Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Tsuyoshi wysłuchał z rozbawieniem całej tej "rozmowy" pomiędzy Katsumi, a kotem. Cieszył się, że jego siostra ma tak bujną wyobraźnię. To dobra cecha u dzieci, która pozwalała mieć nadzieję na to, że w przyszłości jego siostra będzie się odznaczała kreatywnością.

Jedynym, co lekko go zaniepokoiło, był już drugi atak bólu głowy w ciągu kilku chwil. Uchiha głowa nie bolała prawie nigdy (a przynajmniej nie w dosłownym sensie), kot był też nieco dziwny. Dlatego na moment, gdy Katsumi nie patrzyła, aktywował swojego sharingana i omiótł wzrokiem otoczenie, sprawdzając również zwierzę, czy przypadkiem nie jest to czyjś żart, a może nawet co gorsza podstęp. Jeśli jednak nic nie wykrył, to szybko wrócił do normalnego koloru oczu.

- No dobrze. Zł... źle wychowane kotki z północy robią ała kotkom z południa. I musimy się spieszyć. No tak, to przecież oczywiste, że musimy się spieszyć! - powiedział do Katsumi i uklęknął przed nią. Potem wyciągnął do niej ręce, podniósł i posadził na swoich barkach, biorąc ją na barana.

- Tak będzie szybciej, a przecież nie mamy chwili do stracenia, prawda? - stwierdził poważnym tonem i ruszył za kotem. W głowie już sobie układał co powie, jak w lesie nie zastaną nic, a kot zwyczajnie wyprowadzi ich na manowce. Jeśli Katsumi się wtedy rozpłacze, to pewnie powie jej, że kotki z południa uciekły tym z północy i wszystko się dobrze skończyło i że trzeba się cieszyć, że były takie szybkie.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Śnieg pod stopami Tsuyoshiego skrzypiał z każdym jego krokiem w bardzo przyjemny sposób. Aż nie pasował do dziwnego niepokoju, który wciąż był w jego głowie. Sharingan nic mu nie powiedział. Nic złego się nie działo, nie było żadnych technik, nie było żadnego niebezpieczeństwa - był tylko kot. Szybkie ruchy gałek ocznych przy nudnościach i tym bólu głowy nie były zbyt przyjemne, ale Tsuyoshi to silny shinobi. Nie takie rzeczy wytrzymywał.

Katsumi siedziała na jego barkach, trzymając się jego włosów i z miną zupełnie pozbawioną lęku, bo przecież obok był kotek, a kotek wiedział, gdzie iść.

Czarny kot sunął przed nimi z cichą elegancją władcy wieczornego ogrodu. Wyglądał, jakby nie zostawiał śladów, choć oczywiście zostawiał, tylko tak drobne i lekkie, że wydawały się znikać sekundę po tym, jak na nie spojrzeć.

Las gęstniał. Drzewa stawały coraz wyższe, ich gałęzie splatały się nad nimi jak sklepienie jakiejś starożytnej świątyni. Powietrze pachniało żywicą i zimą, ale było w nim coś jeszcze, zupełnie jak wtedy, kiedy w powietrzu gromadzi się chakra. Tsuyoshi też to czuł. Docierał do miejsca, które wydawało mu się niemal bajkowe. Jak z opowieści babci.

Kot nagle przystanął.

Podniósł ogon.

I zamiauczał krótko, ostro:

- Mrrr-tt!

Z krzaków po lewej stronie coś zaszeleściło.

A potem las ożył.

Z drzew, śniegu i cienia zaczęły wyłaniać się inne koty. Niektóre czarne jak on, inne bure, pręgowane lub białe z plamkami. Choć różne, miały jedną wspólną cechę: oczy. Wszystkie świeciły intensywnie… nienaturalnie.

Zatrzymały się wokół polanki, tworząc krąg.

- Cunii! - Katsumi szturchnęła go w głowę piętami. - Patrz! Patrz, ile kotków!

Koty wyglądały, jakby zebrały się tu w jakimś bardzo ważnym celu. Ten, który ich przyprowadził wyszedł przed nich, a dołączył do niego smukły, ciemno bury kocur o oczach barwy topniejącego lodu. Usiadł tuż za nim i z powagą spojrzał na Tsuyoshiego oraz na Katsumi. Podobnie jak reszta kotów.

- Mrrr-YAAO.

Katsumi zareagowała natychmiast.

Unosząc rączki w górę, krzyknęła z absolutną powagą:

- Dzieeeń dobly, ja jestem Tsumi a to mój Cunii! My przyszli ratować wasze kolana!

- Mrrr? - zapiał jeden z mniejszych kotów - biały, z puszystym szarym ogonem, który poruszał się jak pasma mgły o zmierzchu.

- Klan. Dziewczynka i Shinobi Uchiha przyszli pomóc Klanowi Księżca - wyjaśnił słowa Katsumi czarny kot. - Dziękujemy wam. Ja, Yoru no Hoshi, jesteśmy wdzięczni za zaoferowanie pomocy przeciwko klanom z północy.

- Bo to źle wychowane kotki!

Koty spojrzały po sobie, ale nie odpowiedziały poza pojedynczymi miauknięciami nie chcąc poprawiać dziewczynki. Najwyraźniej rozumiały, że to tylko kociak, chociaż stanowczo większy niż wszyscy tutaj zebrani.

A Tsuyoshi się zorientował, że coś było bardzo nie tak.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Szli przez las, zgodnie z wcześniejszym zamierzeniem. Sharingan nie pokazał nic dziwnego, więc Uchiha podążył za kotem bez obaw. Trochę zaczynał go martwić stan jego własnego zdrowia. Boląca głowa i nudności... zatruł się czymś? A może... no właśnie, co to była za tabletka od mamy? Na początku przypuszczał że to pewnie coś ziołowego na wzmocnienie, ale może Sanae coś pomyliła w tym pośpiechu?

