Dom Azumy

[Azuma]

Pośród gęstej zabudowy dzielnicy mieszkalnej, znajduje się obecny dom Azumy, wciśnięty między warsztaty lokalnych rzemieślników. To niewielki, piętrowy budynek, który przez lata służył jako siedziba jednego z mniejszych cechów.

Po upadku Kotei, opuszczony budynek został na szybko odrestaurowany i przydzielony rodzinie Uchiha. Ranga Kōgo, choć nie gwarantowała już dawnego luksusu, pozwoliła przynajmniej na zapewnienie rodzinie odrobinę prywatności

Z zewnątrz widać ślady pośpiesznych napraw – świeże łaty na dachu i naprędce wstawione okiennice kontrastują ze starym kamieniem fundamentów.

Wnętrze jest skromne i funkcjonalne, pozbawione przepychu, do jakiego przywykła rodzina Azumy w Kotei. Parter zajmuje główna izba, pełniąca rolę kuchni i miejsca spotkań. Na piętrze znajdują się dwie niewielkie sypialnie z oknami – jedna dla rodziców, Kazukiego i Miyuki, z kołyską dla jego rocznej siostry – Asami. Druga, jest już skromną kwaterą samego Azumy i mieści niewiele więcej niż matę do spania i skrzynię na jego ekwipunek.

[Azuma]

Poprzedni wątek: Siedziba władzy

W trakcie powrotu do domu, miał o czym myśleć. Cieszył się niesamowicie z otrzymanego awansu, zdając sobie sprawę z tego jak wielkiego zaszczytu dostąpił i jak wielkie wyzwania będą teraz przed nim stały. Niewielu przed nim doszło do tego poziomu, a chyba jeszcze mniej liczni w tak młodym wieku. Miast jednak chełpić tym własne ego, Uchiha ważył w głowie drugie źródło otrzymanych wieści. Świadomośc że stał się celem zabójców, którzy próbowali również zgładzić rodzinę możnych Takedu, tak wiele znaczącą rodzinę dla pozyskiwania środków i poparcia dla działań wojennych klanu, stawiała jego własne znaczenie w nowym świetle. Owszem, teraz był Seinienm i będzie na świeczniku, ale wcześniej działał jako Sakki, a mimo tego został obrany za cel.

Obracając w dłoni słodkie cukierki od Masahiro-dono, Azuma o niemal skręcił w kierunku domu Hiromi. Chciał się z nią spotkać. Dzielić z nią radość i rozterki, które mu teraz towarzyszyły, ale jednocześnie dźwięczały mu w głowie słowa jej brata, który stwierdził, że po trzydniowej podróży bez krzty snu, zasługuje na porządny odpoczynek. Azuma dobrze czytał między zdaniami i wiedział, że prócz odpoczynku, powinien doprowadzić się również i do ogłady.

Spotkanie z Hiromi mu nie ucieknie. Dlatego w pierwszej kolejności postanowił wrócić do domu. Odświeżyć się, porozmawiać z rodzicami i zobaczyć się z małą Asami.
*** Popołudnie upłynęło na świętowaniu. Kazuki – ojciec Azumy, choć zazwyczaj powściągliwy, nie krył dumy, gdy jego syn przekroczył próg domu z nowymi dystynkcjami. Miyuki natomiast, z typową dla matek troską, od razu zaczęła krzątać się przy posiłku, jakby chciała nadrobić trzy dni głodu syna jedną ucztą. Asami – siostra i jednocześnie najmłodszy domownik, siedziała na macie, z nieporadną fascynacją obracając w rączkach drewnianą figurkę. Na widok brata, śmiesznie zmrużyła oczy, jakby próbowała dopasować jego zmęczoną twarz do obrazka który zapamiętała. Gdy jednak brat kucnął i uśmiechnął się, siostrzyczka wyciągnęła rączki, wydając radosny, gardłowy okrzyk.

– Rośniesz jak na drożdżach. Nie grymasisz przy jedzeniu, co? - Azuma rzadko bywał w domu, często podróżował i wypełniał zadania dla klanu. Ale biorąc małą Asami na ręce, poczuł jej słodki ciężar. Przez ostatnie kilka miesięcy zdążyła urosnąć, przybrać na wadze. Pachniała mlekiem… i domem. Jakże to był inny zapach od tego kurzu na drodze czy wyziewów bagiennych. W chwili, gdy małe palce Asami zacisnęły się na materiale jego kamizelki, tuż obok miejsca, gdzie nosił broń, dotarła do niego pełna waga słów Masahiro. Był celem. Był Seinienem. Jego sukcesy przyciągały wrogów, którzy nie zawahaliby się uderzyć w to, co dla niego najdroższe.

