Obóz Yuki Mikoto

[Minoru]

Hoshi wzniosła się na wyżyny swych umiejętności i wymalowała im coś co powinno być mapą, choć Rakurai miał nie lada problemy by zrozumieć co się na niej znajdowało. Nie skomentował jednak tego faktu, widząc, że był chyba jedyną osobą która miała z tym trudność. Dlatego przyglądał się jej dłużej, mając nadzieję, że w końcu nabierze ona jakiegoś sensu. I tak też się stało. Nagle gdy załapał pierwszy punkt orientacyjny, wszystko zaczęło nabierać sensu. Minoru mógł odetchnąć z ulgą. Lecz wtedy pojawił się kolejny problem. Jego pytanie o wiadomość którą otrzymał Kodari i chęć dowiedzenia się, czy jego przełożeni wiedzą o ruchach wroga, spowodowała, że skupiło się na nim co najmniej kilka par oczu. Minoru czuł się jakby właśnie stawał się tu osobą niechcianą. Przez sekundę nawet poczuł wstyd, myśląc czy nie uraził Hoshi, lecz uczucie to zniknęło równie szybko jak się pojawiło. Miał prawo wiedzieć. Dlatego wbił swoje spojrzenie w kobietę, oczekując na jej odpowiedź. Jeżeli pozostali mieli coś przeciw niemu, będą mogli sobie to przedyskutować na zewnątrz.
Gdy Hoshi wreszcie zechciała mu odpowiedzieć, to skinął jej głową na znak zrozumienia. Czuł się gotowy do wyruszenia. Wtedy wyczuł coś jeszcze, coś czego nie spodziewał się wyczuć. Zwalczył chęć spojrzenia w tamtym kierunku i postanowił zachować tą informację dla siebie. Wtedy nadszedł kolejny atak, tym razem ze strony Ariiego. Chłopak wyraźnie zmienił się od ostatniego spotkania. Stał się bardziej zuchwały i pewny siebie. Po tamtym wystraszonym chłoptasiu nie pozostał nawet ślad, co tylko zwiększyło podejrzenia Minoru co do Ariiego. Bez słowa ukłonił się Hoshi, najniżej jak potrafił i poprawiając obie ze swoich katan wyszedł na zewnątrz. Nie potrzebował niczego kupować. Jego wyposażenie było pełne tego czego potrzebował. A przynajmniej tak mu się wydawało.
Zamiast tego udał się do tutejszych kurierów, gdzie zamierzał nadać jedną przesyłkę. Wchodząc do ich namiotów, ułożył na blacie zwój, który rozłożył.
– Potrzebuję wysłać pewien przedmiot do Sarufutsu. - odpieczętował zwój wyciągając z niego dużych rozmiarów łuk, którego wysoka jakość wykonania była widoczna nawet dla takiego amatora jak Rakurai.
– Dostarczcie go do Uchiha Mijikumy lub jego rodziny. I przekażcie wiadomość, że Rakurai Minoru przeprasza, że nie dostarczył go osobiście, lecz wyruszam na ziemię dzikich i nie jestem pewien kiedy wrócę. - Rzucił na stół odpowiednią ilość monet, dorzucając coś ekstra by mieć pewność, że potraktują tą przesyłkę priorytetowo. Dopiero teraz czuł się gotowy do ruszenia pod bramę.

  Ukryty tekst

---

Pod bramą czekała ich jeszcze krótka odprawa, podczas której dostał rolę awangardy, miał być ich oczami i pierwszym który natrafi na wrogie siły. Zastanowił się czy zaszczyt który go spotkał był wynikiem niechęci Ariiego do jego osoby, wszak ludzie na czele mieli najmniejsze szanse na przeżycie, czy może był to efekt tego, że Minoru pochwalił się już swoimi umiejętnościami i według Ariiego to tam najlepiej pasował? Nie zdążył jednak nawet wyartykułować swoich przemyśleń, ponieważ Arii już pomknął w kierunku lasu, jakby zapominając, że to on miał być ostatni.
– Bogowie, miejcie nas w swej opiece. - Westchnął pod nosem, rzucając się do przodu, starając się dogonić wszystkich by zając przydzielone mu miejsce. Jego sensor nie działał jeszcze wtedy, byli daleko od linii frontu, a on nie chciał przemęczać swojego szóstego zmysłu.
Podczas drogi, to Arii pierwszy zaczął mówić i przedstawiać swoją osobę. Jego tytuł nic nie mówił Minoru. Wyraźnie jednak musiało to mieć jakieś znaczenie, a sam Arii posiadał ogromną wiedzę na temat cesarstwa. Strasznie również się wczuł w swoją rolę, co również przeszkadzało Minoru, lecz wciąż grał dobrego żołnierza. Miał zadanie do wykonania i teraz tylko to się liczyło. Co do umiejętności Ariiego, to Minoru był świadkiem większości z nich, może z wyjątkiem pieczętowania. Z jednej strony powinien być wdzięczny za to, że mają w swoim oddziale silnego medyka, z drugiej… Wciąż nie miał pewności, czy Arii nie zostawi go na pastwę losu przy pierwszej nadarzającej się okazji. Co więcej Arii ponownie pozwolił sobie na wywód w jego stronę. Minoru aż poczuł, jak dopada go migrena. Jeżeli nie pozabijają się nawzajem, to już samo to będzie ogromnym sukcesem.
Nim jednak Minoru postanowił kolejny raz opowiedzieć o sobie, pierwszy wyrwał się Shins. Jego opis był mocno lakoniczny, pozbawiony większych szczegółów, lecz z tego co zrozumiał Rakurai, Shins był niezbyt silny.
Kolejny, był Osamu, który starał się nie ukrywać chyba niczego o sobie. Jego repertuar robił większe wrażenie niż Shins. Doton na poziomie mistrzowskim mógł oznaczać, że potrafił więcej aniżeli Arii, a jego golemy budziły niemały respekt w Rakuraiu. Do tego wysokie pokłady chakry, które Minoru zdążył już wyczuć. Było jednak jeszcze coś. Czarne znaki, które miały być oznaką tego, że powinni uciekać. Pseudo samuraj aż poczuł jak serce zaczyna bić mu mocniej. Oto kolejny dziwoląg dołączył do ich drużyny. Aż strach pomyśleć czym pochwali się Gosui.
A ten wydawał się być również silnym osobnikiem. Choć nie miał w zanadrzu chyba żadnej sztuczki, która wychodziłaby poza wyobrażenie Rakuraia, to wypunktowanie możliwości jego wrodzonego żywiołu jasno dawało znać, że Gosui posiadał dużo większą siłę ognia, niż pozostali. W końcu jednak przyszła i jego pora.
– Rakurai Minoru. Sentoki Ryuzaku, na usługach szczepu Uchiha, weteran bitwy o Kotei. - Przedstawił się wszystkim, nie zdradzając jedynie tego, że był Saki Uchiha ani tego, że jego codziennym zajęciem była ochrona małżonki Masashiro. Te dwie informacje nie miały żadnego znaczenia w kwestii powodzenia misji.
– Walczę przede wszystkim na bezpośrednim dystansie za pomocą swych katan, wspomagając się raitonem. W wypadku walki na średni dystans stosuję techniki suitonu, który jest również moją tarczą. W wypadku gdyby mój przeciwnik okazał się zbyt dużym wyzwaniem, mogę odrobinę zmienić jego percepcje za pomocą podstawowych genjutsu, dzięki czemu przechylam szalę zwycięstwa na swoją stronę… - Wymienił właściwie wszystko co powiedział za pierwszym razem. A jednak czuł w swoim sercu jakby coś mu ciążyło. Nie chciał odkrywać wszystkich kart, które posiadał. Nie chciał tego robić zwłaszcza przed tak wymieszaną bandą. Lecz wiedział, że będzie sobie pluł w brodę, jeżeli komuś coś się stanie, przez to że nie powiedział wszystkiego.
– Mogę być również waszymi oczyma jeżeli chodzi o zwiad. Urodziłem się bowiem w Karmazynowych Szczytach, w Soso. I choć nie jestem spokrewniony z klanem Yamanaka to tak jak i oni, posiadam umiejętności sensoringu. - Wypluł w końcu z siebie, tą ostatnią informację i zamilkł oczekując na reakcję pozostałych.