Wszystko jednak zmieniło się w momencie, gdy doszli "na miejsce". Kiedy ich koci przewodnik się zatrzymał, zza drzew zaczęły wychodzić inne koty. Wyglądały nienaturalnie, szczególnie ich oczy. Momentalnie aktywowały mu się instynkty starszego brata, cały się spiął i przytrzymał mocniej Katsumi. Momentalnie też, ponownie aktywował sharingana.

-Tsumi-chan, musimy iść. Coś jest nie tak. Nie wiem co, ale coś na pewno - powiedział i zaczął się wycofywać. Niezależnie od tego, co robiła dziewczynka. Genjutsu? Ale jak to możliwe, że nie rozpoznał go sharingan? Halucynacje z niestrawności? Ale Katsumi też to widziała. Sen? Ugryzł się delikatnie w język, nie przestając stąpać ostrożnie do tyłu...

[Uchiha Hiromi]

~ 4/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Katsumi siedziała na barkach Tsuyoshiego i trzęsła się tak mocno, jakby cały mróz lasu wlazł jej pod skórę. Małe palce wczepiły mu się we włosy, a jej policzki już były mokre.

- Cunii-san… - wychrypiała, cienko, łamiącym się głosem. - Ty… ty nie chcesz pomóc kotkom…?

W jej świecie to nie miało sensu. Kotki były ich. Kotki się kocha. Kotki się ratuje. A on stał nieruchomo.

Katsumi zacisnęła usta, próbując nie płakać, ale dolna warga zaczęła jej drżeć. Z gardła wyrwał się stłumiony szloch.

Zanim Tsuyoshi zdołał cokolwiek powiedzieć, Yoru no Hoshi wysunął się naprzód. Jego sierść lśniła jak czarne szkło, a oczy błysnęły zimno. Kot się odezwał, wyraźnie, z wyrzutem i niezadowoleniem:

- Uchiha…? Czy naprawdę jesteś jednym z nas? Czy prawdziwy Uchiha odwróci wzrok, gdy koty zza Muru przejmują ziemie Klanu Księżyca? Kotów Uchiha?

Słowa uderzyły i wymuszały wybór.

I wtedy usłyszał dźwięk.

Najpierw pojedynczy syk gdzieś niedaleko. Potem drugi - głębszy, gęsty, wrogi. A zaraz po nim wrzask tak wysoki, że przeszył las jak płacz dziecka.

Tsuyoshi poczuł, jak Katsumi sztywnieje na jego barkach.

Z lewej strony, spod uginających się pod śniegiem krzaków, wyrwały się dwa koty - jeden czarny jak noc, drugi pręgowany, z futrem nastroszonym jak szczotka. Uderzyły w siebie z taką siłą, że śnieg eksplodował bielą. Pazury błysnęły, zęby zatopiły się w futrze przeciwnika, a ich wrzaski rozdarły ciszę.

Z prawej strony rozległ się kolejny skowyt i nagle z zasp wyskoczyła cała grupa kotów: białe, bure, rude - oczy miały jak ogniki w ciemności. Wpadły na siebie w dzikim tańcu walki. Śnieg pryskał na wszystkie strony, a w powietrzu unosił się strzępki futra i krople krwi.

Koty z północy i południa zderzały się w śniegu jak fale w sztormie. Trzask łamanych gałęzi, świszczące syki, gryzienie i wrzaski.

- Oni… oni się biją… - wyszeptała dziewczynka, jakby to słowo bolało. - Nasze kotki…

Katsumi przestała tylko płakać. Teraz żądała.

- Cunii! - krzyknęła, aż echo odbiło się od drzew. - Musimy pomóc kotkom! Naszym! Teraz!

Zacisnęła paluszki na jego włosach jeszcze mocniej, jakby chciała go przywiązać do tej decyzji.

- Nie wolno nie pomóc! - wyrzuciła z siebie przez szloch. - Kotki nasze!

Yoru no Hoshi podszedł bliżej. Jego oczy, jak dwa księżyce, wydawały się świecić.

- Udowodnij, że jesteś Uchiha. Albo odejdź i pozwól, by północ pożarła południe.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

To, że Katsumi będzie smutna, a nawet że się rozpłacze, było tak zwaną "oczywistą oczywistością". W przeciwieństwie do tego, że jakiś kot mówił coś, co Tsuyoshi... rozumiał?! W zasadzie to już przed chwilą właśnie coś takiego miało miejsce, ale chyba nie do końca to do niego dotarło. Dopiero teraz, gdy kot zwrócił się bezpośrednio do niego (?!), Uchiha poczuł jakby ktoś uderzył go obuchem w głowę.

- CO TU SIĘ W OGÓLE DZIEJE?! - wybuchnął w końcu - Jakim ku... jakim jednym z was? Jakie koty zza muru? Jaki klan księżyca? JAKICH KOTÓW UCHIHA?! O Susanoo, jakież to jeszcze próby ześlesz na swojego skromnego sługę? Najpierw odebrałeś mu ziemie i klan, a teraz rozum? - był bliski załamania się. Nic mu tu nie pasowało, nic nie rozumiał. Gdyby nie to, że miał na sobie Katsumi, to pewnie zacząłby walić głową w najbliższe drzewo. To nie mogła być prawda! Słyszał już wiele historii o ludziach, którzy pod wpływem doświadczeń z wojny tracili zmysły. Ale przecież to się nie działo nigdy tak nagle! A on był w naprawdę dobrej kondycji! Nic nie zdradzało tego, że i on dołączy do grona pomyleńców.

- Dlaczego to nie mogą być motyle - wydusił z siebie w końcu zrezygnowany. Miał ochotę podejść na "linię frontu" i zacząć kopać bez opamiętania te futrzaste gnojki. Były jednak dwie istotne przeszkody ku temu. Po pierwsze, miał na barkach Katsumi, a nie chciał jej zdejmować z barków ani spuszczać z oka nawet na sekundę. Po drugie, mógłby się narazić na to, że któryś z kotów by go użarł, a kto wie jak bardzo toksyczne one są? Przecież to na pewno nie zwykłe koty. Dlatego też złożył kilka pieczęci i wystrzelił w kierunku tych kotów, które zaczęły tę rozróbę, parę ognistych pocisków. Czuł się przy tym jak kompletny głupiec.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 5/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Ogień wystrzelił w śnieg jak spadające gwiazdy, jedna kula po drugiej. Zasyczał, rozświetlił zimowe powietrze i odbił się w oczach wszystkich kotów jak w lustrach.

