Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Hiromi]

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Nie było tu żadnej otwartej butelki. Nie było zapachu alkoholu. Nie było czarek stojących na wierzchu. Ale, jeśli przyjrzeć się uważnie, w rogu pomieszczenia, częściowo schowany za skrzynią z dokumentami i zwojami, stał niski, gliniany dzbanek. Zakorkowany. Nie nowy, ale też nie zużyty. Taki, który mógł stać tam od dawna. Albo taki, który czasem się wyjmuje i równie szybko chowa.

Harumi słuchała go bez przerywania. Słuchała i to uważnie. Rzadko sobie na to pozwalała. Zwykle robiła milion rzeczy na raz, słuchała raportów i szukała luk, musiała dodatkowo pracować nad własnymi rzeczami. A tutaj była w pełni obecna dla i z Tsuyoshim.

Na sarkazm odpowiedziała ledwie zauważalnym uniesieniem kącika ust. Znała ten ton Tsuyoshiego na pamięć, jak zna się nierówność na podłodze we własnym domu nawet jeśli się o niej nie myśli, stopa i tak ją odnajduje. Kiedy jednak przeszedł do sedna, coś w jej postawie się zmieniło. Plecy nadal miała wyprostowane, ale napięcie w barkach wyraźnie puściło, jakby przestała udawać, że wszystko jest pod kontrolą.

Przez kilka uderzeń serca w izbie panowała cisza, przerywana tylko cichym trzaskiem drewna w palenisku.

- Strażnicy znają swoje miejsce - odezwała się w końcu, spokojnie. - Przynajmniej w teorii.

Spojrzała na niego spod przymkniętych powiek. Nie ostro, nie jak na podwładnego. Raczej tak, jak patrzy się na kogoś, kto wie zbyt wiele, by dało się go zbyć jednym zdaniem.

- W praktyce… - urwała i westchnęła. - W praktyce codziennie przypominają mi, że jestem młoda. I że jestem kobietą. I że dowodziłam w terenie, a nie nimi. Każdego dnia ktoś „zapomina”, ktoś testuje granice, ktoś czeka aż się potknę. A ja nie mogę sobie pozwolić na potknięcie.

Jej palce zacisnęły się na materiale spodni, ledwie widocznie.

- Więc pracuję. Więcej niż trzeba. Sprawdzam wszystko dwa razy. Trzy razy. Śpię… - urwała, jakby liczyła w myślach. - Tyle, ile się da. To wystarcza.

Uniosła wzrok i tym razem spojrzała mu prosto w oczy.

- Straż mnie nie zżera. Jeszcze nie - dodała ciszej. - Ale próbuje. Każdego dnia. A ja nie mogę jej okazać, że boli. Nie mogę zawieść naszej rodziny, ojca i dziadka. Wybrano mnie, bo nasza rodzina jest i ma być ważna. Jesteśmy ważną i wartościową częścią klanu Uchiha. I będziemy to udowadniać na każdym kroku.

Milczenie wróciło na moment, cięższe niż wcześniej. W końcu Harumi poruszyła się, sięgając po kubek, choć tylko po to, by przesunąć go o kilka palców, jakby sam jego widok był drobnym wyrzutem sumienia.

- Nie martw się o mnie aż tak - powiedziała łagodniej, niemal nie po swojemu. - Gdyby było naprawdę źle… - zawahała się na ułamek sekundy. - …poprosiłabym o pomoc.

Uniknęła jego wzroku, spoglądając w ogień.

- A teraz powiedz - dodała, odzyskując odrobinę starego tonu - czy przyszedłeś tylko mnie przesłuchiwać jak niesubordynowanego strażnika, czy jednak chciałeś po prostu posiedzieć chwilę w ciszy, zanim babcia znów zacznie planować twoje wesele? A może masz inne rzeczy, o których chciałbyś mi powiedzieć?

Na jej ustach znów pojawił się cień uśmiechu.

Uchiha Harumi

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Kontynuowali rozmowę przy palącym się i dającym przyjemne ciepło kominku. Tsuyoshi również nieco się rozluźnił. Harumi właściwie zdekodowała jego intencje i nie odebrała jego pytań ani jako atak, ani jako jakiś przytyk. Wysłuchał tego, co miała do powiedzenia i doszedł do wniosku, że... chyba nie ma co dalej drążyć tego tematu. Po deklaracji, że siostra na pewno dałaby znać, gdyby wiedziała, że jakieś sprawy są dla niej za trudne, zwyczajnie odpuścił. Miał do niej zaufanie i po prostu wiedział, że mówi szczerze. A jeśli tak nie było, to... cóż, dobrze oszukiwała. W każdym jednak razie widział, że było to dla niej trudne, widział też że jej zdaniem wszystko to wciąż jakoś ogarnia. Naciskanie przyniosłoby skutek odwrotny do zamierzonego. Poza tym on naprawdę uważał, że jego siostra jest kompetentną kunoichi, a do tego silną i zdeterminowaną kobietą (co nie powinno dziwić przy takiej matce) i faktycznie, da sobie radę.