[Ario]

---

Kampania przeciwko Dzikim

Arii, Gosui, Shins, Osamu, Minoru

---

Godzina 11:50 Gōsutoburanchi wyruszył w trasę. Początkowe założenia pozostawały w mocy. Arii przejmując dowodzenie poza fortyfikacjami obozu, upewniwszy się, że są w bezpiecznej odległości i nikt ich nie podsłuchuje, przekazał informacje o planie. Każdy z nich miał podzielić się tym co potrafi, następnie został przekazany plan poruszania się. Mimo tego, że byli oddziałem złożonym z dość wyspecjalizowanych shinobi, dowódca podjął decyzję o poruszaniu się w konkretnej formie. Poza widokiem wszystkich.

Oddział Widmo wymieniwszy się więc informacjami, załatwiając to co chciał załatwić w obozie, czyli zakupując sprzęt, wysyłając nawet łuk do swojego towarzysza, finalnie zebrali się i wyruszyli w trasę.

Początkowo nie było problemów. Każdy był czujny i poruszając się w określonej formacji za szybko nie natrafili na żadnych ludzi. Raz czy dwa, w przeciągu pierwszej godziny minęli powóz, który przewoził jakieś zboże, a raz jakąś parę poruszającą się konno. Nikt z przejeżdzających nie miał prawa ich zauważyć, dlatego bez problemu utrzymywali tempo swojej podróży.

Poruszali się zdecydowanie wolniej, niż gdyby użyli jakiegoś konia, trochę wolniej, niż gdyby biegli, ale nadal, dzięki ich umiejętnościom, nie poruszali się wolno. Po drodze mogli zrobić kilka przerw, by się napić, czy coś przegryźć, jednak prowadzeni wizją tego, że Cesarstwo wykonało ruch, wszystkim zaczęło zależeć na czasie. Z tyłu głowy mieli też informację o tym, że klan Uchiha zamierza ich delikatnie wspomóc w tej wyprawie, rozprawiając się z nową konstrukcją - wieżą obserwacyjną. Jeżeli operacja się uda, możliwe, że łatwiej będzie im przemknąć przez te tereny, jednakże...gdyby coś poszło nie tak, mogą zwrócić na siebie czyjąś uwagę. Z plusów - każdą sytuację można było wykorzystać na swoją korzyść. Trzeba było mieć tylko plan.

---

Godzina 17:45 Po kilku godzinach drogi dotarliście do miejsca, które zaznaczyła Wam Hoshi. Przynajmniej, tak Wam się wydawało, bo nigdy nikt z Was nie był w tej konkretnej osadzie portowej, ale napewno osoby, które były z tych rejonów, mogły ją kojarzyć. Na początku, może nie, ale Gosui czy Minoru, przynajmniej z opowieści słyszeli, o dość dużej osadzie portowej przy granicy z Murem. W dawnych czasach, był to jeden z ważniejszych punktów przerzutowych towary z Cesarstwa na północ, jednak ze względu na ostatnie wojny, trochę się to miejsce zapuściło.

Samych statków kupieckich było tutaj mało. Raz, ze względu na blokadę Cesarstwa, a dwa, ze względu na to, że nie mieli z kim za bardzo handlować. Nawet jeżeli wziąć pod uwagę Kaigan, to bardziej opłacało się (i w sumie bezpieczniej) było wysyłac towary drogą lądową. Nie oznaczało to oczywiście, że handel obumarł tu zupełnie. Ludzie byli jak karaluchy - szybko dostosowywali się pod nowe warunki. W związku z tym, ponownie położono nacisk na uprawę, a dodatkowo powrócono do połowów w zatoce. Pozostawali jeszcze piraci i niedobitki z Kami, którzy zapuszczali się tu co jakiś czas i też handlowali tym, co udało im się splądrować lub pozyskać. Wszyscy żyli w jakiejś takiej niepisanej symbiozie i życie toczyło się dalej.

Gdy dotarliście na miejsce, waszym oczom ukazało się dość spore miasteczko. Wyhamowaliście na przedostatniej linii drzew i w cieniu zachodzącego pomału słońca mogliście zaobserwować dość sporo pracujących w różny sposób ludzi. Część karczowała lasy, część przerabiała wycięte drewno na deski, a część uprawiała rolę lub przygotowywała pod to ziemię. Już od jakiegoś czasu na szlaku widzieliście większy ruch, ale nadal pozostawaliście niewykryci.

Widzieliście pierwsze rzędy budynków, a raczej chatek, które dopiero stopniowo przeradzały się w aglomeracje miejską. Niestety, nie widzieliście z tej perspektywy jeszcze portu, ani żadnych ważniejszych budynków - musicie podjąć decyzję, jak i za czym konkretnie się rozejrzeć, bo na ten moment Wasz horyzont kończył się na podobnie wyglądających domach i chyba mieszkaniach.

Jak się przyjrzeliście, to narazie mogliście dostrzec coś co wyglądało na chatkę myśliwego, prowizoryczny tartak i jakiś skup drewna. Albo magazyn. Na szlaku wchodzącym do miasta zaobserwowaliście też ludzi z różnymi powozami, czasem wózkami, którzy coś wnosili albo wynosili do centrum.

Na ten moment, jakbyście wyszli w Waszym oporzędzeniu, to raczej będziecie wyglądać inaczej niż wszyscy tu ludzie, ale chyba też nie na tyle, by jakoś bardzo zwracali na was uwagę.

Z/T viewtopic.php?p=227911#p227911

---

Kajuta Kodariego, Gdzieś niedaleko wybrzeża, Hyou
Rok wcześniej Minda leżała na łóżku owinięta w białe prześcieradło. Jej naga noga wystawała poza nie, tak samo jak jedna z piersi. Wszystkie ubrania miała ułożone na krześle obok.