– Spójrz na niego, Kazuki - szepnęła Miyuki, stawiając na stole parujące miski. – Wygląda jak ty w jego wieku, ale ma w oczach ten sam niepokój, który towarzyszył twojemu ojcu po nominacji.

Azuma nie odpowiedział od razu. W kieszeni wciąż miał cukierki od Shirei-kana. Jeden z nich, owinięty w kolorowy papier, podał Asami, obserwując z rozbawieniem jej skupienie przy próbie rozpracowania zawiniątka. Przez chwilę, krótką i ulotną, nie był shinobim, Seininem tylko był po prostu starszym bratem. Gdy jednak wstał, powrócił do roli i stanowiska, które dzierżył. – Świat staje się coraz mniejszy, mamo. Obiecuję, że Was nie zawiodę.

Tą samą obietnicę, złożył sobie w duchu. Patrząc na małą Asami, obiecał że nie pozwoli by dym i ogień, który trawił Kotei, zawitał do Sarufutsu i tego domu.
*** Po posiłku, gdy już zbliżała się pora wieczoru, Miyuki napomknęła synowi o zaplombowanym liście, który dotarł przez posłańca z ostatnią karawaną kupiecką. Młody Seinin właśnie kończył sprzątanie i zamierzał wyjść, przewietrzyć się, a może nawet zaszaleć i wejść po elewacji do pokoju Hiromi. Wstrzymał się jednak z tym bo ciekawość zwyciężyła. List był złożony i zalakowany. Na moment serce Uchihy jednak zabiło mocniej. Rozpoznał charakter pisma na kopercie.

Azuma przerwał plombę, a jego wzrok zaczął szybko sunąc po zawartości listu.

List od przyjaciela

Azumo,

gdyby ten świat był prosty, ten list nigdy by nie powstał.
Gdyby klany nie rodziły się z nienawiści, a wojny nie dziedziczyły się razem z imieniem — dziś stalibyśmy ramię w ramię, nie po przeciwnych stronach pola bitwy.

Jesteś moim przyjacielem.
I właśnie dlatego piszę.

Klan Kaminari i klan Uchiha od pokoleń przelewają krew w imię dawnych krzywd. Mówimy, że walczymy o honor, o pamięć przodków, o sprawiedliwość — ale w rzeczywistości walczymy, bo tak zostaliśmy wychowani. Bo ktoś dawno temu zdecydował za nas, kim mamy być dla siebie nawzajem.

Ty i ja próbowaliśmy to zignorować. Przez chwilę wierzyłem, że więź między dwoma shinobi może być silniejsza niż wojna między klanami. Ale wojna nie pyta o przyjaźń. Wojna pożera wszystko, co stoi jej na drodze.

Sharingan stał się sercem tego konfliktu.

To oko nie jest już tylko techniką. Jest symbolem. Narzędziem strachu. Iskrą, która podsyca nienawiść po obu stronach. Każdy kolejny jego użytkownik wierzy, że to on zapanuje nad jego mocą — i każdy kończy w ten sam sposób: prowadzony przez emocje, przez stratę, przez gniew.

Uchiha wierzą, że Sharingan ich chroni.
Ja widzę, że to on prowadzi was ku zagładzie.

Dlatego podjąłem decyzję, która czyni mnie twoim wrogiem nie tylko jako shinobi, lecz także jako przyjaciela.

Muszę przejąć Sharingan klanu Uchiha.

Nie po to, by was upokorzyć. Nie po to, by wygrać wojnę szybciej. Lecz po to, by odebrać wojnie jej najpotężniejsze paliwo. Ktoś musi wziąć na siebie ciężar tej nienawiści i zatrzymać ją — nawet jeśli oznacza to, że historia zapamięta go jako potwora.

