Tereny Mieszkalne Sarufutsu

[Suyunami Yuri]

Czuł, jak adrenalina przejmuje nad nim kontrolę. Wyleciał przez wejście biegnąc w kierunku, w którym zmierzała kobieta. Gniew i złość, jakie go opanowały... Chęć zdobycia zwoju była drugoplanowa. Na pierwszym planie miał niesprawiedliwość, jaka spotkała Koro, gejsze, która chciała po prostu doznać sprawiedliwości w swoim życiu, która na to zapracowała... Zaufała mu i zginęła na jego oczach. Ten gniew poprowadził go do obalenia kobiety, która myślała, że jej pozycja ją uchroni przed czymkolwiek... Gniew zbierany w jego sercu od roku na to, jak podejmowano decyzję o czyimś życiu i śmierci, jak wysyłane przez takich ludzi dzieciaki, niedoświadczeni żołnierze ginęli za to, aby tacy jak ona żyli sobie wygodnicko, tworzyli jakieś Tajemne Kręgi i zabijali innych dla swojej rozrywki, ten gniew buchnął. Zamachnął się swoim ostrzem wysyłając prosto w nią podmuch wiatru. Chciała przejść obok niego? Myśląc, że jej tytuł coś znaczy dla niego? Był Yurim, pierdolonym, Suyunamim. Jego rodzina miała swoje zasługi dla tego klanu większe, niż jakiś urzędnik. Gdy tylko wywaliła się szybkim ruchem sieknął w jej rękę, aby zostawić ślad po jej przestępstwie. W takim stroju raczej nikt jej nie uwierzy w żadne zeznania a z taką raną... No cóż będzie musiała się pobawić w aktorzynę. Nic nie powiedział, podniósł zwój z ziemi i ruszył przed siebie. Najwyższy budynek...* następnym celem było wyłapanie tego budynku, wejście na niego i sprawdzenie czy Takeru tam będzie, czy nie. Tajemnicza misja bez zgody prawdopodobnie Władzy... Został wciągnięty w niezłe bagno.

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

Legenda czy zdrajca klanu?
Misja: B 18/18
Uczestnik: Suyunami Yuri
Czas: Lato/ noc/ chłodno

Yuri działał jak maszyna, atakując kobietę, która od początku była wszystkiemu winna. Jej oblicze nie zmieniło się od chwili, gdy przebiła gardło własnej siostry, posyłając jej martwe truchło pod nogi uciekających gapiów. Mimo że z tak niewiele łączyło go z gejszą, to jednak ich krótka znajomość odbiła się na jego psychice. To wszystko było zbyt niesprawiedliwe… Świat powinien być miejscem dla każdego, a tymczasem przyjmował do swego serca jedynie nielicznych. Większość ludzi cierpiała do samego końca, nigdy, nie zaznając blasku spokoju i dostatku. Yuri odepchnął kobietę przy pomocy wietrznej techniki, jednocześnie przecinając jej ramię swą bronią. Tak agawa zawyła z bólu, jednak szybko się uspokoiła, przyjmując ten sam wyniosły wyraz twarzy co wcześniej. Jej oczy płonęły nienawiścią, jednak pot na skroni świadczył o tym, że powoli traciła swoją przewagę. Z jej dłoni nie wyleciał żaden zwój, a gdy zorientowała się o co może chodzić zaśmiała się krótko.

– Jesteś tak samo głupi jak ona… Pierdolona posługaczka, która za kilka yenów potrafiła podnieść nogi wyżej niż inne. Nie mam już tego zwoju kretynie, nawet nie widziałeś, kiedy się go pozbyłam – Kobieta wypluła krew pod nogi bohatera, co było dziwne, zwłaszcza że wcześniej nie otrzymała żadnych obrażeń. Jej oblicze stawało się coraz bardziej blade, a cera ziemista, jak gdyby trawiła ją choroba.