W pokoju panował półmrok. Większość miejsca zajmowały różne meble, stoliki, krzesła i szafy, a także i kredensy. Źródłem światła było zachodzące słońce, które wpadało przez dwa okrągłe okna na jednej ze ścian. Dodatkowego blasku dodawały dwie świeczki, które oświetlały największy z biurek.

Miejsce Admirała, a raczej jego centrum dowodzenia. Na krześle siedział Kodari, który ubrany jedynie w szorty, spoglądał gdzieś na stół. Jego całe plecy miały wytatuowane dziwne wzory, a on sam był dość dobrze umięśnionym mężczyzną, jak na swój wiek. Wręcz idealnie zachowany balans proporcji masy do rzeźby. Jego głowa była pochylona do przodu i siedział też tyłem, do Mindy.

Kobieta przypatrywała mu się od dłuższego czasu, lecz dopiero po chwili westchnęła, po czym poruszyła się.
- Nad czym myślisz? - zapytała, jednak wiedziała, co jej odpowie. To samo, o czym rozmawiali przez ostatnie 3 tygodnie, bo tyle minęło od ich pierwszego spotkania.
- Nad tym, co zrobić. - odparł dopiero po chwili. Cicho.

Minda westchnęła, po czym wstała, zrzucając pościel z swojego ciała i poruszając się nago po pokładzie. Stanęła nad nim i spojrzała na biurko. Mapa, pozaznaczane miejsca, punkty. To tutaj Kodari opracowywał mapę, dzięki której wyśledził obóz rebeliantów. Minda wiedziała, do czego to będzie zmierzało. Cicho westchnęła po czym położyła delikatnie dłoń na barku Kodariego. Ten jednak delikatnie odtrącił ten gest, zrzucając jej dłoń swoją.
- Nie chcę.

Kobieta zmieniła aurę. Przewróciła oczami i cofnęła się trzy kroki.
- Naprawdę będziemy przechodzić przez to za każdym razem? Przecież wiesz wszystko, pokazałam Ci to, w co nie chciałeś uwierzyć. - kobieta niemalże agresywnym tonem, podniosła głos na rekina. - Co, oszukałam Cię? No powiedz. Oszukałam? Odwiedziliśmy cztery wioski, wszystkie to samo. Głód, choroby, bieda. Czego więcej potrzebujesz?! - kobieta podeszła do krzesła, po czym założyła na siebie bieliznę i koszulkę.
- Dla Ciebie to jest takie proste, oczywiście.
- No jest proste, a dla Ciebie nie jest? Co, zapomniałeś, co się dzieje w Twojej rodzimej wiosce? Ty, wielki pan admirał, pływasz sobie w tym luksusie, a ludzie giną. Bo co, bo tak jest lepiej?! Dla kogo!? Dla Waneko i jego popleczników!?
Kodari zerwał się i wyciągnął dłoń w jej kierunku. Wskazywał na nią palcem.
- Zamilcz, kurwa.
Minda podeszła popchnęła go.
- Bo co mi kurwa zrobisz, co!? Jestem tu z własnej woli, w każdej chwili, w każdej kurwa chwili, mogę stąd uciec!
Minda ponownie podeszła i ponownie go popchnęła. Usta Kodariego wykrzywiły się w grymasie. Minda aż zrobiła się czerwona na twarzy. Kodari odwrócił wzrok na dół, zacisnął pięści.
- Nic o mnie nie wiesz. Nie znasz wszystkich faktów. Nie wiesz, z czym ja muszę się zmagać... - spojrzał na jej twarz. - Nie zrozumiesz, z czym muszą zmagać się admirałowie. Nie rozumiesz, że...
Minda założyła ręce na siebie.
- No, to mi wyjaśnij. Czego nie rozumiem.
Kodari zmrużył oczy. Wahał się.
- Nie rozumiesz, że ja już nie żyję. Myślisz, że ja nie chcę pomóc tym ludziom!? -powiedział, po czym zrobił krok w jej stronę. - To są MOI ludzie. Jestem admirałem Cesarstwa. Myślisz, że nie chcę, by nie cierpieli!? Ja znam tych ludzi, wychowywałem się z nimi!
Tym razem to on krzyknął. Minda cofnęła się o krok. Odwróciła głowę. Teraz ona się wahała. Kalkulowała.

Odwróciła się.
- Nie mogę bawić się w Twoją kochankę tyle czasu. Musisz podjąć decyzję.
- Kochankę? Tyle dla Ciebie znaczę? Tym...jesteśmy?
- A czym mamy być? Jesteś Admirałem, ja jestem po stronie Mikoto. Jestem Twoim jeńcem. Narazie. - odwróciła się, a w jej oku widać było stanowczość.

Para patrzyła na siebie z pomieszaniem pożądania i...

...nagle rozległ się huk. Dźwięk. Donośny. Syrena?!

Kodari najeżył się momentalnie. Znał ten dźwiek, który tym bardziej nie należał do jego załogi. Oj nie.

Pośpiesznie ruszył i zaczął się ubierać.
- Co się dzieje?
- Schowaj się. Ubierz się i schowaj się. Pod żadnym pozorem nie wychodź z kajuty.
Minda zaczęła wykonywać polecenie. Kodari może nie był przerażony, ale...ewidentnie zaniepokojony.
- Wyjaśnisz mi, co się dzieje?
- Później.

Na pokładzie nad nimi słychać było ruch. Coś się działo. Kodari wyskoczył z kajuty, zamykając ją. Pod jego drzwiami stało dwóch mężczyzn.
- Nikt, kurwa, tu nie wchodzi. Jak ktokolwiek podejdzie, atakować. - wyjaśnił, po czym zarzucił kaptur na głowę. Wyszedł po schodach na pokład.

Przed jego statkiem właśnie podpływał drugi, pomalowany na różowo-czarno. Był równie wielki, jak ten Kodariego, gdzie w koło widać było resztę floty rekina. Jego flota liczyła 24 statki, z jego było to 25. Jednakże tylko jego okręt był tak duży, reszta stanowiła może 1/2 maksymalnie do 3/4 wielkości w niektórych przypadkach. Okręt, który podpływał był masywny. Zamiast wielkiego grafity, miał dużo dziwnych ozdobień. Jakieś kule, talizmany, podobne tego typu rzeczy.

Kodari stanął na środku pokładu, a wokół zebrali się jego wojownicy. Szczególne wyróżniała się jedna dziewczyna. Była dość wysoka, a jej wyraz twarzy przedstawiał absolutną pogardę do wszystkiego. Widząc, co się dzieje, stanęła obok Kodariego.
- Chyba masz szefie przejebane. Jak ona się dowie to...
- Posłuchaj Rikisone. - odwrócił się do niej. - Masz jej nie prowokować. Najlepiej się nie odzywaj.
- Tsk. - kobieta splunęła obok na pokład.