- Załatw sobie jakiegoś zastępcę czy jak to się u was w straży nazywa. Wicekapitana, starszego bosmana, strażnika pieczęci czy innego członka żelaznej gwardii armii wyzwolenia - uderzył znowu w bardziej humorystyczne tony. Ta rada była udzielona pół-żartem, pół-serio, dobrze wiedział że jakiekolwiek wtrącanie się w jej sprawy na poważnie może się skończyć obitą gębą. Choć biorąc pod uwagę jego ostatnie postępy w treningach... może niekoniecznie?

- Chciałem po prostu sprawdzić, czy na pewno wszystko jest przynajmniej pod względną kontrolą, już dawno chciałem - wzruszył ramionami - w końcu nie mógłbym dopuścić do tego, żeby jacyś losowi członkowie straży w Sarufutsu cię wykończyli. Ten zaszczyt przypadnie mi - powiedział dumny i skrzyżował ręce na piersi, jak gdyby właśnie zadeklarował, że w pojedynkę odbił Kōtei. Żarty o tym, że jedno wykończy kiedyś drugie towarzyszyły im chyba odkąd Tsuyoshi otrzymał oficjalnie rangę Doko, czyli... od dawna.

- Zaskakująco często żartujesz z mojego stanu biorąc pod uwagę to, jak łatwo mógłbym ten żart odbić - powiedział znowu sarkastycznie, a jego lewa brew powędrowała do góry - ale na serio to nie wiem co mam ci powiedzieć. Na razie siedzę ciągle na froncie i jakoś tak się nie złożyło, żeby więcej o tym myśleć. Nie wiem, podsuń mi jakąś koleżankę czy coś - odparł i parsknął śmiechem, rozbawiony swoim własnym żartem.

- A co do tego, co jeszcze u mnie, to... - zawahał się na moment, jakby ważył słowa - tak jak wspomniałem, ostatnio sporo siedziałem na froncie. I szczerze mówiąc, nie wiem już, co o tym wszystkim myśleć. Dwoimy się i troimy, zabijamy Dzikich, niszczymy ich posterunki, rozbijamy oddziały... a mimo to wszystko wciąż wygląda tak samo. Jakbyśmy tkwili w miejscu, a nawet się cofali.

Westchnął cicho i potarł kark.

- Brakuje przełomu - kontynuował - jakiegoś nowego spojrzenia. Czasem myślę, że może trzeba poszukać innego rozstrzygnięcia tej wojny. Czegoś więcej niż kolejnych potyczek i drobnych zwycięstw. Powiem ci szczerze, nee-san, że w głębi to mnie frustruje. I mam też wrażenie, z całym należnym szacunkiem dla Masahiro-sama, że działamy jakoś zbyt zachowawczo, za mało agresywnie. Nie wiem, nie wiem.

Urwał, pokręcił głową i oparł się na dłoniach, odchylając się do tyłu względem stolika. Przez chwilę wpatrywał się w sufit, jakby szukał tam odpowiedzi. Nie planował dzielić się tymi refleksjami, samo tak jakoś wyszło.

- A poza tym to jestem Sentokim, mam trzy łezki, kilka misji zakończonych sukcesem, ale to już raczej wiesz... no i chyba poznałem też ludzi, których można nazwać przyjaciółmi - zamilkł, zapadając w zamyślenie, na które rzadko pozwalał sobie przy rozmowach z Harumi. Zwykle takie chwile kończyły się ciętą ripostą albo żartem z jej strony. Tym razem jednak wyraźnie się z tym liczył i nie próbował uciekać w lekkość.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Harumi wysłuchała go do końca, nie przerywając ani jednym słowem. Kiedy żartował o zastępcach, parsknęła cicho, krótko, niemal bezgłośnie, i tylko na moment w jej oczach pojawiło się coś lżejszego, znajomego. Ale gdy przeszedł do frontu, do wojny, do tej lepko ciągnącej się frustracji… wtedy humor zniknął całkowicie.

Ogień w palenisku trzaskał głośniej, jakby podkreślając pauzę, którą zrobiła, zanim się odezwała. Harumi przesunęła się nieco bliżej stołu, opierając dłonie o matę. Już nie siedziała jak dowódca na odprawie, raczej jak starsza siostra, która spędzała czas ze swoim ulubionym rodzeństwem.

- Zastępcę już próbowałam znaleźć - rzuciła najpierw, wracając na moment do lżejszego tonu. - Wiesz, jak to jest. Każdy „chętny” chce dowodzić, ale nikt nie chce odpowiadać. A ci, którzy mogliby się nadawać… - wzruszyła ramionami. - Czekają, aż się potknę.

- Nie licząc naszego kochanego brata-debila, któremu się wydaje, że jest moim zastępcą.

Potem jednak przeszła dalej, tam gdzie Tsuyoshi przestał żartować.

- Front zawsze wygląda tak samo, kiedy patrzy się z poziomu trepa na froncie - powiedziała spokojnie. - Potyczki, straty, posterunki, które wracają jak chwasty. To nie znaczy, że nic się nie zmienia. To znaczy, że zmiany są wolniejsze, niż byśmy chcieli.