A potem nastało piekło.

Ale nie takie, jakie Tsuyoshi sobie wyobrażał.

Najpierw koty z północy - te wrogie, szarawo-bure, z nastroszonym grzbietem - wydały z siebie dźwięk przypominający jednoczesne:

- MRRREEEEEEEOOOOOOOWWWWWWWWW!!!

Jednocześnie, Tsuyoshi był pewien, że słyszał: „OGIEŃ! OGNIEEEEEŃ! RATUNKU! RATUNKUUU!!!”

Rozproszyły się natychmiast, każde w inną stronę, jak wystraszone… koty. Jedno kocisko wpadło w krzaki, drugie pobiegło na drzewo i próbowało wspiąć się po ośnieżonej korze (spadając natychmiast, bo ślizgało się jak po lodzie, nie mogąc wbić pazurów). Trzecie wykonało w powietrzu obrót o 180 stopni, jakby w panice zapomniało, gdzie ma przód.

Wszystkie uciekły.

Koty Uchiha wytrzymały dwie sekundy dłużej.

Dokładnie dwie.

Potem:

- MRREEEO!?

- AAAAOOW?!

- MORAAAAAWR?!

Skoczyły w tył, rozłożyły łapy, wygięły grzbiety, a kilka przewróciło się na plecy ze zdziwienia i oburzenia.

Yoru no Hoshi - dumny, majestatyczny przywódca kotów Uchiha z Klanu Księżyca - również odskoczył. W sposób godny, oczywiście. Jak ktoś, kto to zaplanował. Tylko ogon trząsł mu się w taki sposób, który zrujnował powagę sytuacji.

W polanie zapadła idealna cisza połączona z nerwowym drżeniem 27 kocich ogonów.

Katsumi na barkach Tsuyoshiego zaczęła łkać.

- CUNII! - krzyknęła, chwytając go mocno za włosy. - Ty zrobiłeś AUŁA kotkom!!! Naszym! NASZYM KOTKOM!!!

I tak, jak przed chwilą Tsuyoshi myślał, że zaraz ogłuchnie od wrzasków kotów, tak teraz pewnie przysiągłby, że ogłuchnie od wrzasku jednej, bardzo małej istotki.

- ŹLEEEE!!! To BARDZO ŹLEEEE!!! - wytargała go za włosy. - Kotki się bojeją ognia! Nie wolno im robić AUŁA!

Przez chwilę wyglądało na to, że zaraz spadnie mu z ramion, żeby pobiec przepraszać każde z kotów osobno.

A wtedy Yoru no Hoshi, zebrał resztki dumy, przeczesał łapą futro na piersi i powiedział głosem mężczyzny, którego po walce właśnie opatruje kobieta.

- Ognisty wojowniku…

Przełknął ślinę.

- Twoja moc… jest… jest… ogromna…

Koty Uchiha, wciąż roztrzęsione, ale dumne z Tsuyoshiego, zaczęły:

- Mrrr… mrrrow… mrrooow… - Co mogło znaczyć zarówno: „Niech żyje!”, jak i „Nigdy więcej ognia, błagamy.”

- Uchiha, ocaliłeś nasz klan.

Katsumi przestała płakać. Zamarła. Oczy rozszerzyły jej się jak dwa księżyce w pełni.

- Cuuunii…! - szepnęła z zachwytem. - Ty… ty jesteś BOHATELEK KOTKÓW!

Yoru no Hoshi kiwnął głową z ciężką powagą.

- Shinobi Ognia, wojowniku bez lęku. Koty Klanu Księżyca przyrzekają ci wdzięczność i ochronę i opiekę twojego rodu… - przerwał, bo biały kot obok niego potknął się jeszcze ze strachu i próbował udawać, że wcale nie przed podniesienie ogona do góry

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Kule ognia, które posłał Tsuyoshi (celując raczej w śnieg, niż w same zwierzęta - a przynajmniej tak mu się wydawało i taką miał nadzieję) odniosły wręcz piorunujący efekt. Wszystkie koty (nie tylko te "z północy") uciekły w popłochu. Niektóre byłyby przy tym nawet całkiem zabawne, gdyby nie to, że Uchiha nadal miał to niejasne przeczucie, że coś jest nie tak. Nadal był w jakiejś surrealistycznej scenerii, w której były z nim również gadające koty prowadzące ze sobą wojnę. No i Katsumi, co było najważniejsze. Musiał ją chronić. Za wszelką cenę. Nawet jeśli była tylko iluzją albo mirażem stworzonym przez jego własny umysł. I nawet jeśli robiła coś, co prawie rozsadziło mu głowę.

- Dobrze, już dobrze, Tsumi-chan. Następnym razem będę precyzyjniejszy - powiedział, starając się ją udobruchać. W myślach zganił się jednak za to, bo żadnego następnego razu nie będzie (p-prawda?). Na szczęście w sukurs próbującemu uspokoić płaczącą młodszą siostrę starszemu bratu przyszedł... kot. Tamten hot-herszt, który wcześniej też się do niego zwrócił. Tym razem nazwał Tsuyoshiego bohaterem, podziękował mu i przyrzekł ochronę rodu.

