Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Początek lata zastał Tsuyoshiego w dobrej kondycji, zarówno mentalnej, jak i fizycznej. Trudy wiosennej wojaczki nie wycisnęły z niego jeszcze ostatnich soków, a wręcz przeciwnie - ta pora roku upłynęła mu zaskakująco spokojnie. Miał sporo czasu na rozmyślania i podsumowania, które przyniosły mu orzeźwiające uporządkowanie wielu spraw. Dużo częściej niż o tej samej porze rok temu bywał też w Hachimantai, pilnując spraw rodzinnych.

Pewnego wczesnego popołudnia został jednak zaskoczony, gdy wracał z dyżuru przy kapliczce. Był zmęczony ośmiogodzinną wachtą, ale już z daleka zauważył jegomościa, który kręcił się w okolicach wejścia do rodzinnego domostwa. Wyglądał, jakby nie do końca był pewien, czy chce tu wchodzić i czego chce, więc Uchiha od razu skierował się w jego stronę. Hana, która akurat przebywała w tamtym miejscu, zaczęła go zresztą prowadzić w stronę Tsuyoshiego.

- Oniichan, jakiś pan z listem dla ciebie - przedstawiła go krótko, pogodnym jak zwykle głosem.

- Dzięki, Hana-chan - odpowiedział i uśmiechnął się do niej, po czym przeniósł wzrok na posłańca - tak? - zapytał, odbierając list. Od razu go odpieczętował i przeskanował wzrokiem. Na jego twarzy znowu pojawił się uśmiech.

- Odpowiedz Azumie-san, że się zjawię - odpowiedział krótko i go odprawił.

Tsuyoshi ucieszył się z wiadomości o awansie przyjaciela. Nie miał absolutnie żadnych wątpliwości co do tego, że ten sobie na to zasłużył. Miał okazję z nim współpracować przy Rantori i mimo trudności, z jakimi się mierzyli, okazał się być niezwykle kompetentnym shinobi. Bardzo pasowało mu też takie towarzyskie spotkanie. Zapewne będzie też Hiromi-san, no chyba że to impreza tylko dla kolegów, a z nią będzie sobie świętował na osobności. To przecież też było możliwe. Niezależnie jednak od tego, Uchiha jeszcze tego samego dnia zaczął się zastanawiać nad prezentem, jaki sprawi Azumie. Awans na Seinina to już nie byle co. Od razu też tak poprzestawiał harmonogram pilnowania kapliczki, żeby mieć wolny cały dzień. Chciał być w dobrej formie na spotkanie, biorąc pod uwagę to, w jaki sposób przebiegała ich poprzednia, spontaniczna posiadówka.

Następnego dnia Tsuyoshi już po śniadaniu udał się w kierunku Sarufutsu, biorąc ze sobą pewną część swoich oszczędności i... trochę cukierków miętowych, które ktoś (Yumi z Haną?) kupił w Hachimantai. Miał już też w głowie zarys tego, czego będzie szukał, żeby później wręczyć to Azumie. Nie było to nic ani specjalnie drogiego, ani ekskluzywnego (więc Azuma nie powinien odmówić przyjęcia prezentu), ale mogło się okazać szalenie przydatne już w niedalekiej przyszłości. Ranga Seinina była bowiem nieodłącznie związana z dowodzeniem ludźmi.

Zmiana tematu

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

- Prawdziwy Uchiha, co? Z Hachimantai? - Emi uśmiechnęła się do Sosuke, unosząc brew. Drażniła się z nim, ale nie drążyła dalej. Przez chwilę po prostu się zamyśliła i słuchała słów swojego brata, który ją przekonywał, że nie zostanie powołana do służby ponownie. Jej mina jednak wskazywała, że niekoniecznie ufa w jego ocenę sytuacji. Jego słowa jednak podniosły ją na duchu i uśmiechnęła się do siebie delikatnie, nieco uspokojona. Dzisiaj jeszcze nikt jej nie powoływał. Dzisiaj było jeszcze dobrze.

- Cała śmietanka będzie na spotkaniu klanowym. Posłano po rodziny znad morza, z południa i z zachodu. Oczywiście, przybędzie stamtąd tylko reprezentacja, ale wyraźnie Masahiro chce pełne spotkanie. Ostatnie było zwołane przez Katsumi, kiedy zrzekała się funkcji, a Masahiro był wybierany. Mam nadzieję, że się sam nie zrzeka, bo to byłby chyba najgorszy na to moment. Ale będą wszyscy. Może chce przedstawić nam swoją żonę. Jakbym ja była Shirei-kan, to na pewno zorganizowałabym wielkie spotkanie klanowe, żeby pokazać Takeshiego. Zobaczcie co mam! Fajny, nie? Ha-ha, nie oddam!

Znów rozładowywała sytuację i chyba nie chciała mówić, że chodzi o wojnę i następne ruchy klanu. Może nawet chciała coś powiedzieć, ale Sosuke ją przeniósł w zupełnie inne miejce.

- Ugrh, ciężko nie zauważyć, co zrobił ojciec, nie? Jedna wielka komedia - westchnęła głęboko. - Nie jest idealnie. W sensie, oni się nie kłócą. Wszystko jest perfekcyjnie. Ale młodzi są poszczuci na siebie. I nie wygląda to dobrze. Tsuyoshi bierze to wszystko na bardzo poważnie i bardzo stara się wykazać. Powolna, ciężka praca. Kenji za to jest… bystrzejszy i patrzy trochę szerzej. Nie jak dobry shinobi. Nie tylko zadania, nie tylko wojna, ale próbuje zdobywać wpływy. Ostatnio siedział sporo u Nakano, próbował u Takedów też posiedzieć, ale posadzili go z paniczem Yuu i się wszystko posypało. Ach, nie wiesz o paniczu Yuu pewnie. To młody Takedów, wyhuhany, wydmuchany, dziedzic. Teraz już dorósł, ma łeb do mechanizmów. No ale jak był gówniarzem i jak nasze dzieciaki były młodsze, to wiesz, był małym, aroganckim gnojkiem i nikt go nie lubił, a skopać mu tyłka nie było wolno. No ale Kenji go zaprosił. I nie wiem, co się zadziało, ale panicz Yuu wyszedł z trzaskiem drzwi. Spodziewam się, że jak wróci z misji, to wymyśli coś równie niedorzecznego… A jednocześnie obaj robią to, co do nich należy. Wiesz. Cieszę się, że Daichi i Aiko nie biorą w tym udziału.

[Sosuke]

Trochę prześmiewczo przekręciła jego słowa, więc przewrócił oczami. Nie był jednak za to zły, bo w gruncie rzeczy to trochę trafiła w sedno. Ich rodzina mogłaby zacząć się bardziej liczyć i taka pozycja przy boku Masahiro bardzo mocno by ich wzmocniła. Sosuke pokiwał głową, po raz kolejny uznając wyższość siostry, która mimo dobrego humoru i niecnych żarcików trafiała w samo sedno słów swojego młodszego braciszka.

-Susano broń nas przed tym- Wypuścił powietrze, wyraźnie zestresowany na samą myśl, że w takim momencie Masahiro mógłby ich zostawić. Na całe szczęście raczej żaden lider przy zdrowych zmysłach w takim momencie by tego nie rozważał, a swojego dawnego pobratymca z linii frontu by nie podejrzewał o szaleństwo. Nie bardziej
niż na klasycznego Uchihę przystało, bo Sosuke zwłaszcza po swoim przykładzie widział, że pewna niestabilność leżała w ich naturze. Przedstawienie żony brzmiało jak dobry oficjalny powód, nawet jeśli Masahiro jedynie w niewielkim procencie tak uwielbiał swoją "miłość" życia, jak Emi swojego męża.

-Dziwisz im się?!- Wybuchł na chwilę, unosząc głos na swoją siostrę. Całkowicie niepotrzebnie, bo przecież nie było jej winy w tym, że dwóch kuzynów traktowało siebie nawzajem jak wrogowie. Trochę w takiej sytuacji zostali postawieni i nie należało im się dziwić. Zatrzymał swoją pięść tuż przed uderzeniem o coś i prewencyjnie skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Przymknął też oczy, aby nieco ochłonąć i kiwnięciem głową przeprosił Emi, unikając jednak wzroku pozostałej części rodziny, która mogłaby go usłyszeć.

-Dziwisz im się? Jeden z nich jest najstarszym synem, najstarszego syna, drugi synem najbardziej ambitnego faceta w tej rodzinie. Do tego sami nie są już dziećmi, widzieli na wojnie swoje i widzą w jakim stanie jest klan. Oczywiście, że będą chcieli się wykazać. Ale jakim kosztem? Powinni się wspie...- Nadal pełen emocji, ale jednak zdecydowanie spokojniejszym i co ważniejsze, przyciszonym tonem kontynuował swój wywód od początku. Potrzebował to z siebie wyrzucić, aż wreszcie dotarło do niego, że taki protekcjonalny wywód był co najmniej nie na miejscu, bo Emi z tego wszystkie zdawała sobie sprawę i to od dłuższego czasu oraz mając pełniejszy obraz całej sytuacji. Przejechał dłonią po twarzy, jakby próbował się obudzić z tego złego snu. Musiał lepiej dobierać to co chciał przekazać, bo póki co nie osiągał tego efektu.