Uniósłszy wzrok, spojrzała na niego uważnie, jakby próbowała go ocenić.

- Frustracja jest normalna, Tsu. Gdybyś jej nie czuł, zaczęłabym się martwić. - Zawiesiła głos. - Ale inne rozstrzygnięcie” wojny brzmi łatwo tylko wtedy, gdy nie trzeba za nie odpowiada. Masahiro-sama jest zachowawczy, bo wie, ile kosztuje jeden błąd. Ty widzisz stagnację, on widzi granicę, której nie wolno przekroczyć bez planu. Poza tym, pamiętaj, że dysponuje tylko określoną liczbą ludzi.

Przysunęła się jeszcze odrobinę, opierając łokieć o stół.

- To nie znaczy, że nie masz racji - dodała ciszej. - Może faktycznie potrzeba nowego spojrzenia. Ale to spojrzenie musi przyjść od ludzi, którzy rozumieją, co się dzieje na froncie. Takich jak ty. Jesteś sentokim. Masz prawo się wypowiedzieć.

Kiedy wspomniał o przyjaciołach, jej twarz złagodniała. Ten jeden szczegół wyraźnie ją ucieszył, choć nie okazała tego przesadnie.

- Trzy łezki, doświadczenie bojowe i ludzie, którym ufasz - powtórzyła, jakby robiła mentalny bilans. - To więcej, niż myślisz. I więcej, niż mieliśmy jeszcze jakiś czas temu. Wiem, że ci nowi Uchiha to jednak dalekie nam kuzynostwo, ale wcześniej mieliśmy jako znajomych tylko gówniarza od Takedy i gówniarzy od Nakano.

Spojrzała w ogień, a potem znów na niego.

- Nie utkwiłeś w miejscu, Tsuyoshi. Po prostu jesteś w punkcie, w którym zaczynasz widzieć całość, a nie tylko kolejny cel. Teraz twój progres będzie powolny, bo to, co szybkie już osiągnąłeś. To boli. I męczy. - Przymknęła oczy na moment. - Wiem coś o tym.

Na koniec uniosła kącik ust w tym swoim charakterystycznym suchym uśmiechu.

- A jeśli kiedyś naprawdę uznasz, że masz pomysł, który może coś zmienić… nie trzymaj go tylko dla siebie. Nawet jeśli ktoś powie, że jesteś zbyt młody albo zbyt ambitny. - Spojrzała mu prosto w oczy. - W naszej rodzinie ignorowanie takich głosów zawsze kończyło się źle. Ojciec i dziadek tym bardziej nie będą zadowoleni, bo liczą, że zostaniesz głową klanu. Pamiętaj, że Kenji też próbuje. Robi poważne misje i przekonał wuja Shinjiego, żeby ożenił go z siostrą Masahiro-sama. Na dniach ma pójść propozycja. A to byłby dość poważny plus po jego stronie.

Zamilkła.

- I tak - dodała na koniec, już lżej. - Cieszę się, że masz przyjaciół. Babcia pewnie i tak uzna, że to za mało i dalej będzie miała swoje plany… ale to już zupełnie inna wojna. Tej nie wygrasz.

Uchiha Harumi

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Rozmowa z siostrą nieco podniosła go na duchu. W zasadzie to nie powiedziała ona nic przełomowego (no, może poza jednym zaskoczeniem, ale o tym niżej), lecz jej chłodne spojrzenie pozwalało mu spojrzeć na to wszystko z nowej perspektywy. Bardzo ważne było też to, że go zachęcała do wyrażenia własnego zdania w szerszych kręgach. To było budujące.

- Dzięki, nee-san. Cieszę się, że cię mam - odpowiedział, przenosząc na nią wzrok, po czym znowu spojrzał gdzieś w bok.

Z żadnym z rodzeństwa nie miał takiej relacji. Hiroto był narwanym młodzieńcem, nad którym trzeba było pracować, poza tym jako że Tsuyoshi był od niego niewiele starszy, to tamten traktował go chyba momentami bardziej jak rywala (przynajmniej patrząc na jego komentarze, gdy przebudził sharingana podczas obrony Kōtei). Inaczej było z Yumi i Kaito, z którymi też był bardzo mocno związany, ale inaczej. Yumi była o cztery lata młodsza od Tsuyoshiego i w tym roku kończyła już szesnaście lat, a Kaito był od niej młodszy o dwa lata. Tsuyoshi uwielbiał z nimi trenować, szczególnie że wydawało mu się, że chłoną oni wszystko to, co może uczynić ich silniejszymi. Po tym względem byli do niego bardzo podobni. Kolejne dwa lata dzieliły Kaito od Hany, ale ta była dopiero na samym początku swojej drogi shinobi, więc Tsuyoshi zbyt często z nią nie trenował. Nie wspominając o ich najmłodszej siostrze.

