Wschodnie Atarashi

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wyprawa- Ranga C - "Drugi Pakt"
3/14
Risu

Yoshiro milczał przez chwilę po twoich słowach, jakby ważył w głowie, czy powinien się z tobą targować o kolejność działań. W końcu tylko ciężko wypuścił powietrze z płuc, odstawiając kubek.

- Dobrze. - Skinął głową, jakby akceptował coś oczywistego. - Zaczniemy od najświeższego miejsca. Trzeci patrol, ten sprzed czterech dni. Potem, jeśli starczy światła, pokażę ci, gdzie znaleźliśmy dwa pierwsze.

Jednym, wprawnym ruchem zgarnął raporty ze stołu do skórzanej teczki, drugą dłonią sięgając po wiszący na kołku płaszcz.

- Wezmę ze sobą czterech ludzi... i chłopaka. - dodał po chwili, jakby dopiero teraz dopinając w głowie skład grupy. - Tego, który wrócił z trzeciego patrolu. Niech pokaże dokładnie, gdzie uciekł, co widział. I tak nie pozbędzie się tego z głowy, dopóki tam nie wróci. -

Nie czekał na dłuższą wymianę zdań. Wyszedł pierwszy na dziedziniec, zostawiając za sobą zaduch atramentu i drewna. Kilka krótkich rozkazów wystarczyło, by mała grupa zaczęła się zbierać przy bramie: strażnik z blizną, którego widziałaś wcześniej; niższy, barczysty żołnierz o krótko przystrzyżonych włosach; jeszcze dwóch ludzi z włóczniami i krótkimi wakizashi u pasa. Na końcu przyprowadzono chłopaka.

Był wyraźnie młodszy od reszty, może niewiele starszy od świeżo przeszkolonego shinobi z Atarashi. Na ramionach wisiał mu za duży płaszcz, pod którym kości policzkowe odznaczały się zbyt wyraźnie. Miał krótko przycięte włosy, pod oczami ciemne cienie; ręce, kiedy poprawiał pas, drżały lekko, choć starał się to maskować, zaciskając palce na materiale. Gdy jego spojrzenie na moment spotkało się z twoim, odruchowo nim uciekł, spoglądając w bok.

- Taro. - przedstawił go sucho Yoshihiro. - Ostatni z trzeciego patrolu. -

Chłopak skinął niepewnie głową w twoją stronę.

- P-pokażę... - wydusił, głos miał suchy, jakby gardło wciąż pamiętało krzyki sprzed kilku dni. - Pamiętam, kędy uciekałem. -

- No i świetnie. W drogę. - uciął dowódca, nie przeciągając chwili.

Ścieżka do miejsca trzeciej masakry odrywała się od głównego traktu mniej więcej po kwadransie marszu. Najpierw szliście jeszcze szeroką, rozdeptaną drogą, na której ślady kopyt, butów i wozów mieszały się w jedną, brązową maź. Potem Yoshihiro skinął głową w stronę Taro, dając mu niemy sygnał do przejęcia prowadzenia.

Chłopak ruszył przodem, trzymając włócznię nieco zbyt wysoko, jak ktoś, kto nie do końca wie, czy użyje jej dziś do walki, czy tylko dla otuchy.

- Z-tędy. - mruknął, niepewnie zerkając na bok. - Patrol miał iść do wsi na wschodzie. Zawsze tędy chodziliśmy, bliżej niż główną trasą, jak się zna ścieżki... -

Szlak szybko zwęził się do wąskiej ścieżki, bardziej przypominającej trop zwierzyny niż ludzką drogę. Grunt robił się miększy, miejscami wręcz nasiąknięty wodą; buty zapadały się z chlapnięciem, oddając z powrotem błoto i brunatne kałuże. Pojawiły się pierwsze kładki: dwie, trzy bele rzucone niedbale w poprzek płytszych rozlewisk, na tyle chybotliwe, że trzeba było uważać na każdy krok.

Wokół gęstniała bagienna roślinność. Trzciny, turzyce, krzaki o nagich jeszcze gałęziach, gdzieniegdzie pojedyncze, powykręcane drzewka, które zdołały zapuścić korzenie na bardziej zwięzłym podłożu. Powietrze było ciężkie od wilgoci, niosło ze sobą słodkawy zapach gnijących liści i zastałej wody. Gdzieś z boku odzywały się ptaki wodne, raz w trzcinach po lewej coś cięższego zaszumiało i uciekło dalej, zanim ktokolwiek zdążył to dostrzec.

