Główna ulica Hachimantai

[Uchiha Tsuyoshi]

Główna ulica jest najdłuższa i najważniejsza w Hachimantai, a zarazem stanowi serce wioski. Przecina ona ją przez sam środek, biegnąc wzdłuż całej jej długości, po jednej stronie mając wzgórza, a po drugiej stronie krystalicznie czystą rzekę Aka. Droga ma kolor ziemi: jest ubita przez ludzkie stopy i koła wozów i jedynie miejscami jest prowizorycznie utwardzona. Stanowi ona typową drogę z wiejskiej scenerii. O poranku często wpełza na nią mgła znad rzeki, nadając jej uroku.

Po obu stronach traktu stoją proste, drewniane domy - każdy trochę inny, co wynika z tego, że każdy był budowany własnymi siłami przez rodzinę w nim mieszkającą, albo jej przodków. Przy niektórych domach zlokalizowane są małe kramy, na których można kupić to, co są w stanie wyprodukować mieszkańcy, a więc zioła, ryż, owoce, warzywa, a czasem nawet przyprawy. W zależności od pory roku można również znaleźć tym miejscu stoiska przyjezdnych kupców, których od założenia w Hachimantai obozu Yuki Mikoto jest nieco więcej. Sprzedaje się tutaj też znakomitej jakości świeże ryby pochodzące ze wspomnianej rzeki oraz jeziora, do którego wpada. Poza tym znajdują się tu dwa zajazdy (hatago) - jeden, niewielki i istniejący tu "od zawsze" oraz drugi, powstały niedawno, jakby w odpowiedzi na zwiększoną liczbę przyjezdnych.

W ciągu dnia na Głównej ulicy słychać rozmowy sąsiadów, stukot kół wozu, ale i śmiech bawiących się dzieci - choć oczywiście daleko temu do zgiełku większych miast, jak pobliskie Sarufutsu. Wieczorem natomiast wszystko zwalnia. Cienie domów wydłużają się, a ciepłe światło słońca odbija się leniwie płynącej Aki.

Główna ulica zimą:

[Yumi Uchiha]

Yumi wzdrygnęła się kiedy jej matka obudziła ją z lekkiego letargu. - Już idę. - Odpowiedziała jeszcze zamyślonym głosem próbując wstać z krzesła, kiedy to Sanae zmieniła zdanie. Pojawiło się nowe zadanie bojowe, podróż po zakupy. - Jasne. - Kiedy to zaczęła zbierać swoje sztućce i talerze ze stołu. Wysłuchała co miała do powiedzenie matka, jaka jest lista zakupów. Zbieranie przerwało jej wciśnięte pieniądze. Ta schowała jej gdzie mogła i ponownie wzięła talerze, które miała posprzątać. Po tym jak szybko odniosła naczynia rzuciła do Hany. - Chodź idziemy. - Ruszyła w stronę wyjścia po czym do jej głowy wpadł pomysł by to zapisać. Przecież jaka była szansa, że coś pomylą we dwie? Pewnie ogromna...

- Pójdź po jakąś karteczkę i zapiszemy to szybko, bo zaraz o czymś zapomnimy. - Powiedziała do młodszej siostry, czuła się w stosunku do niej mocno opiekuńcza, starała się jej przekazywać dobre nawyki. Liczyła się z tym, że jej pomysł może być odebrany przez matkę jako ociąganie się, jednak ceniła sobie porządek. Jak już znalazły karteczkę i jakieś pióro z atramentem to zaczęła zapisywać przy biurku.

- Co tam było, pięć kilo ryżu, pudełeczko miso od pani Tsubaki, osiem czy sześć arkuszy nori? chyba osiem tam było. - Wspierała się młodszą siostrą która jej podpowiadała jak ta zapisywała. - Dalej, sześć bloków tofu, trzy kilo marchewek, kurczę nie pamiętam ile tego było jeszcze... hmm... kilka dymek, cztery kawałki imbiru i coś jeszcze... Pamiętasz co tam jeszcze miałyśmy kupić? - W zależności czy jej Hana podpowiedziała czy nie to zapisała.

Następnie z listą zakupów ruszyły w stronę wyjścia z domu. - Pamiętaj by się nie zgubić bo tylko tego nam będzie brakowała haha. - Uśmiechnęła się do Hany mijając próg drzwi w domu.