Nagle coś błysnęło. Może nawet nie? Postać pojawiła się przed Kodarim. Bardzo blisko. Kucała przed nim i pomału się zaczęła prostować.
- Cześć moje słońce, dawno się nie widzieliśmy. - powiedziała kobieta, która wyglądała...bardzo blado. Wyglądała wręcz na schorowaną. Był to inny typ zmęczenia, niż prezentowała Hoshi. Ta konkretna dziewczyna, stojąca przed Kodarim, autentycznie wyglądała, jakby umierała. Jej oczy były podkrążone, a jej ciało wiotkie. Kiedyś mogłaby być nawet ładną kobietą, ale teraz była cieniem samej siebie. Na jej szyi widniał znak. "8".
- Wtargnięcie na pokład innego admirała jest surowo zabronione. Kiyoko nie uczyła Cię podstaw? - zapytał Kodari unosząc brew. - Co tu robisz, Sugihaya?

Kobieta położyła rękę na jego biodrze i powolnym krokiem zaczęła obkrążać Kodariego, cały czas utrzymując z nim kontakt wzrokowy.
- Nudziłam się, to przypłynęłam. - uśmiechnęła się niewinnie. Wyglądała niemalże jak trup. - Dawno się mną nie opiekowałeś, to przypłynęłam zobaczyć, czy...coś się stało, że się nie odzywasz. - obkrążyła go dookoła i ponownie stanęła przed nim.
- Nic nas nie łączy. Ubzdurałaś sobie jakieś rzeczy. - powoli złapał ją za dłoń i zrzucił ją z barku. - Wynoś się z mojego pokładu, nim Cię wyrzucę. To, że Cię nie zabiłem, to tylko i wyłącznie zasługa tego, że...
- Oj weźź...ja jestem na Twoim pokładzie...Ty byłeś we mnie...jakoś się to życie toczy, prawda? - powiedziała, wysilając się na uśmiech. Jej usta wygięły się, jakby chciała go pocałować, ale zamiast tego przysunęła się do jego ucha. - Weź mnie tak jak kiedyś, proszę. Nie wiem ile mam czasu, Tobie też za dużo nie zostało...no chodź, zróbmy to przy wszystkich. Niech się patrzą.

Nagle pierwsza oficer, Rikisone, zrobiła krok do przodu i złapała za rękę Sugihayę. Ścinęła ją i odepchnęła.
- Łapy precz od Admirała Kodariego! - krzyknęła i wtedy nagle wzrok Sugihayi się zmienił. Była wściekła. Zrobiła dziwny gest dłonią po czym Rikisone upadła na ziemię. Kobieta złapała się za głowę i zaczęła wydzierać się w niebogłosy. Wyglądała jak w agonii, a wszyscy żołnierze zrobili krok w kierunku Admirał "8". Sugihaya się zmieniła. Patrzyła mu w oczy, ewidentnie zezłoszczona.
- Masz kogoś.
- Puść ją.
- AAAAAAAAAAAAA!
- Puść ją mówię...!
- PRZYZNAJ SIĘ!
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

Żołnierze ruszyli w kierunku Sugihayi, jednak Kodari wyciągnął dłoń, każąc im się wstrzymać. Drąca się pierwsza oficer trzymała się za głowę i machała nogami. Kodari wyglądał, jakby miał rzucić się na dziwną kobietę, jednak z jakiegoś powodu tego nie robił. Dźwięk darcia trwał już dobre 30 sekund, po czym nagle Sugihaya mrugnęła. Niezauważalnie, ale mrugnęła.

Rikisone przestała się drzeć. Leżała na ziemi, trzymając się za serce i z oczami wybałuszonymi ciężko oddychając. Patrzyła na księżyc.
- Następnym razem zostaniesz tam na zawsze. - powiedziała, patrząc z politowaniem na leżącą kobietę, po czym zrobiła krok do tyłu i zmierzyła wzrokiem Kodariego. - Kiyoko grzecznie upomina się o raporty z Twojej misji. Chyba się delikatnie zapominasz.
- Powiedz jej, że niedługo złożę raport. - odparł.

Sugihaya spojrzała w dół. W kierunku jego komnat. Kodari się wzdrgnął. Niezauważalnie, ale poruszył. Sugihaya to zauważyła.
- Wiedziałam, ale dziś nie będę robiła już więcej szopki. - odparła. Była zdecydowanie poważniejsza. - Masz szczęście, że Kiyoko zabroniła mi, bo bym Ci przypomniała, o rzeczach, o których widzę, zapominasz.
- Następnym razem wejdziesz na mój pokład bez pytania, to utnę Ci ten schorowany łeb. - Rekin niemalże wysyczał w jej kierunku.
- Będziesz leżał jak Twoja pierwsza oficer. Podziękuj Kiyoko, jak już Cię przywoła do porządku.

Kobieta kucnęła i skoczyła. Zniknęła na swoim okręcie. Ten zaczął wycofywać i odpływać. Kodari pomógł wstać Rikisone.
- Wstawaj. Żyjesz? Mówiłem Ci, żebyś jej kurwa, nie prowokowała.
Kobieta ciężko dysząc, ciągle trzymała się za głowę.
- To było...to było....to byłooo....
Kodari spojrzał na nią. Rozumiał.
- Wiem. Idź się wyśpij. To minie.

Chociaż było już późno, Kodari siedział na swoim ulubionym miejscu. Jedna z klap odsłaniających działo była podniesiona. On z skrzyżowanymi nogami patrzył na księżyc. W jego sercu, w jego głowie zachodziło milion myśli. Jednak wiedział, że to co mówiła Minda, było prawdą. Przynajmniej to jedno. Nie mógł bawić się dalej w rodzinę z Mindą, uprawiać z nią namiętny stosunek i po prostu wracać jak gdyby nigdy nic. Zarówno on, jak i ona pofolgowali sobie przez ten okres. Musieli się sobą nacieszyć. Kodari zastanawiał się, czy Minda czuje to samo co on. Czy może to jakiś głębszy plan? Tak naprawdę, to on miał do stracenia wszystko, a ona nic. To ona mogła wygrać tą partię. Jednak...czy nie pokazała mu prawdy? Której tak bardzo nie chciał zobaczyć. W którą nie chciał wierzyć.

Pojawienie się Sugihayi sprawiło, że przypomniał sobie o jednym. Po co robił to wszystko. Co mu przekazywali bracia, gdy został wybrany na admirała. Czy nadal czuł chwałę? Czy byliby z niego dumni? Czy tak to miało się skończyć?

Czas na namysł minął, a on sam musiał się podnieść. Musiał to zrobić. Chyba kierował się sercem. Miał jeszcze w ogóle serce?

Zszedł do swojej kajuty. Otworzył drzwi. Minda siedziała ubrana i wyglądała przez okno. Na dźwięk otwieranych drzwi odwróciła sie.

To był ten moment.

Podjął decyzję.
- Chcę się z nią zobaczyć. Muszę porozmawiać z Mikoto.

