasem żywcem? Jak naprawdę się trzymasz, nee-san? - zapytał miękkim (jak na siebie) głosem, starając się jak ognia unikać wrażenia, że jest natarczywy albo wścibski. Oczywiście ryzyko, że Harumi się na niego wkurzy i tylko odburknie mu coś albo w ogóle odpowie wymijająco istniało zawsze, ale musiał zaryzykować. Widział od dawna, że sprawy chyba nie idą w dobrym kierunku. Już dawno temu zauważył w jej pokoju butelkę po sake. Z biegiem czasu jego siostra wcale nie sprawiała wrażenia mniej zarobionej czy zestresowanej. A on po prostu nie mógł jej zostawić samej sobie. Pal licho Kenjich i w ogóle całe to kuzynostwo. Kiedy chodziło o jego rodzeństwo, to nie potrafił przechodzić obojętnie.