Lista zakupów

• pięć kilo ryżu
• osiem arkusy nori
• trzy kilo marchwki
• kilka dymek
• cztery kawalki imbiru
• coś jeszcze

[Uchiha Tsuyoshi]

Zakupy
Yumi Uchiha: Misja rangi D
2/7 - Hai, onee-chan - odpowiedziała Hana i zniknęła gdzieś w korytarzu. Hana, czyli młodsza, siostra Yumi (prawie najmłodsza z całego rodzeństwa - młodsza była tylko dwuletnia Katsumi), która była chyba najbardziej energiczną i radosną córką Haridy i Sanae. Dwunastolatka była przy tym zaskakująco bystra i spostrzegawcza. Były to cechy, które pokazywały pewien kontrast z Yumi, a w sytuacji takiej jak ta mogły się bardzo przydać.

Po powrocie z jakimś strzępkiem papieru i ołówkiem, zabrała się za zapisywanie. Szybko jednak podniosła wzrok znad kartki i zmarszczyła brwi.

- Onee-chan, pomyliłaś! Dymek miało być tyle co marchewek czyli trzy kilogramy! No i olej sezamowy! I do tego jeszcze kapusta! - powiedziała zniecierpliwiona. Nie było to jednak takie zniecierpliwienie, jak u dorosłych, ale raczej zniecierpliwienie dziewczyny, która uważała że zostały jej powierzone bardzo istotne sprawy i że trzeba do nich podejść tak serio, jak tylko się da. Nawet pomijając to, ochrzan spotkałby je, gdyby wróciły bez któregoś ze składników, bo by o nim zapomniały.

- Dobra, z kieszeni mi nie wypadnie - dodała po chwili, już znacznie radośniej. Najwyraźniej cieszyła się na to, że mogły wyjść z domu razem i powłóczyć się trochę po wiosce, o ile można się włóczyć w konkretnym celu. W każdym razie, siostry całkiem szybko się ubrały i już po chwili były poza rodzinnym domostwem, kierując się dobrze znaną, wydeptaną ścieżką prowadzącą do centrum Hachimantai. Było przyjemnie chłodno, a na polach i w lasach zalegał jeszcze śnieg, choć kwestią (niezbyt długiego) czasu było to, że zniknie on w promieniach wiosennego słońca.

- YUMI, HANA! WEŹCIE JESZCZE JEDNEGO KARASIA OD PANI TSUBAKI! PIENIĘDZY POWINNO WYSTARCZYĆ! - usłyszałyście znajomy głos mamy, która wybiegła za Wami przed dom.

- O, to nie było wyliczone? Zostaną nam pieniądze? - zainteresowała się Hana.

Sanae
Hana

[Yumi Uchiha]

Jeszcze jak siedziały we dwie to Yumi słuchała uważnie wszystkich poprawek jakie miała do niej Hana. - Na pewno trzy kilogramy? No dobra, może to będzie szczęśliwy dzień. - Uśmiechnęła się życzliwie do młodszej siostrzyczki. Dopisała jeszcze do listy zakupów to co wymieniła Hana a w zasadzie Sanae ale Yumi będąc lekko rozkojarzoną nie zarejestrowała. Na liście pojawiły się dodatkowe pozycje takie jak olej sezamowy i kapusta. - Zdolna jesteś Hana-chan. - I poklepała ją delikatnie po główce.

Dziewczyny się sprawnie ubrały, mała Hana dostała zadanie pilnowania listy, miała pierwotnie ją trzymać Yumi. Jednak uznała, że jak małą bardziej zaangażuje to sprawi jej większą przyjemność powierzając tak istotne zadanie. Za nimi wybiegła jeszcze matka, wykrzykując by kupiły karpia. - Jasne, będziemy pamiętać. - Ponownie uśmiechnęła się Yumi, cieszyła się, że mogą się jakoś przydać z siostrą, spędzenia czasu z siostrą to było jedno z jej ulubionych zadań... może zajęć będzie lepszym i bardziej trafnym określeniem.

- Nie ma czym się przejmować, w najlepszym starczy albo się dogadamy... W najgorszym wypadku wrócimy i szybko pobiegnę po tego karasia. - Uspokoiła małą, by ta się nie przejmowała. - Jednak za to masz kolejne arcyważne zadanie, teraz nie zapiszemy tego na kartce, ale musisz pamiętać, że mamy do kupienia karasia. - Sprytnie próbowała zdjąć z siebie odpowiedzialność... Chociaż kogo chciała oszukać chyba siebie, latający klapek no jutsu by nie brał jeńców.

Też chciała zarzucić jakiś temat, by siostrę rozgadać. Mimo tego, że jak były we dwie to pewnie za dużo nie potrzebowały by się takie tematy pojawiły. - Myślisz, że damy radę unieść te zakupy? Chociaż zjadłaś cały obiad to będziesz miała dużo siły. - Życzliwie i wesoło rozpoczęła rozmowy z Haną.

