Siedziba Władzy

[Shins Hyo]

Poprzedni temat: viewtopic.php?p=237728#p237728

Po opuszczeniu obozu Rebeliantów z Cesarstwa Morskich Klifów Shins udał się wraz z Yattą do Sarufutsu. Była to osada, w której po upadku Kotei umieszczone zostały siedziby klanów Uchiha i Gazo. Droga nie była bardzo długa, w końcu znajdowali się wciąż w tej samej prowincji. W swoim życiu Hyo wiele podróżował i taka odległość była dla niego prawie niezauważalna, mimo wszystko natłok myśli, jaki został spowodowany ostatnią misją i wydarzeniami, jakie miały miejsce w trakcie jej trwania sprawiły, że czas ciągnął się wędrownemu ninjy niczym coś bardzo rozciągliwego. Cały czas czuł smak osobistej porażki na myśl o swojej nieprzydatności i o tym, że gdyby Arii albo Yatta zginęli w czasie walki, on nie byłby w stanie zastąpić któregokolwiek z nich. To się musiało zmienić, nadchodzące tygodnie będą bardzo wymagające.

Chęć rozwoju i wzmocnienia swojej siły musiała jednak ustąpić poczuciu misji. Gdy Shins postanowił zaangażować się w wydarzenia odbijające się na obrazie świata zrobił to z konkretnego powodu - uważał, że ludzie tacy jak on mają powinność, jeśli nie obowiązek, troszczenia się o tych, którzy byli słabsi i nie mieli takich zdolności. Od najmłodszych lat podróżował między prowincjami i niejednokrotnie był świadkiem nieszczęść lub niesprawiedliwości jakie spotykały najbiedniejszych i najsłabszych. Jego rodzice uczyli go, że należy im pomagać na tyle, na ile ma się możliwość to zrobić. I to właśnie ta postawa skłoniła go do porzucenia anonimowości i zaangażowania się w pomoc w zażegnywaniu nieszczęść spadających na zwykłych ludzi.

Wojna w Sogen, czy jak teraz nazywano część tej prowincji - Atarashi, była zdecydowanie jednym z tych wydarzeń, które w najsilniejszy sposób odbijały się na życiu ludności cywilnej. Najazd hordy dzikich (choć słowo horda bardziej oddaje ich liczebność, niż zachowanie) z cała pewnością musiało mocno uderzyć w zapasy żywności w tych obszarze świata. A przecież wojna dalej trwała. I kolejne majaczyły na horyzoncie. Przyłożenie swojej cegiełki do zakończenia konfliktu wydawało się czymś właściwym, a to po stronie Uchiha stała słuszność. Co prawda nie zaangażował się bezpośrednio w wojnę, ale zdecydował się na pomoc w operacji, która miała przechylić szalę zwycięstwa na korzyść Wypędzonych. Czy tak się ostatecznie stanie - zobaczymy.

Gdy Hyo podejmował się tego zadania nie miał pojęcia, że będzie naocznym świadkiem nadejścia demonów, które będą stanowiły tak wielkie zagrożenie, że najpewniej to one były przyczyną najazdu Dzikich. Harpie, bo o nich mowa, przeraziły go. Te potwory z cała pewnością będą stanowiły potężne zagrożenie dla wszystkich, a cywile najpewniej będą ich główną zdobyczą. Im dłużej o tym myślał tym bardziej przekonywał się do opinii, że póki harpie rosną w siłę i stanowią zagrożenie dla Dzikich, dopóty nie będą oni w stanie przystać na żaden pokój. W końcu zostanie na ziemiach, z których przybyli musiało być dla nich mniejszym zagrożeniem, niż przebicie się przez mur i atak wprost na Kotei, skoro się na to zdecydowali. Stanowczo głównym celem, jaki stać będzie przed Shinsem będzie rozwikłanie zagadki skąd pojawiło się to zagrożenie i jak mu przeciwdziałać.

Yatta wydawał się sympatycznym człowiekiem, ale kiepski humor Shinsa rozmyślającego o ostatnich dniach nie nastrajał do rozmowy, więc nie dyskutowali za wiele. Shins jeszcze raz opowiedział mu o harpiach, choć ciężko mu było orzec, czy mu uwierzył, czy nie. Hoshi w obozie zdawała się im wierzyć, w końcu Arii również potwierdził istnienie tych stworów, ale czy ich przygodny towarzysz podziela wiarę tamtej kobiety? Kto to wie. Niemniej Yatta zgodził się szepnąć słówko w siedzibie, by wpuszczono Shinsa mimo jego niskiej rangi (a w zasadzie jej braku), co w przypadku osób nie będących częścią klanu nie było praktykowane. Jasne, Shins nie liczył na Shirei Kana, ale chciał dać szansę Uchihom, by Ci mogli zostać ostrzeżeni o nadchodzącym zagrożeniu. I prawdopodobnym powodzie, dlaczego Dzicy tak zacięcie walczą o nowe tereny.

Po dotarciu do Sarufutsu Shins i Yatta zjedli posiłek, a następnie skierowali się bezpośrednio do Siedziby Władzy. Kogo klanu Uchiha miał raport do zdania, ale zaprowadził Shinsa do holu i kazał mu zaczekać, aż ktoś po niego przyjdzie. Sam Yatta pożegnał się z Shinsem, bo prawdopodobnie już się nie zobaczą, w końcu jego rozmowa na pewno będzie wymagała znacznie więcej czasu niż wizyta wędrownego ninjy. Hyo podziękował mu za pomoc, życzył powodzenia i usiadł na stołku pod ścianą w głównym holu czekając, aż przyjdzie po niego ktoś, kto będzie oddelegowany by udzielić mu wysłuchania.