Tsuyoshi spojrzał na niego jeszcze raz swoim sharinganem. Tym razem wręcz wwiercał się w niego swoim spojrzeniem. Stał tak, patrzył w milczeniu i analizował. Przez jego umysł przelatywały dosłownie tuziny myśli na sekundę. W końcu jednak przerwał milczenie i odpowiedział:

- Ej, ty. Futrzasty przyjacielu. Wiesz, że jesteś na moim rewirze? Skąd się tu wziąłeś, razem z tą swoją bandą? Nie na co dzień spotyka się koty, które potrafią rozmawiać w naszym języku. I prowadzą wojny w środku lasu. Ognisty wojownik oczekuje wyczerpującej odpowiedzi - powiedział, wchodząc w tę konwencję, w której się znalazł. Prawdę mówiąc nadal nie mógł się pozbyć uczucia, że to wszystko się dzieje w jego głowie, a on sam zwariował, ale... to uczucie, że coś jest nie tak, było bardzo, ale to bardzo realne. Czym więc były te koty? Nie mogły być genjtusu, chyba że jakiś geniusz właśnie się nad nim znęcał. Koty musiały należeć do realnego świata, bo Katsumi też je widziała. Przywołańce? Ale kto i po co by je przyzwał? Koty ninja? Takie jak psy Inuzuka, tylko koty? Ale przecież nawet one nie mówiły ludzkim głosem. Nawet Azuma-san nie potrafił przecież nauczyć swoj...

W tym momencie w głowie pojawiła mu się myśl, która niemal go sparaliżowała od stóp do głów. Poczuł, jak zimny dreszcz przebiega mu po kręgosłupie. Nie dając jednak po sobie tego poznać, przełknął ślinę i odezwał się:

- Mów. Mów czym jesteś i skąd się tu wziąłeś, stworzenie.

[Uchiha Hiromi]

~ 6/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Yoru no Hoshi zrobił kilka dostojnych kroków i zatrzymał się przed Tsuyoshim. Następnie usiadł, a jego oczy spojrzały uważnie na Tsuyoshiego. Koty wokół polany zamilkły. Nawet te, które jeszcze przed chwilą trzęsły się jak przebudzone ze snu, teraz siedziały nieruchomo jak posągi. Nawet ten biały, który wcześniej udawał, że wcale podniósł ogona ze strachu.

- Jestem kotem, a to ty mówisz w naszym języku, Uchiha.

- Cunii nie miauczy! - powiedziała ostrożnie Katsumi, ciągnąc brata za włosy, żeby czasami nie spaść z jego ramion. - Czy miauczy?

- Dziękujemy za pomoc. Klany z północy sobie dobrze przemyślą czy wrócą i będą chciały zabrać nasze ziemie i nasze jedzenie. Człowiek nie zawsze jest zły. A Uchiha wcale. Dziękujemy, że tu byłeś i nas zrozumiałeś.

Katsumi otworzyła buzię.

- Cunii-san jest… jest… KOCIM UCHIHA?! - zapytała dramatycznie.

Yoru no Hoshi zamrugał do niej powoli, dając do zrozumienia, ze owszem, miała rację, po czym kot odwrócił się.

- Klan Księżyca zostaje ci wdzięczny - powiedział jeszcze, stając znów dumnie w centrum polany. - I zawsze odpowie, gdy nas zawołacie. Żegnajcie, Uchiha. Niech drogi będą wam miękkie, a kroki ciche.

Wszystkie koty jednocześnie uniosły ogony na znak pożegnania. Wyglądało to tak samo podniośle, jak absurdalnie. Potem, tak nagle jak wyłoniły się z cieni, tak szybko też zniknęły. Cicho i lekko. Jak to koty.

A oni zostali na polanie sami.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Tsuyoshi niestety nic z tego nie rozumiał. Jak to mógł być zwykły kot? Jak... jakim cudem? Już dawno jednak się poddał i zaakceptował tę rzeczywistość. Cóż. Będzie musiał sobie to wszystko na spokojnie, ponownie przemyśleć i poukładać. O ile to w ogóle było możliwe.

- Chodźmy, Tsumi-chan. I my wracajmy do siebie - powiedział, odwrócił się i skierował się do domu.

Oczywiście w głowie nadal miał mętlik i natłok myśli, ale przestał z tym walczyć. Może zaraz się okaże, że obudzi się w swoim łóżku...? Nawet nie miał z kim o tym porozmawiać. Co powie innym? Że spotkał gadające koty? Trochę bał się reakcji. Hiroto pomyśli, że mu się w głowie poprzestawiało, matka z ojcem też. Harumi to już w ogóle, bał się nawet pomyśleć. Skupił się więc na drodze do domu, co jakiś czas oglądając się za siebie i rozmawiając z Katsumi.

- Tsumi-chan... te koty... Czy ty je już wcześniej gdzieś widziałaś? Albo... jakieś inne zwierzęta, które mówiły naszym, ludzkim głosem? Jak to jest? - zapytał, idąc przez skrzypiący śnieg.

Kiedy doszli do domu, rozebrał siostrę z ubrań wierzchnich i dał jej do jedzenia to, co przygotowała mama. No chyba, że dziecko nie chciało - wtedy nie zmuszał. Starał się zorganizować pozostały czas tak, żeby siostra miała co robić i było to ciekawe. Pobawił się w chowanego, w jakąś grę, którą wymyśliła, albo cokolwiek innego. Chciał, żeby miała miłe wspomnienia z tego wieczoru. O kotach powiedział dopiero, gdy trafił na kogoś, komu Katsumi sama o nich powiedziała.

[Uchiha Hiromi]

~ 7/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Katsumi wywijała nogami, kopiąc Tsuyoshiego w jego pierś, szczęśliwa, że pomogli kotkom, a Tsuyoshi został kocim bohaterem. Wciąż trzymała go za włosy swoimi małymi piąstkami i trochę je ciągnęła.

- Kotki są! Czasem tu… czasem gdzie indziej. I miau robią. A kulki robią ko-ko-ko i wołają o jedzonko. A kogut kukulyku, jest już słoneczko - wyjaśniała dziewczynka po swojemu. - I raz widziałam liska, co przyszedł się z kulkami bawić. Ale zwierzątka nie mówią po ludzku. Mówią jak zwierzątka.

Ot, dziecięca gadanina. On jednak cały czas czuł ten ból głowy, chociaż chyba trochę zelżał i nie czuł aż takich nudności. Jeść mu się jednak nie chciało.