Hoshi Yuki - klik
Kodari Hoshigaki - klik
Mikoto Yuki - klik
Azumi Kuni- klik
Minda Hoshitsu - klik
Sugihaya Shitsuyo - klik
Rikisone Hone - klik

  Ukryty tekst

[Gōsui]

Po zakończeniu mojego udziału obustronną zgodą, zarówno moją jak i dowodzącego tym przedsięwzięciem, co do tego, że misja ta zwyczajnie przerosła moje zdolności wróciłem do obozu.Od samego wejścia kierowałem się prosto do głównodowodzącej obozem w celu zdania raportu... Przynajmniej podjęcia próby ponieważ pieczęć która została na mnie nałożona nie została zdjęta. Czy to rozumiałem? Poniekąd. Czy akceptowałem niekoniecznie ale przy odrobinie szczęścia niedługo może sama zniknie.
Tak więc skierowałem się do namiotu tam prosząc o pozwolenie na audiencję, a gdy ta została mi udzielona poinformowałem o swoim powrocie który wyniknął z tego, że zarówno ja jak i finalnie Arii uznaliśmy że moje zdolności są za małe by kontynuować tę "wycieczkę" Następnie wystawiając na wierzch język poinformowałem, że nie jestem zdolny do składania raportu ponieważ została nałożona na mnie pieczęć przez człowieka z cesarstwa. Nie znałem też specjalnie wszystkich warunków jej działania, mianowicie czy zablokowane zostały tylko kwestie które znałem przed pieczęcią ale tak też obstawiałem więc dalej poinformowałem, że spróbuję opisać wydarzenia które miały miejsce po jej nałożeniu unikając tematów związanych z umiejętnościami sojuszników w potyczce z bandytami gdyż pamiętałem że te miały zostać zablokowane. Zresztą nie byłoby za bardzo co opowiadać bo umiejętnościami to co widziałem ciężko było nazwać.
Jeśli była potrzeba bez oporu zrzekłem się odznaki i rangi, a nawet zgodziłem się na dłuższe przesłuchania mające na celu zbadanie warunków działania pieczęci i powolne wydobycie wszelkich informacji które dało się wydobyć. Na koniec miałem zamiar odejść i zająć się swoimi sprawami.

[Ario]

---

Fabuła

Gosui

---

Powrót w drugą stronę był trochę prostszy. Po pierwsze, nie musiałeś już tak bardzo uważać, a po drugie - znałeś drogę i bez problemu wiedziałeś, gdzie masz iść. W związku z tym, gdy nastał świt, dotarłeś do Obozu Mikoto i wylegitymowałeś się bez problemu na bramie. Byłeś znany, tak więc nie było większego problemu z poruszaniem się i dotarciem do namiotu w którym przebywała Hoshi. Twoja misja była dość tajna, tak więc żaden ze strażników nie wpadłby na pomysł, że wracasz, a raczej dezerterujesz z czegokolwiek, bo na niczym oficjalnie w sumie nie byłeś.

Było dość wcześnie i obóz się dopiero przebudzał, ale znając życie, Generał Zarządzająca była już na posterunku. No i za dużo się nie pomyliłeś. Dotarłeś do wejścia, po czym zgoda na audencje została Ci bez problemu przydzielona, bo...tak naprawdę byłeś pierwszy.

Tym razem Hoshi była sama w namiocie, bez swojej asystentki.
- Oh? A kto tak wcześnie przych... - po czym jak spojrzała na Ciebie, całego ubrudzonego w jakichś strzępkach kleju czy mazi, ale przede wszystkim samego, to baba zrobiła się momentalnie blada. - O matko...nie...nie mów że...co się stało, Gosui?

Hoshi Yuki - klik
Kodari Hoshigaki - klik
Mikoto Yuki - klik

[Gōsui]

Skierowałem się od razu do przełożonych głównie dlatego, że nie miałem sobie nic do zarzucenia. Formalnie jeszcze niedawno byłem zwykłym Dōko któremu z dnia na dzień podniesiono range i wysłano na tajną ważną misję u boku paru całkiem randomowych osób. Co prawda nie szło najgorzej choć miałem świadomość że moje umiejętności mogą okazać się niewystarczające by przyczynić się do powodzenia tego zadania, a wręcz całkowicie odwrotnie... Może gdybym nie musiał walczyć w pojedynkę za cały zespół z rabusiami na początku wyglądało by to inaczej ale teraz i tak było już za późno.
Czy nazwałbym siebie dezerterem? Otóż oczywiście, że nie. W końcu dezercja to przestępstwo w postaci samowolnego opuszczenia jednostki wojskowej lub pozostawania poza nią, z zamiarem uchylania się od służby wojskowej. Ja z kolei nie odszedłem sam z siebie bo dostałem do tego błogosławieństwo od dowódcy oddziału Widmo. Ponadto kierowało mną wyłącznie dobro misji. Miała ona zbyt wielkie znaczenie by przez własne rozdmuchane ego narażać ją na porażkę.
Niestety na drodze do uczciwego ocenienia moje osobie stawała pewna pieczęć nie pozwalająca mi w pełni korzystać z prawa do obrony. Jednak wierzyłem w to, jak to zwykli mawiać prości ludzie "Prawda sama się obroni".
Gdy znalazłem się już w namiocie należącej do Generał Głównodowodzącej skłoniłem się lekko, a widząc jej trakcie ma mój widok ostrożnie uniosłem obie dłonie ku górze dając jej znał aby ochłonęła. Na mojej twarzy wciąż malował się ten sam niezmienny uśmiech. Hoshi-sama, spokojnie. Sądząc po twojej reakcji mogę stanowczo zaprzeczyć takiemu przebiegowi zdarzeń. Dałem jej chwilę na dwa głębsze wdechy by się uspokoiła opuszczając dłonie luźno wzdłuż ciała. Bardzo uważnie się też przyglądałem jej osobie będąc ciekaw czy Ona cokolwiek śpi. No i do tego jeszcze bardzo zaciekawiło mnie to jak niewielką wiarę pokładała w ten zespół. Rozumiem oczywiście twoje zaskoczenie moją wizytą dlatego za pozwolę sobie przejść do rzeczy. Po początkowych trudnościach oceniłem swoją osobę na niewystarczającą jednocześnie zwiększającą ryzyko porażki. Po przedstawieniu moich obaw osobie dowodzącej ta zgodziła się na mój powrót, sama, wraz z pozostałymi ruszyła dalej. Liczyłem, że będę mógł zdać raport z dotychczasowych wydarzeń jednak osoba dowodząca użyła zdolności która skutecznie nie pozwala poruszać tych tematów. Nie znam dokładnie warunków jej aktywacji wobec czego mogę spróbować opisać wydarzenia w przypadku rozkazu ale może mi to zostać utrudnione. Wyjaśniłem po krótce tyle ile zdawało mi się, że mogłem wyjawić unikając aktywacji pieczęci. Dodatkowo wspominając o zdolności, specjalnie nie używając słowa "techniki", pokazałem język licząc, że Hoshi-sama zrozumie o jaką zdolność mi chodziło.