Tak więc można powiedzieć, że w zażyłości relacji z własnym rodzeństwem, Harumi można było porównywać chyba tylko do Yumi i Kaito. Ale żadne z nich nie było starsze i (chyba jeszcze wciąż?) bardziej doświadczone od Tsuyoshiego. Do żadnego z nich nie mógł przyjść po radę. Dla tamtej dwójki to on mógł być kimś na kształt mentora, ale w przypadku Harumi role się odwracały. Dlatego właśnie ta relacja była (przynajmniej dla niego) specyficzna i wyjątkowa. Kiedy myślał o rodzeństwie, to właśnie w takiej kolejności: Harumi, Yumi, Kaito i cała reszta. Czasem tylko żałował, że on nie może być przydatny dla siostry tak samo, jak ona dla niego. Być może ta zażyłość nie była dwustronna?

Była jednak mowa o zaskoczeniu, które przyszło w trakcie rozmowy. Otóż gdy Harumi zaczęła opowiadać o tym, że Kenji przekonał wujka Shinjiego, żeby ten zaproponował oficjalnie, żeby Hiromi została żoną Kenjiego, jego oczy zaczęły się rozszerzać tak, że sam by nie powiedział, że to możliwe.

- Że co proszę?! - wyrwało mu się - Kenji chce wyjść za Hiromi-san? Jemu się naprawdę sufit zwalił na tę pustą kiepełę - powiedział, po czym jednak odchrząknął, spoważniał nieco i dodał. Siostrze należały się wyjaśnienia, w końcu ona nie miała pojęcia o tym, o czym on wiedział już od końcówki lata - słuchaj nee-san, mówię to tylko do ciebie. Nie powtarzaj tego nikomu, nawet ojcu, bo zresztą chyba w niczym to nie pomoże. Chyba. Nie wiem, trzeba się zastanowić. Ale do rzeczy - zakończył ten dość chaotyczny wywód (pod wpływem chłodnego spojrzenia Harumi czasem jego uporządkowanie przestawało być takie uporządkowane) - Otóż... ci ludzie, których poznałem, to właśnie siostra Masahiro-sama i... Kogō naszego klanu, Azuma Uchiha. Byłem z nimi na misji zajęcia Rantori, ale nawiązaliśmy też prywatne relacje. I... cóż... dowiedziałem się, że oni mają się ku sobie. Nie mam pojęcia czy ktoś jeszcze o tym wie, ale wolałem być dyskretny, żeby nie wywołać jakiegoś skandalu albo po prostu nie pokrzyżować im planów. W każdym razie... ta propozycja na pewno zostanie odrzucona - odparł, sam do końca jeszcze nie ogarniając wszystkich następstw tej złożonej sytuacji. Przez moment milczał, intensywnie gładząc palcami brodę.

- Czy to zostanie odebrane jako afront? W sensie ta odmowa? Eh, czemu ten Kenji musi robić nam tyle problemów - powiedział. Pewnie gdyby był to ktokolwiek inny z rodziny, to stanąłby za nim (albo przynajmniej zachował życzliwą neutralność), ale Kenji sam ustawił się w pozycji jego rywala, nie mógł więc liczyć na łagodne traktowanie ze strony Tsuyoshiego.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Harumi znieruchomiała na moment, jak ktoś, kto właśnie usłyszał informację, która zmienia bardzo dużo. W izbie trzask paleniska zabrzmiał wyraźniej, jakby ogień też próbował coś dopowiedzieć.

Nie okazała zaskoczenia tak jak Tsuyoshi. Jej twarz pozostała spokojna, ale spojrzenie stwardniało i stało się bardziej „służbowe”. Takie, jakim patrzyła na strażników, kiedy ktoś w raporcie próbował ukryć sedno.

Powoli odstawiła kubek na stół. Ceramika stuknęła cicho.

- Czyli… - zaczęła, ostrożnie dobierając słowa. - Kenji próbuje załatwić układ naszej rodziny z rodziną Masahiro-sama. I jeszcze nie zauważył, a pewnie i nie będzie go obchodziło, że wsadza kij w gniazdo os.

Pochyliła się odrobinę, a jej głos stał się cichszy. Ściany domu były po części papierowe, oczywiście, nie zakładała, że ktoś będzie podsłuchiwał, ale, nawet między rodzeństwem, pewne rzeczy mówiło się tak, jakby ściany miały uszy - bo czasem miały.

- Dobrze, że mówisz mi to tylko tutaj. Przy ogniu, w zamkniętej izbie. I dobrze, że prosisz o dyskrecję, bo… - spojrzała na niego krótko, surowo - …to jest informacja, która może narobić więcej problemów, niż niejedna potyczka na froncie, jeśli wycieknie w nieodpowiedni sposób. I zanim powiesz „przecież to prawda”, pamiętaj: prawda w takich sprawach nie zawsze jest najważniejsza. Najważniejsze jest kto ją wypowiada i jak.

Harumi odetchnęła, jakby układała sobie w głowie kolejne kroki. Widać było, że przestawia się na myślenie taktyczne, tylko nie o jutsu i flanki, a o twarze, reputacje i urazy.