- Pierwszy patrol zaginął cztery tygodnie temu. - odezwał się po chwili barczysty żołnierz, jakby chciał wypełnić ciszę suchymi faktami. - Sześciu ludzi. Nie wrócili na noc. Dzień później za nimi ruszył drugi, tym razem ośmiu. Też nie wrócili. -

- Trzy tygodnie temu wysłałem szesnastkę. Z zakazem angażowania wroga, chyba, że wpadną w zasadzkę, ale nawet wtedy mieli się wycofać. - wszedł mu w słowo Yoshihiro, nie odrywając wzroku od ścieżki przed sobą. - To oni znaleźli szczątki obu patroli. Zebraliśmy, co się dało rozpoznać, wróciliśmy i poszedł meldunek do Atarashi. Od tamtej pory patrole ograniczyłem do okolic strażnicy. -

Wzrok jego ludzi na moment opadł, jakby każdy z nich pamiętał, co widział tamtego dnia. Taro skulony nieco bardziej, gdy padły słowa o szczątkach.

- Wieśniacy też przestali przychodzić z daninami. - dodał po chwili dowódca, sucho. - Nie mieliśmy ludzi, żeby ich pilnować. Ani sumienia, żeby ściągać z nich ostatnie ziarno po tym, co widzieliśmy. -

Więcej nie doprecyzowywał. Droga szła dalej, z każdym krokiem odzierając was z suchego gruntu na rzecz grząskiej, miękkiej ziemi, aż w końcu znów zaczęła delikatnie się podnosić. Bagno ustępowało miejsca twardszemu, porośniętemu mieszaniną trawy i mchu pagórkowi. Kilka niskich drzewek, pokrzywionych od wiatru, sterczało samotnie pośrodku.

Taro zwolnił, ramiona pod płaszczem jeszcze bardziej się napięły. Zatrzymał się dopiero na skraju suchszego terenu, jakby jakaś niewidzialna granica oddzielała go od środka polany.

- T-tu... - powiedział cicho, wskazując włócznią. - Tu... to się stało. -

Na pierwszy rzut oka nie było już ciał. Ziemia mówiła jednak sama za siebie. W kilku miejscach ściółka była starta do gołego, ubitego gruntu. Trawa, tam gdzie pozostała, leżała przyciśnięta ku ziemi, jakby coś ciężkiego wielokrotnie po niej przeszło lub się po niej szamotało. Plamy krwi - znacznie świeższe niż to, co opisywały raporty sprzed tygodni - tworzyły ciemne, nieregularne kałuże i smugi. Deszcz i wilgoć zaczynały już je zmywać, ale wciąż miejscami dało się odróżnić granice świeższych skrzepów.

Kiedy podeszłaś bliżej, detale zaczęły się układać w całość. Przy jednym z takich miejsc odciski butów - ciężkich, żołnierskich podeszw - mieszały się z głębszymi, podłużnymi bruzdami, jak po czymś ostrym, wąskim, wbitym w ziemię z dużą siłą. Rysy nie były szerokie; przypominały raczej ślady po pazurach, ciągniętych w pośpiechu lub w trakcie szarpaniny.

Na pniu najbliższego drzewa kora była zdarta na wysokości mniej więcej ludzkiego barku. Jasne drewno pod spodem przecinał wachlarz wąskich, równoległych zarysowań - znów bardziej pazury niż klinga. Nad nimi, rozlana w poziomie, widniała gruba plama zaschniętej krwi, która spłynęła niżej cienkimi stróżkami.

Przy skraju pagórka, tuż przed miejscem, gdzie suchy grunt przechodził z powrotem w miękkie błoto, dostrzegłaś coś jaśniejszego pośród trawy. Kiedy się pochyliłaś, mogłaś rozpoznać fragment ludzkiej kończyny - reszty przedramienia z nadgarstkiem i strzępami mięsa przy stawie. Kości w kilku miejscach były nagryzione; brzegi wyglądały na poszarpane, jakby coś ogryzało je w pośpiechu. Kilka paliczków leżało oddzielnie, rozsypane w niewielkim promieniu.