Reszta dnia i wieczora przebiegała bardzo przyjemnie. Katsumi opowiadała o kotkach, ale też bawiła się z Tsuyoshim. Zjadła - prawie bez wybrzydzania i bez rzucania jedzeniem - to, co jej przygotował. Dzień, mimo wszystko, był bardzo przyjemny, nawet jeżeli sam Tsuyoshi nie czuł się najlepiej. Rzadko miał szansę spędzenia czasu z najmłodszą siostrą, trochę inaczej niż kilka lat temu z młodszym rodzeństwem. On jeszcze sam wtedy był dzieckiem, więc miał więcej czasu. Teraz, jako mężczyzna było to dla niego trudniejsze. Być może jednak tak samo ważne lub ważniejsze. Prędzej czy później miał przecież sam stanąć na czele rodziny. Więzi z nimi powinny być dla niego ważne.

W końcu Katsumi zasnęła na piersi Tsuyoshiego, kiedy odpoczywali po jedzeniu i wszelakich zabawach. Przyjemnie sobie tak trwali, aż nie wróciła mama. Sanae, wyraźnie zmęczona, wciąż w swoim ubraniu kunoichi, weszła do pokoju i ciepło uśmiechnęła się na widok jej najstarszego i najmłodszej mających dla siebie czas. Dała im jeszcze chwilę zanim podeszła i wzięła dziewczynkę na ramiona, budząc ją przy tym.

- Dobra, szkrabie, dzisiaj święto lasu i się nie kąpiemy - powiedziała do niej. - Dziękuję, Tsu.

- Cunii jest bohatelem kotków - wymruczała Katsumi, zaspana tuląc się do matki.

- Bohaterem kotków?

- Ulatował ich kolana.

Tsuyoshi wyjaśnił, co się stało. Kiedy wspomniał o tym, że je rozumiał - bądź sam miauczał - Sanae pobladła. Oparła Katsumi o biodro i poszukała w kieszeni pigułek. Wyciągnęła je i spojrzała. Miały różny kolor. Jedna była taka, jaką Tsuyoshi dostał od niej, druga była innego koloru. Sanae… odetchnęła z ulgą, po czym zebrała się w sobie i wyglądała na zmartwioną i przepraszającą.

- Kochanie, tak cię przepraszam. Jak wyglądałeś na chorego, dałam ci coś na przegonienie choroby, ale wyraźnie wzięłam nie to, co trzeba i przez to źle się czułeś i chyba słyszałeś dziwne rzeczy. Słaby narkotyk, przydatny czasami na misji. Tak cię przepraszam. Spieszyłam się i zachowałam nieodpowiedzialnie. Dobrze, że nic się nie stało, tylko sugerowałeś się blablaniem dziecka. Wynagrodzę ci to. Jutro przygotuję twój ulubiony obiad. Ale teraz daj mi położyć małą.

Odwróciła się i ruszyła do swojej sypialni, gdzie Katsumi spała.

- Kotki były z kolana Księżyca - powiedziała Katsumi, kiedy już obie wyszły. Tsuyoshi wciąż je słyszał na korytarzu. - Cialny kotek był.

- Przyszedł po was Yoru no Hoshi? No to ładnie…

Tsuyoshi był pewien, że nie wypowiedział tego imienia na głos. Prawda?

Zanim zdążył jednak zareagować, usłyszał na korytarzu z drugiej strony głos swojego wuja - Sosuke. Był to pewnie idealny moment, żeby go złapać i z nim porozmawiać. Kotami można było się zająć kiedy indziej, prawda?

Misja Zakończona Sukcesem! Tsuyoshi, zrób proszę jeszcze jeden odpis na koniec

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

W domu Tsuyoshi wyluzował się już nieco. Co prawda Katsumi nadal mówiła o kotkach, ale w domu opuściło go to dziwne uczucie, że coś jest nie tak. Mieszkanie z dużą rodziną miało jednak ten plus, że gdyby zaczęło dziać się coś dziwnego, to na wołanie o pomoc przybiegłby pewnie z tuzin ludzi. I to zazwyczaj shinobi i kunoichi, dodajmy.

W tej rozluźnionej już atmosferze bawili się więc jak gdyby nigdy nic, co dla chłopaka było kapitalnym odpoczynkiem od myślenia o sprawach klanu, kapliczki, wojny i tak dalej. To było to, czego potrzebował - strzał w dziesiątkę. Przypomnienie sobie, jak to było kiedyś, gdy życie było bardziej beztroskie i niewypełnione w dużej mierze obowiązkami oraz koniecznością wybiegania myślami do przodu. Tsuyoshi i Katsumi byli tutaj teraz po prostu dla siebie i nic innego się nie liczyło. Cały świat skurczył się do małej bańki, w której była ta dwójka rodzeństwa, trochę zabawek i jedzenie. I żadne dziwne koty nie miały do tej bańki dostępu, nawet jeśli spoglądały w ich kierunku gdzieś z ciemnego lasu.

Nawet się nie zorientował, gdy Katsumi usnęła, trzymana przez niego. Nie chciał wstawać, żeby jej nie wybudzić (co na pewno by się stało), więc pozostawał w na wpół leżącej i na wpół siedzącej pozycji. Katsumi unosiła się delikatnie pod wpływem spokojnych i miarowych ruchów jego klatki piersiowej przy oddychaniu. Powoli sam zaczynał czuć znużenie, a cisza i monotonia tej chwili i jego zaczęła przesuwać na granicę krainy snów, gdy...

- Cześć, mamo - powiedział szeptem na przywitanie. Więcej nie musiał robić nic, bo Sanae doskonale wiedziała, jak obchodzić się z Katsumi, która jednak ostatecznie i tak się obudziła. I podjęła temat kotów, co nie było niczym dziwnym w kontekście tego, jak istotne było to wydarzenie dla małej dziewczynki. Tsuyoshi miał mieszane uczucia co do opowiadania o tym, ale przecież nie mógł udawać, że nic się nie stało. Powiedział więc całą prawdę i o dziwo jego mama zdawała się uwierzyć. Przynajmniej częściowo.