- Po pierwsze: jeśli propozycja jeszcze nie poszła… trzeba ją zatrzymać. Nie „na dniach”, nie „może”, tylko teraz. - Uniosła palec, ale nie jak nauczycielka, tylko jak dowódca wyznaczający punkt na mapie. - W chwili, gdy list z pieczęcią wyjdzie z domu lub Kenji pewnie pójdzie na audiencję do Masahiro-sama, sprawa przestaje być prywatnym pomysłem Kenjiego, a staje się oficjalnym ruchem naszej gałęzi. A znasz Kenjiego. Wiesz, jaki jest wuj Shinji, ojciec i dziadek. Jeżeli prośba i odmowa się rozejdą bardziej, to nasza gałąź źle przyjmie odmowę tutaj, na naszych ziemiach. A rodzina już nie jest zadowolona z tego, jak działa Masahiro-sama… jest duża szansa, że mają twoje wątpliwości.

- Po drugie: jeśli to, co mówisz o Hiromi-san i Azumie - Kogo, ale z nieznaczącej linii klanu - jest prawdziwe - kontynuowała ciszej - to odmowa nie będzie tylko „odmową”. Układ małżeński to nie romans. To sojusz, pieczęć, przesunięcie ciężaru w klanie. Ale właściwie… jeżeli to jest tylko romans, a Masahiro-sama przyjmie propozycję Kenji'ego… Powiedzmy, że nie chciałabym, żeby był kolejny rozłam w klanie. Nie wiem, jak wpływowy jest ten Azuma. I jak bardzo może namieszać. Założyłabym, że nie bardzo politycznie, ale na jego miejscy wsadziłabym katanę w tyłek Kenji'ego, jakby mi ukochaną podebrał.

Jej usta drgnęły w krótkim, suchym uśmiechu, pozbawionym jednak rozbawienia.

- Kenji wybiera największy możliwy cel, bo chce największego możliwego plusa. I dlatego jest niebezpieczny. Nie dlatego, że jest silny. Tylko dlatego, że jest bezczelnie ambitny, nie myśli, ale ten ruch nie jest głupi. Bez twoich informacji, oczywiście.

Harumi milczała przez chwilę, wsłuchując się w drewno pękające w żarze. Potem spojrzała na Tsuyoshiego znów uważnie.

- Powiedz mi jedno, Tsu. Skąd pewność? Widziałeś ich razem? Mówił ci to Azuma? Hiromi-san? - zapytała rzeczowo, ale bez natarczywości. - Bo jeśli to tylko domysły, a my zaczniemy manewrować wokół plotki, wtedy sami wyjdziemy na tych, co mieszają i oboje stracimy w oczach rodziny. Co jest szczególnie szkodliwe dla ciebie.

Uniósłszy dłoń, lekko ją opuściła, jakby ucinała temat, zanim rozwinie się za bardzo.

- Nie chcę szczegółów. Chcę tylko wiedzieć, czy to informacja, na której można oprzeć decyzję.

Jej spojrzenie na moment zmiękło.

- I jeszcze jedno. Kenji nie może się dowiedzieć, że ty wiesz. Jeżeli poczuje, że go uprzedzamy, zrobi z tego dramę. A wiesz, że u nas dramy utrzymują się długo. I przede wszystkim, nie możemy sobie pozwolić na ośmieszenie przed resztą klanu.

Harumi odchyliła się od stołu i poprawiła rękaw, mechanicznie - gest porządkowania siebie, kiedy świat na chwilę przestaje być prosty.

- Jeśli propozycja nie wyszła, najbezpieczniej byłoby, żeby wuj Shinji zmienił zamiar bez podawania powodu. Zostawić to jako „nieodpowiedni moment”, „inne priorytety”, „front”, „obciążenia”. Cokolwiek, co pozwoli Kenji'emu stracić twarz najmniej publicznie. - Zawiesiła głos. - Bo im bardziej publicznie ktoś traci twarz, tym bardziej potem próbuje ją odzyskać.

Uchiha Harumi

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Zupełnie niespodziewanie, rozmowa z miłej i szczerej pogadanki o planach, uczuciach i przyszłości zmieniła się w rozmowę o krytycznie ważnych dla rodziny, a nawet klanu sprawach. Im dłużej mówiła Harumi, tym bardziej do Tsuyoshiego docierała powaga sytuacji i jej skomplikowanie. Chłopak również zaczął mówić nieco ciszej, nachylając się nad stolikiem.

- Spokojnie, nie jestem głupi. Rozumiem, z czym się mierzymy i jak delikatnie musimy balansować i działać, żeby nie doprowadzić do większej draki, niż teraz się rysuje na horyzoncie - powiedział. W zasadzie to nie rozumiał czemu Harumi mu to powiedziała, przecież nigdy nie zachowywał się jak ich narwany, młodszy brat. Rozumiał doskonale, że prawda czasem musi służyć interesom rodziny i klanu. Dla dobra wszystkich.

