Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

[Azuma]

Wzruszył ramionami, nie do końca wiadomo czy odnosiło się to do ziółek na wzmocnienie czy do seksapilu, którym według Hiromi, jej mężczyzna aż kipiał. Ten momentu urokliwego cieszenia się sobą, jednak wkrótce minął. Już po chwili przeszli do poważniejszego tonu i obszarów, których dawno nie poruszali. Najpierw Azuma podzielił się z Hiromi szczegółami korespondencji, a także historią jaka łączyła go z Anzou. Potem Hiromi zdradziła z jakimi konsekwencjami mierzyła się po ukończeniu misji.

– Przepraszam, że nie było mnie przy tym, ani po tym przy tobie. Chciałbym to zmienić, ale… Tak właśnie Hiromi będzie wyglądało nasze życie. Problemy z którymi będziemy musieli mierzyć się samodzielnie. Jak i z ich konsekwencjami. A w chwili krótkiego spokoju, dzielić się tym co przeżyliśmy, w tych trudnych chwilach. Dasz radę tak żyć?

Spytał z powagą, patrząc na jej buzię, oczy, zdając sobie sprawę jak trudne będzie to życie nie tylko dla kobiety ale i dla mężczyzny, który wracając po długim czasie z terenu, wcale nie miał gwarancji na to że poczuje żar domowego ogniska. Jego wybranka mogła być tak jak on, wysłana gdzieś z jakąś misją, jakimś celem. Te pytania pokazywały też jak ich relacja ewoluowała. Jeszcze niedawno rozważali czy o łączącej ich relacji powiadomić Shirei-kana, czy zachować tylko dla siebie jako coś własnego. Wtedy gdy podjęli tamtą decyzję, przyświecały im inne motywy, a teraz pytając i odpowiadając chcieli nakreślić zalążek tego co będzie potem. W przyszłości.

– Nie wiem, czy chodzi o trofeum, a może jakieś wzmocnienie? Nie wiem na co i wolę nad tym się dłużej nie zastanawiać. Chodzi o to, że jasno napisał do czego zmierza i co zrobi. Nie pozostawił pola do dyskusji. Co więcej, tak jawna deklaracja oznacza jedno. Nie chce żebym go od tego odżegnywał… – Azuma zamilkł, ważąc słowa które powiedział i które zamierzał jeszcze wypowiedzieć. Czy chciał to zrobić na głos? Gdy nad tym myślał, jednocześnie spoglądając na swoją wybrankę, której przecież ta sprawa również mogła grozić, zrozumiał że nie ma już dylematu – … i nie będę. Jeśli los nas postawi naprzeciw siebie na polu walki, to go zatrzymam i pokonam.

Powiedział to na głos. Przy świadku – jednym z najbliższych sercu. Przed takim wyznaniem nie było można było się ugiąć, cofnąc bowiem stawiając na szali wolę i nie dochowując jej, świadczyło to jakim słabym człowiekiem jesteś. A on nie był słabym człowiekiem.

– Chodź zmierzamy różnymi drogami, to wygląda na to że wszystkie prowadzą w tym samym kierunku. Zbieraj doświadczenie, nie odpuszczaj treningów, na misjach się nie wahaj. Wiem, że to nie zawsze będzie łatwe, ale tylko bycie najlepszą wersją siebie zagwarantuje nam możliwość myślenia o przyszłości. Nam i temu klanu. W to akurat wierze najbardziej.

Dodał to, a potem objął ją ramieniem i przytulił. Dotyk wkrótce przeobraził się w coś więcej. Kolejny akt miłości po którym zziajani, ale szczęsliwi, odświeżyli się i posilili śniadaniem. Na miejscu nie zastali jednak ani Tsuyoshiego, ani Yumiko. Była za to krótka wiadomość od nich.

– Wygląda na to, że nie chcieli nam przeszkadzać. Tsuyoshi-kun obejmie Yumiko-san pomocą. Pomoże jej w treningach. Myślę, że sie będą dobrze dogadywać. Nie sądzisz? – pytając o to Hiromi, sugestywnie mrugnął bowiem kobieta na pewno doskonale sobie zdawała sprawę z dwuznaczności tego stwierdzenia. Oboje taką przynajmniej mieli nadzieję. Azuma przysiadł więc z Hiromi do śnaidania, nie śpieszyli się z jedzeniem. Jedli, rozmawiali. Cieszyli się swoją obecnością i intymnością. Wiedzieli, że tego czasu nie mają dużo.