-Rozmawiałaś z ojcem? Powiedziałaś może coś tym dwóm... braciom? To tak nie może wyglądać. Zwłaszcza jeśli Tsu i Ken zaczną wpadać na bardziej ryzykowne działania. I gdyby dotyczyło to przynajmniej linii frontu to chętnie bym w to wszedł, ale to bardziej delikatne sprawy- Chociaż nie miał nic złego na myśli i nie chciał wzbudzać w Emi poczucia winy, to jednak jego pytania o to co zrobiła zabrzmiały nieco jak oskarżenie. Próbował się kontrolować i przekazać to w sposób jasny oraz klarowny, że chciał jedynie rozeznać się w sytuacji. Nie urządzał żadnego polowania na winnego, tym bardziej, że pozycja dwójki najmłodszego rodzeństwa w hierarchii nie była taka sama jak starszych. Ojciec był głową rodziny i podważanie jego zdania było nierozważne, nawet gdyby to Harida czy Shinji się tego dopuścili. Wywieranie presji na starszych braciach też nie było rzeczą najprostszą, bo mieli swoje lata i byli cholernie uparci w wielu sprawach. A tutaj rozchodziło się jeszcze o przyszłość rodziny oraz najwyższą pozycję ich synów. Niech Susano ma ich w opiece, bo bez tego to nawet dzicy nie będą potrzebni, żeby unicestwić jedność tej rodziny.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Emi na moment zesztywniała, kiedy Sosuke podniósł głos. Nie dlatego, że ją przestraszył. Ona nigdy się Sosuke nie bała. Uznała, że ten był ten rodzaj wybuchu, który mówił więcej o zmęczeniu niż o złości. Kiedy przeprosił skinieniem głowy, Emi od razu odpuściła. Przysunęła mu się odrobinę bliżej i delikatnie, ale stanowczo, klepnęła go w ramię.

- Ej. Oddychaj - mruknęła, półżartem, półserio. - Jak będziesz tak dmuchał żarem przy stole, to Sanae cię posadzi na karnym szopie w kącie jak Tsumi.

Przez chwilę słuchała, jak wyrzuca z siebie wszystko, co go drażniło. „Powinni się wspie…” urwało się w połowie i Emi prawie uśmiechnęła się pod nosem, bo dobrze znała ten moment, kiedy Sosuke łapał się na tym, że mówi jak Harida. Tylko bez tej całej otoczki.

- Nie dziwię im się - powiedziała cicho, gdy skończył. - I wiem, że ty też się im nie dziwisz. Denerwuje cię tylko, że ktoś ich do tego pchnął i zmusił.

- Rozmawiałam z ojcem - przyznała. - I z Haridą też. Z Shinjim mniej, bo on… on potrafi być jak drzwi. Jak są zamknięte, to możesz się do nich tłuc, a on i tak otworzy, kiedy on uzna, że ma ochotę.

Westchnęła, odchylając głowę na oparcie. Na sekundę z jej twarzy zniknęły żarty.

- Ojciec udaje, że to „mobilizuje” - powiedziała, a w głosie pobrzmiewała ta mieszanina zrezygnowania i irytacji, którą znały wszystkie dzieci jego dzieci. - Że to „hartuje charakter”. Że chłopcy muszą się nauczyć, że świat ich nie będzie głaskał. I ma rację. Mamy wojnę. Mamy wielu ludzi wokół siebie. Prawdziwy lider musi sobie radzić z taką presją. Że może mu się zdarzyć córka, która ma problemy w pracy, bo stare konie ze straży mają łby zbyt głęboko we własnych tyłkach, żeby słuchać młodszej dowódczyni. Że masz dzieciaka, który próbował obmacywać swoją dowódczynię na misji. Że te, które nie potrafią jeszcze nad tym panować, pokazują umiejętności, które wolałbyś ukryć. To dużo. Doskonale wiesz, że to dużo. A to nie wszystko.

Przesunęła palcem po krawędzi miseczki, jakby szukała w tym gestie czegoś uspokajającego.

- Powiedziałam ojcu, że przesadza i nie wygląda to dobrze. Że może on ma z tym całkiem dobrą zabawę na stare lata, ale jak się rozniesie, to będzie problem. Ale jak grochem o ścianę. Nie przyzna się, że zrobił coś nie tak. Jest na to zbyt dumny

Zamilkła na krótką chwilę, po czym dodała, tym razem łagodniej:

- Z chłopcami nie rozmawiałam, bo nie wiem, czy nie zaczęłabym im moralizować, a wtedy by nie słuchali. To dorośli mężczyźni już. A nie mogę im powiedzieć, że ich dziadek ich ocenia, ale też ma używanie. Jeżeli chcesz pomóc, może po prostu z nimi rozmawiaj i nie pozwól, żeby poszli za daleko. Jesteś najmniej w to wszystko wplątany, a obaj naprawę cię szanują.

[Sosuke]

Westchnął ze zrezygnowania, przyznając rację odnośnie hartowania charakteru. Uchiha dobrze wiedzieli, że nie byli w komfortowej sytuacji, która pozwala im zaznać błogiego życia pełnego rozrywek i przyjemności. Byli w wiecznym stanie wojny, jedynie wstrzymywanym na krótkie okresy aby mogli złapać drugi oddech. Nigdy nie było to jednak czas na odpoczynek, musieli dalej się hartować, aby być gotowym na kolejne trudności. Wiedziało to każde pokolenia Uchiha i każde z nich miało swoje wojny. Na każdej z tych wojen całe tłumy młodych chłopaków, podobnie jak i młodych dziewczyn, musiały błyskawicznie dorosnąć. W to nie było co wątpić i nie było czego podważać. Problem w tym, że to nie było sedno problemu.

Wyglądało na to, że jednak wszystko co Sosuke chciał powiedzieć, zostało już powiedziane. I w żadnym stopniu nie naprawiło to sytuacji. Kolejny raz skarcił siebie w myślach, że o niczym nie wiedział i że nawet nie miał pojęcia jak takie konflikty rodzinne należałoby rozwiązać.

-Nawet nie wiem, kiedy tak dorośli. Trochę zostałem z tyłu i nawet jeśli jakieś resztki dobrych relacji nam zostały, to nie bardzo widzę co i jak mam im poradzić. Mentalność poprzedniego pokolenia, a wyobrażenia nastolatka- Nie miał zbyt zadowolonej miny. Dobrze spędzało mu się czas z Tsuyoshim. Mogli wymienić się doświadczeniami, czegoś się wzajemnie nauczyć, ale gdy sprawy zaczynały być bardzo poważne to Sosuke po prostu tracił grunt pod nogami. Nie potrafił wykrzesać z siebie żadnej porady, która nie brzmiałaby niczym wróżba od przypadkowej wędrowczyni albo mądrości rodem z targu. Ostatnie zdanie, które wygłosił dotyczyło jego samego. Ostatnie dziesięć lat przeleciało mu przez palce w takim tempie, że nigdy ich tak naprawdę nie zaakceptował. Przez to wciąż pozostawał tamtym samym dzieciakiem, który dopiero co wrócił z wojny. Pobyt na tej nowej wojnie chyba pozwolił mu nieco się zamknąć w tamtym świecie, zapominając o tym jak sprawy rodzinne powinny być rozwiązywane.

-Tylko jak im nie pozwolić pójść za daleko?- Oparł się na krześle i lekko odchylił głowę w tył, zadając to nurtujące go pytanie. Bardzo chciał znać na to odpowiedź i wiedział, że Emi jest pierwszą osobą, która może mu jej udzielić, ale nie byłaby to odpowiedź na dwa zdania. Pełne wytłumaczenie mogłoby zaś do Sosuke w ogóle nie dotrzeć. Nic więc dziwnego, że zadał je raczej w formie retorycznej. Będzie miał o czym myśleć i co analizować, bo wszystko co sobie zaplanował było absolutnie bez sensu, bo zostało już zrobione.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Sosuke spytał „jak im nie pozwolić pójść za daleko”, a Emi najpierw zamknęła oczy, jakby to pytanie ją uderzyło w skroń. Potem otworzyła je powoli i spojrzała na niego bez śmiechu. Zupełnie poważnie.

- To nie jest proste - powiedziała wprost. - Ale dam ci trzy rzeczy, które działają na moje dzieciaki i na gówniarzy, których szkoliłam. Nie jest to cudowne rozwiązanie, ale jakoś idzie.

Uniósła trzy palce.

- Po pierwsze: bądź wcześniej, nie później. Nie czekaj, aż zrobią głupotę. Jak Kenji zaczyna „posiedzieć u Nakano”, to nie pytasz go po fakcie: „co ty odwaliłeś?”, tylko wcześniej: „po co tam idziesz i czego chcesz?”. Jak Tsuyoshi zaczyna brać na siebie za dużo, to nie mówisz mu, jak padnie: „trzeba było odpocząć”, tylko wcześniej: „kiedy śpisz i kto ci pomaga”. Rozumiesz? Pilnujesz i reagujesz wcześniej.