Ty wiesz, kim jestem. Wiesz, że nie pragnąłem tej roli. Ale wiem też coś innego: że jeśli ja tego nie zrobię, zrobi to ktoś gorszy. Ktoś, kto nie zawaha się zniszczyć waszego klanu do ostatniego dziecka w imię „zwycięstwa”.

Może mnie znienawidzisz.
Może staniesz przede mną z Sharinganem w oczach i ostrzem w dłoni.
Jeśli tak się stanie — przyjmę to bez sprzeciwu.

Bo prawdziwy shinobi nie zawsze wybiera to, co słuszne.
Czasem wybiera to, co konieczne.

Jeśli kiedykolwiek nadejdzie dzień, w którym ta wojna się skończy, a ty spojrzysz wstecz na tę decyzję — nie proszę, byś mi wybaczył. Wystarczy, że zrozumiesz, że zrobiłem to również dla ciebie.

Anzou Kaminari

Przeczytał raz, a potem i drugi. Przechodząc od jednego zdania, do drugiego. Od jednej myśli, do następnej, Azuma mimowolnie przypominał sobie wspólne chwile na misjach z Anzou. Kaminari był jego przyjacielem i wspólnie marzyli o przyszłości w której będa współpracować, a nie ze sobą walczyć. Gdy czytał po raz trzeci, dopiero do niego docierało, że nie ma to dalej sensu. Nie zmieni w ten sposób sensu tych słów. Anzou podjął decyzję. Zamierzał walczyć i zabijać. Zawsze był zdeterminowany i Azuma nie wątpił że białowłosy nie zawaha się.

Azumę przerażała jednak myśl, do czego Anzou gotów był się posunąć, aby spełnić wizje tego w co wierzył… Wierzył? Azuma nie był tego pewien. Czy Anzou w to wierzył, czy zostało mu to wmówione? Uchiha przetarł zmęczoną twarz. Przed chwilą złożył pewną obietnicę. Wiedział, że jej nie złamie. To oznaczało tylko jedno.

– Przepraszam Anzou, ale nie pozwolę na to. Gdy się spotkamy powstrzymam Cię. - Gdy to powiedział, jego ręka zatrzymała się na medalionie, wisiorku z podobizną połowy shurikena, którą nosił na szyi od czasów turnieju w Watarimono. Naszyjnik traktował niemal jak talizman. Azuma miał go ze sobą zawsze. Wierzył, że przynosi mu szczęście. Teraz spojrzał na niego, zastanawiając się czy druga część dalej należy do Sayuri. Była to kolejna dusza, która odegrała ważną rolę w jego życiu, w swoim czasie. Ją również nazywał przyjacielem. Czy jednak dalej nim była? Czy wciąż żyła? Westchnął, chowając medalion za koszulę, a także odkładając list od Anzou na kant stołu. Nie wiedział, jak odpowie na to i czy w ogóle to zrobi. Świadomość że człowiek, którego bronił własnym życiem i który robił to samo dla Ciebie, od teraz stanie się twoim śmiertelnym wrogiem, bolała. – Obym nie wyczerpał całego Twojego szczęścia.

Przez kilka następnych chwil, rozmyślał. Trwało to kilka, kilkanaście minut, po czym pokręcił głową, wypowiadając krótkie “dość”. Azuma sięgnął po czyste kartki papieru, a potem roztarł pałeczkę tuszu, namoczył pędzel i pewnym ruchem zaczął nanosić treść. Gdy skończył, odczekał aż pismo zaschnie, po czym złożył papier i go zalakował, w podobny sposób w jaki uczynił to wcześniej Anzou. Ukończywszy pracę, pozbierał wszystko, na biurku pozostawiając porządek.

Wychodząc poinformował, że wróci później.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi zapukała do drzwi domu Azumy, kiedy było już po południe. Letnie słońce nadal było wysoko na niebie. Czekają na otwarcie drzwi, obserwowała przechodzących po ulicy ludziach, z których, jak się wydawało, coraz więcej było żołnierzami, których wzywano z całego Północnego Ryuzaku oraz samego Ryuzaku. Armia Ryuzaku i zebranie ich armii miało być już niedługo, a ona zdawała sobie sprawę, że wtedy już wszyscy będą zajęci.

Następna część wojny. Uchiha kontratakują. Razem z Ryuzaku. Wiele będzie się działo.