- No tak, takie odrzucenie oficjalnej propozycji to trochę jak zniewaga. Tylko... myślałem, że ktoś wcześniej sonduje takie rzeczy. Wiesz, sprawdza czy głowa rodziny nie ma innego pomysłu na małżeństwo danej kobiety. Przecież nie każda propozycja zawsze musi być przyjęta - wyraził swoje wątpliwości, po czym dodał - no ale może w tym przypadku wujek, ojciec i dziadek poczuli się po prostu zbyt pewnie. Shirei-kan obdarzył nas zaufaniem, powierzając nam strzeżenie tego "czegoś". Więc może faktycznie mieli prawo zakładać, że skoro do siostry głowy klanu nikt się nie przymila, to mają dużą szansę ze swoją propozycją - Sentoki specjalnie używał nieco bardziej zdystansowanych określeń, jak "shirei-kan" czy "jego siostra" - w każdym razie i tak tego nie zmienimy. Tak jak mówisz, musimy grać z pozycji, którą mamy na planszy - podsumował tę część wypowiedzi analogią do shogów, które tak lubił.

- Nic nie wiem o politycznych możliwościach Azumy-san i jego rodziny. Z tego co pamiętam, jego ojciec to shinobi, ale to tyle. Jak teraz o tym myślę, to trochę dziwne, że jeszcze się nie pobrali. Gdyby za Azumą-san stały jakieś większe siły, a on sam czułby się dostatecznie pewnie, to raczej nikt by nie czekał z formalizacją związku - powiedział, wbił wzrok w stolik i wetknął dłoń we włosy, szukając w głowie jakichś szczegółów, które mogłyby tu pomóc. Po chwili jednak znowu spojrzał na siostrę - Niezależnie od tego, nie chcemy go mieć za wroga. To bardzo zdolny shinobi, utalentowany i lojalny wobec klanu. Nie sądzę, żeby w uczciwym pojedynku Kenji dał mu radę - powiedział i wyobraził sobie, jak Azuma staje do walki z Kenjim. Zanim jednak poszedł dalej w swojej wizji, coś go uderzyło.

Jakkolwiek nie pałał sympatią do Kenjiego, był to jego kuzyn. Był synem wuja Shinjiego. Wychowywali się wspólnie, bawili, uczyli, trenowali, świętowali i tak dalej. Był rodziną. Tu pojawiał się więc problem lojalności Tsuyoshiego. Azuma był przyjacielem, walczyli ramię w ramię i Tsuyoshi mu ufał. Wciąż jednak... Kenji był - no właśnie - członkiem rodziny. Niezmiernie irytującym, kontestującym wiele z tego, co robił Tsuyoshi, ale jednak członkiem rodziny. A to dawało dość jasną odpowiedź na pytanie, jak powinien się zachować Tsuyoshi. Co jednak równie istotne, ta lojalność wobec rodziny nie powinna się chyba zaczynać dopiero wtedy, gdy sytuacja stałaby się tak dramatyczna, gdyby wszystko stanęło na ostrzu kunaia (dosłownie i w przenośni). A to oznaczało, że Sentoki nie mógł mieć w nosie Kenjiego i powinien działać tak, jak wynikało to z tego, co mówiła Harumi - to jest żeby Kenji w miarę możliwości zachował twarz. Oczywiście nie musiała tego mówić.

- Tak, to prawda. Gdyby nie to, to Kenji byłby o krok przede mną. Albo nawet wiele kroków. Ślub z siostrą Shirei-kana praktycznie usadowiłaby go na miejscu następcy ojca - powiedział i pokręcił głową, bo nawet wypowiedzenie tych słów przyszło mu z trudnością.

- Tak, nee-san. To pewne. Tak jak wspominałem, siostr... Hiromi-san powiedziała mi o tym pod koniec lata, byliśmy tylko we dwoje na misji i mieliśmy trochę czasu, żeby porozmawiać o różnych rzeczach - zakomunikował krótko i rzeczowo. Rzeczywiście, był tego pewien.

- Zgadzam się z tym, co powiedziałaś. Tylko... jak to zrobić? Sugerujesz, żeby powiedzieć o tym wprost wujowi Shinjiemu na stronie, żeby Kenji o tym nie wiedział i zostawić resztę jemu? - zapytał. Nie za bardzo widział inną opcję. W grę wchodziły poza tym już tylko szalone pomysły typu pojechać prosto do Masahiro-sama i o wszystkim mu powiedzieć, albo zrobić jakiś wielki blef, typu wyprzedzić Kenjiego i później się wycofać. Oba jednak były - jak już wspomniano - szalone i prawdopodobnie więcej by namieszały, niż pomogły, dlatego Tsuyoshi nawet nie dzielił się nimi z Harumi.

Westchnął cicho i popatrzył gdzieś w bok. Jego spojrzenie wyrażało, że mocno się zafrasował całą sytuacją. W pewnym sensie był między młotem a kowadłem, ale na szczęście nie został jeszcze postawiony przed jakąś tragiczną alternatywą, na miarę bohatera pradawnego mitu czy legendy. Musieli z siostrą umiejętnie to wszystko rozegrać, stąpać ostrożnie, ale jednocześnie zdecydowanie i wykazać się dużą zapobiegliwością oraz umiejętnością przewidywania skutków swoich działań nie na jeden, ale na wiele kroków do przodu.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Tsuyoshi mówił rozsądnie. A Harumi, choć rzadko przyznawała to na głos, zawsze miała słabość do jego rozsądku, bo w tej rodzinie rozsądek bywał towarem luksusowym. Wystarczyło spojrzeć na Hiroto.