- Po drugie: mów ich językiem. Tsuyoshi rozumie obowiązek, ciężką pracę, wynik. Kenji rozumie układ, wpływ, konsekwencję. Jak powiesz Tsuyoshiemu o „twarzy rodziny”, to wzruszy ramionami. Ale jak mu powiesz, że jak się zajedzie, to przestanie być użyteczny i ktoś go zastąpi - to go zaboli. A Kenjiemu nie mów „to niehonorowe”, bo on ci odpowie, że honor gówno daje. Powiedz mu, że jak się w coś wplącze, to potem się nie wyplącze i będzie siedział w paskudnym układzie.

- Po trzecie… - zawahała się, a potem zmrużyła oczy i uśmiechnęła się krzywo. - Ustal granicę, której nie przekroczą przy tobie. Jesteś ich wujem. Nie ojcem, nie kibicujesz żadnemu. To jest twoja przewaga. Jak będą przy tobie, to mają czuć, że przy wuju Sosuke nie ma zagrywek, które skłócają rodzinę. Po prostu, jak zacznie się rozmowa o „kto jest lepszy”, to ją ucinasz. Jak zaczną się szeptanki, to pytasz wprost.

Emi opuściła dłoń i odchyliła się na swojej poduszce przy stole

- I jest jeszcze czwarta rzecz, ale to jest brzydkie - dodała po chwili, ciszej. - Czasem trzeba powiedzieć ojcu „nie”. Nie przy stole. Nie przy dzieciach. Tylko na osobności. I bez proszenia. „Ojciec, to niszczy dom”. Jedno zdanie. I wyjść, zanim to przetrawi. A jak trzeba, to i powiedzieć naszym szanownym, starszym braciom, żeby wyciągnęli łby ze swoich tyłków. I niech się ogarną.

[Sosuke]

-Z twoich ust brzmi to bardzo prosto- Westchnął i przesunął dłonią po karku. Jej rady były bardzo konkretne. To nie było jedynie powierzchowna ocena tematu i rzucenie jakiejś porady, byli tylko mieć spokój. Sosuke widział, że jego siostra bardzo dobrze orientowała się w całej sytuacji i bezbłędnie potrafiła odczytać ludzkie zachowania. Jemu umiejętności w tym zakresie bardzo brakowało, dlatego lepiej sprawdzał się na polu walki, aniżeli na deskach politycznego teatru.

-Ja się zajmę młodymi. Tsuyoshim i Kenjim. Mam nadzieję, że uda mi się znaleźć miejsce między nimi i dotrzeć do obu jednakowo. No i ze starszymi też trzeba będzie porozmawiać. Ty skup się na swoich rzeczach. Cokolwiek Masahiro chce, musi chodzić o twoje doświadczenie oraz wiedzę. Czeka cię praca pełna wyzwań, więc mam nadzieję, że chociaż część problemów dam radę zdjąć z twoich ramion. Daj im tam popalić- Odezwał się wreszcie po chwili ciszy, którą wykorzystał na zastanowienie się. Jego dotychczasowy plan wymagał całkowitej reorganizacji. Nie został z tym jednak sam, bo garść rad, którą otrzymał od Emi bardzo mu pomogła sobie to wszystko ułożyć w głowie na nowo. Nadal nie był przekonany, że wszystko zdoła zrobić z takim wyczuciem jak mu zasugerowała, ale przynajmniej miał pewne wyobrażenie jak powinien się zachować. Może nie był obiektywny względem reszty rodzeństwa, ale w tym całym szaleństwie chyba wszyscy zapominają jak uważną osobą jest Emi. Pozostawało się cieszyć, że w jakiś sposób Masahiro da jej możliwość się wykazać. Pozycja doradcy była jak najbardziej wskazana, nawet jeśli jedynie przez względy polityczne, to wciąż jest to idealna okazja, jaką jego siostra już dawno powinna uzyskać. Wreszcie przyszedł czas, żeby odejść od stołu. Uściskiem pożegnał się z Emi, kiwnięciem głową ze starszymi członkami rodziny, lekkim machnięciem do ewentualnych młodszych, którzy w ogóle zauważyli jak wuj wychodził z domu.

  Ukryty tekst

Wreszcie nadszedł ten dzień. Spotkanie z ojcem. Kazuya Uchiha. Szanowana głowa rodziny, które w swoim życiu osiągnął już bardzo dużo, doprowadzając ich gałąź klanu w miejsce, w którym mieli bardzo solidne oparcie. Pod każdym niemalże względem. Nadal nie byli może jakoś specjalnie znanymi, ale droga strażnika tradycji wspierana mądrościami jego żony pozwoliła Hachimantai stać się liczącą się siłą oraz miejscem, które wypuściło już w świat następne, genialne pokolenie shinobich. Wiedząc o tym wszystkim przed Sosuke stało trudne zadanie, aby komuś o takiej liście dokonań po prostu wytknąć błędy. Tym bardziej, że mowa była tutaj o rodzonym tacie, kimś względem kogo należało mieć bezwzględny szacunek. Bez rozmowy z Emi, Sosuke nigdy by się na to nie zdobył, ale teraz wreszcie wiedział, że jest to jedyna okazja, aby to zrobić.

-Witaj, ojcze. Poprosiłem cię o spotkanie, bo uznałem, że rozmowa wprost będzie lepsza niż domysły i pośrednicy- Przyklęknął na chwilę na jedno kolano oraz skłonił głowę, oddając szacunek ojcu oraz pozycji, którą piastował. Zaraz po tym przeszedł do mówienia, biorąc głębszych wdech gdy wstawał. Musiał się skupić i dokładnie wyartykułować wszystko co mu leżało na sercu. Czuł że dłonie mu się pocą i drżą, dlatego schował je za plecami, dumnie wypinając pierś do przodu.

-Wiem, że sytuacja naszego całego rodu nie jest prosta oraz, że sytuacja w rodzinie jest napięta i że wiele decyzji zapada ponad głowami innych. Nie jestem tu, żeby rozstrzygać spory o władzę, ani wybierać stronę. To nigdy nie była i nigdy nie będzie moja rola. Chcę jednak jasno powiedzieć, że nie będę się temu biernie przyglądał, gdy członkowie naszej rodziny są nastawiani przeciwko sobie. Kenji oraz Tsuyoshi przeszli długą i trudną drogę, ale zawsze mieli rodzinę, o pomoc której mogli się zwrócić. Oczekiwania wobec nich muszą być wielkie, bo do wielkich czynów z całą pewnością są zdolni, ale wciąż jesteś głową tej rodziny, ojcze. Nie pozwól, żeby ich rywalizacja stała się jeszcze bardziej napięta. To niszczy dom. To może zniszczyć wszystko, zwłaszcza, jeśli sytuacja wymknie się poza mury tego domu. Najwyższy poziom ryzyka może zostać podjęty, nawet zaangażować resztę sceny politycznej rodu, żeby tylko tobie zaimponować. Nie pozwól, żeby to odbiło się na naszej rodzinie- Mówił wolno, próbując pozostać niewzruszonym, ale z każdym kolejnym zdaniem czuł jak wzbierają w nim wszystkie emocje, które jedynie częściowo znajdywały ujście w jego słowach. Nie wszystko powiedział tak jak to sobie zaplanował, a końcówka była już właściwie powiedziana całkowicie od serca. Nie zmieniło to jednak sensu całego tego spotkania. Chciał, żeby ojciec to usłyszał, nawet jeśli w pełni zdawał sobie sprawę z planów jakie mogą zostać wzięte pod uwagę. Sosuke nie mówił tego jedynie czysto teoretycznie, szczerze był przekonany, że ta oferta ślubu mogła być jedynie początkiem, który zapoczątkowałby całą resztę akcji odwetowych. Znał dobrze swoich braci, a także spodziewał się jakie ambicje mogą skrywać się we wnętrzach potencjalnych następców. Cały czas w tym sporze próbował pozostać neutralnym co do wyboru właściwego kandydata. Trzydziestolatek nie potrafiłby nikogo wybrać i niesamowicie by mu ciążyło, gdyby miał jakąkolwiek decyzyjność w tej sprawie. Nie mógł jednak cicho siedzieć patrząc na metody jakie zostały wybrane, aby wyłonić następną głowę rodu.

Gdy skończył mówić, wypuścił resztki powietrza, które miał w płucach, czując ulgę, że mógł to wreszcie z siebie wyrzucić. Pospiesznie, ale nadal z należytym szacunkiem, ukłonił się i opuścił pomieszczenie, próbując wyjść zanim ojciec zdąży zabrać głos. Szybkim tempem wyszedł również domu i ponownie udał się do lasu, gdzie pozwoli emocjom wyjść na zewnątrz w postaci kolejnych katonów. To było mu potrzebne, bo ta rozmowa nie była dla niego prosta. Stresował się każdym momentem przygotowania i jeszcze bardziej samą obecnością ojca, nie wspominając już o słowach które powiedział. Sosuke, ten który opuścił ten dom, zostawił wszystkich z problemami, potem wrócił tylko hańbiąc imię swoje oraz rodziny swoimi nawykami oraz zachowaniem, a teraz miał czelność upominać szanowanego prekursora, który poświęcił całe swoje życia dla dobra tej rodziny. Był gotowy na konsekwencje, które mogą go za to spotkać. Wolał oberwać za swoje słowa i zachowanie, niż pozwolić, aby rodzina się rozpadła.