- Serio? To wszystko od jakiegoś... narkotyku? Mamo, co ty trzymasz w tych szafach?! - wyrwało mu się, ale nie chciał poruszać głębiej tematu środków odurzających przy Katsumi. Dzieci były diabelsko sprytne i jeśli ta rozmowa by ją za bardzo zainteresowała, to za jakiś czas mogłaby chcieć sprawdzić, czym są te pigułki, po których ratuje się kolana kotów.

Nie zatrzymywał więc Sanae, gdy ta wychodziła. Jednak to, co usłyszał na odchodne znowu sprawiło, że prawie wstał jak rażony raitonem. Skąd... skąd ona wiedziała o Yoru no Hoshi? Co tu jest grane? Znowu miał wrażenie, że wszystko zaczyna mu się mieszać jak w jakiejś jednej wielkiej zupie. Nie zdążył jednak odpowiednio zareagować na Yoru no Hoshi, bo z drugiej strony czekała go kolejna niespodzianka. Jego wuj, Sosuke. To znaczy nie była to tak wielka niespodzianka jak to, co stało się kilka godzin temu w lesie, bo wujek był z nimi już od paru dni, ale jakoś tak się zdarzyło, że nie miał okazji z nim porozmawiać na osobności. A przecież miał o czym.

- Wujku Sosuke, a może ty też miałeś dzisiaj epizod z gadającymi kotami i ich wojnami klanów oraz Yoru no Hoshi? - wypalił, zamiast przywitania. Oczywiście gdyby nie to, że czuł się jakby przed sekundą dostał obuchem w głowę, nigdy w życiu nie zwróciłby się w ten sposób, jego przywitanie byłoby zdecydowanie bardziej grzeczne i spokojne. Teraz jednak... cóż, emocje i mętlik w głowie wzięły nad nim górę.

[Sosuke]

Po powrocie do Sarufutsu zdał oficjalny raport, niestety nie mając przy okazji nawet chwili, by spokojnie porozmawiać z Orochim. Ich pierwsze spotkanie i wspominki dawnych czasów byly dokładnie tym czego Sosuke potrzebował. Niestety obowiązki porwały ich obu w zupełnie różnych kierunkach. Podopieczni również musieli wrócić do treningów, ale Sentoki upewnił się, żeby do uszu ich senseia dotarły wszystkie informacje z zasług tych początkujących ninja.

Nie było mu dane wyruszyć ponownie na granicę, ani wziąć udział w ważniejszych walkach. Nie opuszczała go obawa, że ktoś mógł wiedzieć więcej o wydarzeniach z Zachodniego Sogen, niż znalazło się w raporcie. Nie było jednak świadków owego wydarzenia i zgodność jego raportu sprawiły, że nikt nie powinien mieć podstaw do drążenia sprawy. Został jednak oddelegowany do wielu innych pomniejszych zadań lokalnie w nowej stolicy. Czas mijał szybko, bo każdą wolną chwilę wypełniał obowiązkami i treningiem. Obawiał się tego jak jego losy mogłyby się potoczyć, gdyby znowu zamknął się w pokoju i szukał szybkiej drogi do uspokojenia swoich myśli. Na całe szczęście w jedynym wolnym czasie który miał, czyli wieczorami, tuż przed położeniem się spać, zajął się czymś zdecydowanie lepszym niż sięganie po sake - pisał listy. Chociaż w taki sposób mógł komunikować się z siostrą. Nie były to żadne wiersze, ani wielostronicowe elaboraty. Starał się pisać częściej, ale krócej. Dbał o to aby listy były schludne, nie były pisane w pośpiechu, tylko z wyraźnym pismem. Sam akt pisania traktował jako sposób na narzucenie kontroli chaosowi w swojej głowie. Skupiał się na opisie tego co robił, co przeżył, czasami pozwalając sobie jedynie szczątkowo na opisanie tego jak się czuł. Zajęło mu kilka miesięcy zanim wspomniał o sytuacji z Zachodniego Sogen. Pośrednio. Z początku opisał tylko to co zdał w samym raporcie, dopiero później zaczęły się pojawiać trudniejsze zdania dotyczące jego uczuć. Nigdy niczego nie opisał wprost. Emi znała go od dzieciństwa i rozumiała znaczniej więcej, niż on był w stanie przelać na papier.

Tak się toczyło jego nowe życie. Bez alkoholu, choć czuł, że był kilka razy bliski aby pękł, gdy ktoś mu proponował wspólne wyjścia. Bez wielkich i ambitnych misji, skupiony na odbudowaniu samego siebie. Od jednego zadania do drugiego. Jedyne po czym odróżniał te dni od siebie to był moment, gdy dostawał odpowiedź z Hachimantai. Gdy miał gorszy dzień, prosił o dzień wolnego albo starał się załatwić swoje zadania w taki sposób, aby mieć sporą część dnia tylko dla siebie. Otwierał wtedy list i czytał go. Jeden raz za drugim. To nie były tylko obustronne uprzejmości. Jej słowa otuchy dawały mu siłę, aby całkowicie się nie zamykać, aby wstawać kolejnego dnia i podejmować się kolejnych misji. Miał coś czego mógł się trzymać i nie utonąć w morzu emocji, które dopiero próbował przyswoić i opanować.

I wreszcie nastąpił ten moment. Koniec jego tymczasowej służby w stolicy i czas powrotu do Hachimantai. Jego poprzednie przekroczenie progu posiadłości nie było ani oczekiwane, ani tym bardziej miłe. Był wrakiem człowieka, a to nie był nawet promil jego problemów i błędów, w które dopiero później wpadł. Teraz zarówno oficjalny list z jego powrotem, jak i nieoficjalna informacja, którą zawarł w wielu ostatnich listach do swojej siostry, dawały wszystkim znać, że znów się pojawi. Jego stan także odbiegał od tego jak wyglądał zarówno w dniu przybycia oraz ostatniego opuszczenia rodzinnych stron. Wracał wyprostowany, z podniesioną głową i ledwie dostrzegalną namiastką dawnego humoru. Nadal nie szło uświadczyć momentu, żeby się przynajmniej uśmiechnął, ale wyglądało na to, że przynajmniej etap alkoholizmu miał już przepracowany. Nie do końca wiedział czego się spodziewać w domu, bo dopiero w trakcie drogi powrotnej dotarło do niego, że niezbyt często pytał o sytuację reszty rodziny, a nawet jeśli jakieś informacje otrzymywał, to niezbyt często się na nich skupiał, nie wspominając już o dokładnym zapamiętaniu wszystkiego.