Lista zakupów

• pięć kilo ryżu
• osiem arkusy nori
• trzy kilo marchwki
• kilkatrzy dymek
• cztery kawalki imbiru
• coś jeszcze olej sezamowy
• kapusta

[Uchiha Tsuyoshi]

Zakupy
Yumi Uchiha: Misja rangi D
3/7 - Hej, Ty też masz pamiętać! - odparła Hana, która ewidentnie nie chciała dać się zrobić w balona i przerzucić na siebie całej odpowiedzialności. Co zresztą nie było dla Yumi zaskoczeniem. Hana była najbliższą osobą z rodzeństwa, spędzała z nią najwięcej czasu, ale dwunastolatka nie pozwalała się już traktować jak dziecko, nawet Yumi. Dlatego też na wypowiedź o obiedzie, zripostowała niemal natychmiast:

- Oczywiście że damy radę. I nie mów do mnie jak bym była małym dzieckiem - popatrzyła z ukosa. Wyraźnie jej się to nie podobało, ale nadal - nie wiązało się to z żadnym obrażalstwem czy czymś podobnym. Hana po prostu wyraźnie zaznaczała, że Yumi nie powinna jej traktować z góry. Szybko też zresztą przeszła do kolejnego tematu, nie zrażając się poprzednim dialogiem.

- No bo wiesz. Jak by coś zostało... to mogłybyśmy sobie kupić parę cukierków miętowych. Jak byłam ostatnio z mamą na zakupach, to widziałam, że sprzedają je teraz obok pani Tsubaki - powiedziała nieco ciszej, jakby obawiając się, że ktoś może podsłuchać. Oczywiście nie było to możliwe, bo dom dziewczyny zostawiły już daleko za sobą, a do głównej ulicy było jeszcze parę minut - jak zjemy po drodze, to wyrzucimy papierki i tyle - dodała, spoglądając na Yumi, ciekawa reakcji na tę propozycję.

Drogę do centrum wioski Yumi i Hana spędziły więc na rozmowie. Wnet ich oczom ukazał się pierwszy sklepik na ich drodze. Było to stanowisko kupca, który pojawiał się często w Hachimantai. Częściej witał on co prawda w obozie Yukich, ale niekiedy rozkładał stragan także tutaj. Można było u niego kupić wszystko, za wyjątkiem miso, nori i ryby. Z tego co pamiętała Yumi, mama nie miała nic przeciwko, żeby robić tu zakupy, bo towary były świeże, dobrej jakości i względnie tanie.

Sanae
Hana

[Yumi Uchiha]

- Tak jest też będę pamiętać, ale jak dwie osoby pamiętają to jest wtedy łatwiej nie zapomnieć. - Starała się zręcznie wyjść z sytuacji jak Hana nie dała się podpuścić pod taką oczywistą pułapkę jaką było zrzucenie odpowiedzialności. - No żartowałam tylko, już się nie przejmuj. - Szturchnęła ją bardzo delikatnie łokciem i starała się pokazać jej życzliwy uśmiech. By mała nie brała tego do siebie albo nie zapamiętała na później.

Idąc tak dalej Hana zaczęła jej szeptać na ucho, ta podniosła głowę, spojrzała lekko w górę. - Hmm... Dobra ale pod warunkiem, że coś nam zostanie. Już czuję co by się stało jakbyśmy zamiast kapusty wydały pieniądze na cukierki... Może też będą jakieś inne smaczne to sobie spróbujemy kilku różnych i zrobimy ranking który jest najlepszy... Co ty na to? - Yumi nie była przeciwna pomysłowi Hany, sama bardzo chętnie by poszła po te cukierki. Pomimo tego czuła zadaniowość, że jednak zakupy są ważniejsze jakie mają zrobić do domu.

Trafiły przed stragan kupca, Yumi korzystając z tego, że Hana częściej chodziła z mamą na zakupy chciała się dopytać, zanim zacznie kupować. - Pamiętasz może w których miejscach mama najczęściej kupuje? Może będzie niedaleko tańsza opcja, to by się udało więcej cukierków kupić. - Sprytnie chciała to ponownie rozwiązać, pomimo tego, że i tak było taniej to chciała cos jeszcze ugrać.

Jeżeli Hana nie poda żadnego lepszego miejsca, to prosi od małej o listę zakupów by jej podała. Następnie podchodzi do kupca. - Dzień dobry, czy dostaniemy u pana. - Rozłożyła sobie listę zakupów tak by widzieć. - Pięć kilo ryżu, trzy kilo marchewek, trzy dymki, cztery kawałki imbiru, olej sezamowy i kapustę? - Na koniec spojrzała błagalnymi oczami na kupca by może zaraz wytargować zniżkę.