[Nobuo]

Karasie jedzą...
Misja A - Sosuke

---

Posty
Nobuo 1
Sosuke 0

---

Zima... jesień no i wybiło lato. Tyle pór roku minęło od ostatnich poważniejszych wydarzeń, które mogły mieć większy wpływ na życie pewnego Uchihy. Jedni by się zanudzili inni by dziękowali woli shinigami czy innych amateratsu, że mogli tyle przeżyć w spokoju. Podobnie było w przypadku Sosuke, jednak to nie miało trwać aż tak długo jak się wszystkim mogło wydawać. Codzienne obowiązki życia w strukturze jaką jest rodzina, popchnęły shinobiego by poszedł po najzwyczajniejsze zakupy. Lista była dosyć krótka, ryż, jakieś warzywa, jakieś owoce czy warzywa. Klasyczek pozwalający zrobić obiad czy kolację.

Przechadzając się ulicami Hachimantai, zamyślony Sosuke mógł nie zauważyć w tłumie ludzi jak nagle biegło w jego kierunku dwóch mężczyzn. Jeden z nich trącił go bara po czym upadł na ziemię. - Kolejny chce mnie wykluczyć z zawodów!... Nie uda ci się, jestem najlepszym wędkarzem w okolicy! - Podniósł się, otrzepał z kurzu jaki się do niego przyczepił jak szorował po piachu przez kilka metrów. - Ja już wiem, chcesz mnie wykończyć byś mógł przejąć moje najlepsze miejsce na łowienie ryb. - Przymrużył oczy i wyciągnął palec w kierunku Sosuke. - Kise, daj spokój sam na niego wpadłeś! Przepraszam za kolegę, ale śpieszymy się na zawody wędkarskie. - Powiedział drugi mężczyzna, ten który wyglądał na normalniejszego.

- A więc to twój pomysł, jak brat mnie po plecach klepiesz a teraz chcesz mojej zguby... ni chuja, pokaże wam kto jest najlepszym wędkarzem! - Na początku palcem, wskazał na swojego "kolegę", a następnie uciekł w kierunku jeziora. - Czasami mu odbija jak chodzi o ryby. Nazywam się Aomine, idziesz może na zawody wędkarskie nad jeziorem, bo z tego bełkotu to ciężko mogło być coś zrozumieć. - Z uśmiechem na twarzy zaproponował ci udział.

Z/T - Główna ulica

---

Kise
Aomine

---

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Zupełnie niespodziewanie, a przynajmniej zupełnie niespodziewanie dla Tsuyoshiego, zostało zwołane zabranie klanowe. Już samo to było sporym zaskoczeniem dla wielu Uchihów, ale w tym miejscu "zabawa" dopiero się rozpoczynała. Zebranie miało się bowiem odbyć w... posiadłości rodziny Tsuyoshiego! Tak, kiedy dwudziestolatek się o tym dowiedział, był w ogromnym szoku. A dowiedział się o tym z... osobistego zaproszenia, które otrzymał, co również było nie lada zaskoczeniem. Oznaczało to bowiem, że jego obecność będzie do "czegoś" potrzebna. Oczywiście od samego początku domyślał się co to będzie - awans. Przez pierwszych kilka dni od kiedy się dowiedział, pozostawał w ciężkim szoku. Taka kombinacja wydarzeń brzmiała jak jakaś koniunkcja planet, która zdarzała się raz na sto lat. Chodził więc wyraźnie podekscytowany, rozmawiając o tym z rodzicami, rodzeństwem i kuzynostwem, czasem nawet uśmiechając się samemu do siebie na myśl o tym, co miało nadejść. Ależ wyróżnienie spotkało ich zamieszkującą w Hachimantai rodzinę!

Ta noc miała być wyjątkowa. Musiała być wyjątkowa! Tsuyoshi założył elegancką, odświętną szatę, którą kupił w Sarufutsu specjalnie na tę okazję za pieniądze, które zaoszczędził na misjach. Przez cały dzień pomagał mamie i rodzeństwu w organizacji, ale pod sam koniec dnia zwolnił już nieco tempo i uspokoił umysł. Kiedy przyszedł czas, jako Sentoki zajął jedno z mniej prestiżowych miejsc, ustępując pola bardziej zasłużonym shinobi klanu. Nie odczuwał z tego powodu nawet najmniejszego dyskomfortu. Już sama obecność na zebraniu klanowym była czymś wyjątkowym.

Nie mówiąc już o tym, że w obecności wszystkich został wyróżniony i pochwalony za zdobycie Teppu. Kiedy podchodził do Masahiro, żeby odebrać swój strój i odznakę, czuł wielką wagę tej chwili. Przyklęknął, a później się ukłonił, oddając hołd shirei-kanowi, jak i całemu klanowi. Całe szczęście, że poza krótkim "Dziękuję, Masahiro-dono" nie musiał nic mówić, bo pewnie łamałby mu się głos ze stresu i emocji. Czuł jednocześnie niepewność, dumę, nerwowość, ogromną radość, wdzięczność i wiele innych emocji, które trudno nawet nazwać - a wszystko to kotłujące się bezustannie. Dawno nie czuł takiej karuzeli emocji, dawno emocje nie buzowały w nim z tak ogromną siłą.

Z upływem czasu jednak przewagę zyskiwała radość i duma - w tym nie tylko ze swoich osiągnięć. Miał szczęście bowiem gościć w progach swojego domostwa również Azumę, którego awans został oficjalnie potwierdzony i przypieczętowany na zebraniu klanowym. Ale wyróżnieni zostali także członkowie jego rodziny. Harumi miała czuwać nad bezpieczeństwem części prowincji. Jego ojciec miał zarządzać sprawami klanowymi w Sarufutsu. A ciocia Emi... cóż, to była dla niego największa zagadka i zaskoczenie. Kojarzył coś-niecoś z tego, czym się zajmuje i zajmowała kiedyś, ale taka funkcja była dla niego zaskoczeniem.

W milczeniu wysłuchał też wszystkiego, co do powiedzenia miał Uchiha Masahiro. Była to kolejna porcja zaskakujących informacji. Przede wszystkim, Ryuzaku włączało się do wojny na całego. Była to świetna informacja, szczególnie że Uchiha nie oddawali wszystkiego w ich ręce. Tsuyoshi kojarzył informacje o zdobyciu portu i spodziewał się, że jakaś reakcja Ryuzaku nastąpi, ale takiego zaangażowania się nie spodziewał. Należało się jednak bardzo z tego powodu cieszyć, bo Ryuzaku to rezerwuar ogromnych zasobów - i materiałowych, i ludzkich.

Kiedy zakończyła się bardziej formalna część, Tsuyoshi jeszcze przez moment siedział w milczeniu i rozważał wszystko, co zostało powiedziane. Wydarzyło się strasznie dużo, a wojna miała wejść na kompletnie nowe tory. Jego życie także! Jako Kōgō otrzyma prawdopodobnie misje dowodzenia ludźmi, o której przecież tak żywiołowo opowiadał Yumiko. Chwilę mu zajęło otrząśnięcie się z emocji. Później jednak podszedł do Azumy, żeby z nim porozmawiać. Pogratulował również swojej siostrze, Harumi, ojcu i ciotce Emi, z którą rozmowa zajęła mu dłuższą chwilę. Chciał się wypytać jak to się stało i w ogóle. Pogratulował nawet Kenjiemu, choć była to zdecydowanie najchłodniejsza z rozmów.

Dalsza część wieczoru przebiegała... cóż, wybornie. Tsuyoshi odbierał gratulacje od członków swojej rodziny, ale nie tylko. Częstował się przysmakami przygotowanymi przez jego mamę, nie stronił również od alkoholu. Rozmawiał z Takeru na temat Rantori i tego, co się działo potem - w końcu mieli czas, żeby zjeść smażoną wołowinę, którą ten obiecywał mu jeszcze dawno temu. Uchiha starał się też zwrócić uwagę na to, czy Takeru rzeczywiście będzie się zachowywał władczo albo nieodpowiednio, ale w stosunku do niego nic takiego nie miało miejsca. Dalej porozmawiał też przez krótką chwilę z ojcem na temat tego, jak będą teraz wyglądały sprawy. Nie mogli jednak dojść do żadnych konkretów, bo wszystkie te plany wojenne dopiero się kształtowały. Miał okazję rozmawiać też z wieloma innymi osobami, ciesząc się ich obecnością oraz tym, że tak wielu ludzi przetrwało boje z Dzikimi. Była to najbardziej niezapomniana noc w jego życiu! Do tej pory, przynajmniej.

[Uchiha Hiromi]

~ 1/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Świątynia Ognia ~
~ rok 396 ~

Świętowanie w Hachimantai trwało do wczesnych godzin porannych. Dwóch nowych Kogo. Harida jako pełniący obowiązki Shirei-kana. Harumi odpowiadająca całkowicie za bezpieczeństwo osady. Emi jako generał. To było wiele. I cała rodzina to doceniała. Nawet po wyjściu gości, był jeszcze alkohol, były gratulacje rodzeństwa i kuzynostwa, było jedzenie, śmiechy i prawdziwa duma, która wprost wylewała się - przede wszystkim z braci - Haridy i Shiniego. Oczywiście, jakiś dupek zawsze się znalazł - Daichi zadał znaczące pytanie “A ten Azuma to nie jest od was młodszy?”, za co zgarnął od ojca, zwykle wyważonego i spokojnego, celnie wymierzoną lepę w potylicę.