[Ario]

---

Fabuła

Gosui

---

Kiedy uspokoiłeś Hoshi, powiedziałeś jej, że sam zrezygnowałeś z misji, a co więcej, dostałeś na to przyzwolenie swojego dowodzącego. Hoshi patrzyła nadal na Ciebie osłupiała, trochę tak, jakby pierwszy raz znalazła się w podobnej sytuacji. Finalnie cicho westchnęła i podeszła do Ciebie. Opowiadając historię, jaka się wydarzyła, czułeś że możesz balansować na granicy tego, by pieczęć się nie uruchomiła, jednak na Twoje szczęście, nic takiego się nie stało.
- Pokaż mi tę pieczęć. - powiedziała Generał Zarządzająca, zaglądając Ci później tam, gdzie ona się znajdywała. Kobieta podrapała się po głowie. - Rozumiem. A czemu nie ściągnął Ci jej w momencie jak się rozstawaliście? To trochę dziwne, że z jednej strony Cię "zwolnił" z misji, a z drugiej zostawił pieczęć. Nie odpowiadaj na to jednak. - odsunęła się od Ciebie. - Muszę sprowadzić tutaj eksperta od pieczęci. Przez ten czas...idź do łaźni i niech się Tobą trochę zajmą, a ja przemyślę co z tym faktem zrobić. Odpocznij u siebie, poślę po Ciebie Akio-chan. - powiedziała.

---

Cokolwiek robiłeś przez ten czas, dopiero pod wieczór zostałeś odnaleziony przez Akio i poproszony byś stawił się z powrotem do namiotu. Tym razem w środku oprócz Hoshi i Akio była jeszcze Mikoto, która siedziała z nogą założoną na nogę i mieszała w filiżance herbatę. Gdy spojrzała na Ciebie wydawało Ci się, że...nie jest zadowolona obrotem sytuacji, lecz w żaden sposób nie komentowała tego. Przynajmniej narazie.

Wtedy tez ujrzałeś starszego mężczyznę, z długą brodą i obładowanego różnymi zwojami. Siedział narazie daleko, przyglądając się całej tej sytuacji.
- To jest Pan Date z Ryuzaku. - Hoshi wskazała delikatnie dłonią na mężczyznę, który skinął na to głową. - Usiądź proszę Gosui-san.

Pan Dante wtedy podszedł do Ciebie.
- Witaj, proszę pokazać mi pieczęć. - poinformował Cię, po czym jak zerknął na nią, to trochę się skrzywił. - Rozumiem...to jest dość problematyczna pieczęć. Nie wiem, czy chcę się podejmować jej zdejmowania. - cicho westchnął. - Prościej byłoby odciąć język i przyszyć nowy, niż z tym się bawić. - Dante odwrócił się do Mikoto. - Pieczęć zapamiętuje sygnaturę chakry osoby, która nakładała mu pieczęć. Mogę spróbować zmienić lokalizację pieczęci na obiekt nie będący pacjentem, ale istnieją zagrożenia. Możliwe są uszkodzenia pamięci, w tym że część wspomnień pacjenta przemigruje wraz z pieczęcią. Nie mówię o ostatnich kilku dniach, tylko o całym życiu. W skrajnym przypadku, osoba taka może nie wiedzieć kim jesteście i co tu robi, a co więcej - kim sama jest. Jeżeli zgodzicie się na taki zabieg, to będzie to bardzo kosztowne.

Mikoto cały czas trzymała swoją kamienną twarz, a Hoshi spojrzała na nią pytająco.
- Dziękuję Date-san. - powiedziała, po czym przestała mieszać herbatę i stuknęła parę razy łyżeczką. - Gosui-san, bardzo proszę, powiedz mi czy misja jest zagrożona. Od tego będzie zależeć moja decyzja.

Hoshi Yuki - klik
Kodari Hoshigaki - klik
Mikoto Yuki - klik

[Gōsui]

Po tym jak zostałem wstępnie wysłuchany pojawiły się pytania i wątpliwości co dało się nie tylko usłyszeć ale i zauważyć w Generał Zarządzającej. Nie było to dla mnie zaskoczeniem. W końcu sam byłem zaskoczony, że pieczęć nie została ze mnie zdjęta. Osoba zarządzająca musiała mieć swój powód. Tak chciałem odpowiedzieć i tak bym odpowiedział gdyby nie to, że owej odpowiedzi miałem nie udzielać. Skinąłem więc tylko głową po czym udałem się do swojego domu aby odświeżyć się, złapać oddech i przemyśleć parę spraw.
Pod wieczór gdy siedziałem spokojnie pijąc sobie w domu zieloną herbatę zostałem wezwany ponownie. Nie zwlekając odstawiłem na wpół pełny kubek i w milczeniu ruszyłem za dziewczyną. Na miejscu oczywiście przywitałem się ukłonem z wszystkimi zebranymi jak i wykonywałem polecenia. Nie miałem powodu by nie ufać przełożonym, ani sam nie miałem nic do ukrycia więc nie było ku temu przeciwwskazań.
Niezadowolenie na twarzy Mikoto także było zauważalne, a nieprzyjemna atmosferą jaka panowała w namiocie widoczna była gołym okiem. Mimo to udawałem, że tego nie dostrzegam. Nie wzruszyło mnie nawet specjalnie wspominanie o tym, że mogę utracić pamięć. Głównie dlatego, że nie dopuszczałem do takiej ewentualności.
Mikoto-sama, zagrożenie zawsze istnieje w naszym zawodzie jednak uważam że od momentu mojego powrotu zagrożenie zmalało w końcu jesteśmy tak silni jak nasza najsłabsza strona. Odpowiedziałem z nadzieją, że ponownie pieczęć się nie aktywuje, a sens moich słów dotrze do najważniejszych osób w obozie. Bo nie specjalnie wiedziałem jak inaczej mam im powiedzieć, że większe zagrożenie dla misji było gdy jeszcze uczestniczyłem w tym zadaniu z racji za małych umiejętności, dodatkowo jako mniej liczy oddział mieli większą szansę na uniknięcie wykrycia przez nieprzyjaciół... Ale jeśli ta odpowiedź nie wystarczy to spróbuję oczywiście wyjaśnić to trochę dosadniej unikając konkretnych imion, stosując zamiast nich tryb bezosobowy.

[Ario]

---

Fabuła

Gosui

---

Atmosfera w namiocie była napięta. Było to czuć bez problemu więc nikt nawet nie udawał, że sytuacja jest prosta. Mikoto, co więcej, chyba pomału zaczynała być zmęczona problemami, które dostarczali jej podopieczni. Czy jednak nie od tego była...najwyższą dowódczynią obozu?
- Rozumiem. - powiedziała, gdy udzieliłeś jej odpowiedzi. - Nie podoba mi się fakt, że sami decydujecie kto się nadaje do jakiej misji. Ciężko mi uwierzyć, że Hoshi-san źle dobrała oddział do trudności tej operacji, jednak nawet ona mogła popełnić błąd. Nie ma ludzi nieomylnych. - wtedy spojrzała na Ciebie tak, że...nie chciałbyś by więcej w ten sposób na Ciebie patrzyła. - Nawet jeżeli popełniła błąd, jeżeli teraz w naszym obozie Shinobi będą sami na misjach ustalać czy się jej podejmują, czy może wolą się wycofać, to daleko nie zajedziemy. Liczyłam na dużo większą skrupulatność w Twoim przypadku, tym bardziej, że Hoshi-san dała Ci awans, na który nie zasługiwałeś. W tym przypadku akurat ambicja nie popchnęła Cię w dobrym kierunku. Trudno, jest to najwidoczniej wszystko wliczone w nasz zawód. - napiła się herbaty. - Z jakiegoś powodu Arii nie zdjął Ci tej pieczęci, a to oznacza, że w tej historii coś się nie zazębia. Nie mniej, to rozstrzygniemy w momencie, gdy wrócą z misji. Na ten moment, Date-san, nie będziemy usuwać pieczęci. Dziękuję za Twoje przybycie. - kobieta dźwignęła się na nogi. - Odprowadzę Cię do bramy.
- Oczywiście, Mikoto-dono.