- Dobrze - odezwała się w końcu i jej głos zabrzmiał krótko, czysto. Definitywnie. - Skoro Hiromi-san powiedziała ci to wprost, a nie „ktoś gdzieś słyszał”, to mamy coś więcej niż plotkę. I skoro prosisz mnie o plan… - zawahała się - to plan będzie.

Przesunęła palcami po krawędzi stołu, następnie kilkakrotnie w niego uderzyła paznokciami. Układała sobie rzeczy w głowie. Kamyczek po kamyczku, roślinka po roślince tworzyła w swojej głowie śliczny skalniak, którym miała za chwilę zachwycić Tsuyoshiego.

- Tylko żadnych głupich pomysłów. Nie działaj pochopnie, nie staraj się tego załatwiać sam czy dawać znać Hiromi-san czy Masahiro-sama. Prędzej Shizue-sama, to sprytna, dobra kobieta, ale na razie nie. Na razie nie. Nie dlatego, że ci nie ufam. Tylko dlatego, że to jest ta klasa problemu, gdzie, jeżeli przypadkiem coś się wyda… no nie wiem, że poleciałeś do Masahiro-sama, a nie do wuja, to wszystko się spierdoli.

Harumi uśmiechnęła się potem i dodała z przekąsem:

- A Kenji ma talent do robienia dram z tego, co się spierdoli.

Przesunęła się bliżej. Przez papierowe ściany słychać było odległy szelest domu: ktoś przeszedł korytarzem, gdzieś zasunęły się drzwi. Nic podejrzanego. Mimo to Harumi obniżyła głos.

- Zrobimy to tak, żeby nie było dram, a Kenji nie wiedział, co się stało. Dwa ruchy. Pierwszy jest twój. Drugi - mój. Pierwszy: ty rozmawiasz z wujem Sosuke. Sam na sam. Uznasz, że chcesz rady. Wujowie uwielbiają udzielać rad, zwłaszcza gdy są przekonani, że robią to z własnej woli.

Kącik ust Harumi drgnął.

- Powiesz mu: „Wuju, zanim cokolwiek pójdzie oficjalnie, muszę ci powiedzieć coś, co może oszczędzić rodzinie wstydu”. I tyle. Tylko to, co musi paść: że Masahiro-sama najpewniej ma już wstępny zamiar względem siostry, a oficjalna propozycja z naszej strony może zostać odebrana jako nachalna, jeżeli trafi w złą chwilę. Wuj zrozumie, co to znaczy, nawet jeśli będzie udawał, że nie rozumie. A nawet jeżeli będzie nie rozumiał, to zrozumie, że musi to przekazać dalej. Może nawet myśleć, że chodzi o ciebie i to, że nasz ojciec będzie o coś wnioskował.

Harumi spojrzała na Tsuyoshiego uważnie, jakby sprawdzała, czy jej brat potrafi mówić ostrożnie tak samo dobrze, jak potrafi ciąć kunaiem.

- Jeśli zapyta, skąd wiesz, powiesz prawdę, ale w formie, która nie zdradza źródła. „Mam powód sądzić.” „Widziałem zachowanie.” „Padły słowa.” Wystarczy, żeby wuj poczuł ciężar, ale nie tyle, żeby mógł to komuś zacytować. Powinien zrozumieć, że coś się dzieje i porozmawia sobie z dorosłymi. A jemu nie będzie zależeć na tym, żeby nasza rodzina nie miała żadnego wstydu.

- Drugi ruch: ja poproszę wuja Shinjiego o chwilę. Pod pretekstem straży, ziem, nastrojów. To jest piękne w mojej robocie: mogę mówić o bezpieczeństwie, a wszyscy i tak słyszą politykę. Poczekam, aż Sosuke-ojisan przekaże wszystko, wtedy przyjdę. Wuj Shinji powinien już wiedzieć, że coś się święci i wtedy dam mu wyjście. "Mamy wojnę, problemy w straży, to nie nasza wina, że nie teraz jest czas. No i Kenji nie jest Kogo".

Harumi pochyliła głowę, a jej włosy, niedopięte, zsunęły się odrobinę na policzek. Nie poprawiła ich od razu - drobiazg zdradzający, że temat naprawdę ją poruszył.

- A Kenji? - zapytała, choć było to pytanie retoryczne; odpowiedź i tak miała już gotową. - Kenji musi się zająć czymś pożytecznym, żeby nie chodził po domu dumny jak paw, że sobie wymyślił, jak oszukać przeznaczenie..

Jej oczy na moment błysnęły tym zimnym rozbawieniem, które nie miało nic wspólnego z uśmiechem.

- Jeśli wuj Shinji ma choć odrobinę instynktu, znajdzie mu „pilną sprawę”. „Ważny trening”. „Front”. Cokolwiek, co sprawi, że Kenji będzie dumny. Bo to baran, ale nie można go lekceważyć.