Następnego ranka było jeszcze lepiej. W obstawie swoich ludzi oraz ze swoją córką - Ikuko - przybył lider klanu Nakano. Oczywiście, chciał rozmawiać z ojcem Tsuyoshiego i ojcem Kenjiego, a także dziadkiem. Okazało się też jednak, że mężczyzna też chciał zamienić słowo z dwoma nowymi Kogo. Nie było to nic szczególnego - gratulacje, zapewnienie, że zawsze u niego będą mieli zatrudnienie na wysokich stanowiskach w armii. Wspomnienie, iż córka wciąż szuka męża. Oraz dwa piękne konie. Dla każdego z nich po jednym.

- Taki awans należy świętować, moi drodzy. A to dwa konie z czystej krwi Wietrznych równin. Mkną jak wiatr, cicho, jak cienie. Oba czarne dla Uchiha.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby radosna Tsumi nie powiedziała, że konie mówią, że Uchiha nie są. Pewnie byłoby to o wiele więcej z tym zamieszania, gdyby nie to, że wezwał ich do siebie dziadek. Obu na raz. Kenjiego i Tsuyoshiego. Końmi zajęła się Sanae, Nakano zostali wprowadzeni do sali, żeby rozmawiać z ojcem, a nowi Kogo mieli ruszyć w stronę gabinetu dziadka.

- Wiesz co, nie miałem jak ci powiedzieć, ale to dość imponujace, że zdobyłeś most i Rantori - stwierdził Kenji, kiedy szli obok siebie. Wydawał sie wyluzowany i zadowolony, jakiś taki lepszy niż ostatnio. - Zazdroszczę ci, że aż takie widowiskowe te zwycięstwa miałeś, bo ja niby też, ale kurcze, z daleka od ważniejszych miejść. Ale ty się znasz z Shirei-kanem, nie?

Tsuyoshi miał szansę na odpowiedzenie, ale nie na rozmowę, ponieważ już dotarli do gabinetu dziadka i od razu musieli wejść do środka.

Światło poranka sączyło się do wnętrza przefiltrowane przez papier shōji. Pokój był prosty, niemal ascetyczny. Tatami nosiły ślady lat, a niski, ciemny stół stał pośrodku. Na jego powierzchni leżały starannie ułożone zwoje, kamień do tuszu, pędzle oczyszczone z resztek atramentu. Obok paliła się oliwna lampa, jej płomień drżał nieznacznie. Może nie byłaby potrzebna, ale z latami wzrok się psuł.

Za mężczyzną, na zasłonie, widniał znak wachlarza: herb klanu.

On sam siedział w seiza, nieruchomo, z wyprostowanymi plecami. Ciemne kimono opadało na niego ciężkimi fałdami, jakby było częścią jego ciała, a nie strojem. Dłonie spoczywały na stole. Spracowane, poorane drobnymi bliznami, spokojne. Twarz miał surową, pobrużdżoną zmarszczkami i cienkimi śladami dawnych ran. Czarne włosy opadały luźno, niedbale, lecz nie było w tym zaniedbania, raczej obojętność wobec rzeczy nieistotnych. Patrzył wprost,jakby już wiedział, po co ktoś przyszedł, zanim ten zdążył uklęknąć. Nie było tak jednak tym razem. Tym razem to on czekał. Bez nerwów, bez zniecierpliwienia. Czekał aż jego wnukowie oddadzą mu szacunek, a on będzie mógł im powiedzieć to, co miał im do powiedzenia.

Uchiha Kenji

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Rzadko który wieczór i noc była tak intensywna i niezapomniana, jak ta. Rodzinę Tsuyoshiego spotkała ogromna nobilitacja i to na tak wielu płaszczyznach, że nawet najdalsi, nieżyjący już, przodkowie, gdyby zostali przywołani z powrotem do świata żywych mogliby mieć problem, żeby wspomnieć o czymś podobnym. Ojciec Tsuyoshiego, jego siostra i ciotka. Wreszcie on sam i jego kuzyn. Pewnie niektórzy spodziewali się… czegoś, ale czy ktokolwiek był w stanie przewidzieć, że będzie tu tak wiele nowych godności i znaczenia ich wszystkich? Z pewnością nie. Nie powinno zatem dziwić, że świętowania było co niemiara i pewnie gdyby nie konieczność szybkiego objęcia nowych stanowisk, to równie dobrze to właśnie świętowanie mogłoby potrwać jeszcze z tydzień. I nie była to przesada.

Sam Tsuyoshi był w doskonałym, szampańskim wręcz nastroju (i nie zmąciło tego dobrego nastroju nawet gadanie Daichiego). Awans na Kōgō był dla niego ogromnym wyróżnieniem, nawet biorąc pod uwagę to, jaki osobisty wkład wniósł w przełamanie frontu. Przez cały wieczór buzowały w nim emocje – ogromna radość, ekscytacja, wdzięczność i… niepewność. Ta ranga niosła ze sobą już coś więcej niż tylko zwykły awans w hierarchii. Kōgō byli bardzo samodzielnymi jednostkami, posiadali rozeznanie w świecie i sytuacji klanu, który zdarzało im się reprezentować nawet w pojedynkę. Bardzo często byli też dowódcami znaczniejszych formacji wojskowych, a ci silniejsi byli porównywani wręcz do jednoosobowych armii. Modelowy Kōgō powinien być więc jednocześnie potężnym wojownikiem, sprawnym dyplomatą, mądrym doradcą dla shirei-kana i umiejętnym nauczycielem. Uchiha nie był pewien, czy rzeczywiście na tym etapie będzie potrafił sprostać wszystkim tym wymaganiom. Wiedział jednak, że zrobi wszystko, żeby właśnie tak było.

Wróćmy jednak do Hachimantai, gdzie niespodzianek nie było końca. Doskonale rozeznany w sytuacji lider rodu Nakano wraz z córką odwiedził posiadłość rodziny Tsuyoshiego, a także… zażyczył sobie rozmowy z dwoma nowo mianowanymi Kōgō – Tsuyoshim i Kenjim. Złożył on im zwyczajowe gratulacje, które Tsuyoshi przyjął z wielką kurtuazją i zapewnieniami, że jego umiejętności na pewno przysłużą się również klanowi Nakano. Przypomniał także, że Ikuko wciąż szuka męża, co pewnie nawet zainteresowałoby Tsuyoshiego po tych akcjach Kenjiego z Hiromi (taki polityczny mariaż mógłby być doskonałym krokiem w kontekście umacniania sojuszu, między rodzinami), ale w tej chwili najzwyczajniej nie zdążył tego jeszcze przeprocesować w swojej głowie. Najbardziej jednak zrobiło na Tsuyoshim wrażenie to, że razem z Kenjim… otrzymali po koniu. I to nie byle jakim koniu. To znaczy nie to, żeby Uchiha był specjalistą w tej dziedzinie, ale mógł na ślepo postawić cały swój majątek na to, że taki człowiek z takiej okazji nie sprezentowałby im niczego gorszego, niż znakomite wierzchowce. Oczywiście Tsuyshi podziękował uniżenie za wszystko i zapewnił o tym, że rodzina Nakano ma i zawsze będzie miała w nim sprzymierzeńca.

Rzecz jasna nie obeszłoby się bez komplikacji. Katsumi znowu zaczęła… rozmawiać? Udawać, że rozmawia? Być przekonana, że rozmawia? …z końmi. Na dokładne analizowanie tej sprawy czasu jednak nie było, bo szybko zostali wezwani przez dziadka, a takie wezwanie oznaczało, że nie można było sobie pozwolić na zwłokę.

I wtedy wydarzyła się kolejna rzecz, której Tsuyoshi kompletnie by się nie spodziewał. Kenji zagadał do niego, ale wyglądało na to, że… szczerze mu pogratulował? Dwudziestolatek nie był przyzwyczajony do takiego właśnie uznawania zasług przez jego kuzyna, wręcz przeciwnie – dominująca była rywalizacja. Było tak do tego stopnia, że pierwszą reakcją Tsuyoshiego było badawcze zerknięcie na tego drugiego, po którym odpowiedział:

- Dzięki? To znaczy… no tak, ale to batalion F dał radę, ja tylko… uh, dzięki, ale jestem pewien, że ty też zrobiłeś kawał dobrej roboty - powiedział średnio składnie, ale raczej zrozumiale, a przy tym szczerze. Nie leżało w naturze Tsuyoshiego podsycanie płomienia konfliktu w rodzinie, więc odpowiedział, co odpowiedział - tak, znam się, ale no wiesz... nie tak jakoś bardzo, żeby coś załatwić czy coś. Rozmawiałem z nim kilka razy, to niezwykły gość.

Więcej powiedzieć nie zdążył, bo wchodzili już do dziadka, ale zapamiętał sobie to, w jaki sposób zwrócił się do niego kuzyn. Choć oczywiście nie wiedział co o tym sądzić. Chwilowa słabość spowodowana poprawą nastoju po awansie?