Nim jednak Mikoto wyszła z namiotu, obejrzała się w kierunku Hoshi i delikatnie skinęła głową. Potem opuściła obóz wraz z dziwnym mężczyzną. Hoshi cicho westchnęła.
- Jakbyś tego nie ubrał w słowa, przykro mi Gosui-san, że tak wyszło. Wiem, że Tobie też jest przykro, więc nie przedłużajmy tego co musi nastąpić. - Hoshi przeszła za stół, po czym wyciągnęła rękę w Twoim kierunku. - Potrzebuję, byś zwrócił mi medalion, Gosui-san. Od tej chwili zostajesz zdegradowany z rangi Shinobiego.

Słowa te mogły zabrzmieć niczym wyrok, jednak Hoshi kontynuowała.
- Niestety, po tym co zaszło, plus problem z pieczęcią, który został spowodowany, sprawił, że nadużyłeś mojego zaufania. Niestety, nim dopuszczę Cię do kolejnych misji, degraduję Cię do rangi Straży. - mogłeś nie wiedzieć, co to dokładnie oznacza, dlatego Hoshi śpieszyła z wyjaśnieniem. - Cały czas jesteś wojownikiem Obozu Mikoto, w tym podlegasz pod Ryuzaku, ale nie masz oficjalnej rangi Shinobi. Jesteś strażą. Wiem, że posiadasz bardzo duży wachlarz możliwości i umiejętności, jednak z jakiegoś powodu się pogubiłeś. Chcę, byś najpierw odnalazł siebie, nim wrócisz do pełnienia służby jako Shinobi. - kobieta mimo tego, co zaszło, starała się być delikatna jak mogła. - Odnajdź siebie, zdobądź zasługi w straży, wykonaj kilka misji, a gdy będziesz gotowy, to wróć do mnie. Porozmawiamy wtedy o Twojej przyszłości.

  Ukryty tekst

Hoshi Yuki - klik
Kodari Hoshigaki - klik
Mikoto Yuki - klik

[Gōsui]

Decyzja jaka zapadła nie należała do tych które były mi obojętne. Nie widziałem swojej winy w tym co zaszło, a wręcz przeciwnie. Moim zdaniem decyzja została podjęta by przyczynić się do zwiększenia szans powodzenia powierzonego zadania. Nie było też sprzeciwu ze strony osoby dowodzącej na misji, a pomimo tego zastosowano wobec mnie karę jak gdybym doprowadził do porażki!
Na krótki moment mięśnie na mojej twarzy drgnęły chcąc zrzucić przywdzianą maskę uśmiechu i wykrzywić jej oblicze w grymas gniewu i niezadowolenia. Było to jednak tylko jedno krótkie drgnięcie. "Życzliwy" uśmiech pozostał do samego końca na swoim miejscu, nawet gdy oddałem zgodnie z rozkazem swoją odznakę. Następnie ukłoniłem się w geście pożegnania i bez słowa ruszyłem do wyjścia czując, że gdybym miał tam stać dalej i słuchać tego pierdolenia mógłbym jednak nie wytrzymać.
Więc lepiej zginąć i pociągnąć za sobą cały oddział? I niby ona jest lepsza od Waneko? Pierdolenie. Jeszcze wam pokaże... Głos w mojej głowie rozbrzmiał niczym grzmot rozdzierający granatowe, nocne niebo w dolinie i poniósł się echem tak, że z twarzy zniknęła moja maska. Zbyt dużo siły kosztowało mnie utrzymywanie na wodzy emocji w namiocie.
Wbiłem pełny gniewu wzrok w drogę przede mną całkowicie ignorując ludzi których mijałem. Oni wszyscy są tylko przeszkodą, pierdoloną przeszkodą. Powinniśmy zostać u boku Ayako-sama... kurwa...
Mijając jakąś skrzynkę gdy skręciłem już do siebie wymierzyłem w nią kopniaka wyładowując część emocji jakie zaczęły mną targać jednak potrzebowałem tego. Zatrzymałem się spoglądając na jabłka które się z niej wysypały i zaciskając mocniej pięści wziąłem głęboki wdech powstrzymując chęć zgniecenia i wdeptania w ziemię biednego, niczego nikomu winnego owocu. Wypuściłem powoli powietrze ustami, a w głowie zaczął kiełkować mi pewien pomysł. Stałem tak chwilę wgapiając się w owoc, a następnie ruszyłem dalej omijając swój dom i kierując się dalej.

z/t

[Ario]

Wynagrodzenie za Kampanię dla Gosui:

• Gosui: 70 PH za zagrożenie pomiędzy misją B i A + 10 PH bonusu jakościowego + 78 PH bonusu za 36 kolejek (bonus za linijki) => 158 PH

Edit:
Minoru: 170 PH

Nie otrzymujemy Ryo. Postów nie można rozliczyć fabułą. Całe wynagrodzenie jest przekazane tutaj.

[Arii]

Wstał z kolan oddychając głęboko. Stał chwilę nad Shinsem i Yattą, po czym przyłożył dłoń z wylatującą chakrą do swojej klatki piersiowej. Jego rany zaczęły się zasklepiać. Robił to z przymkniętymi oczami. Jego umiejętności pozwoliły mu w kilka minut doprowadzić ich do stanu sprzed walki. Mogli ruszać w drogę powrotną, która trwała o wiele dłużej niż przejście przez granicę Atarashi - musieli uważać na to co może się wydarzyć co zajazd, osadę. Nie mogli zostać nakryci z trupem Generała, dlatego zadbali o to, aby konie zostawały w ukryciu, kiedy oni odpoczywali. Podróż była długa i męcząca, ale ostatecznie udało im się przedrzeć przez granicę i wystrzelić jak z procy do Hachimantai, gdzie zamierzali zakończyć swoje zadanie. -Nie zwalniamy! Nie mamy już na to czasu!- wydał polecenie samemu strzelając lejcami konia.