Drzwi otworzyła jej pani domu. Hiromi, trzymając w ramionach jedwab, którym było zawinięte zawiniątko - długie, ale całkowicie schowane, czuła, że serce jej bije jak oszalałe. Na widok kobiety, natychmiast się pochyliła w pełnym szacunku ukłonie i przywitała.

- Dzień dobry, Miyuki-san. Jestem Uchiha Hiromi. Czy zastałam Azumę-kuna? - zapytała nieco nerwowo. Mocniej ścisnęła swoje zawiniątko.

Kobieta, z uśmiechem na twarzy, zaprosiła Hiromi do środka, po czym zawołała Azumę.

I tak Azuma ją zastał, z długą tyczką, która może była mniejsza od niej samej o maksymalnie 40 cm, owiniętą jedwabiem oraz w połowie przerażonym, w połowie zdeterminowanym spojrzeniem.

[Azuma]

Poprzedni wątek: Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”
***

Timeskip po spotkaniu klanowym Uchiha Parę dni później, doszło do zebrania klanowego. Było to doniosłe wydarzenie – w jednym miejscu zebrano najważniejszych przedstawicieli Uchiha. Radnych i starszyznę klanu, Seninów, Kogō i Sentokich. Jeśli wróg chciał zakończyć wojnę, nie byłoby lepszego momentu do ataku. Na szczęście do niczego takiego nie doszło i możliwe było podjęcie ważnych decyzji. Zatem oprócz nominantów, nakreślono plan działania i osoby odpowiedzialne za ich wykonanie. Wśród nich był i on, Azuma Uchiha.

Niedługo potem, zgodnie z wcześniejszymi planami, w samo południe Hiromi stanęła u progu ich domostwa. Drzwi otworzyła sama pani domu, a na widok gościa na obliczu Miyuki zagościł szczery i wyjątkowo szeroki uśmiech. Kobieta, kłaniając się uprzejmie, zaprosiła Hiromi do wnętrza, a następnie melodyjnym głosem zawołała syna. Gość został wprowadzony do pomieszczenia zaadaptowanego na pokój gościnny, gdzie na matach tatami panował minimalistyczny porządek. Przy niskim stoliku siedział Kazuki, powoli sącząc parujący napar z ziół, którego aromat wypełniał całą izbę.

Głowa rodziny odstawiła czarkę i uśmiechnął się łagodnie na widok Hiromi. – Miło cię w końcu u nas widzieć, Hiromi-san – odezwał się z nieskrywaną serdecznością Kazuki. – Azuma często o tobie wspominał i przyznam szczerze, że bardzo chciałem cię poznać. Cieszę się, że mój syn ma kogoś takiego u swojego boku. Rozgość się, czuj się jak u siebie.

Wkrótce dołączył do nich Azuma, niosąc na rękach małą Asami. Dziewczynka, będąca najmłodszym i najradośniejszym domownikiem, mocno obejmowała brata za szyję, z ciekawością przyglądając się nowej twarzy. Seinin, podobnie jak wcześniej jego matka, przywitał Hiromi uśmiechem. Choć od razu dostrzegł przedmiot skryty pod jedwabnym materiałem w jej dłoniach, przez grzeczność nie pytał o niego, domyślając się, że to upominek dla rodziny.

– Hiromi, poznałaś już moich rodziców... a to jest Asami, najmłodszy członek naszej rodziny – powiedział Azuma, a w jego głosie pobrzmiewała duma zmieszana z czułością. – Cudowna, prawda? Wydaje mi się, że już cię polubiła.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Na widok ojca Azumy i jego słów, Hiromi się zarumieniła i przywitała go głębokim ukłonem.

- To dla mnie zaszczyt, Kazuki-san. To ogromna radość poznać rodziców Azumy-kuna.

Przysiadła w seiza kiedy czekała na Azumę, trochę zakłopotana - chciała sprawiać jak najlepsze wrażenie - ale kiedy wszedł do środka, Hiromi wstała i również się z nim przywitała. Uśmiechała się szeroko na jego widok oraz na widok jego siostrzyczki.