Lista zakupów

• pięć kilo ryżu
• osiem arkusy nori
• trzy kilo marchwki
• kilkatrzy dymek
• cztery kawalki imbiru
• coś jeszcze olej sezamowy
• kapusta

[Uchiha Tsuyoshi]

Zakupy
Yumi Uchiha: Misja rangi D
4/7 - Nie no, jasne. Tylko jak zostanie - odparła Hana, a na jej twarzy przebiegł cień strachu. Chyba też wyobraziła sobie właśnie, co by się stało, gdyby zdecydowały się poświęcić pieniądze przeznaczone na którykolwiek ze składników na cukierki, czy inną swoją zachciankę. Zarówno Hana, jak i Yumi były jednak zbyt mądre, żeby zrobić taką głupotę. Natomiast na sugestię spróbowania kilku smaków, siostra pokiwała z entuzjazmem głową i uśmiechnęła się, potwierdzając, że się zgadza.

- No w zasadzie to chyba tutaj będzie najtaniej - powiedziała, drapiąc się po głowie - pewnie dałoby się biegać między sklepami i pytać, co jest po ile, żeby później kupować wszystko gdzie indziej, ale chyba się nie wyrobimy z tym - dodała. Rzeczywiście, była zima i zmrok zapadał dość szybko. Nie była to może jakaś wielka przeszkoda pod względem bezpieczeństwa czy trafienia do domu, bo dziewczyny z pewnością by sobie z tym poradziły. Powszechnie wiadome było jednak, że sklepy były otwarte do zmroku i zazwyczaj ani chwili dłużej - no ale u Pani Tsubaki będzie tanio, bo ona się lubi z mamą. I te karasie, u tego pana przy stawie, to też chyba nie są jakieś drogie - wyjaśniła dwunastolatka.

Przyszedł jednak czas kupowania. Sprzedawcą był wymuskany mężczyzna w średnim wieku, z falowanymi, złocisto-blond włosami i idealnie prostymi, białymi zębami. Sprawiał wrażenie bardziej majętnego, niż wynikałoby to z jego statusu, bo noszony przez niego, jasny płaszcz również nie należał chyba do najtańszych.

- Ah, oczywiście dziewczynki! Wszystko to mam, już pakuję! - powiedział z nieskrywanym entuzjazmem, przyglądając się Wam przez moment bacznie. Hana odwróciła się gdzieś, wypatrując jakiegoś psa, który gonił kota (albo odwrotnie), a Yumi pozostało pakowanie wszystkiego w starą i wysłużoną torbę, którą dostała od mamy.

- No dobrze, to jeszcze ryż... - powiedział przy końcu tej niezbyt ciekawej czynności, jaką było odmierzanie składników blondyn, sypiąc dużą łyżką ryż z większego worka do mniejszego, który stał na wadze, wskazującej liczbę cztery - proszę, oto wszystkie rzeczy, o które prosiłyście - dodał dumny z siebie i podał cenę, która chyba nie odbiegała zbytnio od normy.

Sanae
Hana

[Yumi Uchiha]

Yumi wysłuchała co miała do powiedzenia Hana i nie kwestionowała jej uwag, co więcej uważała, że są bardzo trafne. - Jesteś bystra, masz rację, bym przekombinowała i nie skończyłoby to się najlepiej. - Tak więc nic już im nie przeszkadzało, nic w sensie żaden głupi pomysł i po prostu przystąpiła Yumi do wykonywania zakupów.

Wyłożyła na blat torbę i zaczęła pakować po kolei co było. - Dziękujemy, do widzenia. - Powiedziała do sprzedawcy młoda Uchiha jak już zapakowała wszystkie artykuły jakie się udało tutaj dostać do siatki i zapłaciła za zakupy. To był duży progres w zadaniu i została już tylko ta łatwiejsza część, czyli nori, karasie i miso. Z minusów pojawiła się ciężka siatka którą ktoś musiał nieść, niestety albo stety w zależności od punktu widzenia, była ona dosyć ciężkawa i nie miała w zamiarze dać tego do niesienia Hanie.

- Trzymaj listę zakupów, ja będę niosła torbę. - Poinstruowała jaki jest przydział jak wychodziły ze sklepu. - Teraz chodźmy po te karasie. - Poinstruowała co robią dalej, mimo, że to było oczywiste, jednak wydawało to się dla niej naturalne by pilnować, czy młodsza siostrzyczka nie będzie miała zaraz jakiejś dziwnej zachcianki albo niestandardowego pomysłu.

Taki pomysł z kolei przyszedł do głowy Yumi. - A słuchaj Hana-chan, jak już wszystko załatwimy to może pod domem ulepimy jakiegoś bałwana. W końcu jest zima, zaraz się ona skończy i znowu będzie trzeba czekać cały rok na taką białą aurę, piękną spokojną. - Z uśmiechem na ustach zaproponowała młodszej idąc w stronę kolejnego sklepu...