– Jesteś zbyt krótki szaraczku, żeby zrozumieć, z kim starasz się zadzierać… Te płotki, które tam wyłapiecie to zaledwie narybek tego, co siedzi na samym dnie jeziora… Kamato była zbyt głupia, żeby zrozumieć jak bardzo dużo mogła osiągnąć, gdyby zamiast fiu…- W tej samej chwili kobieta zaniemówiła, a gdy Yuri się jej przyjrzał mógł zauważyć kilka igieł wbitych w jej szyję. Kobieta zesztywniała na kamień, opadając ciężko na ziemię. W następnej chwili jednak coś innego przykuło jego uwagę, na dachu, który znajdował się wprost przed nim, znajdował się obcy mężczyzna z oczami, które w blasku nocy niemal błyszczały szkarłatem. Po chwili jego wzrok się uspokoił, a on spokojnie rzucił w stronę Yuriego.

– Chodź, mamy do pogadania – Człowiek w płaszczu z kapturem zarzuconym na głowę ruszył kilka dachów dalej, tak że jeśli bohater do niego dołączył to mógł zauważyć jak tamten idealnie wybrał miejsce z panoramą na płonący magazyn. Mężczyzna przez chwilę stał w milczeniu, po czym zdjął kaptur, ukazując swe oblicze. Był to nie, kto inny jak sam Takeru Uchiha, człowiek który w swym klanie był niemal legendą. Tamten, nie odwracając swego wzroku od płomieni, zadał krótkie pytanie młodszemu kuzynowi.

– Czy poradzisz sobie, z tym że ludzie wciąż będą ginąć? – Takeru zamilkł na moment, a gdy bohater udzielił swej odpowiedzi jeden z głównych dowódców Uchiha kontynuował, wciąż nie odwracając wzroku od blasku ognia, który teraz odbijał się w jego czarnych oczach.

– Zrobiłeś więcej niż ci się wydaje, a ci którzy mieli dowiedzieć się, że nie są bezkarni zrozumieją… Nasze straty będziemy nosić w sercu, a opłakiwać swych bliskich w samotności. Taki jest los każdego shinobi Suyunami Yuri. – Mężczyzna posmutniał na moment, jak gdyby sam właśnie starał się odpędzić złe myśli.

– Kiedy dowiem się czegoś więcej o tych ludziach, dam ci znać… Zasłużyłeś. Uważaj na siebie, teraz i ty stałeś się celem.- - Zajmę się Takagawą –
Po tych słowach Uchiha dosłownie zniknął, a bohater pozostał sam z panoramą płonącego magazynu na horyzoncie. Gdyby okoliczności były inne może by i było, to piękne, teraz jednak bohater stojący tu w zwierzęcej masce czuł ciężar powinności. Musiał rozumieć jak wiele już stracił i jak wielu jeszcze odejdzie w świecie który go otaczał. Takeru pozostawił go z zagadką, jednak wszystko miało się jeszcze wyjaśnić. Yuri stał w swym czarnym kimonie, przypominając aktualnie śmierć… Ostatnimi czasy niósł ją za sobą niczym klątwę wszędzie dokąd się poruszył.

Legenda:
Takagawa
Takeru
Młody Doko
Kelnerka
Koro Tsubaki
Obcy mężczyzna
Drab
Kizaru
Ktoś z tłumu

Po poście gracza misja zakończona sukcesem

[Suyunami Yuri]

Adrenalina blokowała mu jego chłodne kalkulacje. Nie mógł przestać myśleć o tym, co tak kobieta właśnie mówiła. Chciała ot tak po prostu przejść obok niego, gdyby jej status miał coś tutaj znaczyć... Czuł ogromną złość, która tylko narastała przez to czego doświadczał, gdy zamachnął się ostrzem, aby wystrzelić powietrzem nasiąkniętym jego energią wiedział, że postępuje poprawnie. Tacy, jak Takagawa powinni wymrzeć. A skoro miał możliwość pomóc im w tym.. .nikt więcej nie zostanie przez nich zraniony i wykorzystany.