W środku zastał ich oczywiście sam Kazuya. W jego postawie było coś, co sprawiało, że człowiek (a przynajmniej jego wnuk) od razu się mobilizował do tego, by wypaść jak najlepiej. Tsuyoshi wszedł pierwszy i stanął przed biurkiem. Zaraz potem ukłonił się, jak nakazywał zwyczaj i grzeczność, po czym powiedział:

- Dobry wieczór, dziadku. Chciałeś nas widzieć. Oto jesteśmy - powiedział spokojnie i czekał na reakcję starszego mężczyzny. Ukradkiem spojrzał tylko na symbol klanu. Jeśli Kazuya skinął głową albo wprost im na to pozwolił, to Tsuyoshi zajął pozycję przed dziadkiem, również klęcząc w tradycyjny sposób.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 2/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Świątynia Ognia ~
~ rok 396 ~

Kazuya uniósł nieco głowę, gdy tylko Tsuyoshi i Kenji weszli do jego gabinetu, i gestem dłoni polecił im zająć miejsce na tatami naprzeciwko siebie. W półmroku poranka, Kazuya wyglądał niemal jak posąg – nieruchomy, opanowany, o surowej twarzy pooranej zmarszczkami. W brązowych oczach dziadka igrały jednak ciepłe iskry. Wnukowie uklękli w seiza, kładąc przed sobą dłonie i skłaniając nisko głowy w geście głębokiego szacunku.

Kazuya przez chwilę milczał. Gdzieś za oknem zaćwierkał wróbel, a w oddali słychać było przytłumione odgłosy pełnego życia domu z domownikami i gośćmi. Wreszcie starzec powoli skinął głową i przemówił niskim, spokojnym głosem, w którym pobrzmiewała duma:

- Dobrze, że przyszliście. - Słowa dziadka brzmiały poważnie i uroczyście. - Wczoraj nasz ród świętował wasz awans do rangi Kogo. Oficjalnie dołączyliście do grona najlepszych wojowników klanu. To zaszczyt nie tylko dla was, ale i dla całej naszej rodziny. - Spojrzał uważnie to na Tsuyoshiego, to na Kenjiego, jakby chciał zajrzeć w głąb ich dusz. - Wasze czyny na polu bitwy przyniosły mi dziś tę radość, że mogę zwać was Kogo. Tsuyoshi - twoje zwycięstwo pod Rantori i zdobycie tamtejszej przeprawy Teppu ułatwiło naszym wojskom przełamanie linii wroga. Odwaga i strategia, jaką się tam wykazałeś, przejdą w naszym rodzie z ust do ust. Kenji i ty nie pozostajesz w cieniu. Wiem, że walczyłeś daleko od głównego frontu, ale wieści o twoich czynach również do mnie dotarły. Twoja brawura w bitwie o Wąwóz Kagane, gdy rozgromiłeś oddział nieprzyjaciela czyhający na nasze tyły, ocaliła życie wielu naszych wojowników. Dowiodłeś swej siły i mądrości, nawet jeśli nie było blasku wielkiej publiczności. Jestem dumny z was obu. Wasze osiągnięcia są dowodem, że krew naszego klanu płonie w was silnym płomieniem.

Po tych słowach Kazuya powoli podniósł się z klęczek. Mimo sędziwego wieku poruszał się z godnością i opanowaniem. Sunąc cicho po matach tatami, podszedł do ściany, gdzie na dwóch drewnianych stojakach spoczywały duże pakunki okryte ciemnym płótnem. Delikatnym ruchem odsłonił tkaninę, ukazując dwa komplety lśniącej zbroi shinobich. Każdy pancerz składał się z kilku warstw czarnych, lakierowanych płyt oraz utwardzanych skórzanych elementów, połączonych dyskretnie okutymi pasami. W przyćmionym świetle poranka metal połyskiwał głęboką czernią, a na napierśnikach obu zbroi widniał herb klanu - karmazynowo-biały wachlarz Uchiha - poniżej zaś misternie wyhaftowano srebrną nicią symbol gałęzi rodowej. Woń garbowanej skóry i oleju do konserwacji unosiła się w powietrzu, przywołując wspomnienie zbrojowni rodu.

Dziadek ujął jeden z pancerzy i podszedł najpierw do Tsuyoshiego. Ciężar zbroi ledwie zdawał się mu ciążyć; starzec trzymał ją pewnie, jakby prezentował najcenniejszy skarb. Kazuya pochylił się, by własnoręcznie przełożyć pancerz przez ramię wnuka. Materiał i metal zaszeleściły cicho. Kenji mógł dostrzec, że na moment surowe oblicze dziadka złagodniało, gdy poprawiał zbroję na barkach Tsuyoshiego. Gdy upewnił się, że zbroja leży jak należy, cofnął się krok i wrócił po drugi komplet. W podobny sposób wręczył zbroję Kenjiemu, układając mu ją w rękach. Młody wojownik poczuł pod palcami chłód metalu i wypukłość ornamentów, a serce zabiło mu mocniej na widok symboli klanu lśniących przed nim. Kenji ukłonił się nisko.

Kazuya znów zajął miejsce za stołem i przez chwilę wpatrywał się w nich, jakby zapamiętywał tę scenę. W półmroku gabinetu, przy migotliwym świetle lampy, dwaj młodzi mężczyźni klęczeli z nowo otrzymanymi zbrojami w rękach. Na tle prostych ścian i skromnego wyposażenia pomieszczenia, czerwień klanowego wachlarza na czarnym pancerzu zdawała się płonąć niczym żar. Dziadek odetchnął głęboko. Gdy znów się odezwał, w jego głosie było słychać powagę:

- W naszym rodzie od pokoleń istnieje zwyczaj, iż każdy nowo mianowany Kogo wyrusza w pielgrzymkę do Świątyni Ognia, położonej daleko w północno-zachodnim krańcu Sogen. To święte miejsce naszego klanu. Nasi przodkowie od stuleci pielgrzymowali tam, by złożyć dziękczynienie i prosić Amaterasu o pomyślność dla naszego rodu. Ja sam, dawno temu, podjąłem tę wędrówkę, gdy otrzymałem tę rangę, tak jak i wasi ojcowie. Wtedy ziemie te były spokojne. Dziś jednak wszystko się zmieniło. - Pokręcił z wolna głową, a w jego głos wkradła się nuta smutku. - Północno-zachodnie rubieże Sogen w dalszym ciągu są w rękach zdradliwych Kaminari oraz Dzikich. Droga do Świątyni Ognia jest teraz niebezpieczna.

- Mimo to tradycja jest święta - kontynuował Kazuya, - a miejsce to jest dla naszego rodu niezwykle ważne. W kamiennych murach Świątyni Ognia spoczywają prastare artefakty naszego klanu, złożone tam przed laty w czasach pokoju, by były bezpieczne pod opieką kapłanów ognia. Najcenniejszym z nich jest starodawny zwój zawierający potężną technikę ognia, sekret naszego rodu. - Oczy dziadka błysnęły, gdy wspomniał o zwoju. - Waszym zadaniem, jako nowo mianowanych Kogo, będzie udać się do tej świątyni i odzyskać nasze dziedzictwo. Macie przynieść ów zwój oraz pozostałe rodowe pamiątki, które tam znajdziecie, z powrotem do domu. Nadszedł czas, by skarby naszego klanu znalazły schronienie na naszej ziemi, w naszej własnej świątyni, z dala od wojny i chaosu.

Starzec umilkł na chwilę, jakby pozwalając, by ciężar jego słów zapadł w pamięć wnuków. Za oknem wiatr zaszumiał w koronach drzew, niosąc ze sobą rześki zapach poranka. Kazuya powiódł wzrokiem po twarzach młodzieńców, szukając w nich zrozumienia powagi misji.

- Shirei-kan wyraził już zgodę na waszą wyprawę. - Podjął znów, kładąc nacisk na każde słowo. - Wyruszycie, gdy tylko będziecie gotowi. - Potem, ku ich zaskoczeniu, uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie. Surowość ustąpiła miejsca dumie i trosce, które malowały się w wyrazie jego twarzy. - Wierzę, że podołacie temu zadaniu. Jesteście młodzi, ale wasze serca płoną jasno niczym ogień, który od wieków płonie w naszej rodzinie. Niech prowadzi was mądrość naszych przodków i niech ich duchy czuwają nad wami w każdej chwili podróży. Pamiętajcie, że nie jesteście już tylko wojownikami. Jako Kogo jesteście tarczą naszego klanu i jego dumy.

Kazuya uniósł dłoń i wskazał na symbole klanu widniejące na przekazanych zbrojach, po czym dodał cicho:

- Nieście ten znak z honorem. Wracajcie ze zwojem i chwałą dla naszego rodu.

Uchiha Kenji
Uchiha Kazuya

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi milczał, gdy dziadek referował aktualną sytuację, w tym to co stało się wczoraj oraz z czym też wiązał się ich awans. Słuchał w skupieniu, z całkowicie spokojnym wyrazem twarzy, przez którą może tylko momentami przebiegała nutka napięcia, szczególnie gdy ten mówił o zaszczytach i zasługach. Po tym wstępie, w którym Kazuya przywołał zarówno Teppu, jak i Rantori oraz Wąwóz Kagane, Tsuyoshi skłonił delikatnie głowę, jakby w geście podziękowań za te pochlebne słowa. Nie przerwał jednak ciszy. Oczywistym było, że dziadek nie wezwałby ich tylko po to, żeby ich chwalić. To spotkanie musiało mieć jakiś konkretny cel, a dwójka świeżo pasowanych Kōgō miała go poznać chwilę później. Nie uprzedzajmy jednak faktów.