Po posileniu się i uregulowaniu przez Seinina wszystkich należności, Azuma i Hiromi ruszyli dalej.

2x [z/t]

[Yumiko]

Widziała rumieńce na twarzy Tsu. Widziała również jak delikatnie się pogłębiają po jej pytaniu. Jednak to nie reakcja jego ciała była dla niej zaskoczeniem, a słowa które wypowiedział.-O...-zamrugała kilkukrotnie, gdy bez najmniejszego oporu zaczął jej się przyglądać. Mimo, że była ubrana, wcale się tak nie czuła. Włoski na jej ciele zjeżyły się pod ciężarem jego spojrzenia. Czuła się dziwnie, jakby wcale nie poznali się kilka godzin temu. Czyżby alkohol, który płynął w jej żyłach otworzył, dotąd zamknięte, drzwi w jej umyśle? Ona tak się nie zachowywała, to nie było normalne...

-Ostatni... tak intensywny? -zapytała nieco rozbawiona. Jeżeli tak patrzył na każdą kobietę, to zapewne złamał już wiele niewinnych serc, ale czy to jej przeszkadzało? Niekoniecznie, zważywszy na to, że siedzieli tutaj sami.-Ale dobrze, wybaczam.- dodała po chwili i o ile jego spojrzenie nieco ją krępowało, to było... przyjemne.

Była też wdzięczna, za to jak sprawnie wybrnął z całej tej sytuacji. Obserwowała jak nalewał wino i mimo, że nie powinna pić, wzięła czarkę z alkoholem do ręki. Tsu znowu na nią spojrzał i może nawet nie zwróciłaby na to uwagi, gdyby o tym nie wspomniał- Tsuyoshi, proszę Cię, chcesz się patrzeć, to patrz, ale nie potwierdzaj tego słowami, bo zapadnę się pod ziemię...- powiedziała łapiąc z nim kontakt wzrokowy, chyba po raz pierwszy pozwoliła sobie na taką swobodę względem niego. Uniosła naczynie z winem nieco do góry, cały czas wpatrując się w jego czarne oczy-Za spotkanie.-powiedziała upijając mały łyk. Dopiero po wszystkim z delikatnym uśmiechem odwróciła wzrok.

-Tsuyoshi... Tsu... Yoshi... - leniwie wypowiadała każdą możliwą wersję jego imienia, szukała tej, która najbardziej by do niego pasowała. Dzisiaj przekroczyli jakąś niewidzialną granicę, więc w tym momencie Yumiko pozwoliła sobie na nieco więcej.-Jak zwracają się do Ciebie przyjaciele? - było to niewinne pytanie, ale chciała wiedzieć, sama również zastanawiała się jak powinna się do niego zwracać.-A może inaczej... Jak ja mogę się do Ciebie zwracać?-poprawiła się.

Perspektywa śniadania z jego przyjaciółmi wydawała się bardzo odległa, a jeżeli mieliby się spotkać tam, po raz pierwszy po dzisiejszym wieczorze, to mogłoby to być niezręczne. Oczyma wyobraźni widziała już Hiromi, która sprawnie zadaje pytania odnośnie dnia poprzedniego.- Mam zatem lepszy pomysł. -powiedziała z lekkim entuzjazmem.-Dajmy im tyle czasu ile chcą, a my wyjdziemy pierwsi. Co ty na to?-była to delikatna sugestia, a może też i zaproszenie do spędzenia wspólnie jutrzejszego dnia?

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi szczerze się uśmiechał na żarty Yumiko i na to, w jaki sposób ripostowała to, co sam powiedział. Poczuł nić porozumienia z tą dziewczyną i zaczynało mu się to podobać. I niekoniecznie miało to związek z substancjami, jakie aktualnie znajdowały się w jego krwioobiegu.

- Oh, dobrze, dobrze. Łapię. Muszę popracować nad dyskrecją - pokiwał głową jakby był w szkole i przyjął jakąś ważną lekcję, ale za tą zasłoną ironizowania kryło się zrozumienie. Rozumiał o co chodziło Yumiko. Zbytnia bezpośredniość bywa mało... interesująca. I to pomijając spojrzenia, bo tyczyło się to także rozmowy. Okazjonalne niejednoznaczności, dopowiedzenia, gry słów potrafiły być szalenie ciekawe, szczególnie gdy trafiały na siebie dwie dobrze rozumiejące się osoby. Uchiha widział potencjał w tym kierunku.