---

  Ukryty tekst

[Nizan]

---

Post Fabularny - Shinsu

---

Jeszcze nie minęła zima, kiedy Shinsu dotarł do Sarufutsu wraz z Yatta. Mieli trochę czasu, by poprzebywać sami, jednak Shins szybko zorientował się, że Yatta nie był zbytnio rozmowny, tak samo zresztą jak i on. Dlatego też, pierwszy ich kontakt nastąpił dopiero w momencie, gdy dotarli do bram osady Uchiha.

Yatta coś przebąkiwał po drodze, że nie jest chyba najlepszym człowiekiem do tego, by kogos zaanansować, ale Shinsu nie podchwycił tej historii w żaden sposób, więc w ten sposób po prostu znaleźli się w pewnej chwili przed bramami. Wtedy rzeczywiście Yatta wyjaśnił, że Shinsu wykonywał misję dla Yuki Mikoto i prosi o audiencję w siedzibie ich władzy. Co prawda, na początku straże średnio chciały wpuszczać kogokolwiek, kto nie był shinobim z przynależnością, tłumacząc to wojną, lecz w pewnej chwili finalnie zgodzili się pod warunkiem, że Yatta się osobiście podpisze pod tym, że wprowadza takiego człowieka.

Tym samym, zarówno Shinsu jak i Yatta znaleźli się przed Siedzibą Władzy. Tutaj, ich ścieżki miały się rozejść.
- Dzięki za wszystko i powodzenia. W środku podejdź do recepcji i tam już pokierują Cię dalej. - powiedział, po czym pojechał gdzieś dalej z koniem i trupem na nim.

Gdy Shins wszedł do środka, zobaczył, że w środku panował dość ogólny spokój. Jedyne, co tak naprawde rzucało mu się w oczy to... dwie nastolatki, które siedziały za biurkiem (przy dwóch różnych stanowiskach) i plotkowały, pośmiechując w niebogłosy. Dziewczyny ewidentnie opowiadały sobie o jakichś mało istotnych rzeczach, bo usłyszałeś, jak dotarła do Ciebie fraza "no, a widziałaś z kim ona się spotyka?!".

W każdym razie, dziewczyny były jedyne, do kogo mogłeś się zgłosić. Póki co, były tak zajęte plotkowaniem, że nawet nie zarejestrowały Twojego pojawienia się w Siedzibie.

[Yumi Uchiha]

Yumi została wezwana do siedziby władzy w Sarufutsu. Została wezwana do pomieszczenia gdzie przesiadywał sam Shirei-kan, jednak to nie on ją wezwał a sam jej ojciec. Szla korytarzami, kiedy to z pomieszczenia do jakiego miała się udać usłyszała dochodzące odgłosy. Był to jej ojciec rozmawiający razem z Orochim. Starała się podejść na paluszkach tak by jej nie usłyszano, chciała to wykorzystać by coś tam sobie podsłuchać rozmowy jakie się toczyły.

Nie było jej to dane, została rozpracowana szybciej niż jej się zdawało. Jej sylwetka nie była jeszcze widoczna a już z pokoju wyszedł jeden z rozmówców. Minęła się razem z Sugiyamą w drzwiach, ten na nią spojrzał i skinął głową. Ta nie wiedziała do końca jak zareagować ale doszła do prostego wniosku. Kopiowanie to najlepsza zdolność Uchiha, tak też również skinęła głową w stronę uciekiniera z pomieszczenia a sama mogła się udać do środka.

Następnie na pewnego weszła do środka i był tam tylko jej ojciec. A ona sama tak jak wiedziała co robić do tej pory, tak teraz miała taką pustkę. Pojawiły się też z jej strony pewne obawy, co będą od niej chcieli. Ledwo poukładała sobie w głowie to co się wydarzyło ostatnio. Udała się wtedy do matki, czy starszej siostry. Były one pomocne w tym by młoda dziewczyna mogła nie zostać z taką traumą. A teraz co ją może czekać? Czyżby to było rzucenie na głęboką wodę... W końcu taki to był świat.

Za poleceniem ojca podeszła do krzesła które sobie odsunęła i usiadła z gracją. Można było ujrzeć w jej oczach niepewność. Tak też rozpoczął się monolog jej ojca a ona sama, jedyne o to kiwała głową i wtrącała co chwile jakieś yhym. Chciała pokazać, że słucha a nie jest zatracona w myślach. Nie była ona też głupia, od razu wyczuła, że całość brzmi jak "bojowe zadanie". Jednak z jej strony istniał jeden problem, przez brak doświadczenie nie wiedziała jeszcze jak odpowiadać by było dobrze.

- Brzmi to wszystko jak pokrzepiająca rozmowa, przed czymś czego nie mogę uniknąć. - Zaczęła. - Jaką ścieżkę chcę wybrać? Taką by nikt nie cierpiał. Popełniłam ostatnio błąd przed emocje, strach... panikę. Chcę stać się na tyle silna, by inni nie musieli popełniać podobnych błędów. - Przełknęła ślinę, jakby nie była do końca pewna czy to jest faktycznie to co chciała powiedzieć czy może tak sama atmosfera miejsca na nią wpłynęła. - Jeżeli ceną tego by nasza rodzina była bezpieczna, będzie to bym została pełnoprawną kunoichi... Jestem gotowa. - Wyprostowała się, patrząc odważnie na ojca. Pokazując, że już nie jest tą samą małą dziewczynką, że teraz dorosła i trzeba ją rozpatrywać w innych kategoriach. - Czuję, że to pytanie to był tylko początek... Nie zostałam wezwana... by udzielić odpowiedzi na to pytanie, tylko chodzi o coś innego. - Po jej czole spłynęła kropla potu, sugerowała ona zupełny brak pewności, pomimo gry aktorskiej, którą próbowała uskutecznić.