Kazuya wstał ze swojego miejsca za biurkiem i skierował się do ściany pomieszczenia, gdzie coś okrytego znajdowało się na stojakach. Dwudziestolatek dopiero teraz zwrócił na to uwagę. Przez moment nie był w stanie powiedzieć, co to takiego, ale z każdą sekundą stawało się to coraz bardziej oczywiste. Kiedy dziadek zdjął tkaninę, brwi Tsuyoshiego powędrowały do góry, a źrenice delikatnie się rozszerzyły. Jego oczom ukazał się wspaniały widok. Były to dwa komplety wspaniałych zbroi. Tak pięknych i misternie wykonanych, że Uchiha jeszcze do tej pory nie spotkał się z takimi. Miały one czarną barwę i oczywiście emblematy klanu, jak i rodu, znakomicie zresztą wkomponowane w całość. Tsuyoshi nie wprost nie mógł oderwać oczu od tak znamienitego artefaktu, który wkrótce otrzymał z rąk dziadka. Przejechał delikatnie opuszkami palców po jej śliskich i przyjemnie chłodnych metalowych płytach, niemal zapominając o oddychaniu. Odebrało mu też przez to na moment mowę. Dopiero gdy nestor rodu odstąpił od niego na krok, pokłonił się głęboko i podziękował.

- Dziękuję, dziadku. To ogromny zaszczyt – wydusił z siebie, siląc się na to, żeby sprawiać wrażenie opanowanego. W rzeczywistości jednak buzowały w nich emocje, a ekscytacja była tak duża, że ledwo stał w jednym miejscu. Od zawsze walczył bez zbroi, ale od dawna wiedział, że musi sobie ją kupić, jeśli chce brać udział w ważnych bitwach i wzbudzać należyty respekt zarówno u swoich, jak i u wrogich żołnierzy. Ale że otrzyma coś tak kunsztownego z ręki dziadka chwilę po awansie? To było wprost niesamowite!

Na tym jednak zaskoczenia się nie zakończyły. Wskazywało na to to, że dziadek powrócił na swoje miejsce i przez moment się nie odzywał. Napięcie wzrastało, bo oznaczało to, że przygotowuje się, żeby oznajmić im coś ważnego.

I tak też się stało. Tsuyoshi siedząc ze zbroją w rękach, znowu skupił się na tym, co miał do powiedzenia Kazuya. Usłyszał o ważnym, rytualnym wyzwaniu, które miało być udziałem każdego świeżo mianowanego Kōgō z ich gałęzi rodowej. Pielgrzymka do Świątyni Ognia. Artefakty klanowe. Podróż w głąb terytorium opanowanego przez siły Kaminarich oraz Dzikich. Rodowy obowiązek. Prawie zakręciło u się w głowie od tego, ale gdy dziadek skończył i pozostawił przestrzeń na odpowiedź, Tsuyoshi odpowiedział z determinacją w głosie:

- Tak, dziadku. Podołamy temu wyzwaniu. Nie zawiedziemy ani ciebie, ani rodziny, ani klanu – po tych słowach chciał uderzyć się w pierś pięścią, ale nie miał jak, bo w jego rękach nadal tkwiła zbroja. Dał też wypowiedzieć się Kenjiemu, w końcu byli równi rangą.

- Dziadku, czy mamy jakieś rodowe albo klanowe mapy, na których zaznaczona jest lokalizacja świątyni? Z całą resztą będziemy oczywiście radzić sobie sami, ale dobrze byłoby choć w przybliżeniu wiedzieć, gdzie mamy szukać – dodał po chwili. Jeszcze sobie to wszystko w głowie układał, ale w gruncie rzeczy to była chyba jedyna pomoc, jakiej mogli razem z Kenjim oczekiwać. Prześlizgnięcie się przez linię frontu, długa podróż oraz poradzenie sobie z tym, co zastaną na miejscu będzie rzecz jasna spoczywać na ich barkach. Ale pokazanie im dokąd mają zmierzać wydawało się być konieczne.

Jeśli dziadek udzielił im stosownych wyjaśnień, to Tsuyoshi po raz kolejny bardzo podziękował za zbroję, zapewnił o niezwłocznym wyruszeniu i wyszedł z gabinetu.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Świątynia Ognia ~
~ rok 396 ~

Kazuya milczał przez chwilę, mierząc wzrokiem klęczących wnuków. W półmroku gabinetu rozbrzmiewało jeszcze echo jego słów, a w powietrzu unosiła się mieszanina zapachu starego papieru, atramentu oraz delikatnego aromatu oliwy z lampy. Tsuyoshi jako pierwszy przerwał ciszę. Cień uśmiechu przemknął przez twarz dziadka, a jego surowe oblicze nieznacznie złagodniało.

Kenji również trzymał swój nowy pancerz w obu rękach, wyprostowany i nieruchomy, jak posąg młodego wojownika. Mimo że zwykle znany był z zawadiackiej pewności siebie, teraz trwał w milczeniu, próbując opanować kłębiące się w nim uczucia. Słowa uznania dziadka powodowały, że się zawstydził, ale też pękał z dumy. Wiedział, że jego czyny zostały dostrzeżone. W końcu odchrząknął cicho i również zebrał się na odwagę, by przemówić:

- Dziękuję za twoje słowa, dziadku. - Zaczął pewnym, lecz pełnym szacunku tonem. - Dokonałem w Kagane jedynie tego, co należało do obowiązków wojownika naszego rodu. - Skłonił się jeszcze raz, ściskając w dłoniach krawędź pancerza. - Przysięgam, że wraz z Tsuyoshim spełnimy twoje oczekiwania. Nie spoczniemy, dopóki nie wypełnimy powierzonej nam misji i nie przyniesiemy chwały klanowi Uchiha. - Kończąc, Kenji również pochylił głowę.

Kazuya słuchał w milczeniu, a kiedy obaj młodzieńcy złożyli swoje deklaracje, dziadek skłonił głowę na znak zadowolenia. Dumę, jaką czuł, ukrywał pod maską powagi, ale iskra w jego oczach zdradzała poruszenie.

W tej chwili Tsuyoshi podniósł się nieco i odezwał ponownie, pytając o mapę.

W pokoju zapanowała cisza, a Kazuya zmrużył oczy, jakby rozważał prośbę Tsuyoshiego, po czym wolno skinął głową. Młodzieńcy byli bystrzy i przezorni - to dawało nadzieję na powodzenie misji. Starzec nie odrzekł ani słowa. Zamiast tego płynnym ruchem wstał, prostując się z godnością. Snuł się wzdłuż ściany gabinetu, aż dotarł do niskiego kredensu z ciemnego drewna, przyozdobionego rzeźbieniami w kształcie płomieni. Z szacunkiem odsunął drzwiczki. Ze środka wyciągnął podłużną, skórzaną tubę podróżną przewiązaną czerwonym rzemieniem. Rozwinął rzemień i ostrożnie wysunął ze środka stary, pożółkły zwój mapy.

Kenji spojrzał na Tsuyoshiegi i niemal równocześnie odłożyli otrzymane zbroje obok siebie na matę tatami, by móc podejść bliżej. Gdy dziadek rozwinął mapę na stole, młodzi Uchiha unieśli się z klęczek i przysunęli, klękając z obu stron stołu. Kazuya rozpostarł arkusz pergaminu, wygładzając go dłonią. Na mapie cienkie linie rzek i dróg przecinały połacie puszczy i pasma górskie, nakreślone wprawną ręką dawnego kartografa. Tu i ówdzie widniały symbole i dopiski klanowych kronikarzy sprzed lat; oczy Tsuyoshiego wyłowiły na południowo-wschodnim skraju mapy znak oznaczający ich rodzinną posiadłość w Hachimantai, a niedaleko – Rantori, niedawno przez niego zdobytego. Kenji z kolei rozpoznał linię jaru opatrzoną drobnym pismem: Wąwóz Kagane - miejsce swojej niedawnej bitwy. Dostrzegł też naniesioną na mapę stara drogę, która wiodła dalej na północny zachód, za znane mu tereny.

Kazuya powoli przesunął pociemniałym od lat palcem po drobnych, wyblakłych znakach. W ciszy słychać było cichy szelest pergaminu, gdy wskazał odległy kraniec mapy, gdzie gęstwina rysunkowych gór oznaczała północno-zachodnie rubieże Sogen. W miejscu, które zaznaczył, znajdując się niemal na krawędzi kartografii, zobaczyli niewielki symbol stylizowanego płomienia.