Taro wciągnął gwałtownie powietrze, jakby odtworzenie tego widoku na żywo ściągnęło mu na kark tamten dzień.

- On... - zaczął, głos mu zadrżał. - On wyglądał jak człowiek. Najpierw. Taki... normalny. Mówił coś do nas, że nie chce walczyć, że ma tylko pytania... Goro i Takashi mu nie wierzyli, chcieli go zabrać do strażnicy, bo myśleli, że to Uchiha jaki. Albo jeden z ich szpiegów. A potem... -

Zamknął na chwilę oczy, jakby próbował odpędzić obraz, ale słowa już wypłynęły.

- W jednej chwili twarz mu się zmieniła. Zęby... kły, jak u zwierza. Pazury... Wyciągnął ręce i paznokcie urosły jak szpony. - uniósł drżącą dłoń na wysokość swojej twarzy, jakby sam chciał zobaczyć, czy jego palce są nadal ludzkie. - Potem krzyknął coś i... nagle wokół był tylko pył i kurz. Nic nie widziałem. Tylko wrzaski, a obok - warczenie jego, nieludzkie takie. I ten... ten zapach krwi. -

- Starczy, Taro. - uciął spokojnie Yoshihiro, zanim chłopak wpadłby w spiralę wspomnień. Spojrzał na ciebie. - Wracał na czworaka. Półprzytomny. Na moje brzmi to jak jakiś oni. -

Rzut oka na ślady wokół wystarczał, by dostrzec, że to, co tutaj zaszło - rzeczywiście było pokazem brutalnej siły, ale i precyzji. Wskazywało na coś szybkiego, ostrego, działającego z bliska - pazury, kły, krótkie szarpnięcia, ugryzienia. Wiatr poruszył nagimi jeszcze gałęziami rachitycznych drzewek, niosąc ze sobą mieszaninę zapachu bagna i świeższej krwi, której ziemia nie zdążyła jeszcze do końca wchłonąć. Polana, choć teraz pusta, nadal była naznaczona chaosem krótkiej, panicznej walki piątki ludzi z kimś - lub czymś - co nie zamierzało okazywać litości wojownikom Atarashi.

---

Aiko - wygląd
Shigemi
Yoshihiro
Taro - chłopak, który przeżył
-
-

[Risu]

Kiedy kapitan się zastanawiał, stałam niewzruszona i obserwowałam go wyczekująco, nie mając najmniejszego zamiaru odpuścić. Kiedy wreszcie podjął jedyną dobrą w tej sytuacji decyzję, skinęłam głową i pozwoliłam mu prowadzić. Kiedy za nim podążałam, obserwowałam uważnie mijanych żołnierzy, starając się ich mniej więcej zapamiętać.
- W porządku, może się przydać na miejscu. - potwierdziłam mężczyźnie, nie zwalniając nawet i wciąż podążając za nim. Kiedy przedstawił mi Taro, zmierzyłam go od stóp do głowy. Właściwie nie wiem czego szukałam, jednak zdawało mi się adekwatnym abym mu się przyjrzała, choćby i po to aby sprawiać wrażenie osoby w pełni kompetentnej.

- Yhymmm... Jako jedyny przeżyłeś. Interesujące... - powiedziałam podchodząc bliżej i złapałam go trochę szorstko za szczękę i obróciłam głowę w prawo i w lewo aby przyjrzeć mu się nieco lepiej.

- Tak, ruszajmy, nie ma czasu do stracenia. - powiedziałam, odwracając się od chłopaka i ponownie podążając za kapitanem Yoshihiro.

Kiedy zaczęli opowiadać nieco więcej w trakcie drogi, spoglądałam pomiędzy mówiącymi.

- Słusznie. Nie ma sensu rzucać ludzi w nieznane, szkoda jedynie że tak późno mnie tutaj wysłali, możliwe że dałoby się jeszcze bardziej ograniczyć straty w ludziach... - powiedziałam a w moim głosie dało się odczuć coś na kształt smutku lub rozczarowania.