---

Ostatecznie pojawili się przed bramą Hachimantai, gdzie pokazał swój medalion od Kodari'ego. Zatrzymali się przed namiotem, zeskoczył z konia i ruszył do namiotu, strażnicy rozstąpili się przed nimi i ten od razu omiótł wnętrze za najbliższą osobą, która mogła by poinformować o ich powrocie. Nie musieli szybko czekać na żadną reakcję, machina na nowo ruszyła a przed nimi pojawiła się Yuki Hoshi, której delikatnie się ukłonił. -Hoshi-san, miło ciebie widzieć.- zaczął i spojrzał się na jej przyboczną. Nie zamierzał ryzykować. -Zanim zaczniemy, proszę wezwać Mikoto, wszystko co zostanie tutaj powiedziane jest najwyższej wagi.- przymknął oczy i westchnął. -Dodatkowo proszę powiadomić Masahiro-dono o powrocie Uchiha Yatty.- wskazał otwartą dłonią na rudzielca. -Będzie to dziwna prośba, ale wszystkie kobiety w obrębie minimum pół kilometra powinny zostać oddalone od tego namiotu. Mężczyzn proszę przesunąć o dwieście metrów. Ochroną tego namiotu w tym momencie zajmę się ja.- spojrzał się kobiecie prosto w oczy. Nie żartował z tymi żądaniami. Nie poruszy żadnej ważnej kwestii jeżeli nie zostanie to mu zapewnione. Wiedział, że Głównodowodząca domyśli się, że nie są to byle jakie prośby i potrzeby - domyśli się powagi sprawy.

-Cieszę się, że Gosui dotarł z powrotem cały i zdrowy do obozu i zdał wam... cokolwiek tylko mógł.- zwrócił uwagę na nałożoną pieczęć, jeżeli tutaj był to na pewno postarał się o ściągnięcie jego pieczęci... Ale Arii wiedział, że było to bardzo trudne i praktycznie niemożliwe bez konsekwencji na ciele celu. -Ta dwójka... Yatta-san, jest Kogo Uchiha. Wykonywał zadanie inflirtacyjne na terenach dzikich. Ale to wytłumaczę już za chwilę. Mizami-san jest kupcem, u którego się zatrudniliśmy, żeby przejść niepostrzeżenie na tereny objęte jurysdykcją Dzikich.- Arii odwrócił się Mizamiemu prosto w twarz, zasłaniając Yuki i prawą ręką sięgając do rękojeści jednego z ostrza. -Nie mówiłeś, że znasz Yuki Hoshi za czasów Kropli?- nie mógł sobie pozwolić na ponowną pomyłkę, nie tym razem. Mimo, że kupczyk był potężnym wsparciem podczas ucieczki z Atarashi... Nie pozwoli znowu nikogo tutaj zranić.

Jeżeli jednak nic takiego się nie stanie poprowadzi rozmowę dalej. -Razem z Minoru, Osamu, Gosuiem, Shinsem przedostaliśmy się z portu Shinkai przez granicę, gdzie strażnicy wydali Mizamiemu za przysługę przejścia ówczesną księżniczkę Dzikusów, która w późniejszym etapie okazała się szpiegiem klanu Mateki. Tutaj jednak bez Mikoto nie mogę mówić dalej, sprawa jest naprawdę nagląca. Nie udało nam się pochwycić żywego Generała, ale mamy jego ciało ze sobą, przez pogodę na zewnątrz jest dobrze zachowane, jak na truchło. Sądzę, że klan Yamanaka nie powinien mieć problemu z odczytaniem jeszcze jakiś informacji.- tutaj przerwał. Następne informację i przebieg zadania może zostać opisany dopiero przed Mikoto albo sam na sam z Hoshi. Rzeczy, które mają nadejść raport o Yokai, Harpich Wiedźmach, Gejszach... Sprawy były delikatne i zabezpieczenie, o które poprosił miało to umożliwić, żeby nie musieć bawić się w chodzenie na około.

[Shins Hyo]

Poprzedni temat: viewtopic.php?p=237476#p237476

Powrót z misji zajął mężczyznom więcej czasu, niż przybicie do miasta. Musieli kluczyć by uniknąć złapania, ukrywać swoje ślady. Uważać na czające się gdzieś potwory. I musieli ukrywać ciało generała, które taszczyli ze sobą by oddać je Mikoto do przebadania. Na szczęście dla wszystkich nie spotkało ich w czasie tej podróży nic ciekawego. A gdy dotarli do obozu miał się rozegrać ostatni akt tej przygody.

Tym razem wejście do obozu było prostsze. Prostsze okazało się również dotarcie do namiotu. Rozpoznano ich i wpuszczono bez kolejki (gdyby musieli stać z rozkładającym się ciałem generała mogliby wzbudzić niemałe zainteresowanie), by mogli zdać swój raport. Hyo wniósł ciało generała i położył je przed Hoshi, gdy ta kazała im złożyć meldunek. Za jego złożenie był odpowiedzialny Arii - nie tylko dlatego, że był człowiekiem stąd, ale przede wszystkim dlatego, że przewodził całej wyprawie.

Raport Ariego był... no, nazbyt ostrożny. Shins aż przewrócił oczami. Okej, Arii miał powody by zachować szczególną ostrożność, ale jego żądania wydały mu się nazbyt oderwane od rzeczywistości. Z resztą, niech robi jak chce, tak w zasadzie większa część raportu tyczy się głównie spraw Rebeliantów, sam Hyo nie był tym nazbyt zainteresowany. Szczęśliwie jego samego przysługi wobec Gejsz ominęły. I niech tak już zostanie.

"Pfff..." - wydobył z siebie, gdy usłyszał, że Arii oczekuje oddalenia wszystkich na pół kilometra od namiotu - "O, to na pewnie nie zwróci niczyjej uwagi. Nikomu nie przyjdzie do głowy, że akurat teraz warto podsłuchiwać" - nie mógł się powstrzymać od sarkastycznego komentarza. Ostrożność ostrożnością, ale nie ma co popadać w śmieszność - "Z resztą, większość tematów będziesz mógł omawiać jak chcesz, przy kim chcesz i komu chcesz, ale jeden temat absolutnie tajemnicą nie jest i być nie może" - tak, chodziło o harpie. Nie ma mowy, by Shins o tym nie opowiedział publicznie. To problem znacznie gorszy, niż wojna i najazd Dzikich - "Harpie są problemem, który dotknie wszystkich, a szczególnie cywilów. Nie wolno go ukrywać" - tutaj zwrócił się bezpośrednio do Hoshi i ludzi będących w namiocie (o ile jeszcze nie wyszli) - "W trakcie podróży natknęliśmy się na jakieś stwory. Dzicy nazywają je harpiami. Są bardzo niebezpieczne, żywią się mięsem żywych istot. Atakują tylko samców. Wliczam w to także mężczyzn. Mają jakieś dziwne zdolności, jakieś genjutsu, które działa i na ludzi i na zwierzęta. Na naszych oczach zażynały nasze konie, a one nawet nie zarżały. My mieliśmy kogoś, kto nas przed nimi ostrzegł, ale ludzie, którzy nie będą mogli ich wyczuć są skazani na pewną śmierć. Śmierć, której nawet nie będą próbowali się przeciwstawiać. Ponoć ich zdolności nie działają na kobiety, musicie sformować oddziały kunoichi, które będą się specjalizowały w walce z nimi. One już tu lecą. W sensie zza muru do krain, które znamy" - na tym zakończył swój wywód. Wiedział, że jego słowa były dziwne i sprawiały wrażenie szalonych. A wiele więcej nie wiedział, więc i tak nie miał nic do dodania.

---

  Ukryty tekst