- Hai, to wielka radość poznać twoich rodziców! I witaj, Asami-chan! - powiedziała i podeszła bliżej, ale też ostrożnie, żeby nie wystraszyć dziecka. Po chwili wyciągnęła z połów prostego kimona, które miała na sobie, zabawkę - wełnianą wronę. - Twój onii-san ma swojego wroniego przyjaciela, może ty też powinnaś? - dodała i podała zabawkę dziewczynce. Jeżeli nie wzięła, podała ją Azumie i nie męczyła dziecka, o ile sama Asumi się nią nie zainteresowała. Jeżeli - jak najbardziej pobawiła się z dziewczynką.

Hiromi zapewniła, że wpadła tylko na chwilę, ale usiadła z rodziną Azumy, zamieniając uprzejmości i chwilę rozmawiając o obecnej sytuacji. Nabrała trochę swobody po pierwszym zakłopotaniu, ale rodzina była bardzo miła. W końcu jednak przeszła do tego, dlaczego naprawdę się zjawiła w jego domu.

- Ja chciałam… Azuma… - zwróciła się do młodszego mężczyzny. Nie przeszkadzało jej to, że byli w pokoju gościnnym, przy jego rodzinie. - Generale - dodała, lekko się rumieniąc. Odwróciła się, siedząc w seiza i wzięła do rąk swój pakunek. Położyła go przed sobą. - Nie wiem, co powiedzieć. Czeka cię bardzo odpowiedzialne zadanie i losy naszego klanu spoczywają w twoich rękach. I wierzę głęboko, że sprostasz temu zadaniu, jednocześnie chcąc pomóc ci je osiągnąć.

Hiromi delikatnie odpakowała swoje zawiniątko. Przed nią leżała długa katana - tachi. Pochwa miecza była ciemnoczerwona, z subtelnym, czarnym wzorem przedstawiającym ptaka, w którego oku świecił Sharingan. Na końcu rękojeści był przyczepiony łańcuszek z piórem czarnego ptaka.

Młoda kobieta, w sposób bardzo tradycyjny i z pełnym szacunku, ujęła miecz w obie swoje dłonie na płasko i z głębokim ukłonem podała go Azumie.

- To mój prawdziwy prezent na twój awans na Seinina i zostania generałem. Karasu no Tsubasa - Skrzydło Kruka. Chciałabym, żeby ten miecz ci służył w obronie naszego klanu oraz twoich najbliższych. Posiada on również dozownik trucizny na miecz, a ja składam obietnicę, że nauczę się go wypełniać tym, czego Dzicy używali przeciwko nam.

  Ukryty tekst

[Azuma]

Azuma obserwował z uśmiechem, jak Hiromi z naturalnym wdziękiem nawiązuje nić porozumienia z jego rodziną. Widok Asami, która z nieskrywaną ciekawością wyciągnęła rączki po wełnianą wronę, sprawił, że na jego twarzy pojawiło się wyraźne rozbawienie. Mała z powagą godną dorosłego zaczęła badać nową zabawkę, podczas gdy Miyuki i Kazuki z uwagą przysłuchiwali się rozmowie, doceniając skromność i takt swojego gościa. Choć skromność była tutaj niedopowiedzeniem, zważając na podarunek który krył się za jedwabiem.

Atmosfera w pokoju gościnnym zagęściła się, gdy Hiromi zwróciła się do wybranka określeniem zaczerpniętym z zebrania klanowego. Słowo „Generale” od razu zwróciło uwagę i zmusiło do zachowania powagi, jakby przypominając o zobowiązaniu, jakie zostało złożone na karb dziewiętnastoletniego syna Kazukiego, najmłodszego Seinina w klanie. Kazuki odstawił czarkę z naparem, prostując plecy, a Miyuki położyła dłoń na ramieniu męża – oboje z szacunkiem obserwowali scenę, gdy Hiromi zwracała się bezpośrednio do ich syna, ujawniając co kryło się za zasłoną tkaniny.


– Hiromi… – zaczął, a jego głos, choć spokojny, zdradzał głębokie poruszenie. Uchiha przyjął miecz z należytym namaszczeniem, czując pod palcami chłód metalu i fakturę rękojeści zdobionej czarnym piórem Powoli wysunął ostrze z pochwy, pozwalając, by światło wpadające przez okno zagrało na stali. – Skrzydło Kruka… – powtórzył wypowiedzianą przez Hiromi nazwę, a dłoń Seinin znalazła się na tepej stronie broni, sunąc powoli po nieskazitelnej stali. – To odpowiednia nazwa… Dziękuje Hiromi, to prawdziwe arcydzieło. Obiecuję Ci przed moimi rodzicami i moją siostrą, że Karasu no Tsubasa na pewno się do tego przysłuży.