- Wiecie może czy wieśniacy również mieli styczność z tym czymś? Jakiekolwiek zaginięcia czy cokolwiek co mogłoby na to wskazywać? - zapytałam się spoglądając kolejno po całej grupie, starając się dojrzeć jakąkolwiek reakcję u kogokolwiek.

Kiedy doszliśmy na miejsce, zatrzymałam się z brzegu polany. Choć nie było tego widać na pierwszy rzut oka, z każdą następną chwilą spędzoną na obserwacji, zauważałam kolejne szczegóły, które jasno wskazywały na to że odbyła się tutaj dość krwawa walka. Zmrużyłam oczy i przeszłam się po polanie, przyglądając bliżej wszystkim poszlakom jakie się tutaj pojawiały.
- Interesujące... - powiedziałam łącząc w umyśle kropki, dzięki czemu prowadziłam rekonstrukcję wydarzeń jakie miały miejsce na polanie.

- Yhymmm... Kły, pazury... Rzeczywiście brzmi jak Oni. Jakich był rozmiarów po przemianie, pamiętasz może? I czy zadał w końcu te pytania co chciał zadać? Jakie to były pytania? Pamiętasz może mniej więcej o której godzinie tutaj byliście? - zapytałam się Taro, rzucając okiem w jego kierunku.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wyprawa- Ranga C - "Drugi Pakt"
4/14
Risu

Taro odruchowo cofnął się o pół kroku, jakby same twoje pytania zbliżały go z powrotem do tamtej chwili. Przełknął ślinę, spojrzał gdzieś obok ciebie, nie potrafiąc utrzymać kontaktu wzrokowego.

- Yhymmm... - wymamrotał najpierw, jakby odwlekał odpowiedź, ale w końcu zmusił się do dalszych słów. - Był... większy. Nie jak koń, ale... - uniósł dłoń nieco powyżej własnej głowy. - Wyższy ode mnie. Szerszy w barach. Plecy mu się zrobiły takie... jak u wilka, albo niedźwiedzia, który ma zaraz zaatakować. Twarz... Jak mu urosły kły, to... paszcza mu się zmieniła, tak jakby rozciągnęła się. I oczy, takie jak... jak u wściekłego zwierza. -

Zamilkł na moment, wyraźnie szukając w pamięci reszty.

- Pytanie... - wymówił powoli, jakby smakując to jedno słowo. - Zanim się zmienił, spojrzał na nas i zapytał, czy jest wśród nas shinobi. Tak dokładnie powiedział. Goro go wyśmiał, że shinobi nie będą się po bagnach szlajać z byle patrolem, Takashi kazał mu rzucić broń i podejść. Chcieli go związać i przyprowadzić na strażnicę, bo... bo myśleli, że coś ukrywa. On wtedy tylko prychnął, jakbyśmy marnowali mu czas. To się Goro nie spodobało, dał rozkaz żeby go siłą brać. Chłopaki ruszyły do przodu, a potem... -

Taro zamknął oczy na ułamek sekundy.

- W jednej chwili ta twarz mu się właśnie zmieniła. Zęby... kły, jak u zwierza. Pazury... Wyciągnął ręce i paznokcie urosły jak szpony. - uniósł drżącą dłoń na wysokość swojej twarzy, jakby sam chciał zobaczyć, czy jego palce są nadal ludzkie. - Krzyknął coś, zrobiło się pełno pyłu, nic nie widziałem. Tylko wrzaski i to jego warczenie... I zapach krwi. Dużo krwi. -

Głos na ostatnich słowach prawie mu się załamał, ale połknął resztę, zaciskając zęby.

Yoshihiro przez cały ten czas milczał, stojąc nieco z boku. Teraz zbliżył się o krok, wodząc spojrzeniem po śladach, które już zdążyłaś obejrzeć.

- Jeśli chodzi o wieśniaków... Za dużo ci nie powiem. - odezwał się sucho. - Oficjalnie nie zgłaszali zaginionych. Nieoficjalnie... najbliższa wieś przestała przysyłać ludzi z daninami mniej więcej wtedy, kiedy zniknęły dwa pierwsze patrole. My też nie cisnęliśmy, żeby wszystko dowieźć na czas, bo bardziej mnie nasi ludzie już wtedy obchodzili. -

Jeden z żołnierzy, ten barczysty, odchrząknął niepewnie.