Kiedy czarnowłosa wzniosła z nim toast i popatrzyła mu w oczy, on odwzajemnił spojrzenie. Korzystając z okazji, przyjrzał się jej bursztynowym tęczówkom. Pierwszy raz takie widział, a na pewno pierwszy raz u Uchihy. Na moment w powietrzu zawisło coś elektryzującego, ale mężczyzna odwrócił wzrok dopiero w tej samej chwili, co Yumiko. Być może była w stanie dostrzec, że rumieniec na jego policzkach jeszcze się pogłębił.

- W zasadzie to w każdy ze sposobów, które wymieniłaś. Mów tak, jak Ci najwygodniej. Możesz się do mnie zwracać bez tych wszystkich... no wiesz, grzeczności - odpowiedział miękkim głosem i uśmiechnął się. Znowu, podobała mu się bardzo ta większa śmiałość rozmówczyni.

To jednak nie koniec prezentów-niespodzianek tego wieczoru. Yumiko zaproponowała, żeby nie czekać na Azumę i Hiromi, tylko wymknąć się wcześniej. Od razu uważniej na nią popatrzył, a na jego twarzy odmalowało się skupienie wynikające z tego, że chciał dobrze odgadnąć jej intencje.

- Oczywiście, to dobry pomysł. Bardzo dobry pomysł! - odpowiedział bez wahania, gdy doszło już do niego, co zaproponowała. Było to dobre rozwiązanie z dwóch powodów. Po pierwsze, faktycznie trudno było przewidzieć, kiedy tamta dwójka postanowi zejść na dół. Po drugie natomiast, szalenie ciekawa była wizja okazji do lepszego poznania Yumiko. Co prawda nie wiedzieli jeszcze co będą robić, ale znowu: po co tak wszystko planować? Planowania było pełno na misjach, na wojnie, nawet w jego domu, w ramach pilnowania kapliczki. Chwile takie jak ta zdarzały się ostatnio niezmiernie rzadko i dlatego Tsuyoshi zamierzał czerpać z niej pełnymi garściami.

- No dobrze, droga pani... to... ostatnia czarka na rozchodne i idziemy na górę, a później widzimy się rano? - zapytał, po tym jak pożarł (dosłownie!) kolejne dango. Jeśli Yumiko się zgodziła, to rozlał ostatnią (już naprawdę ostatnią) porcję wina, którą wypił razem z nią, następnie odkładając naczynko do góry dnem, jakby chcąc zapewnić siebie i ją, że to definitywny koniec w spożywaniu alkoholu na ten wieczór. Potem wstał i jeśli Yumiko potrzebowała pomocy (a nawet jak nie potrzebowała, ale dała choćby mały sygnał, że tego chce), to jej pomógł. Została jeszcze tylko droga po schodach do góry i odprowadzenie jej do pokoju.

- Dzięki za dzisiaj. Cieszę się, że Cię poznałem... Yumiko - ostatni raz popatrzył jej na moment w oczy - I do jutra - pożegnał się tymi słowami, po czym względnie stabilnym krokiem skierował się do siebie. Zamknął za sobą drzwi, rzucił ubranie w kąt i jak kłoda runął na łóżko, zmęczony całym tym odpoczywaniem i relaksowaniem się.
*** Rano obudził się całkiem wcześnie, co trzeba zrzucać chyba tylko na karb przyzwyczajenia i rutyny, bo zawsze wstawał mniej więcej w okolicach świtania. Ku swojemu zaskoczeniu, nie czuł się jednak tak źle, jak się spodziewał. Pomacał się nawet po głowie żeby sprawdzić, czy na pewno znajduje się ona na swoim miejscu, ale wszystko było jak należy. I nic go przy tym nie bolało. Jedyne co, to straszliwie chciało mu się pić.

- Te zioła... chyba naprawdę pomogły - wymamrotał sam do siebie i zaczął się ogarniać. Szybko się odświeżył, przebrał się w swoje własne, choć wymięte ubrania i zszedł na dół. Pierwsze, do czego się dorwał był dzbanek z wodą, który wypił cały duszkiem. Z drugiego uzupełnił sobie menażkę. Wtedy też rozglądnął się za kimś znajomym.