Minęło już kilka dni. Miał czas wstępnie się zaklimatyzować i przynajmniej spróbować przyzwyczaić do nowo-starej rzeczywistości. Z jednej strony dziwnie było nie mieć nad sobą wizji ciągłych obowiązków służbowych, ale z drugiej czuł, że i tutaj czeka na niego cała masa obowiązków, tylko nie ma jeszcze zgody na to, aby mu je przekazać. Emi ich uczuliła? A może o wszystkim powiedziała? Wiele myśli kłębiło się w jego głowie, ale mimo tego, że ufał swojej siostrze, to tego typu myśli nie mogły go opuścić.

-Co?- W pierwszej chwili prawie nie zareagował, puste spojrzenie przeniósł z podłogi na swojego bratanka i wpatrywał się w niego. Zatacony w swoich rozważaniach nie zauważył nawet jego obecności, a nawet po tym jak już się Tsuyoshi do niego odezwał, to potrzebował kolejnej chwili, aby wrócić do rzeczywistości.

-Wybacz, Młody, trochę się zamyśliłem. Mówiłeś coś o kotach?- Otrząsnął się lekko, jakby chciał wyrzucić myśli ze swojej głowy i ciężar ze swoich barków. Teraz przyjrzał mu się jeszcze raz dokładniej i lekko zaskoczyło go to co przed sobą zobaczył. Kawał chłopa i niemalże idealny przykład jak powinien się prezentować Uchiha. Syn swojego ojca, prawie idealne odwzorowanie Haridy z jego lat młodości. Większość wspomnień jakie miał o Tsu były raczej bardzo odległe, dopiero po chwili przypomniał sobie swoją ostatnią wizytę w Hachimantai i pływanie w stanie. Było widać, że zrobiło mu się głupio na samą myśl o tamtym wydarzeniu.

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Tsuyoshi westchnął, gdy zrozumiał, że wypalił głupotę. Wujek Sosuke pewnie nie miał bladego pojęcia o tych kotach, ich wojnach oraz kolanach. To znaczy klanach. Było jednak za późno, żeby się wycofać.

- Umm... tak. O kotach. O kotach mówiących ludzkim głosem i wojnami kocich klanów. Oraz o kocie imieniem Yoru no Hoshi. Byłem z Katsumi w lesie potrenować rzucanie shurikenami i... no właśnie, spotkaliśmy takie właśnie koty - pokręcił głową z niedowierzaniem, że to mówi - wybacz, wujku. To pewnie przez ten dziwny specyfik, który przez przypadek podała mi mama - wzruszył ramionami. Kompletnie nie wiedział jak kontynuować ten temat. Nie potrafił opowiadać z kamienną twarzą, bez przybrania buraczkowej barwy, o tym wszystkim. Ciekawy sposób na rozpoczęcie spotkania z wujem Sosuke po tak długiej nieobecności. Może pomyśli, że Tsuyoshi zwariował od ciągłej służby? Z drugiej strony... Katsumi też widziała te koty. A Sanae powiedziała o Yoru no Hoshi bez wcześniejszego wspominania o tym przez Tsuyoshiego. Ciężko więc było milczeć. Cóż, jeśli wujek popuka się w głowę, to chłopak nie będzie kontynuował tematu.

Ale przecież nie samymi kotami żyje człowiek, choć pewnie wielu by chciało. Tsuyoshi dopiero teraz miał okazję porozmawiać na spokojnie z wujkiem i przyjrzeć mu się w zwykłej "codzienności". Zlustrował go wzrokiem, choć starał się to zrobić dyskretnie. Od razu zauważył, że jego forma się poprawiła, i to zdecydowanie. Musiał nie pić, i to chyba już całkiem długo. Chodził wyprostowany jak dawno temu, jego głos nie był tak bezbarwny jak w najgorszym okresie. Nabrał życia. To bardzo ucieszyło Tsuyoshiego, choć zachował on powściągliwość i zareagował jedynie krótkim, choć szczerym uśmiechem. Powinien on wystarczyć jako komunikat, że dwudziestolatek cieszy się na to spotkanie i cieszy się z formy, w jakiej pokazał się jego krewny. Bo rzeczywiście tak było.

- Wujku, a co u ciebie? Na pewno masz sporo do opowiedzenia o służbie, w końcu dawno cię tu nie było. No i jak się odnajdujesz w Hachimantai? Mam wrażenie, że za każdym razem gdy ja wracam po jakiejś dłuższej nieobecności, grono domowników się powiększa - zaśmiał się. Słyszał czasem to i owo od mamy oraz od cioci Emi, ale były to raczej strzępki informacji, bo i Tsuyoshi był już sentokim, który miał sporo obowiązków i często nie było go w domu. A do tego dochodziła kwestia pilnowania kapliczki, którą mimo upływu już niemal dwóch lat traktował całkiem serio i przykładał się do tego, żeby zawsze była pełniona warta. Nawet podczas pobytu w domu dużo czasu zajmowały mu zatem sprawy rodzinno-klanowe, bo w tej kapliczce mieszały się one tak wyraźnie, jak chyba nigdzie indziej.

[Sosuke]

-Koty mówiące ludzkim głosem. Kocie klany. Yoru no... Hoshi? Brzmi dość szalenie. Lepiej uważać na te specyfiki Sanae- Otworzył oczy szerzej, w niedowierzaniu co właśnie usłyszał. Powtórzył nawet kilka słów, jakby chciał się upewnić, że całkowicie dobrze zrozumiał Tsuyoshiego. Szybko jednak dostrzegł, że dalsze ciągnięcie tego tematu raczej nie jest Młodemu na rękę, bo najwyraźniej poczuł się winny całej tej sytuacji oraz temu co opowiadał. Sosuke szybko zbił to... żartem? Może nie do końca można to było tak odebrać, biorąc pod uwagę brak uśmiechu na twarzy starszego z rozmówcy. Obaj się jednak znali już na tyle dobrze, że nawet pomimo braku takiej okoliczności, Tsuyoshi mógł zrozumieć, że z całą pewnością wujek z niego nie kpił, co najwyżej próbował obrócić całą sytuację na ewentualnego winnego który się w tej historii pojawił, Sanae oraz jej specyfikach.