Ale nie posiadała zwoju. Dobrze, że miał maskę, bo mina jego niemocy w tej chwili mogłaby pokazać wszystkim, jak zaczął nienawidzić swojego losu. Dlaczego ktoś musiał umrzeć, kiedy nawet nie zdobył tego po co tutaj przyszli? Miał ochotę zmiażdżyć ich wszystkich. Szczególnie Takagawę będącą pod jego stopą. Wypowiadała kolejny nonsens. Zacisnął palce mocniej wokół rękojeści tanto i postanowił ją zabić. Pierwszy raz w swoim krótkim życiu, jako shinobiego, poczuł, że to jest moment, kiedy z własnej woli zakończy czyjś żywot. Nie był bogiem... ale dla sprawiedliwości Koro. Dla sprawiedliwości jego rodziny. Dla swojej własnej sprawiedliwości... Nie zamierzał pozwolić takiemu syfowi rozprzestrzeniać się dalej.

Uniósł powolnie ostrze i już miał się zamachnąć, aby przeciąć krtań kobiety, ale zauważył, jak wbijają się w jej szyje senbony. Ostrze zatrzymało się tuż przed jej skórą. Była nieruchoma, na pewno żyła... Podniósł wzrok i tuż nad jego głową, na dachu budynku stała zakapturzona postać, ale ewidentnie widział szkarłat Sharingana. Musieli obydwoje wyglądać, jak jakieś mroczne istoty wyłaniające się z cienia. Naturalne oczy Yuri'ego w kolorze czerwieni i szkarłat Doujutsu. Zamaskowany i zakapturzony - nie był to przypadek, że obydwoje tutaj stali.

Wiedział bardzo dobrze kto przed nim jest, ale nie odzywając się, ruszył za nim wzbijając się ponad głowy wszystkich, znikając z ich widoku. Krew zaczęła zwalniać a wszystko, co tworzyło się w jego ciele również znikało i cała adrenalina powoli znikała. Kręciło mu się w głowie od ilości informacji z całego dnia. Wszystko zapowiadało się od początku jakoś przerażająco a samemu doprowadził do masakry skorumpowanych mniejszych jednostek wyżej postawionych ludzi w Sarafutsu, znajdując zdrajczynie. Za cenę jej siostry... przyjaciółki z dzieciństwa Takeru, który zaprowadził go na jeden z wielu wysokich dachów w okolicy, ale idealnie rozświetlając ich twarze, które obydwoje sobie pokazali - starszy ściągając kaptur, zaś białowłosy ściągnął w końcu maskę. Mogli rozmawiać teraz ze sobą, chociaż dla Takeru on był nikim, to dla Yuri'ego on sam był legendą ich szczepu. Może legenda nie była pozytywna w każdych momentach, ale teraz rozumiał to o wiele lepiej.

-Ze śmiercią nie da się poradzić, ani na nią zaradzić. Jednak...- odpowiedział zmieszany, ale nie zamierzał przed nim ukrywać sowich prawdziwych uczuć -Można na nią odpowiedzieć. Skoro los chce, żebym to ja był powiernikiem tej wiadomości to przyjmę to na swoje barki. To tak nie powinno wyglądać...- wskazał za swoje plecy, gdzie leżała Takagawa, pozostawiona samej sobie, uspana, czekająca.

-Wiem, że to wiele nie da i nie wniesie... Ale przykro mi z powodu Koro. Zdążyła podkreślić, że znacie się od dawna. Gdybym był nieco silniejszy... nieco szybszy...- westchnął, na chwilę spuszczając wzrok, ale podnosząc go kilka sekund później, aby spojrzeć mu prosto w oczy, które wyglądały, jakby sam miał już dość dźwigania takiego ciężaru. -Przysięgam, że pozbędę się każdego, kto tak postępuje. Jeżeli zajmie to lata i odbierze mi dobre imię... Ten brud zniknie z imienia naszych ludzi i obywateli.- wyprostował się. Nie pozostało nic, jak powrócić po swoje rzeczy do domu z pięknym ogródkiem i wrócić do posiadłości rodziny z rozmyślaniami o tym, co się wydarzyło i w co wszedł.

I czego już nigdy nie pozwoli ominąć.

z/t