[Yumiko]

-Nad dyskrecją popracujemy jutro, dzisiaj już sobie odpuść.-uśmiechnęła się naprawdę wierząc w swoje słowa. Tylko... kiedy zaczęła planować tak szczegółowo ich jutro? Jakby jego obecność stała się dla niej naturalna... Azuma wpakował ją w niezłe tarapaty towarzyskie. Wsiąkła bez końca i wierzyła, że w końcu na świecie stąpają osoby, którym zaufa, a to powodowało, że ciepło pojawiło się w jej serduszku.

Granice coraz bardziej przesuwały się w kierunku, którego czarnowłosa nie znała. Ich spojrzenia nabierały nowej intensywności, jakby między nimi przeskakiwała iskra rażąc ich delikatnym prądem, a przynajmniej ona tak czuła. Słysząc, że może się do niego zwracać jak chce ponownie spojrzała na Tsu. Jakby wybierała, która opcja jest właściwa. Po chwili intensywnego myślenia delikatnie skinęła głową, dając tym samym znać, że podjęła decyzję-Yoshi...-powiedziała raz jeszcze, chcąc potwierdzić swój wybór.

Czy spodziewała się, że Tsuyoshi tak chętnie zareaguje na jej propozycję? Chyba nie, jednak ucieszyła ją myśl, że spędzą ze sobą nieco więcej czasu i choć początkowo ich rozmowa była trochę niezręczna, to czarnowłosa utwierdziła się w przekonaniu, że siedział przed nią dobry człowiek.-A jak ich powiadomimy, że idziemy? Zostawimy jakąś kartkę? -zapytała uświadamiając sobie, że przecież nie pójdą bez uprzedzenia i podziękowania za to wszystko. Sam fakt, że pójdą sobie nie czekając na gospodarza, był nie na miejscu.

Podstawiła mu swoją czarkę, by mógł nalać jej wina.- Skoro ma to być ostatnia czarka, to przecież nie odmówię. -uśmiechnęła się i w ślad za nim wypiła swoją porcję. Delikatnie uniosła brew widząc jak odłożył naczynie, ale niewiele myśląc zrobiła to samo zakańczając tym samym ich wspólny wieczór.-Będziesz czekać tutaj?-zapytała ustalając dokładnie miejsce ich spotkania. Oczywiście jakby wstała wcześniej, to ona czekałaby na niego. Jednak znała siebie, nie pójdzie za szybko spać, a rano będzie odsypiać, ale kto wie...

O dziwo Yumiko dała radę wstać sama, nie potrzebowała przy tym pomocy, jednak na pewno by z niej skorzystała, gdyby coś się zadziało. Do pokoju dotarli w liczeniu, jednak przed wejściem Yumiko zatrzymała się na chwilę. -Ja też się cieszę... -spojrzała w jego oczy, po czym otworzyła drzwi.-Dobranoc Yoshi... Dziękuję za dzisiaj. -powiedziała nieco ciszej, po czym schowała się do pokoju.

Gdy była już sama położyła się. Sen jednak nie nadchodził, wspomnienia dzisiejszego wieczoru były tak intensywne, że czarnowłosa potrzebowała czasu, nim zapadła w sen. Dziwne, że zamiast koszmarów widziała jedynie czarne oczy...

Poranek oprócz suchości w ustach i delikatnej nadwrażliwości na światło, okazał się bardzo łaskawy. W pośpiechu czarnowłosa zaczęła się ogarniać do wyjścia. Przez chwilę intensywnie szukała swojej kabury, jednak gdy doszło do niej, że przyszła bez niej, zaśmiała się. Czyżby był to nerwowy chichot? Wczorajszy dzień był wspomnieniem, ale wiedziała, że na dole czekał na nią Tsuyoshi, o ile jeszcze w ogóle czekał, bo wydawałoby się, że jest późno

Gdy zeszła od razu go dostrzegła. Podeszła do niego nieco się wahając. Była to chwila w której miała się dowiedzieć jak bardzo wczorajszy wieczór zmienił ich nastawienie do siebie.- Dzień dobry. Nie wypij mi całej wody, bo usycham-powiedziała uśmiechając się. Gdyby nie te ziółka na pewno skończyłaby gorzej, aczkolwiek myśl, że były robione przez wiedźmę dalej ją przerażał. Może przez to tak dziwnie się wczoraj zachowywała? Jakby coś ją.. opętało?