Kazuki skinął głową, z zadowoleniem patrząc na syna. – Piękny oręż – mruknął ojciec Azumy. – I rzadki gest. Pamiętaj, synu, że broń jest tak silna, jak wola człowieka, który ją dzierży. Hiromi-san dała ci coś więcej niż tylko stal… dała ci cząstkę swojej wiary.

Azuma przeniósł spojrzenie z podarunku na Hiromi, a potem podszedł i ją przytulił. Cichy szept dosięgnął jej ucha. – Ta obietnica dotycząca trucizn jest bezcenna. Wiedza i umiejętności wroga obrócone przeciwko im samym… Tak, to właściwa kara. Za to co uczynili ojcu… nam wszystkim. Dziękuję Ci za ten dar i za zaufanie.

Widząc, że emocje opadły, a nowa broń spoczęła bezpiecznie obok właściciela, Miyuki postanowiła przejąć inicjatywę. – Skoro najważniejsze sprawy zostały już omówione, nie pozwolę, byś opuściła nasz dom głodna, Hiromi-san. odezwała się ciepło. – Przygotowałam nieco świeżych Ehō-maki oraz zimną herbatę z miętą, by przynieść ulgę w tą pogodę. Usiądźmy wszyscy razem, będzie nam miło. Rzadko mamy gości.

Miyuki wyszła na chwilę do kuchni, by po chwili wrócić z tacą. Zapach ryżu i świeżych ryb wypełnił pokój, rozluźniając też atmosferę. Kazuki wziął Asami na kolana, jednocześnie robiąc więcej miejsca dla Azumy i Hiromi, tak by usiedli koło siebie. Seinin położył swoją dłoń na złożonych rękach Hiromi i pozwolił sobie na tę ostatnią chwilę spokoju przed kolejnymi wyzwaniami, ciesząc się obecnością bliskich.

Chwilę później zaczęły się rozmowy, przerywane jedzeniem. Zarówno Hiromi jak i Miyuki z Kazukim, mogli lepiej się poznać, a Asami lepiej poznać z nową i jakże ważną osobą w swoim życiu.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi, tak naprawdę, chciała dość szybko uciec, żeby powrócić do swoich zadań i treningów. Kiedy jednak Miyuki zaproponowała coś do jedzenia, a w ogóle ona wręczyła Azumie podarek przy jego rodzicach - nie wypadało od razu wyjść. I tak naprawdę nie chciała. Rodzina Azumy była naprawdę w porządku. Nic dziwnego, że wychowali wspaniałego syna i, teraz, wychowują wspaniałą córkę.

Dlatego dziewczyna spędziła z nimi przemiłe popołudnie, troszeczkę rozmawiają o tym, troszeczkę o owym. Sama Hiromi miała kilka ciekawych ploteczek ze świata - jako siostra Shirei-kana czasami słyszała o tym lub owym. Trochę rozmawiali o wojnie, trochę o życiu w Sarufutsu. Nic szczególnie ciężkiego oraz nie tylko lekkie tematy.

Wyszła żegnając się ze wszystkimi i zapraszając kiedyś do jej domu na kolację. Zrobiła to lekko, zupełnie, jakby nie zapraszała rodziców swojego partnera na kolację do Shirei-kana. Ale dla niej to wydawało się odpowiednie. Z Azumą pożegnała się pod drzwiami.

Teraz miał przyjść czas na treningi, spotkania miedzy treningami oraz wszystko, co należało zrobić przed rozpoczęciem kampanii wojennej.

[z/t]

[Azuma]

Spotkanie z Hiromi w domu Azumy miało przyjemny przebieg. Rodzice Seinina i jego siostra mogli lepiej poznać jego wybrankę, a Hiromi z kolei ludzi którzy odpowiadali za wychowanie i to jakim Azuma był człowiekiem. Po pierwszych badawczych pytaniach i ostrożnych odpowiedziach, niebawem wkradło się rozluźnienie, a nawet chichot. Nim się obejrzeli, była już płynąca serdeczność z każdej strony. Wkrótce południe przerodziło się w wieczór i przyszedł też czas na rozstanie.

  Ukryty tekst