- Kapitanie... - zaczął, ważąc słowa. - Była jedna rzecz. Ze trzy tygodnie temu... albo trochę mniej. Stary Haru, ten z bliższej wsi, przyszedł pod bramę. Sam, bez wozu. Krzyczał, że jeśli dalej będziemy wyciskać z nich ostatnie ziarno, to ich kami odwrócą twarze. Że jak dalej będziemy przysyłać ludzi po zapasy, to obudzą się stare duchy, które pamiętają, jak to było przed Murem. Myśleliśmy... że gada ze złości. Odesłaliśmy go, kazaliśmy się uspokoić i wrócić z daniną, jak się ogarną. -

Na moment zapadła cisza, cięższa niż wcześniej. Słowa Haru, wypowiedziane wtedy jak zwykłe wiejskie straszenie, w świetle ostatnich tygodni brzmiały inaczej.

Yoshihiro ścisnął mocniej pochwę miecza, ale tym razem bez ostrego tonu.

- Zimą każdy by mówił, że nie ma z czego żyć. - rzucił krótko, bardziej do siebie niż do ciebie. - A my mieliśmy rozkaz pilnować, żeby magazyny nie opustoszały. Nikt wtedy nie mówił nic o demonach. Zresztą te miały zostać za Murem. -

Polana milczała, nasycona ciężkim zapachem krwi i bagna. Wśród śladów, które już widziałaś, po chwili dostrzegłaś drobiazgi: krótkie, wklęsłe odciski, jakby ktoś przez moment poruszał się na czworaka, wbijał w ziemię nie tylko dłonie, ale i stopy jak zwierzę. W jednym miejscu ślady ludzkich butów urywały się nagle, a dalej w błocie widniał tylko pojedynczy, rozmyty, ale głębszy odcisk - coś pomiędzy stopą a łapą.

Wszystko to, zestawione z opowieścią Taro, tworzyło bardzo czytelny obraz. Czymkolwiek był napastnik, został sprowokowany przez patrol. Z drugiej strony, jeżeli byłby to człowiek, może sam shinobi, to pewnie nic by nie stało mu na przeszkodzie, żeby po prostu się wycofać, zamiast dokonać... czegoś takiego. Pazury, kły, krótkie, zabójcze ataki rozszarpujące ludzi na strzępy. To już wskazywało na pełnoprawnego oni, który nagle wyrósł im przed nosem.

- Tam pierwszy padł Goro... - dodał cicho chłopak, wskazując miejsce, gdzie ziemia była najbardziej zryta, a na drzewie widniała szeroka plama krwi. - Poszedł do przodu, żeby mu skuć ręce. Jak pył opadł, to... już go nie było całego. -

Przełknął ślinę.

- Dalej nie pamiętam dokładnie. Biegłem. Potknąłem się tam. - wskazał kawałek stoku pagórka, gdzie trawa była przydeptana w jednym, samotnym miejscu, a zaraz obok widniało rozchlapanie krwi jak po nagłym upadku. - Ktoś krzyczał moje imię, ale... nie wiem, kto. -

Yoshihiro pozwolił mu skończyć, po czym skinął głową, jakby zamykał ten etap.

- Wystarczy. Na dziś powiedziałeś dosyć. -

Zwrócił się do ciebie.

- To miejsce mamy obejrzane. - jego głos wrócił do rzeczowego tonu dowódcy. - Jeśli to, co tu widzisz, zgadza się z twoją rekonstrukcją, możemy po zmroku wrócić na strażnicę, a jutro ruszyć w stronę wsi. Najpierw bliższa. Tam mieszka Haru. Jak nic się nie stało, to przynajmniej powie ci wprost, co takiego mieli nam do powiedzenia, że woleli straszyć kami niż przyjść z normalną skargą. -

W jego słowach nie było jednoznacznej wiary ani w oni, ani w cokolwiek innego - raczej chęć uporządkowania chaosu według prostego schematu: kolejnych punktów na mapie, które trzeba sprawdzić, a których do tej pory nie chciał ruszać bez shinobiego po swojej stronie.

---

Aiko - wygląd
Shigemi
Yoshihiro
Taro - chłopak, który przeżył
-
-