- Tutaj leży Świątynia Ognia - oznajmił starzec, delikatnie muskając pędzelkiem to miejsce i stawiając maleńką, czerwoną kropkę, by jeszcze wyraźniej zaznaczyć punkt. - U lesie Fusetsu, na pograniczu ziem, które teraz stały się areną naszych walk z Kaminarimi. - Uniósł wzrok na wnuków, upewniając się, że rozumieją. - Dawniej pielgrzymowało się tam bez oręża w dłoni, jedynie z wiarą w sercu. Ja również, jako młody Kogo, wyruszyłem samotnie tą ścieżką. Pamiętam, jak przed laty wschodzące słońce wyprowadziło mnie z doliny na kamienne schody świątyni. Krocząc po nich, czułem ciężar zbroi młodego wojownika, ale i wsparcie pokoleń Uchiha ciążyło mi na ramionach. Gdy dotarłem do samego szczytu i przekroczyłem próg Świątyni, otoczył mnie żar wiecznego płomienia. To święty ogień, podtrzymywany tam nieprzerwanie od stuleci. Mówi się, że zapłonął od iskry władanej niegdyś przez naszego praprzodka. - Dziadek przerwał na moment, a w ciszy można było niemal usłyszeć oddechy Tsuyoshiego i Kenjiego. - Przyklęknąłem wtedy przed ołtarzem ognia. W blasku płomienia złożyłem przysięgę, że poświęcę życie obronie klanu. Ten ogień to dusza naszego rodu.

Przez chwilę było cicho, po czym Kenji jako pierwszy przerwał milczenie, unosząc głowę i spoglądając dziadkowi w twarz. W oczach młodzieńca płonął ogień może nawet ekscytacji, ale wyraz twarzy zachował pełną powagę.

- Twój przykład, dziadku, napawa nas otuchą - powiedział, starannie ważąc słowa. – To zaszczyt podążyć tą samą ścieżką, którą i ty kroczyłeś.

Kazuya powrócił spojrzeniem do wnuków, po czym ponownie, tak jak czynił to setki razy przy mapach bitewnych, przesunął palcem po wyznaczonej trasie.

- Stare drogi prowadzące do świątyni biegną przez te przełęcze i doliny - rzekł, podkreślając trasę na mapie. - W czasach pokoju było to zwykłe trakty kupieckie i ścieżki pielgrzymów. Teraz… - Westchnął cicho. - Teraz mogą tam grasować oddziały Kaminarich oraz bandy Dzikich. Dlatego wyruszycie we dwóch, ramię w ramię. Dawniej Kogo podróżowali samotnie, by udowodnić swą niezłomność, lecz czasy się zmieniły i mądrość nakazuje trzymać się razem, zwłaszcza na wrogich ziemiach. - Oczy dziadka zwęziły się, gdy dodał stanowczo. - Strzeżcie się pychy. Odwaga jest cnotą, ale rozwaga ocali wam życie. - Te słowa skierował szczególnie do Kenjiego, który wciąż miał w sobie młodzieńczy zapał bitewny. - Tam, dokąd zmierzacie, czyha nie tylko ostrze nieprzyjaciela, lecz i kaprysy natury oraz duchy przeszłości. Pamiętajcie o przestrodze.

Kazuya obszedł stół i podszedł bliżej, kładąc spracowane dłonie na ramionach obu wnuków. Spojrzał najpierw na Tsuyoshiego, potem na Kenjiego. W jego wzroku malowała się niewypowiedziana miłość i troska, lecz i nieugięta surowość przywódcy rodu.

- Idźcie - rzekł na koniec. – Zmierzcie się z losem i wróćcie silniejsi. Cała rodzina będzie oczekiwał wieści o waszej podróży.

Po tych słowach dziadek odwrócił się, dając do zrozumienia, że audiencja dobiegła końca. Tsuyoshi i Kenji jeszcze raz głęboko się ukłonili, niemal dotykając czołami mat tatami, po czym ostrożnie podnieśli z podłogi swoje zbroje. Ruszyli do wyjścia, starając się zachować spokój i opanowanie, choć w ich żyłach pulsowała adrenalina.

Gdy tylko przesunęli drzwi shoji i wyszli na korytarz, uderzyło ich jasne światło poranka. Słońce unosiło się już nieco nad horyzontem, zalewając dziedziniec ciepłym, złotawym blaskiem. Tsuyoshi i Kenji przystanęli na moment w progu, pozwalając by oczy przywykły do jasności.

Kenji pierwszy przerwał milczenie, wypuszczając z siebie długi oddech, jakby dopiero teraz przypomniał sobie o oddychaniu:

- No to wkrótce ruszamy, kuzynie - rzucił półgłosem, w jego tonie pobrzmiewała ekscytacja starannie skrywana pod maską swobody. - Świątynia Ognia czeka.

Teraz musieli się przygotować na wyjazd.

Uchiha Kenji
Uchiha Kazuya

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Audiencja u dziadka obfitowała w niespodziewane wydarzenia i duże emocje. Rzadko się zdarzało, żeby Kazuya rozmawiał w ten sposób z wnukami, a jeszcze rzadziej, by wysyłał ich na tak odpowiedzianą i istotną misję. Choć... czy w istocie była to misja? To słowo kojarzy się raczej ze służbą klanowi, panom feudalnym i wojną. Oni mieli wyruszyć raczej w celu wykonania zadania dla ich własnego rodu i po trosze dla nich samych. Takie wydarzenia odczuwało się znacznie głębiej, bardziej osobiście. W takich wyprawach nie było się już bowiem najemnikiem, albo żołnierzem walczącym dla większej sprawy. W takich sytuacjach walczyło się dla własnej sprawy.

Audiencja była jednak zakończona. Tsuyoshi nie miał już więcej pytań ani uwag. Zapamiętał też, w którym miejscu znajdowała się Świątynia, a jeśli Kazuya zechciał oddać im mapę, albo przynajmniej jakąś jej kopię, to oczywiście ją przyjął. Ze zbroją w rękach, towarzysząc Kenjiemu, opuścił gabinet dziadka i cicho zamknął drzwi. Zaraz potem odetchnął, podobnie jak Kenji dając upust sporej ilości napięcia.

- Tak, też sądzę że nie możemy zwlekać ani chwili. Proponuję dzisiaj się przygotować i wyruszyć jutro rano, najlepiej skoro świt, jeszcze przed śniadaniem - zwrócił się do kuzyna i ponownie popatrzył na niego badawczo - ze zbroi użytku nie będzie, bo po pierwsze ma nasz symbol, a po drugie wyglądalibyśmy jak wojskowi i na terenie wroga zaraz by nas ktoś namierzył. Konie natomiast... - zawiesił się na chwilę, i zmarszczył brwi, myśląc - z jednej strony nadałyby nam mobilności i pozwoliły na szybsze zgubienie ewentualnego pościgu. Ale są też problematyczne, bo w niektóre miejsca nie wjadą. I też zwracają na siebie uwagę, bo są piękne i doskonale utrzymane, a my przekraczając linię frontu i idąc dalej musimy się kryć. I chyba głupio byłoby utracić prezent od rodziny Nakano przy pierwszym użyciu. Proponuję je zostawić tutaj i udać się pieszo. Będzie to trwało dłużej, ale będzie też bezpieczniejsze - podzielił się swoim punktem widzenia.

- A jeśli chodzi o drogę, to ustalimy jutro. Wydaje mi się jednak, że powinniśmy iść zachodnim traktem jak najdłużej i dopiero głęboko w zachodnim Sogen skręcić na północ, żeby jak najdłużej iść naszymi ziemiami - dodał.

- No dobra, to w drogę. Muszę powiedzieć rodzicom, że mnie nie będzie i rozpisać wachty w kapliczce. I trochę się przygotować - powiedział, gdy kwestia koni była ustalona. W dalszej kolejności ruszył prosto do swojego pokoju, żeby zostawić tam tę przepiękną i epicką wręcz zbroję. Skombinował sobie stojak, być może nawet od dziadka i ceremonialnie ją na nim ułożył. Jeśli... to znaczy jak tylko wróci z wyprawy, to uda się na front, bo zapewne będzie już na niego czekał nowy przydział. I wtedy zrobi użytek zarówno z konia, jak i ze zbroi. Przeszedł go nawet niewielki dreszcz na myśl o tym, jak będzie wyglądał, na czarnym koniu w czarnej zbroi z herbem rodu. Z pewnością będzie godnie reprezentował zarówno klan, jak i swój ród!

Dalsza część dnia minęła mu zgodnie z tym, co powiedział Kenjiemu. Po pierwsze, od razu udał się do Haridy i Sanae żeby powiedzieć o wszystkim, w tym o swojej nieobecności. Po drugie, dostosował harmonogram wart przy kapliczce. Zaczynał on jednak stanowić coraz większy problem ze względu na to, że zasoby osobowe się kurczyły. Póki co jednak Tsuyoshi dawał radę. Wreszcie, przygotował on sobie niezbędny ekwipunek, jedzenie i picie na drogę. Zadbał też o to, żeby się wyspać, bo wbrew pozorom jest to bardzo istotne i potrafi to zrobić różnicę na każdej misji. Wystarczy wspomnieć o misji z Hiromi, podczas której pod koniec oboje wyglądali, jakby ktoś ich żywcem wyciągnął z grobu - tak byli zmęczeni z powodu dwóch (chyba?) dób, podczas których bardzo mało spali.

Rano natomiast zjadł w kuchni lekkie śniadanie (być może w towarzystwie Kenjiego), spakował wszystko na gotowo i gdy dołączył do niego kuzyn, wyruszył w podróż. W podróż, która jawiła się ekscytująco, ale i zarazem śmiertelnie poważnie. Dwaj mężczyźni mieli stać się bohaterami historii o poszukiwaczach zaginionych skarbów.