-A nawet mi nie mów- Wypuścił szybciej powietrze nosem na wzmiankę o powiększaniu się grona domowników, po czym szynko kontynuował -Nawet nie masz pojęcia jak w tym domu było cicho przed waszymi narodzinami. A potem nagle bum. Jak już dołączyła Harumi to miałem wrażenie, że nie będzie końca. Wystarczyło wyjść na polowanie z twoim staruszkiem albo Shinjim, a was ciągle przybywało-.
-Ale to dobrze, bardzo dobrze. Uchihów nigdy za mało. Przynajmniej Hachimantai się trzyma, bo ta nowa stolica to w dalszym ciągu spory chaos i więcej śmierci niż życia. Wojna dała wszystkim popalić- Choć humor miał całkiem w porządku, tak zdecydowanie nie był nawet blisko roześmianego Tsuyoshiego. Szybko jednak nawiązał z nim nić porozumienia. Powiększająca się gromadka w posiadłości to było coś do czego przywykł za swojego dzieciństwa. Nie mówiąc już o tym ile nowych malutkich twarzyczek poznał po powrocie ze szkolenia w Ryuzaku.

-Opowiadaj jak twoje postępy, Młody. Słyszałem, że pniesz się coraz wyżej. Jeszcze trochę i starego wuja przegonisz- Może to kwestia powrotu do domu i obracanie się w towarzystwie o wiele bliżej mu znanym, a może po prostu kwestia tego, że stał się już innym człowiekiem niż był wtedy gdy wyruszał do Sarufutsu. Wydawało się jednak, że rozmowy z nim przebiegały o wiele sprawniej i naturalniej. Nie grzeszył może uśmiechem i aurą optymizmu, ale rozmowa z przedstawicielami młodszego pokolenia jakoś go uspokajała. Skorzystał więc z okazji i postanowił wypytać o osiągnięcia Tsuyoshiego. To był właśnie ten wiek, że już od dawna chciano się wykazać, a jednocześnie taki, że miało się już do tego okazję. Zwłaszcza, że od jakiegoś czasu Uchiha nie stronili od pokojowych okoliczności i wysyłali każdego kto się nadawał do walk.

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

- Cóż, sporo się dzieje, jak pewnie sam wiesz. Od kiedy zaczęła się wojna, co rusz wykonuję jakieś misje na froncie. Nie mógłbym tu zbyt długo usiedzieć, chyba by mnie coś rozsadziło od środka. Walczyłem głównie w Zachodnim Sogen, z Dzikimi. Udało mi się wywalczyć przełom na moście Teppu, a potem uczestniczyłem w odbiciu Rantori. Schwytałem też paru jeńców... i znalazłoby się sporo innych, pomniejszych misji. Te były jednak najważniejsze. Dołożyłem swoją cegiełkę do wypchnięcia Dzikich z powrotem tam, skąd przyszli - powiedział Uchiha. W jego głosie dało się usłyszeć zadowolenie z siebie, nawet wyraźnie. Starał się jednak w tym wszystkim nie przesadzać, żeby nie wyglądało to tak, że się przechwala.

- No i jestem sentokim - dodał na końcu, jakby domykając tę historię. Mógłby jeszcze wspominać o tym, jakie to nowe umiejętności posiadł w ciągu ostatnich lat, ale byłoby to już chyba zbyt pretensjonalne. Przyjdzie na to jeszcze czas, być może podczas wspólnego treningu.

- Tak, faktycznie dała... - potwierdził, już nieco bardziej smętnie. Na raz przypomniała mu się cała ta frustracja, która czuł w związku z wojną i brakiem postępów, a o której opowiadał ostatnio Harumi - mam wrażenie, że mimo tego, że każdy Uchiha, którego znam dwoi i się i troi, to jest to jak bicie głową w mur. Postępy są symboliczne, a Dzikim nie ubywa siły. A przynajmniej tak to wygląda - mówiąc to zrozumiał, że jego wrażenie może nie być zgodne z tym, co naprawdę działo się za liniami wroga. To, że nie odbili jeszcze Kōtei nie oznaczało przecież, że było tak fatalnie. Może wróg też miał spore kłopoty i wszystko dopiero zaczyna mu się sypać? Nie wiadomo, ale Tsuyoshi właśnie zdał sobie sprawę z tego, że chyba wciąż ma za mało informacji.

- No dobrze, wujku, ale nie odpowiedziałeś. Co u Ciebie? Jak Ty to wszystko widzisz? Jak Ci minęły te ostatnie miesiące - nie chciał używać słowa "lata", bo miał wrażenie że zabrzmi to zbyt fatalistycznie - i jakie masz plany na przyszłość? - zadał kilka pytań. Był autentycznie ciekawy tego, co usłyszy. Był też zdecydowanie swobodniejszy w rozmowie niż z innym rodzeństwem rodziców. Jakoś już tak wyszło.

- A, właśnie wujku... - w tym momencie wyraz jego twarzy stał się znacznie bardziej poważny - czy... czy może rozmawiałeś ostatnio z wujkiem Shinjim? Odnośnie do planów jego oraz Kenjiego? Nie wiem, coś związanego z Shirei-kanem, i tak dalej? - zapytał na razie dość wymijająco, rozglądając się jednocześnie, czy gdzieś w pobliżu nie kręci się i nie podsłuchuje nikt inny, szczególnie jego młodsze rodzeństwo albo wręcz sam Kenji. Akurat w tym temacie dyskrecja była podstawą, o czym pewnie jeszcze wujek Sosuke nie wiedział. Ale zaraz się dowie.