- A jeżeli nie wyjdzie, powiemy babci, która nie będzie zadowolona, że jej misternie ułożone pionki shogi są przesuwane bez jej wiedzy.

Uchiha Harumi

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Tsuyoshi zmarszczył brwi, choć nie było w tym geście złości. Co najwyżej oburzenie, ale takie nie na serio.

- Harumi - powiedział do niej dzisiaj pierwszy raz po imieniu - nie musisz robić ciągle tych zastrzeżeń. Jak słusznie zauważyłaś, nie rozmawiasz z Hiroto, ani z Kenjim. I to, że się koleguję z kimś spoza rodziny nie znaczy, że zaraz pobiegnę jeść z nimi ciasto śliwkowe w siedzibie władzy i im o wszystkim donieść - skrzyżował ręce na piersi, ale zaraz odpuścił. Mieli szalenie ważny temat do obgadania i to przede wszystkim na tym się skupiał.

Kiedy siostra przysunęła się bliżej stolika i się nachyliła, on również to zrobił i zaczął jej uważnie słuchać. Nic nie mówił, nie potakiwał, nawet nie kiwał głową. Po prostu zamienił się w słuch.

- No dobra. Czyli, o ile dobrze rozumiem, robimy tak, że najpierw ja mówię o problemie wujkowi Sosuke, a później on mówi o tym wujkowi Shinjiemu. Później ty się zakręcisz wokół wujka Shinjiego i jakoś tak wyjdzie, że podpowiesz mu, jak to rozwiązać. Na przykład przez wysłanie Kenjiego gdzieś w pilnej sprawie. Daleko. W każdym razie skutecznie uniemożliwiając mu oświadczyny - w tym momencie aż poczuł, jakby mu coś przebiegło po plecach - przynajmniej do czasu, gdy rodzina Shirei-kana nie ogłosi oficjalnie o zaręczynach czy coś takiego. A jak to się nie uda, to jeszcze jest ostateczna instancja, czyli babcia. Łapię. - sparafrazował plan, który przedstawiła jego siostra, chcąc potwierdzić, że dobrze to wszystko pojął. Nie był on specjalnie trudny, ale lepiej było uniknąć nieporozumień, tym bardziej że połowa planu należała do niego.

Po tych słowach zrobił chwilę przerwy i wyprostował się, nadal siedząc. Przez głowę przebiegało mu na raz dziesiątki obrazków i scen.

- A co, jeśli wujek Sosuke nie pójdzie z tym do wujka Shinjiego? Wtedy ty pójdziesz do wujka Shinjiego i mu powiesz wprost, co się kroi? - zapytał, po czym stwierdził - z tym wplątywaniem mojej osoby do tej konfiguracji to trzeba uważać, nawet jeśli będą to tylko domysły wujka Sosuke co do mnie i planów naszego ojca. Moje uczestnictwo ma potencjał do wygenerowania niezłej burzy ognia, jeśli Kenji by pomyślał, że próbuję stawać z nim w konkury - podzielił się spostrzeżeniem, ale zaraz potem przeszedł do kolejnego.

- Jest jeszcze ryzyko, że wujek Shinji mimo ostrzeżeń będzie chciał pchać te zaręczyny do przodu. Albo dziadek. Mała szansa, ale jednak. Wtedy chyba nic już na to nie poradzimy - skonstatował, chociaż w gruncie rzeczy nie bał się takiego scenariusza. Żeby się ziścił, starsze pokolenie musiałoby dać popis braku rozumu na poziomie Kenjiego.

Po tych słowach znowu zamilkł, analizując plan siostry. Wydawał mu się dobry i nie zanadto skomplikowany. Chodziło z grubsza o to, żeby do wujka Shinjiego dotarła informacja o tym, że pomysł Kenjiego nie spotka się z aprobatą Masahiro i samej zainteresowanej. I resztę załatwić po cichu.

- Swoją drogą. Hiromi-san to naprawdę dobra i ciepła osoba. Pomijając już nawet Azumę-san, chyba szkoda byłoby tej dziewczyny na Kenjiego - dodał w sumie ni z tego ni z owego. Oczywiście kierowali się dobrem rodziny i chęcią uniknięcia skandalu, ale... z jakiegoś powodu poczuł potrzebę wypowiedzenia tych słów.

- No dobra, to chyba wiemy co robić - rzucił krótko, choć w głowie wciąż buzowały mu przeróżne myśli.

Po chwilowym "zawiasie" spojrzał znowu na siostrę i zrobił na moment minę, jakby zobaczył ducha. Potrafiła być straszna, gdy się na czymś bardzo skupiła. Kontrastowało to z jej zwyczajową postawą o nazwie "jestem zbyt zmęczona, żeby się tym przejmować". Stąd właśnie reakcja Tsuyoshiego.

- Nee-san, nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałem cię tak w coś zaangażowaną. Pamiętasz, że nasz plan dotyczy uratowania Kenjiego przed kompromitacją, a nie ukatrupienia go, p-prawda?